HER TECRÜBE AYNI GÜCÜ VERMİYOR

Bir süre sonra baktım ki, inandıklarım ya da umutlandıklarım hayal ettiğim gibi gitmiyordu. Bazı şanssızlıklarla, bazı olumsuzluklarla karşılaşıyordum. Hayat bana dersini verse de her tecrübe aynı gücü vermiyordu. Bazı tecrübeler, umutsuzluğu getirir. İnanmazlığı getirir. Uzak kalmayı getirir. Artık çok umutlanacak bir şey yaşadığımda, dersimi aldım, buraya kadarmış, demek ki nasibim bu kadarmış diyerek kendimi geri çekiyorum. Bu durumda ben olumsuzluklar üzerinde düşünen ve buna inanan birine dönüşüyorum. Artık tedbirli umutlanıp, tedbirli inanmaya başlıyorum. Bu davranışımın doğru olmadığının farkındayım. Hayat bana bir şey yaşatıyorsa bir şeyi sonuna kadar savunuyorsam, o duyguyu sonuna kadar yaşıyorsam, aslında sonraki zamanda da sonuna kadar gitmem gerekir. Yani o duyguyu, o hevesi, yine aynı şekilde sonuna kadar götürmem gerekir. Ama yaşanmışlıklarımdan bunlar kırıldığı için yarım yamalak yapmaya başlıyorum. Bu yarım yamalak duygularım ve düşüncelerim beni daha çok yorup, umutsuzluğa itiyor. Çünkü hiçbir şeyi tam yapamıyorum. Tam yapmaya da korkuyorum. Bu yüzden de ikilemde kalmış oluyorum. Duygularımla tedbirli davranarak sonuna kadar güvenemez, sonuna kadar kapıyı açamaz oluyorum. Yaşadıklarımdan çoğu şeyi öğrenmişim, ama aynı güç bende kalmamış. Evet! yaşamışım, görmüşüm, öğrenmişim, belki tam öğrenememişim,  belki oralarda bile yarım kalmışım, ama o heves artık yok.

Hevesi yaşarken bile yarım yaşıyorum. Kapıyı açarken bile yarım açıyorum. Severken bile yarım seviyorum. Çünkü hep şüphe var. Şüphe, belirsizlik olduğu için tahammülsüzlüğü de içinde barındırıyor. Şöyle söylerse giderim, böyle olursa yapamam gibi... Bu durum bazen kişiye ya da kendine zarar veriyorsa bir yerden sonra bırakmak doğru karardır. Burada da öngöremediğimiz için yine yanılma payımız olabiliyor. Benim gibi sonuna kadar giden insanlar bir zamandan sonra yarım düşünmeye, yarım hissetmeye başlıyor. Bir yere kadar inanıp, bir yerden sonra inanmayı bırakıp yarım yani tedbirli inanmaya başlıyor. Her şeyde böyle oluyor ve bunu sınırlı yaşıyor. 

Kendimizi duygularla, yaşanmışlıklarla sınırlandırınca adı tecrübeler oluyor. Bu tecrübelerden bir kapıyı sonuna kadar da açsak, yarım da açsak aynı güç kendimizde bulunmuyor. Çünkü hem gücümüz değişti, hem de kendimiz. Bir şeyi yarım bitirmek, sonuna kadar bitirmekten kötü olduğu için bedeli budur. Böyle bedeller tecrübenin güçsüzlüğünü doğurur.