Hayır Diyememenin Sessiz Çığlığı

Hepimizin kendinden hoşlanmadığı, değiştirmek istediği özellikleri vardır. Benim sorunum ise, hayatımın en sessiz, en gizli çığlığı: hayır diyememek.

Ne tuhaf değil mi? Bu sadece bana ait bir eksiklik değil; çoğumuzun paylaştığı bir sorun. “Aman kimse kırılmasın, aman kimse üzülmesin” diye diye, başkalarının yükünü omuzlamaya alışıyoruz. İstemediğimiz davetlere gidiyor, gönlümüz razı olmadığı yardımları yapıyor, içimizden gelmeyen onayları veriyoruz. Günün sonunda ise, yorgun, kırgın ve tükenmiş bir hâlde kendimize dönüyoruz.

İlginç olan şu: başkalarını incittiğimizde özür dilemekte ustayız. Hatta hak etmedikleri hâlde “kusura bakma” demekten çekinmeyiz. Ama sıra kendimize gelince… İşte orada susuyoruz. Aynanın karşısında kendimize haksızlık ettiğimiz için özür dilemiyoruz. Sanki dünyanın tüm suçunu omuzlamış gibi davranıyor, kendi değerimizi unutuyoruz.

Unuttuğumuz bir gerçek var: yüklediğimiz o ağır yükü bizden kimse alıp hafifletmeyecek. Biz izin vermedikçe, kimse omzumuza eğilip, “Dur, biraz dinlen” demeyecek. Çünkü insan, kendi hayatında hem avukat hem de hakimdir. Kendi hakkını savunmayanın yerine kimse geçemez.

“Hayır” demek sadece bir kelime değildir. Bazen sınır çizgimiz, bazen de kendimize duyduğumuz saygının sesi. Hayır diyemeyen insan, başkaları mutlu olsun diye evet dedikçe, kendi içindeki sesi susturur, kendine ihanet eder.

Belki de öğrenmemiz gereken en önemli şey şu: başkasını kırmaktan korkarken, en çok kendimizi kırıyoruz. İnsan, başkasına gösterdiği merhameti kendi ruhuna da göstermeli. “Hayır” dediğinde dünya yıkılmaz, kimse sonsuza dek kırılmaz, ve en önemlisi sen yok olmazsın.

Hayat, başkalarının beklentilerini karşılamak için değil; kendi doğrularının peşinden yürümek için var.

Ve unutma:

> Hayır demek, içimizde biriken sessiz çığlığı duyurmaktır; ruhuna verdiğin en cesur cevaptır.