GELİNCİK

GELİNCİK

Yaban kırların yalnızlığına açan gelinciğim.

Çiçeklerin en naifi, ömrü kısam…

Uzun ince belin direnirken katil rüzgârlara,

başında taşıdığı sevdanın yüküyle kırmızılar giyenim.

Yalnızlığımın, kimsesizliğimin kader ortağı…

Aşkından renk renk, desen desen giyinen

kelebeklerin kâbesi.

Tırtılı kelebek eden.

Sahipsiz kalan sevdaların mâbedi.

Üşüyen teninde hüzün taşıyan dilber.

Aşkın yorgunu,

Gelincik...

Taşıdığı sırlardan aşk filizlenen kır yalnızı.

Ağlama yalnızlığına.

Sen ıssızlarda olmasaydın gülü değil,

bülbüle seni yâr ederlerdi.

Kalın, dikenli gövdesine tutunsun o, güllerin.

Senin ince belin nasıl taşırdı bülbülü?

Adalet bu dünyanın mülkü değil ki.

Senin hakkını ancak seni yaratan bilir.

Sevdası mahşere saklım.

Gelincik açma!

Seni soldururlar,

Ne hâlini bilirler ne dilinden konuşurlar.

Gelincik açma!

Anlamazlar niye açtığını.

Sevdasızlar niyetini yorar insanın.

Yâre gülüşünü soldururlar.

Gelincik açma!

Kıymet bilmez bunlar, seni öldürürler.

Sana sevdalı kelebekler,

ömrün kısa diye erken ölürler.

Gelincik açma!

Bırak bu dünya lalelere sümbüllere

karanfillere kalsın.

Bırak kirlenmiş aşklar,

kokusunu âşikâr edenlerin olsun.

Sırrı sevda bilenim.

Yârden aldığı kokuyu sır edenim.

Gelincik açma!

Bahçıvanı Mevlâ olmayan gül ne bilsin seni.

Kul elinde şekillenen güzelliğiyle övünsün.

Seni görünce aşkın kokusu içime düştü,

Ve Boba Tepesi’nde kırmızı bir gelincik açtı.

Gelincik açma!

“İnnema’n-nisa şakâyıku’r-ical”

Sen benim gelinciğimsin.