Kitaplar Ülkesi

Kitaplar Ülkesi

Bir ülke vardı…
Sınırları yoktu, pasaportu yoktu.
Yalnızca kitapları olan bir ülke.
Adına "Kitaplar Ülkesi" derlerdi.
Buraya gelen herkes, kalbini ve zihnini alıp gelirdi yanına.
İlk kez bir masada sustuklarını anlıyorlardı;
çünkü burada susmak da bir dil, bir yoldu.

Bu ülkenin yönetimi halkın kalbinde kurulurdu.
Seçim yoktu, yarış yoktu.
Ama saygı, denge, emek ve sadakat vardı.

Derken bir gün…
Ülkenin ortasına, görünmeyen bir çatlak düştü.
Kimse o an fark etmedi.
Çünkü çatlaklar önce gözle değil,
vicdanla hissedilirdi.

Bir emanet vardı ortada.
Ve bu emanet, bir elden diğerine geçecekti.
Geçti de… ama usulü kayboldu.
Ve usul kaybolduğunda,
emek değersizleşir, güven düşer, samimiyet susar.

O gün biri konuştu.
Sistem buna “tartışma çıkardı” dedi.
Ama o sadece gerçeği söylemişti.
Sistemin alışık olduğu şey değil bu;
çünkü sistem, sorunu çıkaranı değil, söyleyeni susturur.

Ve sonra bir sessizlik yayıldı ülkeye.
Ama bu sessizlik, huzurun değil, kopuşun sessizliğiydi.
Biri atıldı.
Diğerleri gitmedi;
çekildi.
Kalplerini alıp gittiler.
Sözleri yanlarına, yutkunmuş duygularını sırtlarına koyup.

Ve şimdi Kitaplar Ülkesi,
kitap okuyan ama kalp dinlemeyen bir topluluğun ortasında,
yeniden bir "lider" arıyor.

Ama belki de artık mesele lider değil.
Belki de mesele, önce kendi iç sesimizi duyabilmek.