BİR ÖMRÜN İFLAS MUHTIRASI

Gözlerim kapanıyor,
İçimde binbir ufkun kabul olmamış duaları…

Kuşun kemiğinde unutulmuş atlası açıyorum, 
Hangi haritaya baksam kendi cehennemi. 
Çekiliyor suları tenimin, 
Paslı saat sarkaçlarında öğütülüyor bir ben daha. 
Suratıma çarpıyor rüzgârın kırık kanadıyla 
Geride bıraktığım ne varsa. 

Yorgun bir merdiven iniyor göğsümün boşluğuna, 
Her basamağında biraz daha eksiliyor insanlar. 
Zaman daralıyor, sarnıçlarda sönüyor ay ışığı, 
Vagon dolusu unutuluşlar geçiyor camdan. 
Uzak limanların yalan mavisi süzülüyor saçlarımdan, 
Adımı sormuyor kimse sokak lambalarına. 
Herkesin kendi karanlığının bekçisi olduğu bu şehirde, 
Kimsesiz kediler büyümüyor artık kaldırımlarda.

Kimseye borçlu kalmadım şu yalan dünyada, 
Birkaç parça hırs ve birkaç kırık cümle dışında. 
Bak aynalara. Ne kalmış o iddialı günlerden?
Yüzümü yırtan rüzgâr bile tanımıyor eşgâlimi, 
Kendi ateşiyle kavrulan garip bir deliyim ve 
göğsümün kafesinde çırpınan o hırçın kuş,
Biliyorum ki;
En çok kendine yabancı artık.