ANNEME - Özlemle

Kim kapattı ışıkları anne? 

Ne bu sessizlik, ne bu karanlık böyle?

Sanki birisi zamanın sesini kısmış gibi…

Sanki dünya, sensizliğe alışmam için üzerime ağır bir örtü sermiş gibi.

Sen gidince evin duvarları bile yaşlandı biliyor musun?

Koltukların dikişlerinde, perdelerin kıvrımlarında,

Mutfağın en sessiz köşesinde bile senin sesin dolanıp duruyor.

Ama dokunduğum her yerde boşluk var…

Sensizliğin bıraktığı o keskin, o sızlatan boşluk.

Anne…

İnsan büyüdükçe kalbi küçülüyormuş meğer,

Çünkü içine sığmayan bir özlem var artık.

Adını söylerken bile içim yanıyor;

Annem… Annem… Annem…

Her tekrarda daha çok arıyorum seni.

Bir bilsen, yorgunluğumu en çok akşamları fark ediyorum.

Çünkü bilirim ki, eskiden olsa

“Gel hele buraya, bir sarılayım da geçsin” derdin.

Şimdi hayat ne kadar vurursa vursun,

Sığınacak o sıcak omuz yok işte.

İşte o zaman anlıyorum:

En büyük yarayı yokluğun açmış.

Gözlerim bazen gökyüzüne dalıyor,

Sanki sen oralarda bir yerden bana bakıyorsun diye.

Bazen bir rüzgâr esiyor,

Saçlarımı okşarken senin elin sanıyorum.

Bir koku geliyor burnuma,

“Annemin kokusu bu…” deyip duruyorum,

Ama o koku bile artık hayalle gerçek arasında bir çizgide.

Anne…

Senin yokluğunda anladım ki,

Hayat dediğin şey, annen varsa sıcak bir yuva,

Yoksa koca bir yalnızlık.

Ne çok özledim biliyor musun?

Çocukluğumu, sesini, kokunu…

Bir de “Ben buradayım” diyen o güveni.

Dünyanın hiçbir yerinde o güven yok artık.

Kim kapattı ışıkları anne?

Belki de sensizliğin adıdır bu karanlık.

Ama bil ki, ben ne kadar büyürsem büyüyeyim,

Kalbimin en çocuk yerinde,

Hâlâ senin elini arıyorum.

© 2026 Zeynep Kıvanç 

Bu metnin tüm fikrî ve sınai hakları tarafıma aittir. 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu kapsamında korunmaktadır.

İzinsiz kullanım hukuki ve cezai sorumluluk doğurur.