“Adını Koyamadığım Bir Hüzün”

İnsan bazen neden üzgün olduğunu bilmeden ağlayabiliyormuş.”

İçimdeki renkler yerini bulsada,duygularım hala dağınık.Belkide güçlü görünmenin arkasındaki sessiz kırgınlık.Özlemek mi bilmiyorum; duygusal olarak iyileşmenin ve ayakta kalmanın tek yolu sanat. 
Sor uykusuz gecelere, uyku düzenin bile gelgit olduğu zamanlara… Yazmanın, sanatın o sessiz ama derinden çalıştıran iyileştirici gücüne. Bazen insan konuşarak değil, boyayarak toparlar kendini. Kelimelerle değil, renklerle nefes alır. Çünkü bazı duyguların dili yoktur, sadece izi vardır.Bazen diyorum, her şeyden uzak bir sahil kasabasında uyandığımda iyileşeceğim tam olarak. Pencereyi açınca yüzüme tuzlu rüzgârlar  vuracak, kimse bir şey beklemeyecek benden, kimse güçlü olmamı istemeyecek. Sadece deniz olacak. Ve içimdeki gürültü, dışımdaki dalgaların sesine karışıp susacak herşey...

“Son kasımpatılardan sonra iyileştim” derken, daha çok yaralayıcı izleri kalan bir yas sürecine girdim. Sebepsiz işte.Sebepsiz duygu,sebepsizlik muğlak olur derler ya.. Yas demek'de sadece birini kaybetmek değil!

Bir hayali kaybetmek.Bir ihtimali.Bir “belki”yi.

Ben bu aralar zamanı içimde yavaş yaşayanlardanım.Sindirmek zaman alsada zamanı yavaş yaşamak tanıdık bir tablo zaten.Yabancılık çekmeden yaşayabilecek kadar yumuşadım. 

İçimde kurmam gereken sessiz bir kıyı var şimdilerde,Pullarımı gömdüğüm bir deniz gibiyim...Gerekli gücü hep içimde buluyorum.

"Kim günün birinde kendi cennetini kurmuşsa gerekli gücü kendi cennetinde bulmuştur"