Yanında Olmak İsteyip Olamadığım Bir Gün Daha Bitti... Şimdi Sen Söyle, Ben Şehrin Neresine Sığayım...

Yanında Olmak İsteyip Olamadığım Bir Gün Daha Bitti...

Şimdi Sen Söyle, Ben Şehrin Neresine Sığayım...

Bazı günler vardır, takvimde sıradan bir tarih gibi görünür ama insanın içinde koca bir boşluk bırakır. Gün biter, akşam olur, ışıklar yanar, sokaklar kalabalıklaşır ama eksik olan bir şey vardır. Çünkü insan bazen bulunduğu yerde değil, olmak istediği yerde yaşar.

Bugün de öyle bir gündü. Saatler geçti, insanlar gelip geçti, şehir kendi telaşına devam etti. Ama aklım, adımlarımın ulaşamadığı bir yerde kaldı. Yanında olmak istediğim halde olamadığım, bir selamın bile kilometrelere takıldığı bir gün daha geride kaldı.

Garip olan şu ki, mesafeler yalnızca yollarla ölçülmüyor. Bazen aynı şehirde olup uzak düşüyor insan, bazen de binlerce kilometre öteden bir kalbin içinde yaşıyor. Özlemek, tam da böyle bir şey galiba. Ne tamamen gitmek ne de gerçekten kalabilmek...

Şehrin ışıkları geceyi aydınlatıyor belki ama bazı eksikliklerin karanlığına hiçbir ışık yetmiyor. İnsan bazen en kalabalık caddelerde bile kendini yalnız hissedebiliyor. Çünkü kalbin gitmek istediği yere beden ulaşamayınca, bulunduğun her yer biraz yabancı geliyor.

Yine de hayat öğretiyor, bazı insanlar yanımızda olmasa da içimizde yaşamaya devam ediyor. Bazı özlemler kavuşmakla değil, değer vermekle anlam kazanıyor. Ve bazı duygular vardır ki zaman geçse de eksilmiyor, sadece sessizleşiyor.

Bu gece de şehrin bir köşesinde, gökyüzüne bakıp aynı duayı edeceğim. Belki yollar uzundur, belki zaman uygun değildir ama gönülden kurulan bağlar mesafelerden güçlüdür.

Çünkü insanın gerçek yeri, ayaklarının bastığı şehir değil, kalbinin ait olduğu yerdir. Ve bazen bütün bir ömür, o yere ulaşmanın yolunu aramakla geçer...

Fikriye Kaya