Uçurumun Kenarında

İçimle dışım bu aralar birbirine yabancı.

Sanki aynı bedende iki ayrı mevsim yaşıyor gibiyim; biri karmakarışık, diğeri suskun. Kursağımda tıkanıp kalan kelimelerin ağırlığı çöreklenmiş üzerime. Söylenmeyen her söz biraz daha ağırlaşıyor; insanın omuzlarına değil, doğrudan nefesine yük oluyor. Dayanamadım, yine kalemle kâğıdın arasına koştum. Çünkü bazı duygular ancak yazıldığında hayatta kalabiliyor.

Boğulacak gibi oluyorum kimi zaman. Bana soruyorlar: “Neden insanlardan bu kadar uzaklaşıyorsun?” Anlatamıyorum onlara; her bir insan sözünün ruhuma çöreklenen bir karabasan olduğunu… Göğsüm daralıyor, kelimeler ciğerlerime doluyor da dışarı çıkacak bir yol bulamıyor sanki.

O anlarda tek istediğim şey, gözlerimi kapatıp bir uçurumun kenarında durmak. Düşmek için değil; tam aksine, düşmeye bu kadar yakınken bile huzuru soluyabilmek için. Hiçbir insan sesi olmadan… Hiçbir beklenti, hiçbir soru, hiçbir açıklama gerekmeksizin.

Çünkü öyle bir zamandan geçiyoruz ki, kimsenin kimseyi gerçekten anlayamadığı amansız bir devir bu. Herkes konuşuyor ama kimse duymuyor. Herkes anlatıyor ama kimse dinlemiyor. Anlaşılmamak, en sessiz çığlık hâline gelmiş durumda. Belki de bu yüzden zorlanıyoruz nefes alıp vermekte; ciğerlerimiz değil, ruhlarımız tıkanıyor.

İnsan bazen kalabalıkların içinde değil, tam ortasında yalnız kalıyor. Sözcükler çoğaldıkça anlam azalıyor. Ve biz, her gün biraz daha susarak hayatta kalmaya çalışıyoruz. Yazmak, bu yüzden bir kaçış değil benim için; bir tutunma biçimi. Kendime, hayata, hâlâ hissedebildiğime dair küçük bir kanıt.

Bildiğim tek şey şu: Susarsam boğulacağım; yazarsam, belki kimse duymasa bile, yazdıklarım beni uçurumun soğuk boşluğundan koruyan sessiz bir zırh olacak.