MEZOPOTAMYA

 Fırat’ın Gözyaşı, Dicle’nin Şarkısı

Zamanın şafağı sökülürken o kadim düzlükte,

Kilden yoğruldu insan, yıldızların gölgesinde.

Fırat, bir gümüş yılan gibi kıvrılırken susuzluğa,

Dicle, medeniyetin nabzını atar toprağın derinliğinde.

Burada, tarihin ilk çivisi kazındı taşın tenine,

Sümer’in tapınakları yükseldi göğe; dua ve hece.

Gılgamış’ın ölümsüzlük arayışı yankılanır rüzgârda,

Babil’in Asma Bahçeleri, bürünür efsunlu bir geceye.

Ay’a tapılırdı Ur’da, güneşten önce uyandığında,

Hukuk, Hammurabi’nin elinde bir adalet terazisiydi.

Asur’un görkemli kanatları vurdu gökyüzüne,

Toprak, bereketin değil, bilgeliğin ilk adresiydi.

İnsan, ilk kez burada "ben" dedi, ilk kez yazdı ismini,

Aşkı, savaşı, ölümü mühürledi kille, zamana karşı.

Mezopotamya; iki nehrin arasında tüten bir şafak,

İnsanlık tarihinin o hiç bitmeyen, en eski arşı.

Bugün o topraklar suskun, rüzgâr geçmişi fısıldar,

Fırat ve Dicle, hüzünle geçer kadim kıyılardan.

Taşın hafızasında saklıdır hâlâ tüm o krallar,

Bir medeniyetin külleri dökülür, göçüp giden zamandan.

Melek Derin ER BİNİCİ