SONBAHAR

Bir akşamüstüydü;

Şehir yorgun, gökyüzü kurşuni...

Kaldırımlarda sarı yapraklar,

Bir zamanlar adını söylediğim

Ve artık sustuğum şeyler gibi.

Masada soğumaya yüz tutmuş bir kahve,

Yanında yarım bırakılmış bir kitap.

İnsan bazen bir cümlede kaybolur,

Bazen bir mevsimde...

Ben seni en çok, 

Sonbahara benzeyen susuşundan hatırladım.

Dışarıda yağmur başladı.

İstanbul'un taşlarına eski bir şarkı düştü.

Bir vapur geçti uzaklardan,

İçinde kim bilir kaç ayrılık,

Kaç kavuşma, kaç unutulmuş yüz...

Ben pencereye baktım uzun uzun.

Yapraklar düşüyordu.

Sanki gökyüzü,

Yeryüzüne söyleyemediği bütün sözleri bırakıyordu.

Sonra anladım;

Sonbahar, yaprakların ölümü değildir.

İnsanın içinde hâlâ yaşattığı bir şeyi,

Artık geri gelmeyeceğini bilerek, 

Sevmeye devam etmesidir.

Ve bazı insanlar vardır;

Bir mevsim gibi girer hayatımıza, 

Giderler...

Ama ne yazık;

Onlardan sonra hiçbir sonbahar, 

Eski sonbahar değildir.

Melek Derin ER BİNİCİ 

Yoksa nasıl yürür gamdan kederli kaderim.

Dönüp duran kuşlara bile teessüflü yüreğim,

Bir gün geçse bile bir diğeri çekilmiyor sineye.

Gözlerimin çeperlerinde bir kara yoksunluk,

Şakaklarıma doğru uzanıyor bu yokluk,

Taa içime işliyor hüznün matem sessizliği,

Manasını kaybetmiş hangi şiir anlatabilir kimsesizliği?

Bir dizedir yazıyor kendini;

Kaderimin matemi aştı bendimi.

Hangi çocukluk masalında unutuldu mutluluk?

Neden bir türlü hasrettir bu çocukluk?

Yüreğimde bir evren misali karanlık,

Bunca yalnızken ben, neye yarar kalabalık?

Tekdüze bir hayatın kurbanı kalbim,

Ve tekrar suskuyu bürünüyor sözlerim...

Melek Derin ER

Binici

Yalnızlık, kalabalıkta kaybolmaktır.

Kimsesizlik, düştüğünde el uzatanın olmamasıdır.

Sessizlik ise söyleyecek çok şeyin varken susmaktır.

Ben üçünü de öğrendim;

en çok da kendime susmayı.

Geceler uzadı,

duvarlar sustu, ben sustum.

Kimse fark etmedi içimde kopan fırtınayı.

Çünkü bazı yaralar kanamaz;

sadece insanın sesini alır.

Ve insan,

en çok da kimsenin sormadığı

“İyi misin?” sorusunda yalnızdır.

Melek Derin ER BİNİCİ 

İnsan bazen yenilmez hayallere değil,

Kendi içinde büyüttüğü korkulara yenilir.

​Bir zamanlar gökyüzüne uzanan ellerim vardı;

Şimdi cebimde, yarım kalmış düşlerimi taşıyorum.

​Ne çok şey olmak istedim,

Ne çok hayat sığdırdım gecelerime.

Ama zaman geçti,

Ben aynı yerde kaldım.

​En acısı da başaramamak değil;

Bir gün,

“Belki yapabilirdim.” demek.

​Şimdi aynaya baktığımda

Kaybettiğim birini görüyorum:

Kendimi değil,

Olabileceğim kişiyi.

​Bazı hayaller ölmez,

Sadece sessizleşir.

Ve insan, her gece

Gerçekleştiremediği hayatının

Yasını tutar.

​Belki de en büyük pişmanlık,

Başarısız olmak değildir;

Kendi hayatına uzaktan bakıp

“Ben neden denemedim?”

Diye sormaktır.

Melek Derin ER BİNİCİ 

Modernite, bize sürekli bir "bağlılık" vaat etti. Ekranların ışıltılı pencerelerinden dünyaya açılan kapılar, aslında kendi iç odalarımızın kapılarını dış dünyaya ardına kadar araladı. Ancak bu dijital panayırda gözden kaçırdığımız bir hakikat var: Kalabalıklaştıkça yalnızlaşıyor, ulaştıkça uzaklaşıyoruz. İnsan, kendi sesini duyamaz hale geldiği bir çağın gürültüsü içinde, aslında kendine dönmek için bir durak arıyor.

Gerçek yalnızlık, bir terk edilmişlik değil, bir inşa sürecidir. İnsan, kendi düşüncelerinin mimarı olduğunda, o sessiz odanın duvarları birer kütüphaneye dönüşür. Kendimizle baş başa kaldığımız o kısa anlar, egonun maskelerinin düştüğü, ruhun en çıplak halini aynada karşıladığı tek yerdir. İşte o anlarda, dış dünyanın gürültülü iddiaları susar; geriye sadece "sen" ve "varoluşun ağırlığı" kalır.

Aşk ve ayrılık, bu yalnızlık coğrafyasının en sarp iki yamacıdır. Aşk, geçici bir vuslatın sarhoşluğunda kendi sınırlarını başkasında yok etme çabasıyken; ayrılık, bu sınırı yeniden, ama bu kez daha keskin ve yaralı çizgilerle belirleme zaruretidir. Ayrılık, aslında bizi kendimize geri gönderen bir elçidir. İçinden geçtiğiniz o karanlık tünel, sizi yok etmek için değil, ışığın değerini bilmeniz için oradadır.

Bugün, ekranın ötesinde, kendi hikayenizi bir "öne çıkan" olarak değil, bir "içsel yolculuk" olarak yaşamaya cesaret edin. Çünkü en derin şiirler, kimsenin duymadığı sessizliklerde yazılır. Ve insan, en çok, kalabalıklar içinde kendi yalnızlığına sadık kaldığında büyür.

Sessizlik, bir yokluk değil; tam tersine, kendinizi yeniden inşa edebileceğiniz, hayatın en görkemli sarayıdır.

Melek Derin ER BİNİCİ 

​Bir anın içine sığdırdık tüm mevsimleri,

Gözlerinde baharı bulduğum o ilk gün...

Şimdi uzak bir yıldızın soğukluğuna emanet,

Eski bir defterin arasında unutulmuş bir düğün.

​Aşk, bir kalbin başka bir kalbe sığınma çabasıydı;

Şimdi ayrılık, o sığınaktan geriye kalan enkaz.

Dokunuşların hafızamda hâlâ bir iz gibi yanarken

Zaman, bizi yavaş yavaş birbirimizden koparan bir ayaz.

​Gitmelerin ardında bırakılan sessiz bir çığlık bu,

Seni sevmek, aslında kendimi sende kaybetmekmiş.

Şimdi her köşe başı, her şarkı sözü, her gölge...

Sana dair ne varsa kalbimde usulca birikmiş.

​Yine de pişman değilim o kısa ama yoğun "biz"e,

Aşk dediğin, aslında güzel bir yalanın gerçeğiydi.

Şimdi ayrılığın hüznüyle yürüyorum yollarımda;

Senden kalan her hatıra, ömrümün en kıymetli hazinesiydi.

MELEK DERİN ER BİNİCİ

Bir gölge uzanır odanın boşluğuna,

Duvarlar, anlatılmamış hikâyelerle örülü.

Zaman, saatlerin yelkovanında değil,

Tam orta yerimde duran, soğuk bir kördüğüm.

Aynada yabancı bir suret, biraz yorgun,

Bakışları denizin bittiği o ıssız limanda.

Sokak lambaları; kalabalık bir şehrin hüznünü,

Sadece benim pencereme, bir sır gibi fısıldıyor.

Kimse duymuyor, ruhumun kenarından dökülenleri;

Bir yaprağın düşüşü kadar sessiz,

Bir yıldızın sönüşü kadar derin.

Yalnızlık, kimsenin uğramadığı bir odada,

Kendi sesimle kurduğum, en görkemli sarayım.

Eksik bir heceyim artık, cümlesini kaybetmiş,

Sonsuz bir boşluğun kıyısında, öylece bekleyen.

Bil ki; kalabalıklar sadece bir perde,

Gerçek, bu suskunluğun içinde saklı duran o en çıplak ses.

Melek Derin ER BİNİCİ 

Bu yüzden aynı olayı yüz kişi anlatabilir; fakat yalnızca biri unutulmaz olur. Edebiyat tarihinde kalıcı olan isimler, en süslü cümleleri kuranlar değil, kendine ait bir ses oluşturabilenlerdir.

Tolstoy'u Tolstoy yapan konu seçimi değildi.

Sabahattin Ali'yi unutulmaz kılan yalnızca aşk değildi.

Stefan Zweig'i farklı yapan olay örgüsü değil, insan ruhunu satır aralarına işleyebilmesiydi.

Bir yazarın gerçek imzası, adının kapağa yazılması değildir.

Okur, ismini görmeden bile metnin kime ait olduğunu hissedebiliyorsa, o yazar artık üslubunu bulmuştur.

Edebiyatta taklit, başlangıçtır.

Kalıcılık ise yalnızca kendi sesini bulanlara aittir.

Melek Derin ER BİNİCİ 

Bir boşlukta asılı durur kelimeler,

Henüz dokunulmamış, henüz dillenmemiş.

Zihnimin kıyısında birikir de heceler,

Sessizliğin rahmine, birer tohum gibi düşer.

Kalem, kaderi çizen bir pusuladır şimdi.

Kağıt ise, sonsuzluğun beyaz aynası.

Her satır, bir ömrün yorgun hatırası,

Her nokta; bir inancın, bir duruşun imlası.

Kitaplar; o tozlu raflarda uyuyan sırlar,

Kâh bir çığlık, kâh bir dua, kâh bir sükûnet.

Biz yazarız, çünkü hatırlanmayı arzular,

Zamanın çarkına inat, katarız bir şahsiyet.

Yazmak; kendine çarpan bir dalganın sesi,

Okumak; o dalgaya kendini bırakmak biraz.

Fikir İzleri’dir, varlığın en has nefesi,

Bizden geriye kalan, mürekkeple bir beyaz.

 Melek Derin ER BİNİCİ 

Bir yazarın kaleminden dökülen her cümle, aslında gerçekliğin yeniden tanımlanma çabasıdır. Kitaplar, insan zihninin en saf ve rafine edilmiş hallerini taşıyan, zamanın aşındıramadığı fikir tapınaklarıdır. Bir yazar için yazma eylemi, sadece bir kurgu veya bilgi aktarımı değil, varoluşun gizemini çözmeye yönelik entelektüel bir sorumluluktur.

Yazarın Gözünden: Zihinden Kağıda Bir Dönüşüm

Yazmak, kaostan bir düzen yaratmaktır. Zihnin labirentlerinde dolaşan dağınık düşünceler, kağıt üzerinde birleşerek bir kimlik kazanır. Kanlı İpek’in gizemli dokusunu örerken veya Özgürlüğün Bedeli'nin felsefi sancılarını kelimelere dökerken, yazar aslında kendi iç dünyasının arkeolojisini yapar. Yazarlık, dış dünyadan çekilip kelimelerin derinliğine inme ve oradan çıkardığı cevherleri okurla paylaşma sürecidir. Bu süreçte kitap, yazarın vizyonunu somutlaştıran bir mimari eser işlevi görür.

 Kitabın İşlevi: Entelektüel ve Duygusal Bir Pusula

Kitapların önemi, sundukları alternatif gerçekliklerde gizlidir. Bir okur için kitap, sadece eğlenceli bir vakit geçirme aracı değildir; aynı zamanda:

 * Empati Kapısıdır: Başka bir yaşamı, başka bir perspektifi ve başka bir acıyı deneyimlemeyi sağlayarak bireysel sınırların ötesine taşır.

 *Eleştirel Düşünce Kaynağıdır: Okuru, verili doğruları sorgulamaya ve kavramlar arasında yeni bağlantılar kurmaya zorlar.

 *Kültürel Bir Mirastır: Toplumun hafızasını korur, geçmişin birikimini geleceğe taşıyan sessiz ama en kalıcı tanıklardır.

 Fikirlerin İzinde Bir Sorumluluk

Bir "kitap köşesi" veya "fikir izleri" oluşturmak, estetik bir tercih olmanın ötesinde, entelektüel sürekliliğe verilen bir sözdür. Okumak ve yazmak, birbirini besleyen iki temel damardır. Yazar, okurun zihni için bir zemin hazırlar; okur ise o zemini kendi tecrübesiyle anlamlandırır. Bu karşılıklı etkileşim, düşüncenin evrimleştiği yerdir.

Sonuç olarak kitaplar, insanlığın kolektif bilincine eklenen birer tuğladır. Yazmak, bu tuğlaları bilinçle dizmektir; okumak ise o binanın içinde yaşamayı öğrenmektir. Kelimelerin gücüne inanan herkes, aslında bir dünyayı değiştirebilecek potansiyele sahiptir.

Melek Derin ER BİNİCİ 

Zamanın şafağı sökülürken o kadim düzlükte,

Kilden yoğruldu insan, yıldızların gölgesinde.

Fırat, bir gümüş yılan gibi kıvrılırken susuzluğa,

Dicle, medeniyetin nabzını atar toprağın derinliğinde.

Burada, tarihin ilk çivisi kazındı taşın tenine,

Sümer’in tapınakları yükseldi göğe; dua ve hece.

Gılgamış’ın ölümsüzlük arayışı yankılanır rüzgârda,

Babil’in Asma Bahçeleri, bürünür efsunlu bir geceye.

Ay’a tapılırdı Ur’da, güneşten önce uyandığında,

Hukuk, Hammurabi’nin elinde bir adalet terazisiydi.

Asur’un görkemli kanatları vurdu gökyüzüne,

Toprak, bereketin değil, bilgeliğin ilk adresiydi.

İnsan, ilk kez burada "ben" dedi, ilk kez yazdı ismini,

Aşkı, savaşı, ölümü mühürledi kille, zamana karşı.

Mezopotamya; iki nehrin arasında tüten bir şafak,

İnsanlık tarihinin o hiç bitmeyen, en eski arşı.

Bugün o topraklar suskun, rüzgâr geçmişi fısıldar,

Fırat ve Dicle, hüzünle geçer kadim kıyılardan.

Taşın hafızasında saklıdır hâlâ tüm o krallar,

Bir medeniyetin külleri dökülür, göçüp giden zamandan.

Melek Derin ER BİNİCİ 

Bir roman sayfalarca konuşur, bir hikâye olayları sıralar; oysa bir şiir, tek bir mısrada bir ömrü anlatabilir. Şiir, kelimelere ruh üfler. Onları gündelik konuşmanın sıradanlığından kurtarıp bir sanat nesnesine dönüştürür. Her dizede bir renk vardır, her imge bir tablo gibidir. Bu yönüyle şiir, edebiyatla resim, müzik, hatta sinema arasında köprü kuran eşsiz bir sanattır. Bir ressam renklerle anlatır, bir besteci notalarla; şairse kelimelerle resim yapar, sesle ritim kurar, duyguyla sessizliğe bile anlam kazandırır.

Şiirin edebiyattaki önemi, onun biçiminden çok özündedir. Çünkü şiir, insanın kendini arayışıdır. Her dize bir iç hesaplaşmanın, bir fark edişin, bir kabullenişin izidir. Toplumun yaşadığı acılar, savaşlar, sevinçler, devrimler ve umutlar çoğu zaman önce bir şairin kaleminden dökülür. Şiir, toplumsal belleğin duygusal arşividir. Bir milletin dilini, kültürünü, inancını ve direncini şiir yaşatır. Nazım Hikmet’in “Karıma Mektup”u sadece bir aşk şiiri değil, aynı zamanda bir çağın vicdanıdır. Yahya Kemal’in dizelerinde tarih yürür, Cemal Süreya’da sevda, Turgut Uyar’da insanın varoluş sancısı…

Sanatın özü, duyguyu biçime dönüştürmektir; işte şiir bu dönüşümün en yalın, en büyülü hâlidir. Şair, sıradan bir olayı bile metaforlarla evrenselleştirir. Bir yağmur damlası, bir göz bakışı, bir yalnızlık anı onun kaleminde yeni bir anlam kazanır. Bu nedenle şiir, hem kişisel hem kolektif bir hafızadır. Her okur, aynı dizede kendi duygusunu bulur; her zaman diliminde şiir yeniden doğar.

Şiir, sanatın vicdanıdır. Çünkü diğer sanat dalları biçimi yüceltirken, şiir anlamı derinleştirir. Sözün sınırlarını zorlar, sessizliğe bile bir anlam yükler. Şair, insanın göremediğini görür, hissedemediğini hisseder, söyleyemediğini söyler. Onun işi kelimeleri dizmek değil, onlara ruh vermektir.

Sonuç olarak, şiir; edebiyatın öz suyudur, sanatın iç sesidir. O olmadan hiçbir sanat tam değildir. Bir milletin duygusal kimliği, bir insanın iç sesi, bir çağın hafızası hep şiirde saklıdır. Şiir, zamana direnen tek kelimedir çünkü o, insanın kalbinden doğar ve yine oraya döner.

“Her kalem bir söz, her söz bir fikir; her fikir ise bir iz bırakır…”

İnsanın zihni, kimi zaman bir ırmak gibi akar; berrak, serin, sakin… Kimi zaman da taşar, coşar, bulanır, etrafını yıkar. Fikirler, bu ırmağın en görünmez ama en derin akıntılarıdır. Onları kelimeye dökene kadar, içimizde bir basınç, bir ağırlık gibi kalırlar. İşte “Fikir İzleri” tam da burada, o görünmez akıntıyı görünür kılan, o yükü hafifleten bir köprü olur insana.

Benim için Fikir İzleri, yalnızca bir topluluk ya da bir proje değil; zihnimde bir iz bırakmış, ruhumun tozlu odalarında yankı yapmış bir yolculuktur. Bazen bir yazı, bir sohbet, bazen tek bir cümle, aklımda günlerce dolanır durur. Her satır, bana içimdeki başka bir kapıyı aralamam gerektiğini fısıldar. O kapıyı açtığımda, kendi hayatımın başka bir odasını keşfederim. Ve her keşif, yeni bir iz bırakır; tıpkı bir heykeltıraşın mermeri oyarken geride bıraktığı izler gibi.

Hayatın Tam Ortasında Bir Durak

Hayat çoğu zaman telaşlıdır. Bir yerden bir yere yetişmeye çalışırken, ruhumuzun ne istediğini duymayı unuturuz. Fikir İzleri, işte o unutkan anlarda bir durak oldu bana. Kendimi yolda kaybolmuş hissederken, bir yazı çıktı karşıma. “Bu cümle tam da bana yazılmış” dedirten bir metin… Düşüncelerimin içinden geçen ama dile getiremediğim duygular bir anda kelimeye dönüşmüş gibiydi.

Bir gün hatırlıyorum; kalabalık bir otobüste, günün bütün yorgunluğunu omuzlarımda taşırken, Fikir İzleri’nden bir paylaşımı okudum. Tek bir cümleydi:

“İnsan, kelimelerle iyileşir.”

Bütün yorgunluğum bir anlığına durdu. Kendime, kelimelerin gerçekten de birer şifa olduğunu hatırlattım. O günden sonra, kaleme aldığım her satırı bir yara üzerine yapıştırılan bir merhem gibi gördüm.

Fikirler iz bırakır; bazen görünmez, bazen yakıcı, bazen de iyileştirici bir iz. Bu izler bizi dönüştürür. Kimi zaman bir yazının sonunda gözlerim doldu, kimi zaman kalbim hızla çarptı, kimi zamansa öfkelendim. Ama her seferinde fark ettim ki, beni en çok değiştiren şeyler, önce beni rahatsız edenlerdi. Çünkü düşünmek, konfor alanını terk etmek demekti. Fikir İzleri bana tam da bunu öğretti: düşünmek, bir yolculuktur ve bu yolculuk cesaret ister.

Bir yazıda karşıma çıkan tek bir kelime, bana yepyeni bir dünya kapısı aralayabilir. Belki bir “umut” kelimesi, umudumu yeniden yeşertir. Belki bir “özgürlük” kelimesi, zincirlerimi fark ettirir. Her kelime, zihnimde bir taş atar, dalgalar yaratır. O dalgalar bazen beni huzura götürür, bazen de içimdeki fırtınaları uyandırır. Ama sonunda hep bir şey değişir. Ve değişimin bıraktığı o iz, beni ben yapan şeylerden biri olur.

Fikir İzleri yalnızca bireysel bir tefekkür alanı değil, aynı zamanda bir topluluk ruhu barındırır. Burada okunan yazılar, yapılan sohbetler, birbirinden farklı insanların sesleriyle bir araya gelir ve kolektif bir düşünce haritası oluşturur. Bu harita, tek başına kaybolan bir yolcunun önüne uzanmış bir pusula gibidir. İnsan, burada yalnız olmadığını hisseder. Bir başkasının kaleminden dökülen bir cümle, içimizdeki yalnızlık hissini dağıtır.

Ben, çoğu zaman buradaki yazıları okurken kendimi sessiz bir meclisin ortasında hayal ederim. Herkes kendi sırasını bekler, kendi hikâyesini anlatır. Bir diğeri onu dinler, sonra kendi hikâyesiyle cevap verir. Böylece kelimeler birbirine karışır, fikirler birbirini besler. Ve sonunda, ortak bir iz çıkar ortaya: insan olmanın, düşünmenin, hissetmenin izi.

Fikir İzleri bana şunu öğretti: yazı, sadece bir ifade biçimi değildir; aynı zamanda bir hafıza, bir izdir. Bir gün yazdığım bir cümleyi aylar sonra dönüp okuyorum ve fark ediyorum ki, o cümle artık bambaşka bir anlam taşıyor. Çünkü ben değişmişim. Ben değiştikçe, kelimeler de değişiyor. Bu da bana gösterdi ki, fikirlerin bıraktığı iz, zamanla silinmez; aksine, derinleşir.

Bugün, hayatımda bir karar alırken, çoğu zaman bir cümlenin bana verdiği cesareti hatırlıyorum. Kendime şunu soruyorum: “Bunu yapmazsam hangi izden mahrum kalırım?” Çünkü artık biliyorum ki, her deneyim bir iz bırakır ve ben hangi izlerle yaşlanmak istediğime kendim karar verebilirim.

Fikir İzleri yalnızca bana iz bırakmakla kalmadı, aynı zamanda benden de bir iz istedi. Artık ben de yazmak, anlatmak, aktarmak istiyorum. Çünkü her kelimenin bir başkasında yankı bulma ihtimali var. Bir cümlem bir başkasına teselli olabilir, bir satırım bir başkasına cesaret…

Bu yüzden belki de en çok şunu hissediyorum: iz bırakmak, sorumluluktur. Kalemin ucundan dökülen her kelime, bir başkasının kalbine düşer. Ve o kalpte bir çiçek de açtırabilir, bir taş da bırakabilir. İşte bu bilinçle, Fikir İzleri’nin bir parçası olmak bana hem düşünmeyi, hem hissetmeyi, hem de sorumluluk almayı öğretti.

Ben unutulmak için değil, iz bırakan olmak için yazıyorum.

Kalemimin ucundan dökülen her kelime, zamanın ellerinde eriyip gitmesin diye değil, bir başkasının kalbine dokunsun, orada bir anıya, bir düşünceye, bir dönüşüme vesile olsun diye var oluyor. Yazmak, benim için yalnızca kendimi anlatma çabası değil; aynı zamanda bir iz bırakma, bir ses olma çabasıdır.

İnsan, fani bir yolcu. Hepimiz bir gün bu dünyadan geçip gideceğiz. Ama geride ne kalacak? Bir gülüş, bir bakış, bir anı… Belki de birkaç satır. Benim en büyük korkum, bu dünyadan hiç var olmamış gibi silinip gitmek. Oysa yazdığım her cümle, beni var eden bir kanıt gibi duruyor kâğıt üzerinde. Kalemimin bıraktığı her iz, bir nevi “ben buradaydım” demek oluyor.

Bazen bir yazının tam ortasında durup düşünüyorum: “Bu satırları benden sonra kim okuyacak?” Belki hiç tanımadığım biri, belki yıllar sonra bir genç kız, belki de benden çok sonra yaşayan bir yabancı… Ama fark etmiyor. Çünkü önemli olan, bir yerde, birinin kalbine dokunabilmek. Benim yaşadığım bir duygunun, bir başkasının hayatında yankı bulabilmesi.

Yazmak, kelimeleri çoğaltmak değil, iz bırakmak demektir. Bir kâğıda dökülen düşünce, zamanla sahibinden bağımsız bir hayat kazanır. Bazen hiç ummadığımız şekilde bir başkasına umut olur. Bazen bir yara kabuğunu kaldırır, bazen de merhem gibi iyileştirir. İşte ben o izlerin bir parçası olmak için yazıyorum.

Unutulmak istemiyorum. Ama bu, “benim adım hatırlansın” diye değil. Adım unutulsa da olur, yeter ki yazdıklarım yaşasın. Yeter ki bir gün birisi bir cümlemi okuyup, “Bu cümle bana iyi geldi,” desin. İşte o zaman amacına ulaşmış olur yazdıklarım. Çünkü iz bırakmak, hatırlanmanın en asil yoludur.

Biliyorum ki kelimelerim belki bir gün sararmış bir defterin sayfalarında, belki bir kütüphanenin tozlu raflarında, belki bir telefon ekranında, belki de bir çocuğun hayalinde yaşayacak. Ama yaşayacak. Ve ben de orada, o satırların arasında, o hayalin içinde var olmaya devam edeceğim.

Ben unutulmak için değil, iz bırakan olmak için yazıyorum. Çünkü iz bırakanlar, ölümsüzlüğün sırrına en çok yaklaşanlardır. Ve ben, ölümsüzlüğün ucundan tutabilmek için, her gün kelimelerime sarılıyorum.

Ve şimdi, geriye dönüp baktığımda, görüyorum ki: Fikir İzleri, hayatımın yalnızca bir sayfasında değil, neredeyse bütün satır aralarında var. Bazen bir virgül gibi durup soluk aldırdı bana, bazen bir ünlem gibi sarsarak uyandırdı. Ama hep bir iz bıraktı. Ve ben o izin peşinden yürüdükçe, kendi yolumu da buldum.

Yağmurları yazardım sana,

Hiç dinmeyen yağmurlar.

Gökyüzünün rengine boyardım sevdanı,

Bulutlara çalıp durdurdu gözlerin,

Bir sonbahar karı boşalırdı şiirlerime gözlerinden,

Oysa yağmurları beklerdim bulutlarından,

Kimi zaman sahraya dönerdi kuraklığında ormanlarım,

Fazlasıyla güçtü çiçek açmak mevsiminde,

Ama bir damlanın düşüşüne tutunur beklerdim yağışını.

Mevsimler gelip geçerdi ardın sıra,

Ne bir bulut geçerdi gözlerinden, ne bir damla,

Geçerdi aylar, yıllar, anılar...

Ömür ölesiye savaşırdı yokluğunla,

Varlığın hayale çalardı,

Bugün de seni yazıyorum yokluğunda,

Yarına umut varlığını belki...