İNSAN VE ŞEKER

İnsan Vücudu Şekere İhtiyaç Duyar mı?

İnsanın en temel yakıtı aslında görünmezdir: glikoz. Beynimiz, kalbimiz, kanımız… Hepsi ondan beslenir. Fakat bu ihtiyaç, elimizin altındaki beyaz şekerden değil; meyveden, ekmekten, pirinçten, hatta kimi zaman proteinden karşılanır. Sofradaki şeker bir keyif olabilir, ama asıl ihtiyaç değildir.

Doğrudan Glikozu Nasıl Alabiliriz?

Eczanelerde “dekstroz” adıyla bulabilirsiniz; sporcuların elinde tablet, doktorların serumunda şeffaf bir çözelti… Ama çoğu insan için buna gerek yoktur. Çünkü bir dilim ekmek, bir kaşık bal, bir salkım üzüm zaten kısa sürede glikoza dönüşür ve kanımızda dolaşmaya başlar.

Peki İnsan Vücudu Ne Kadar Sürede Glikoz Almalı?

Bedenimiz sürekli enerji harcar, fakat sürekli yemek yemek zorunda değildir. Karaciğer, adeta gizli bir depo gibi çalışır. Sabah yediğimiz bir öğün, öğleden sonraya kadar yetebilir. Üç öğün düzenli beslenen bir insan, glikoz ihtiyacını karşılamış olur. Sporcular, ağır işçiler ya da şeker hastaları için bu süre kısalabilir, ama çoğumuz için fazlası sadece yük olur.

Peki Anne Sütünde Glikoz Var mı?

Yeni doğan bir bebek hiçbir şey bilmez; ama annesinin sütünde saklı olan mucizeyi içgüdüyle bulur. O süt, doğrudan glikoz taşımaz; içinde laktoz vardır. Ve bu laktoz, bebeğin bağırsaklarında glikoza dönüşür. İşte beynini, kalbini, gözlerini besleyen enerji buradan gelir. İlk gülüş, ilk adım, ilk kelime… Hepsinin ardında anne sütünden gelen o sessiz güç vardır.

Sonuç itibariyle :

Glikoz, hayatın görünmez ipliğidir. Sofradaki tatlılarda değil, toprağın bize verdiği doğal besinlerde saklıdır. Ve anne sütünün beyaz damlalarında, insanlığın ilk adımında karşımıza çıkar.