Duman

Adım Duman. İnsanlar bana bakarken hep aynı şeyi gördü. Kir. Yük. Gürültü. Hiçbiri açlığı görmedi. Hiçbiri titreyen bacağı. Hiçbiri gözümdeki sönmüş ışığı. Kedi dediğin düşer derler. Doğru. Ama bazı düşüşlerden sonra kalkılmaz. Ayağım ilk kırıldığında ses çıkarmadım. Canım yandı ama bağırmadım. Bağırınca daha çok vuruyorlar çünkü. Bunu da öğrendim. İnsanlar sessiz acıyı daha kolay affediyor. Gürültülü acıya tahammülleri yok. Ayağım yanlış kaynamadı. Kimse sarmadı çünkü. Yanlış hayatlar gibi. Üzerine basmayı öğreniyorsun. Topallayarak. Her adımda kemiğin sana geçmişi hatırlatıyor. Unutma diyor. İnsanların seni nasıl düzelttiğini unutma. Gözüm bir kavgada değil. Eğlencede gitti. Üç çocuk. Ellerinde taş. Beni hedef sanmadılar. Oyundum. Birinin kolu güçsüzdü. Taş yamuk geldi. Gözüm kararırken gülüyorlardı. Gülüş bir süre kulağımda çınladı. Sonra hiçbir şey duyamadım. Körlük sadece görmemek değilmiş. İnsanlara olan son merakı da alıp götürüyor. Sonra bakmamayı öğrendim. Göz teması tehlikelidir. Baktın mı suçlusun. Kaçtın mı suçlusun. Kaldın mı suçlusun. İnsanların olduğu yerde suçsuz kalamazsın. Karnım günlerdir boş. Ama açlık dayağa göre daha nazik. Açlık konuşmaz. Sadece bekler. İnsan ise bağırır küfreder tekme atar. Açlıkla anlaşabilirsin. İnsanla hayır. Bir kadının poşetinden düşen ekmek parçasını aldım bir gün. Koştu. Bağırdı. Sanki boğazından almışım gibi. O an fark ettim. İnsanlar kaybettiklerini değil paylaşmak istemediklerini savunuyor. Şimdi kaldırımlar soğuk. Gövdem titriyor. Ayağım artık emir almıyor. Yürü diyorum kal diyor. Sokağın sesi azaldı. Gece yaklaşıyor. Geceler kötüdür. Geceler insanları cesaretlendirir. Beni gündüz vurdular. Geceleri öldürürler. Bir dükkânın önünde duruyorum. Camın arkasında et ışık sıcak. Hayat orada akıyor. Ben burada yavaşlıyorum. Nefes sayılarak alınıyor artık. İçeri giremiyorum. Zaten istenmem. Hiçbir kapı beni beklemedi. Bir adam geçiyor. Ayağıyla itiyor beni. Yaşayıp yaşamadığımı kontrol eder gibi. Tepki vermiyorum. Tepki verirsen ikinci darbe gelir. Bunu da öğrendim. İnsanlar emin olmak ister. Özellikle can alırken. Acı azalıyor. Bu korkutucu. Acının gitmesi iyileşmek değil bazen. Beden kapıyı kapatıyor sadece. İçerisi çok dolu çünkü. Şimdi uzanıyorum. Başımı patimin üstüne koyuyorum. Bir zamanlar patim vardı. Koşardım. Birinin eline sürtünürdüm. Belki sever diye. Sevmedi. Hiçbiri sevmedi. Ama çok dokundular. Hepsi sertti. Adım Duman. Dağılmak böyle bir şeymiş demek. Sesler uzaklaşıyor. Soğuk bile hissettirmiyor artık. İnsanlar yarın buradan geçecek. Birileri yüzünü buruşturacak. Birileri yolunu değiştirecek. Kimse durup şunu düşünmeyecek. Bu kadar acı kime lazımdı. Ben gidiyorum. Sokak kalıyor. İnsanlar kalıyor. Ve en acısı şu. Onlar yaşamaya devam edecek.