Birlikte Başarmak

Birlikte Başarmak

Küçük Tarık, bahçedeki çınarın gölgesinde soluklanırken kucağındaki sayı problemlerini kapatıp heyecanını annesi Meryem'e aktardı:

“Ağabeyim Kerem, matematik sınavını atlatmam için bana harika yollar gösterdi. Ben de bu zor problemleri aşabilirim; en iyi ağabeye sahibim.”

Annesi şefkatle saçını okşadı:

“Öyleyse dinle oğlum,” dedi. “Başarı için önce sabır gerekir; tıpkı tohumun toprak altında gün ışığına erişmesi gibi. Ancak en önemlisi, bu yolda birlikte başarmaktır.”

O an rüzgâr ormandaki yaprakları hareket ettirdi. Dağlar ve kayalar sağlam duruşlarını sergiliyordu. Akarsu, yatağını bulmak için nasıl taştan taşa sekerek ilerliyorsa insan da hedefine yürürken öyle azmetmeliydi. Arı peteğini nasıl örerse okul sırasındaki defter de öyle emekle dolarak sınava hazırlık yapardı.

Çiçekler açmak için yağmuru nasıl beklerse insan da bilgiden su içtikçe büyürdü. Yeryüzü ve gökyüzü bu düzene şahitti. Nitekim bir sözde belirtildiği gibi:

“Çalışanın emeği zayi olmaz.”

Ağabeyinin gösterdiği bu yolda Tarık, kardeşlik sevgisiyle yüreğini ısıttı. Ormandaki ağaçlar gibi kök salmaya, bitkiler gibi göğe uzanmaya karar verdi. Sevgiyle ve omuz omuza atılan her adım,  birlikte başarmak inancını güçlendiriyordu.