Bir Fıst Parfüm ?

Bir film izledim. Bir parfüm sayesinde her şeyi unutuyor ve yalnızca güzel anları hatırlıyorsun. O an düşünmeye başladım: Sahiden, geçmişin tüm kırıklarını, yaralarını, öfkelerini, gözyaşlarını unutmak ister miydim?

İlk refleksim, tereddütsüz “Evet!” demek oldu. Kim istemez ki yalnızca mutlu anları hatırlamayı? Hayatın yükünü hafifleten, ruhu incitmeyen bir hafıza… Acının ve hayal kırıklığının olmadığı bir zihin… Kulağa ne kadar da cazip geliyor.

Ama sonra bir an durdum. Peki ya beni ben yapan tüm o yaralar? İçimde büyüyen fırtınalar, düştüğümde dizlerime kazınan izler, kalbimin en derin köşesinde hala sızlayan eski yaralar… Hepsi silinse geriye ne kalırdı? Sahiden ben, ben olur muydum?

Belki de insan, yalnızca mutlu anılarıyla değil, yaralarıyla, kayıplarıyla ve hatalarıyla bütündür. Unutmak, geçmişin yükünü hafifletir belki ama aynı zamanda bizi eksiltir. Çünkü bazı acılar, unutulmak yerine hatırlandığında anlam kazanır.

Ve belki de asıl mesele, hatırlamak ya da unutmak değil, acıyla nasıl yaşayacağımızı öğrenmekte saklıdır. Zaman, yaraları sarmakla değil, onlara dokunduğumuzda artık canımızın yanmadığını fark ettiğimizde iyileştirir bizi. İnsan en çok, içindeki fırtınaları susturmayı değil, onlarla dans etmeyi öğrendiğinde özgürleşir. Çünkü bazı yaralar, silinmesi gereken izler değil; ruhun kendi içinde bir sanat eserine dönüşme biçimidir.