📚EDEBİYAT KÖŞESİ

BİR AVUÇ İNSANLIK ARADIM

Bu makaleyi sesli dinleyebilirsiniz...

Emre Coşar

3 Ağustos 2025 - 20:40

3 Ağustos 2025 - 20:40 ⏱ 1 dk Okuma Süresi

0 560

Bir avuç insanlık aradım,

Cebimde yoktu, kalabalıklarda da…

Bir çift göz bekledim,

Gözümden düşmemiş bir damla gibi.

Sokağa çıktım —

Duvarda asılı afiş, yalanın yüzüydü.

“Her şey çok güzel olacak” diyordu,

Altında bir çocuk, ayakkabısız uyuyordu.

Bir dilenciye ekmek verdim,

Yoldan geçen biri sordu:

"Reklam mı çekiyorsun?"

Hayır kardeşim, sadece insan kalmaya çalışıyorum.

Bir avuç insanlık aradım,

Sokak lambaları kadar soğuk yüzlerde…

Herkes aceleciydi,

Kimse kimseye bakmadan yürüyordu,

Sanki göz teması, bir borçmuş gibi.

Marketin önünde bir ihtiyar,

Fiyat etiketine bakıp iç çekti.

Ben içimden dua ettim:

Allah, insanı utandırmasın!

Bir avuç insanlık…

O kadar mı zordu ya?

Gülümsediğin birine selam vermek mesela,

Üç kuruşluk ekmeği ikiye bölmek…

Ya da sadece susmak bazen —

Kırmamak için.

Ben o gece,

Betondan örülmüş bu şehirde,

Bir avuç insanlık aradım…

Ve anladım:

Artık yürekler değil, binalar yükseliyor bu ülkede.

Etiketler:

Önceki Makale

KİMİM BEN?

Tepkiniz Nedir?

243

Beğendim

203

Harika!

216

Sevdim

Eğlenceli

Kızdım

Üzgün

Wow

Emre Coşar Ben Emre. 1998 yılında Esenler’de doğdum; kalabalığın, gürültünün ve hayallerin iç içe geçtiği bir yerde büyüdüm. Üç yaşında bir kız babasıyım—hayatımın en saf, en güçlü ilhamı o. Edebiyat benim için sadece kelimelerden ibaret değil; bir duruş, bir nefes, bazen bir sığınak. Tarih ise geçmişin sesiyle bugünü anlamaya çalıştığım bir pusula. İkisini harmanlayıp yazdıkça, kendi iç yolculuğumda daha derine iniyorum. Kalemim zaman zaman öfkeli, zaman zaman umutlu; ama her zaman gerçeği arıyor. Adaleti, sevgiyi, mücadeleyi ve insanı anlatmak için yazıyorum. Sessizlerin sesi, görünmeyenlerin gölgesi olmak için. Buradaysan, demek ki sen de bu yolculuğun bir yerinden geçmişsin. O zaman hoş geldin.