Arıyorum

Seni arıyorum,

Perdenin arkasında bir pencere vardır,

Ve hep o perde çekilir,

 Nedendir bilmem.

 İmkansız olan bir aşk var içimde,

Nedendir bilmem.

Hatırlamak nedir?

Bir baharın gelişindeki zamanı mı beklemek? Yoksa hep perdenin arkasındaki pencerede geleceğin gününü beklemek mi?

Unutmak nedir?

Şayet fark etmezsen şiirdeki sesimi,

Bil ki mahşer günüdür.

Sende umut, bende ırmak dolusu bir yağmur gözyaşı.

Her akşam gülüşün gelir.

Ne ben bir dehayım…

 Bu bir alev, kime sarılsam kollarım kopar gibi olur.

“Her şiirde o,”

 diyorlar fakat ben her şiirimde onu, ne anlatıyor ne yaşıyorum.

Bende bir fotoğrafı var,

Ben hissi yazıyorum kalemlerle.

Çaremdir onu istemek gibi duygularla.

 Sessiz sedasız kalıyorum içimdeki vefatlarla.

Galiba ölüyorum her şiirimde o hissi anlatarak, inatlarla.

Gökyüzünün sen gibi bir rengi varmış.

 Her akşam siması belirirmiş,

Tavanda, penceremin kenarında.

Yoklukta bir sızı da varmış.

 Sonra biri ölecek fakat yaşarken hiç değeri bilinmeyecek.

Mezar taşının duvarına sarılıp sarmalayacak.

Hiç gözyaşı dökemeyecek belki o an.

Sonra bir köşeye çekilecek ve orada ağlayacak,

 Fakat hiçbir şey geri gelmeyecek.

Merak etme, ben senden vazgeçemem. Senden bir şey de istemem.

Çünkü ben senin varlığını seviyorum.

Seninle aynı gökyüzüne bakmak bile beni mutlu ediyor.

Ben yanındayım sevgilim.