Kavramların Bize Öğrettiği Şeyler: "Özlemek ve Yorulmak!

Bazı sözcükler vardır onları söylemek de duymak da insana tarifsiz duygular yaşatır:

"Özlemek ve yorulmak.

Özledim, yoruldum..."

Kısa ama derin anlamlar ifade eder, zira bunları söyleten yaşanmışlıklar vardır.

Onu ilk kez özlediğimi, sevdiğimi ve onunla evlenmek istediğimi söylediğim Lolan Aile Çay Bahçesi'nden 2011 depremine kadar yüzüne, sözüne veya bir mesajına hasret kaldığım beş yıl içinde anlamıştım. Sadece özlemedim ki ilk görüşte kor bir ateş gibi bağrımı delen o bakışların sahibini... Beş yıl beş asır gibi geldi!

(Allah hiç kimseyi sevdiklerinden ayırmasın ve onlarla imtihan etmesin!)

Ta ki depremde merak edip ona ulaşmak için sağdan soldan rica minnet yeni telefon numarasına ulaşıp yaşayıp yaşamadığını öğrenmek için gönderdiğim ve iyi olduğunu öğrenmenin adeta cansız bedenime ruhumun tekrar iade edilmiş gibi hissettiğim ilk mesajıma cevap gelene kadar!

Hani derler ya: "Özlemek de aşktandır" diye. Ben kör kütük aşıktım ve en kötüsünün ise alışmak olduğunu bu uzun sureli ayrılıktan öğrenmiştim.

Onun için bana "Sevmek mi daha zor alışmak mı diye sorsanız -ki soruyorlar- ben tereddüt etmeden 'alışmak' derim. Belki de yıllar sonra ayrıldığımızdan beri dinmek bilmeyen acımın, kederimin sebebi deliler gibi sevmek değil, sanki hiç yanımdan ayrılmayacak gibi sesine, yüzüne, ellerimden telefon düşmeden gelecek bir gönül okşayıcı mesajına alışmış olmamdı.

5 yıl tanışma süresi ve 9 yıllık bir evlilikten sonra istesem de istemesem de hem kendi isteğiyle hem aile ve mahkemenin zoruyla ayrıldık birbirimizden, tamamen!

Mahkemeye başvurmadan önce aramızda geçen diyaloglar peşi sıra geliyordu ancak hiçbiri şu sözcüğün anlattıklarını anlatamazdı : "Yoruldum!"

Evet yorulmuştu, yorulmuştuk!

Çünkü kader hiç ummadığımız bir anda aşılması imkânsız olmasa da hayatımızı zehir-zemberek edecek zorluklarla imtihan ediyordu ve ikimizi de sabrın artık sona geldiği bir noktaya getirmişti. Ben: "Yapma, etme, kıyma sevdamıza, kıyma aşkımıza, biz severek evlendik bizi sonsuz bir karanlığa mahkûm etme diye neredeyse ayağına kapanacak noktaya gelmiştim ancak kader onu da yıllarca acılarını sinemde taşıdığım diğer kayıplara eklemişti tüm çırpınışlarıma rağmen.

"Aziz, ben yoruldum. Bu sıradan bir iş değildi ki tutup da şu köşeye çekil, sandalyeni çek otur dinlen, sonra devam edersin, denilebilecek kadar basit bir durum hiç değildi.

Ben yoruldum: Artık dayanamam. Sana bir şans daha veremem. Biz aynı evde, aynı sofra başında oturamayız. Ne sen ne de ben bir daha el ele tutuşamayız, göz göze bakamayız. Bugünden sonra sen sensin, ben benim, artık biz diye bir şey söz konusu değil!

Bir birimize: "Seni seviyorum. Herşeyimsin. Sevgimiz dün, bugün, yarın... Seni kördüğüm gibi seviyorum diyemeyeceğiz. Sen ayrı bir diyarda ben başka bir diyarda olacağız...

Bu ayrılığın ve sözün ağırlığını satırlara dökmüştüm bile:

"Ellerin başka ellerde, gözlerin başka gözlerde,

Gönlünde başka biri, omuzunda elin biri,

Bitti diyorsun, bitirmek kolay mı?

Unut diyorsun, unutmak kolay mı?

Onca yılı, onca anıyı çöpe at diyorsun,

Atmak kolay mı?

Resimlerimi yak diyorsun,

Yakmak kolay mı?

Unut diyorsun ya,

Unutmak kolay mı?"

Evet iki yorgun beden ve kalp öyle bir ayrıldı ki geriye ne bir albüm kaldı ne bir ses ne de bir mesaj. Ben o sözü duyuncaya kadar sabırla, aşkla, azimle mücâdele etmeye devam ediyordum, ancak o can alıcı söz bir kurşun gibi yuvasından çıkmış göğsüme saplanmıştı.

O günden sonra ben de yoruldum!

Yıllarca tüm zorluklara rağmen hayatın tüm yükünü omuzlamayı başarmış, belli bir yol katetmiştim...

Ancak herşeyimi kaybetmiş gibi en büyük kaybımı yaşadıktan sonra ne o eski ben kaldı ne sevgi ne yaşama sevinci ve hevesi...

Her şeye rağmen duyduğum o can alıcı sözün acısının aynısını başkası çekmesin diye ayakta durmaya mecâlim kalmasa da "Yoruldum!" demiyorum.

Bazı kelimeler kısa olsa da muhteva bakımından ağır anlamlar ifade eder, işte o kelimeleri anlamlı kalan yaşanmışlıklarla irtibatlı olmasıdır.

~Şiir Yürekli Roman Yazarı ✍🏻