YIKIMIN İÇİNDE UMUT

YIKIMIN İÇİNDE UMUT

Umut, insanın içinden sessizce yükselen bir inat gibidir. Her şey dağıldığında, kelimeler anlamını yitirdiğinde bile ayakta kalmaya çalışan güçlü bir his… Yıkım ise onun en acı sınavıdır. Çünkü umut, en çok yıkıntıların arasında aranır.

Bazen hayat öyle bir yerinden kırılır ki, geriye sadece suskunluk kalır. Alıştığımız yüzler eksilir, güvenle kurduğumuz cümleler yarım kalır hayallerimiz biter. İşte o an, yıkım yalnızca bir son değil; insanın kendisiyle baş başa kaldığı bir aynaya dönüşür. Ne kadar güçlü olduğunu değil, ne kadar dayanabildiğini sorar.

Umut, çoğu zaman yüksek sesle gelmez. Bir mucize gibi kapıyı çalmaz. Kimi zaman sadece henüz bitmedi diren diyen bir iç sestir. Yıkımın tam ortasında, insanın kendine attığı küçük bir bakıştır. Ayağa kalkmak değil belki, ama yere tamamen teslim olmamaktır.

Yıkım öğretir. Ne kadar kırılgan olduğumuzu, neyi sandığımız kadar sevmediğimizi, neye tutunmadan da yaşayabildiğimizi… Umut ise öğretmez; hissettirir. Bize hâlâ insan olduğumuzu, kurulacak hayallerimizi,hâlâ düşünecek bir yarınımız olabileceğini fısıldar.

En garip olan şudur: Umut ve yıkım birbirine düşman değildir. Aynı yerden geçerler. Aynı kalpte iz bırakırlar. Çünkü umut, yıkımın ardından değil, tam içinden doğar. İnsan, her şey yıkıldığında neyi koruyabildiğine bakarak kendini tanır.

Belki de umut, yıkımı inkâr etmek değildir. Onu kabul edip yine de yürümeyi seçmektir. Kırık bir kalple, eksik bir inançla ama hâlâ nefes alarak… Ve bazen bu, yeniden inşa etmekten çok daha büyük bir cesarettir. Çünkü umudun olduğu yerde hayat yeniden çiçek açar.

Sibel Kaya