Sıcak bir çaydan değil, sıcak bir bakıştan geçer ev hissi

Bazı insanlar evsiz değildir ama hiçbir yere ait hissetmez.

Yastığı vardır, uykusu yoktur. Penceresi vardır, manzarası boşluktur. İçine çektiği hava doludur ama nefesi dardır.

Çünkü “ev” bazen bir adres değil, bir huzur hâlidir.

Kimi zaman bir şehri evi bilirsin, sonra bir bakmışsın o şehir seni tanımıyormuş.

Sokaklar geçip gitmiş, insanlar unutmuş, sen de kendinden geriye kalanları toplamaya çalışıyorsun.

Hiç kimsenin seni beklemediği bir hayatta, nereye dönsen boşluktur.

Bir tabakta yemek olur da, bir cümlede adın geçmez ya hani…

İşte insan en çok o zaman karnını değil, kalbini aç hisseder.

Sıcak bir çaydan değil, sıcak bir bakıştan geçer ev hissi.

Birinin seni “anladım” dediği anda başlar yuvanın temeli.

Ama herkes seni dinler gibi yapar, kimse duymaz.

İşte bu yüzden bazı insanlar sadece evsiz değil, sessizdir de.

Kalabalık sofralarda en çok yalnız olanlar, “nasılsın?” sorusunu gerçekten soran birini bekleyenlerdir.

Sığınağı olmayanların duaları hep sessizdir.

Ve en çok dua edenler, hiç kimsenin aklına gelmeyenlerdir.

Evinin içinde yürürken bile yabancıysan…

Bir sandalye çekilmemişse sana…

İsmin bir dua gibi anılmıyorsa artık…

Sen zaten uzun zamandır evsizsin.