SEVENİN TEK KORKUSU

İnsan sevdiği zaman kendi canından ziyade sevdiğinin canını düşünmeye başlıyor.

İçinde bulunduğumuz gezegende sevdiği olan bir insan "Ben hiçbir şeyden korkmam" diye ahkam kesemez. Şahsen bir zamanlar bu büyük sözleri fazlasıyla sarfetmiş bir aciz fani olarak bunun böyle olmadığını 6.2'lik bir sallantının vesilesiyle anlamış bulundum. Yanlış anlaşılma olmasın lütfen, kendi canımdan korkacak kadar da aciz bir fani değilim ama canımdan daha çok canım olan birisinin varlığı korku denen duyguyu yüreğimin en ücra köşelerinden çıkarıp baş köşeye oturttu. İşte o zaman anladım ki insan kendi canından korkmaz da sevdiğinin zülüflerinden bir tek tel heba olacak diye ödü koparmış. Aslında baktığımız zaman çok iyi anlıyoruz ki sevdiklerini kaybettikten sonra aklını yitiren insanların bir bildiği varmış. Akıllarını yitirmişler çünkü bu acı normal bir kafayla kaldırılacak bir şey değil. Karacaoğlan'ın da dediği gibi "Ölüm ile ayrılığı tartmışlar / Elli dirhem fazla gelmiş ayrılık." 

Velhasıl kelam bir insanın hayattaki en büyük korkusu sevdiğini kaybetmektir. Geri kalan her korku gelir geçer ama kaybetme korkusu hep kalbin bir köşesinde durur.