Kuyunun dibinden gelen ses

Kuyunun Dibinden Gelen Ses İnsan kendi içine eğilince sandığı kadar derin olmadığını fark eder önce, yıllarca taşıdığını zannettiği ağırlıkların bir kısmı hatıradan ibarettir bir kısmı da hiç ona ait olmamış yüklerin tortusu, yine de her sabah uyandığımız o yarı karanlık anda bir şey dürter bizi bugün başka olabilir, oysa gün değişmez değişen bakışın içindeki o ince titreşimdir, insan hayatın büyük dönüşümlerle değil küçük yanılgılarla ilerlediğini anladığı anda büyür bir kelime bir sessizlik birinin gözünde bir saniyeliğine beliren kırılma hepsi içimizdeki kuyunun duvarlarına vuran su damlaları gibi yankı yapar, kendimize doğru yürümek bir savaşı kazanmak değil bir gölgenin boyutunu kabul etmektir her adımda eskiden korktuğumuz bir yüzümüzü görürüz onu susturmaya değil dinlemeye mecbur olduğumuzu fark ederiz çünkü insan bastırdığı şeyi taşır anladığı şeyi dönüştürür, belki de bu yüzden en ağır gecelerin sabahında tuhaf bir hafiflik doğar çünkü karanlık gerçeği saklamaz büyütür derinleştirir keskinleştirir ve sonunda içimizde yıllardır kıpırdamayan bir parça yavaşça hareket etmeye başlar yaşama isteğinin kendisi, hayat bizi kırarak değil içimizde unuttuğumuz yerleri açığa çıkararak değiştirir o yüzden yol uzun yorgunluk kaçınılmaz ama yüzleşmek özgürlüktür ve belki de bütün hikâye tam burada başlar insanın sonunda kendi sesini duymaya cesaret ettiği o an.