Kayıp Ebediyetin Fermanı

Bir çağın göğsünde, nabzı kesilmiş vakit,

Ne alev tanır ne su, ne de yıldızların fitili.

Kozmosun kırık aynasında, bir gölge süzülür,

Kendi varlığını sorgular, yoklukla büzülür.

Sonsuzluğun dili, harfsiz bir naber dokur,

Her sessizlik, bir evreni yutar, sonra kokusu sokur.

Zamanın kemikleri, kristal bir çöldeki iz,

Ne geçmiş tanır bu yolda, ne gelecek bir söz.

Bir damla mürekkep, galaksilerin iliğinde,

Yazılır bir destan, ne başında ne bitiminde.

Her kelime bir kapı, ardında ne var bilinmez,

Açsan da kapanmaz, kapasan da silinmez.

Gökyüzü, kendi ruhunu unutan bir kâbus,

Yıldızlar, göz kırpmaz, çünkü hepsi mahpus.

Kayıp bir naber, evrenin damarlarında gezer,

Ne tanrı duyar onu, ne insan, ne de sezer.

Bu şarkı, ne rüzgârda taşındı ne dalgada,

Ne bir kalbin atışında, ne bir rüyanın balında.

Bir dil ki, ne doğdu ne öldü, sadece var,

Ama kimse bulamaz, çünkü kimse o kadar derin bakmaz.

Ebediyet, bir an için fısıldadı bu sırrı,

Sonra sustu, yuttu kendi yankısının kırını.

Arasan da, ey yolcu, bu mısralar kayıp,

Çünkü yazanı bile unuttu, kalemiyle kayık.