İnsan Ölür Sevda Ölmez

   Günümüzün en büyük problemlerinden biri sevgiye, sevgiliye sadakattir. Bu yazımda da hayatını kaybetmiş bir sevgiliye sadık kalmaktan bahsedeceğim.

   Ölüm de sevda gibi her ömre yalnızca bir defa girer. Nasipte sevda duyulan sevgiliye kavuşmak varsa sevda mutluluktur fakat ayrılık varsa işte o sevda ölümden de beterdir. Peki ya sevdiğin insan öldüyse?

   Varlıkta, vuslatta, mutlulukta veya iyi günde herkes sever. Asıl marifet bunlar olmadığında da sevebilmek ve sadık kalabilmektir. Şahsımın bu hayatta en çok karşı olduğu şeylerden biri de ölen sevgilinin ardından başka bir sevgiye kalpte yer açmaktır. Eğer bir insanın sevdiği öldükten sonra hayatına başkasını alıyorsa ben kalbinde sevgiyle ölen taraf için kahrolurum çünkü ömrü boyunca sevildiğini düşünüp sevgisiyle toprağa girmiştir lakin karşısındaki kişi toprağa başkasının sevgisiyle girecektir. Ölmek insana zor gelmez de toprak altından sevdiğini başkasıyla görmek insanın zoruna gider. 

   Sevenler eğer genç ise her cenazede sadakat düşmanı, uğursuz bir mahluk ortaya çıkar ardından "Daha çok gençsin, emin ol ki o da hayatına devam etmeni isterdi" der. Hiçbir insan sevdiğini başkasıyla görmek istemez. Böyle mahlukları sevda mahkemesinde yargılayıp ömür boyu sevgisizliğe mahkum etmek gerekir. Siz ne anlarsınız sevdadan, aşktan, sevgiden ey aşağılık mahluklar! 

   Bazı kavuşmalar mahşere kalır. Herkes birbirinden kaçarken sevdalılar mahşerde de cennette de birbirlerini arayacaklar ve bir daha hiç ayrılmamak üzere kavuşacaklar. Ruh her zaman bakidir ve ruhlara sevdalı insanların sevdası da her zaman bakidir. Selam olsun yüreğini bir kişiye mühürleyen sevdalılara...