İnsan Eskileri Özler de, Ben En Çok Kendimi Özledim...

İnsan Eskileri Özler de, Ben En Çok Kendimi Özledim...

İnsan bazen yıllar önce bıraktığı bir sokağı, eski bir şarkıyı ya da geçmişte kalan bir hatırayı özlediğini sanır. Oysa derinlerde özlenen şey çoğu zaman ne bir yer ne de bir zamandır. Asıl özlem, hayatın koşuşturması içinde yavaş yavaş uzaklaştığımız kendimizedir.

Bir zamanlar daha cesur, daha umutlu, daha heyecanlı olduğumuz günler vardır. Kırılmaktan korkmadan sevdiğimiz, hayal kurmaktan vazgeçmediğimiz zamanlar... Sonra hayat, omuzlarımıza yeni yükler bırakır. Yaşanmışlıklar çoğaldıkça değişir, dönüşür ve bazen kendimizden bile uzaklaşırız.

Günün birinde geçmişe dönüp baktığımızda, kaybettiğimiz şeyin yıllar olmadığını fark ederiz. Eksikliğini hissettiğimiz, aynaya baktığımızda gözlerimizin içinde aradığımız o tanıdık kişidir. Çünkü insanın en derin özlemi, kendine duyduğu özlemdir.

Belki de yaşamın en anlamlı yolculuğu, kaybettiğimizi sandığımız benliğimize yeniden ulaşabilmektir. Kendimizi yeniden tanımak, eksiklerimizi kabul etmek, yaralarımızı inkâr etmeden sevebilmek... İşte gerçek dönüşüm burada başlar.

Çünkü insan, geçmişi değil; geçmişteki kendisinden geriye kalan ışığı özler. Ve o ışığı yeniden bulduğunda, hayatın bütün yüklerine rağmen içinde hâlâ umut taşıyabildiğini fark eder.

Fikriye Kaya