Mutluluğun Olmayan Kuralları

‘’Dünyayı görüp tanıdıkça hoşnutsuzluğum artıyor.’’

Geçenlerde sevdiğim bir dergide karşıma çıkan o muhteşem sözle ilk yazımı yayınlamak istiyorum.

 Sonsuz huzur ve mutluluk nedir? Sevdiğin şeylerin sevilmesi, saygı duyulması, benimsenmesi ne kadar zor? Ya da imkansız?

Gönlümden geçen her şeyin, içime sığdıramadıklarımın satırlara dökülüşü… Ama bunun da bir sınırı olmalı. Ne tam olarak açtım kendimi ne de tamamen içime kapandım. Sadece anlaşılmadım. Ne yazık ki anlaşılamadım.

Bazen sevildiğini görürsün, hissedersin ama bu hissettiğin sevgi duygusunu bastıran olumsuz bir duygu ortaya çıkınca, davranışa yanlış yansıyan duyguları daha net görmeye başlarsın. Her üzüntümde aldığım dersleri cebime koydum ve ne olursa olsun iyi ki dedim. İyi ki ben benim… Cebimdeki hazinem ve içimdeki ben hep bir başımıza koca bir ekip olduk. Kendi değerim, kendi sağlığım ve bana iyi gelecek şeyler… Sonsuz huzur, sonsuz mutluluk işte bu kadar basit.

Sevdiğim bir kitaptaki alıntı gibi; herkes kendi görüş mesafesini dünyanın sınırları zanneder (Zamanı Durdurmanın Yolları-Matt Haig).