Adaletin İzinde

Adil bir yaşam üzerine

Adil Bir Yaşamın İzinde

Bir tohum düşer toprağa, ne rütbe sorar, ne soy,

Güneş eşit ısıtır, yağmur aynı coşkuyla doyurur.

Büyür filiz, yeşerir dal, meyve verir bolca,

Herkes nasiplenir, ne eksik ne fazla.

İnsan doğar dünyaya, çıplak ve savunmasız,

Umutla bakar geleceğe, kalbi sevgiye amansız.

Ama duvarlar örülür, ayrılıklar çoğalır,

Kimisi altın beşiğinde, kimisi açlıkla boğulur.

Adil bir yaşam düşü, bir umut yeşertir içte,

Eşit fırsatlar sunulsa her nefese, her işte.

Ne renk, ne inanç, ne de servet belirlese yolu,

Sadece insan olmak yetse, sevgiyle dolsa her dolu.

Bir çocuk gülse doyasıya, kaygısız ve şen,

Bir yaşlı huzur bulsa, geçmişinden memnun.

Bir emekçi alnının teriyle hak ettiğini alsa,

Bir hasta şifa bulsa, umutla yarınlara baksalar.

Adalet terazisi sarsılmaz durmalı,

Hakkı olana hakkını vermeli.

Zulüm karanlığı dağılmalı ışıktan,

Eşitlik türküsü yükselmeli her baştan.

Belki bir ütopya, belki bir özlem derin,

Ama adil bir yaşam için atmalı kalbi,her bir neferin.

Tohumun sessiz çığlığı, güneşin eşit nefesi,

Hatırlatmalı bize, adalet en güzel bestesi.

Olsun ki bir gün, yeryüzü bir bahçe gibi,

Her çiçek aynı güzellikte açsın, sevgiyle.

Adil bir yaşamın rengi, gökkuşağı misali,

Her kalpte yankılansın, sonsuza dek baki.