Aşk bir güne sığmaz,

bir tarihin kenarına not düşülmez.

Gerçekten seven için

takvim yalnızca kâğıttır.

Eğer kalbine doğru insanı almışsan,

çiçekler yalnız bugün açmaz;

en sıradan sabah bile

bir bayram sabrıyla doğar.

Sevgi, pahalı hediyelerde değil,

bir omuzun yorgunluğunu paylaşabilmektir.

Bir “buradayım” demenin

ömrü hafifleten hâlidir.

Ve inan,

doğru insan yanındaysa

14 Şubat yalnızca bir gün değildir—

her güne yakışan bir anlamdır.

*Kilitli Oda*

İçimde garip bir boşluk var.  

Ne gürültülü bir hüzün bu, ne de sessiz bir mutluluk.  

Sanki bir odadayım…  

Kapısı kapalı, anahtarı içerden kaybolmuş gibi.  

Ruhum, dört duvar arasına sıkışmış,  

Ama dışarıda güneş var.  

Pencereye vuruyor ışık,  

Denizin sesi kıyıma çarpıyor…  

Oysa ben içerideyim hâlâ.  

Kımıldamıyorum.  

Kımıldayamıyorum.

Bu oda, kimse tarafından zorla kapatılmadı.  

Ben girdim, ben oturdum.  

Ama şimdi çıkamıyorum.  

Sebebi yok gibi duruyor…  

Ama his, ağır.  

Boğazımda bir düğüm,  

Göğsümde anlamsız bir sıkışma var.  

Anlatması zor, yaşaması daha da zor.

Bazen içimde fırtına kopuyor,  

Ama dışım sessiz.  

Kimse anlamıyor.  

Çünkü gülen bir yüz saklıyorum,  

konuşan bir dil,  

oysa içimde susan bir çocuk var.

Belki de o çocuğun sesiyle açılacak kapı.  

Belki de içimdeki sessizliği duyan biri olacak,  

ve diyecek ki:  

"Ben seni duyuyorum."

Ama şimdilik, kapalı bir odanın içinde,  pencereden vuran güneşe rağmen,  üşüyen bir ben varım.  

Ve içim içime sığmıyor…

---

Bazı duygular vardır, söze gelmez. 

Ne tam yaşanır ne de unutulur.  

Siyahın gölgesinde kalır sadece—  

biraz karanlık, biraz aydınlık...  

Benimkisi de öyleydi.

Ona yaklaşırken bir çizgi vardı,  

içimde yankılanan bir sınır.  

Aşmadım.  

Ama her duygumu o çizginin kenarında taşıdım.  

Nazikçe, sessizce.

Kalbim kimseye ihanet etmedi;  

ama kendini biraz unuttu belki de.

Zaman, kısa bir mola gibiydi onunla.  

Ne tam bahardı, ne de sonbahar.  

Ama içimde bir çiçek açtı—  

ve o gidince yaprak döktü.  

Sessizce.

Her şeyi söylemedim.  

Ama söylediklerimin arkasında bir dürüstlük,  

bir “iyi ki” saklıydı.  

Ben bu duyguyu korudum,  

çünkü biliyordum:  

Bazı hisler yaşanmaz—saklanır,  

kirlenmesin diye.

Şimdi içimde ne büyük bir boşluk var,  

ne de tarifsiz bir acı.  

Sadece ince bir sızı.  

Bir kitap sayfasında gizlediğim not gibi.  

Belki bir gün okur.  

Belki hatırlar.  

Ama ben zaten,  

onu sessizce kalbime kazıdım.

Ve anladım ki:  

Bazı karşılaşmalar bir ömür sürmez,  

ama bir ömür iz bırakır.

...

(Gazze’ye Ağıt)

Bir çocuğun gözlerinde kuruyan denizsin sen,

Kumdan kaleleri yıkılmış bir sessizlik.

Adını her söylediğimizde

kan kokan rüzgârlar geçiyor içimizden.

Her sokak başı bir dua gibi,

duvardaki çatlaklardan sızıyor feryat.

Gökyüzü senden kaçıyor artık,

çünkü gökler bile utanıyor bu karanlıktan.

Sen ki,

her sabah yeni bir yıkımla uyanan şehir,

ve yine de umutla tutunan

bir annenin

göğsünde sakladığı ninnisin.

Çığlık atmaya bile mecali kalmamış çocukların

elleriyle kazdığı mezarlar var.

Toprağın altı da üstü kadar ağır artık.

Ama biz hâlâ seni konuşamıyoruz tam.

Çünkü kelimeler yetmiyor

acıya dokunmaya.

Çünkü gözyaşı yetersiz

ölüme direnmeye.

Sen, Gazze…

Dünyanın gözü önünde

gözlerini yitirensin.

Ama hâlâ

kalbini kaybetmeyensin.

---

Bazen sadece adını düşünmek yetiyor…

Kalbimde bir yer,

hala sana çarpıyor sessizce.

Ne zaman gökyüzüne baksam,

bir bakışın düşüyor aklıma.

Gözlerin sanki hâlâ

en sevdiğim mevsimi fısıldıyor bana.

Seninle geçmeyen zaman bile

güzel bir anı gibi kalıyor içimde.

Çünkü sen,

dokunmadığın her yerde bile iz bırakan bir duygusun.

Şimdi kimseye anlatamadığım bir sevda var içimde.

Gülüşünle başlayan,

ama yokluğunla susmaya mahkûm kalan bir hikâye…

Ve ben hâlâ,

en çok seni özlerken

kimseye bir şey demeden susuyorum.

---

Senin sevgin, toprağın ilk baharda yeşerdiği gibi, içimde filizlenen en narin umut çiçeği. Gözlerin, sabahın ilk ışıkları gibi, karanlık gecelerime yol gösteren iki parlak yıldız. Sesin, en güzel melodilerden daha tatlı, ruhumu okşayan bir fısıltı.

Ellerin var ya anne, o eller... Hayatın engebeli yollarında tutunduğum en güvenli dal. Her dokunuşunda şifa bulduğum, her sıcacık kavrayışında yeniden doğduğum. O eller ki, yorgunluğumu alan, gözyaşlarımı silen, geleceğe dair umutlarımı yeşerten mucizevi dokunuşlar barındırır içinde.

Senin kalbin, koca bir deniz gibi; derin, sonsuz ve koşulsuz sevgiyle dolu. O denizin kıyısında oynadım çocukluğum boyunca, her düştüğümde beni şefkatle kucaklayan, her başarımda benimle gurur duyan. Senin kalbin, yuvamın sıcaklığı, sığınağımın güveni.

Bugün, sadece bir gün değil aslında; her gün senin varlığının kutlandığı, senin sevgine minnet duyduğum bir an. Ama bugün, kelimeler daha bir anlamlı, duygular daha bir yoğun. Sana olan sevgimi anlatmaya kelimeler yetmese de, kalbimin en derininden gelen bu fısıltıları kabul et olur mu?

Sen benim ilk öğretmenim, en yakın arkadaşım, sonsuz destekçimsin. Sen olmasaydın, ben de olmazdım. İyi ki varsın, canım annem. Anneler Günün kutlu olsun. Seni çok seviyorum.

 karanlık gecelerime yol gösteren iki parlak yıldız. Sesin, en güzel melodilerden daha tatlı, ruhumu okşayan bir fısıltı.

Ellerin var ya anne, o eller... Hayatın engebeli yollarında tutunduğum en güvenli dal. Her dokunuşunda şifa bulduğum, her sıcacık kavrayışında yeniden doğduğum. O eller ki, yorgunluğumu alan, gözyaşlarımı silen, geleceğe dair umutlarımı yeşerten mucizevi dokunuşlar barındırır içinde.

Senin kalbin, koca bir deniz gibi; derin, sonsuz ve koşulsuz sevgiyle dolu. O denizin kıyısında oynadım çocukluğum boyunca, her düştüğümde beni şefkatle kucaklayan, her başarımda benimle gurur duyan. Senin kalbin, yuvamın sıcaklığı, sığınağımın güveni.

Bugün, sadece bir gün değil aslında; her gün senin varlığının kutlandığı, senin sevgine minnet duyduğum bir an. Ama bugün, kelimeler daha bir anlamlı, duygular daha bir yoğun. Sana olan sevgimi anlatmaya kelimeler yetmese de, kalbimin en derininden gelen bu fısıltıları kabul et olur mu?

Sen benim ilk öğretmenim, en yakın arkadaşım, sonsuz destekçimsin. Sen olmasaydın, ben de olmazdım. İyi ki varsın, canım annem. Anneler Günün kutlu olsun. Seni çok seviyorum.

Beni bir beze sardılar,

Sonra bir vinç ile yerime koydular.

Kimse taşıma gereği duymamıştı beni.

Neden mi?

Kimsesizdim!

Oysa yolun karşısında bekleyenim vardı.

Bir annem,bir sevdiğim,babam..

"Herkesin baktığı beden bendim,

Gördüğü ise bir başkanıydı o vakit..

Ben bir kimseyim.

Beni adsız koymayın!

Adil Bir Yaşamın İzinde

Bir tohum düşer toprağa, ne rütbe sorar, ne soy,

Güneş eşit ısıtır, yağmur aynı coşkuyla doyurur.

Büyür filiz, yeşerir dal, meyve verir bolca,

Herkes nasiplenir, ne eksik ne fazla.

İnsan doğar dünyaya, çıplak ve savunmasız,

Umutla bakar geleceğe, kalbi sevgiye amansız.

Ama duvarlar örülür, ayrılıklar çoğalır,

Kimisi altın beşiğinde, kimisi açlıkla boğulur.

Adil bir yaşam düşü, bir umut yeşertir içte,

Eşit fırsatlar sunulsa her nefese, her işte.

Ne renk, ne inanç, ne de servet belirlese yolu,

Sadece insan olmak yetse, sevgiyle dolsa her dolu.

Bir çocuk gülse doyasıya, kaygısız ve şen,

Bir yaşlı huzur bulsa, geçmişinden memnun.

Bir emekçi alnının teriyle hak ettiğini alsa,

Bir hasta şifa bulsa, umutla yarınlara baksalar.

Adalet terazisi sarsılmaz durmalı,

Hakkı olana hakkını vermeli.

Zulüm karanlığı dağılmalı ışıktan,

Eşitlik türküsü yükselmeli her baştan.

Belki bir ütopya, belki bir özlem derin,

Ama adil bir yaşam için atmalı kalbi,her bir neferin.

Tohumun sessiz çığlığı, güneşin eşit nefesi,

Hatırlatmalı bize, adalet en güzel bestesi.

Olsun ki bir gün, yeryüzü bir bahçe gibi,

Her çiçek aynı güzellikte açsın, sevgiyle.

Adil bir yaşamın rengi, gökkuşağı misali,

Her kalpte yankılansın, sonsuza dek baki.

"İçimde tarifsiz bir ağırlık... Bir yanım, hayatın o bildik ritminde çalar saat gibi tıkırdıyor; yarın için planlar yapıyor, haftaya dair hayaller kuruyor, sıradan telaşelerin içinde kayboluyor. Oysa diğer yanımda, zamanın bambaşka aktığı bir dünya var. Orada, plan yapamayan bir kadın, geleceğe dair belirsizliğin karanlık gölgesinde bekliyor. Bu iki dünya arasındaki uçurum o kadar derin ki, birinden diğerine seslenmek imkansız gibi geliyor. Kendi hayatımın akışına kapılırken, onun durmuş zamanı vicdanımı sızlatıyor. Nasıl olur da bir yanda kahkahalar yükselirken, diğer yanda sessiz bir çığlık yankılanır?"

Henüz Adı Konulmamış Bir Özlem

Bazen bir bekleyişin içinde doğuyorum,

hiç başlamamış bir hikâyenin, hiç söylenmemiş bir sözün ucunda.

Sanki bir yerlerde, adını bilmediğim bir sevgili var;

ve ben, ona kavuşmadan bile ondan ayrılmanın hüznünü taşıyorum.

Kalbimde ağırlığını hissettiğim bir boşluk var,

dokunamadığım bir sıcaklık, sarılamadığım bir gülüş.

Gözlerim, bir gün ona rastlayacakmış gibi sabırsız,

ellerim, henüz tutmadığı ellerin özlemiyle titrek.

Aşk, bazen bir adım ötede...

Bazen bir ömür ötede...

Ben yine de, daha var olmamış bir aşka

bütün eksiklerimle varım.

Belki bir gün,

bu satırların arasında bulur beni;

belki de bu sessizlikte,

birbirimize doğru usulca büyürüz.

Şimdilik,

henüz adı konulmamış bir özlemim var.

Ve bu bile,

sevmeye başlamış olmak demek.

- @ugurun_kaleminden