Gördüklerimizi Bile Tam Anlayamadığımız Alemdeki Unvanlarımız

İnsan kendinden kaçtıkça yorulur. Gelgelelim ki kendine döndüğü gün dinlenir. Kendimize dönmenin, ruhumuzu dinlendirmenin zor olduğu zamanlardan geçen bir nesilin evlatlarıyız. Bizim yaşadığımız fiziki yorgunluk değil. Sırtımızda taşıdığımız yumurta küfesi hiç değil. Bizler ruhumuzda sözleri taşıyoruz. Taşıdığımız sözlerin çoğu da hiç yapıcı değil. Bu yüzden ruhen yorgunuz.

Hepimize, kim olduğunu bile bilmediğimiz dillerin sahiplerinden yapıştırılan onlarca yaftanın altında ruhumuzu can çekiştiriyoruz. Bu diller; geride durana "korkak" , ileri atılana "ahmak" , sessiz kalana "basiretsiz" yaftalarını öyle güzel vuruyor ki; bilmeden istemeden biz de bir başkasına bu veya benzer bir yaftayı yapıştırıken buluyoruz kendimizi.

Hiçbirimiz barış güvercini değiliz. Asla da olamayız. Çünkü her birimizin kendi meşrebine göre sınırları var ve aşılan sınırlarımızı korumak zorundayız. Fakat sınır nedir? Sınırı nasıl belirleriz? Gören gözümüz, duyan kulağımız, hisseden tenimiz? Sınırımızı merhametimiz ve vicdanımız belirler. İlkesi "iyi insan olmak" olan kişinin sınırı en net ve korunması en haklı sınırdır. Hoş iyi insanları da "enayi" damgası ile yaftalayan anlayışı kalbimizde buğz etmekten başka ne gibi bir çaremiz var? Bunu bilememekte benim gibi bir fukaranın  ayıbıdır.

Hikayenin kendi belki başka bir kapıyı açıyor olsa da göbek adımı aldığım Mevlana'dan bakiye bir hikaye ile yazımı sonlandırmak isterim. 

"Bir gece, karanlık bir odaya bir fil getirdiler. İnsanlar karanlık odadan içeriye girdiler. Karanlık içerisinde kimi filin hortumuna dokundu, 'bu bir yılandır' dedi. Kimi filin kulağına dokundu, 'bu bir yelpazedir' dedi. Kimi ayağını tuttu, 'bu bir sütundur' dedi. Gelgelelim hiçbiri hakikati bilemedi. Çünkü ışık yoktu."

Hepimizin gerçeğini gören ve bizi onlar ile değerlendiren vicdan sahibi insanlarla karşılaşmamız dileğiyle.