Gecenin pervasız ayazı, ölüm korkusu ve diğer endişeler… Bunların hiçbiri uykuya mâni değildi. İnsanın vücudu, olur olmadık yerde ihtiyaçlarını istiyor ve bunu karşılamak için de tüm baskıyı kurabiliyordu. İnsanoğlu, sırtında görünmez bir pille yaşarmış gibiydi adeta. Allah’tan öngörülü bir adamdı da iç karışıklık başlamadan kısa süre önce sorumlusu olduğu kurumun binasının, basit bir bodrum olarak düşünülen sığınağını alttan alta ihtiyacına göre dizayn edebilmişti. Gıda, jeneratör, kurumun devasa su deposuna ek kendi büyük su deposu ve birçok imkân. Hiç yerinden kımıldamadan belki burada uzun bir yılı ve belki daha fazlasını geçirebilirdi. Fakat esaret altında değilken kendini esarete mahkûm etmek, sanıldığı kadar basit olmuyordu. Belki burada kendini güvence altında tutmak için başka insanlar birçok şeyini feda edebilirdi. Tabii ne kaldıysa. Buna karşılık uzun zamandır kaldığı bu sığınak ailesine belli etmese de kendine cehennemi yaşatıyordu.

            Bodrumdan hallice ama camı, penceresi hatta normal bir yere açılan kapısı olmayan sığınağında gece ve gündüzü dijital bir saatten takip edebiliyordu. Birkaç ay önce kurumun binasının üzerine ikinci kez bombalar yağmış sadece zeminin altında yapılan sığınak sağlam kalmıştı. Zaten binanın inşa sürecinde özellikle betonun biçimini ve yapılma şeklini kendi seçmişti. Çünkü bir terslik çıkacağını sezmiş ve tedbir almaya çalışmıştı ki öyle de oldu. İç karışıklık patlak verdiğinde binayı kullanıma açalı daha birkaç ay olmuştu. Kurumun personelleri ve aileleri için tasarladığı sığınağa kimse gelememişti. Birçok çalışma arkadaşı ilk bombalamalarda ölmüştü zaten. Kurum binası da yıkılınca bu sığınağı kendisinden başka bilen kalmamıştı. Şehrin yer altından giden su kanallarına çıkan sağlam bir kapıyla sığınağa yer altından gelip gidebiliyordu. Fakat en güvenli yerde bile korku yeterince korkuydu.

            Gece vakti sebepsizce sığınağın yakınlarına düşmeye başlayan bombalar, onu yine uykusundan etmişti. Çoğu zaman kan ter içerisinde bölünen uykusunu küçük oğlu korkmasın diye yatağında tekrar uyumaya çalışarak geri almaya çalışıyordu. Fakat bu kez kalbini sıkan acı bir huzursuzluk vardı. Tek başına yattığı yatağının içinde sessizce doğruldu, başını çevirip yan yatakta uyuyan karısı ve çocuğuna baktı. Karısı Meryem, aylardır devam eden katliamın etkisinde çoktan kalmıştı bile. Bomba seslerine kadıncağız da uyanmış, oğulları Yusuf’un başını bağrına basmış her patlamada oğluna bakıp hıçkırıklara boğuluyordu. 

            Nadir Hâlid, eşinin halini görünce dayanamadı ve yatağından usulca çıktı. Karanlık olursa Yusuf korkabilir diye ışıklarla donattığı sığınağın lambalarını loş halinden aydınlık haline getirdi. Ağlamaklı hanımının yanına gidip saçlarını okşadı. “Korkamayasın Meryem. Korku bize istemediğimiz şeyler yaptırır.” Kadın, kocasının bu sözü üzerine ağlamayı kesti. Başını derin derin baktığı Yusuf’tan kaldırıp bu kez de sığınağın kanallara açılan kapısına gözünü dikti. Nadir, bu kez de Meryem’in kapıdan gelecek bir tehlikeye odaklandığını fark etti. “Meryem. Yerin kaç kat altındayız. Bırak gökyüzünde uçan uçağı yerdeki askerlerin bile haberi olmaz bizden.” Gözlerini kapıya dikmiş olan kadın bakışlarını hızlı ve keskin bir ifade ile kocasına çevirdi. Kocasına sert bir şekilde baktı. “Ölümden korkuma ağlamıyorum ben! Yusuf. O daha küçük. Bize bir şey olursa o ne yapar? Ona bir şey olursa biz ne yaparız?” Karısının bu sözü bıçak gibi batmıştı içine. Belki her şeyi anlardı da hiçbir sebep yokken öldürülen onca çocuğu anlayamazdı. Başını önüne eğdi ve karısı gibi karanlık bir sessizliğe büründü.

            Bombaların sesleri kesilmişti. Gelgelelim şehre yağan bombalar dursa bile Nadir’in içine yağmaya başlayacak bombaların düğmesine karısının sözleri basmıştı bile. Yetiştiği topraklarda birçoğunun aksine küçüklüğünden beri topluma duyarlı olarak yetiştirilmişti. Fakat şimdi biraz cehaletin biraz kışkırtılmış olmanın ve büyük oranda insanı merkezine almayan anlayışın bedelini ödüyordu.

            Babası Halep Su İdaresi’nde çalışan bir işçiydi. Çok küçük yaşlardan itibaren yaşadıkları şehrin sokaklarını öğrendiği kadar altından geçerek onu besleyen temiz ve kirli su yollarını da öğrenmişti. Üniversiteyi ülkesinin okullarında İnşaat Mühendisliği alanında başarı ile bitirirken hemen ardından başarısı sayesinde Avrupa’da eğitimine devam etti.      Almanya’da Hidrolik ve Su kaynakları alanında yüksek lisans ve doktora yapan bir akademisyen haline geldi. Ardından çeşitli ülkelerde asistanlık ve uzmanlık yaparak kendini geliştirdi. Kariyerinin ilerleyen dönemlerinde Dünya Bankası’nın finanse ettiği Esad Gölü’nden Halep şehrine su taşınması projelerinin yöneticisi olarak ülkesine geri döndü.          

            Nadir için yıllar yılları büyük bir hızla kovalamıştı. Yaşadığı toplumun anlayışına göre geç yaşta da olsa, kendisi gibi zincirlerini kırmış Meryem ile evlendi. Meryem ise bir çocuk hastalıkları doktoru idi.        

            Suriye’de iç savaş patlak verdiğinde, çiftin oğulları Yusuf henüz çok küçüktü. Fakat buna rağmen kendi statülerini paylaşıp Avrupa’nın yollarını kurtuluş belleyenler gibi topraklarını terk etmek istememişlerdi. Kariyerleri onlara rahatlıkla birçok gelişmiş ülkenin kapısını açabilirdi, gelgelelim bu teklifleri reddettiler. Meryem muhalif kanadın askerleri için sıhhiyeci olurken, Nadir ise su kaynaklarının temiz tutulması ve taşınması ile ilgilendi.  Bu sırada da şehrin altında yer alan çok iyi bildiği tünellerden sivil tarafsızların nakledilmesini sağlayarak, birçok soydaşının bombalar altında can vermesini engellemeye çalıştı. Fakat işi bununla bitmemişti. İç savaş ilerledikçe başka ülkelerin etkinlikleri topraklarında daha fazla arttı. Savaşın körüklenmesini isteyen sözde barış güçlerinin temiz su kaynaklarını sabote ettiğini fark etti ve bunları belgelemeye başladı. Artık hem aktivist hem de hedefti.    

***

            Gecenin bir vakti tek başına oturduğu çalışma odasında, masasının başındaydı. Masasının arkasında başlayıp, sağ tarafında kalan uzun duvarı boydan boya kaplayan kütüphanesine baktı. Sade ve düzenli kütüphanesi kim bilir kaç uykusuz geceye şahitlik etmişti. Yıllarca evlenmemiş, yalnızlığını görevi ve kitapları arasında paylaştırmış bir adamdı. İçinde bulunduğu bu hale de son dönemde şükürler ediyordu. Görevinin önüne koyacağı, aklını bulandıracak başka bir sevgiyi kalbinde taşımamak en iyisiydi. 

            Oturduğu masasından, ayağa kalktı. Masanın üzerindeki çalışma lambası haricinde diğer bütün lambalar sönüktü. Yarı karanlık odasında belli belirsiz adımlarla kütüphanesinin önünde ellerini arkasına bağlayıp adımlamaya başladı. Kitaplarına göz gezdirdi ve ardından durdu düşünceli bir şekilde elini çenesine götürdü. Belli bir okuma tarzının olmadığını düşündü. Gerçekten neyi seviyordu? Hayatın anlamsızlığı içinde kalbini göklere çıkaracak bir tutkusu hiç olmamıştı. Kalbi merhamet dolu, sevmeyi sevilmeyi arzu eden bir insandı. Gelgelelim, bu doludizgin duyguları aktarabileceği birisini hiç bulmamıştı. Bırak bulmayı, aramamıştı. Parmak uçlarıyla raflarda duran kitaplarına dokundu. Ardından bir iç çekip masasının başına geri döndü.

Siyasi romanına göz atarken kendi kendine söylendi; “Her kahraman kendi zalimini yaratır. Her zalim ise kendi distopyasını ama bunu ütopya sanır.” Ütopya? Belki zalim ile ütopya kelimelerinin yan yana gelmesi saçmaydı ama öyle değil miydi? Zalimin talep ettiği dünya başkası için distopya olabilirdi ama kendisi için ütopya idi. Tıpkı her kahramanın düşmanı için zalim olması gibi. Birkaç yüz kilometre güneyinde, son dönemde sıkça ziyaret ettiği toprakların, sahibi olduklarını iddia edenlerin haberlerini görmüştü sabahleyin bir gazetede. Kötü bildikleri bir yöneticinin karısını “Çölün Prensesi” adıyla vermişti gazete. Sanki el birliği ile masum sivilleri hiç katletmemişler ya da el kadar çocukların kanına girmemişler gibi. Evet, kendi dünyaları zalimler için bir ütopya idi ve yaşam tarzlarına bu kelime hiç de öyle sırıtmıyordu.           

Masasının, yeşil sümeninin üzerinde duran sigara paketini eline aldı ve bir sigara yaktı. Dumanı ciğerlerine çektikten hemen sonra masanın üzerindeki lambaya doğru üfledi. Işığın içindeki dumanın hareketlerini izlemek hoşuna gidiyordu. Bu kısa süre, düşünceler olmadan sadece görünmeyen hava akışının etkisi ile dumana yön vermesini izleyerek zihnini arındırıyordu. Altı üstü bir duman, havanın alanında onun zorbalığına maruz kalıyor; eğiliyor bükülüyor ve dayanamayıp sonunda varlığını kaybediyordu. Havaya karışıyor yok oluyordu. İkisinin arasındaki bu çekişmeyi kayıtsız çaresiz izlemek gücün üzerinde bir güç olduğu gerçeğini aklına kazıyordu. Öyle ya, dumanı havanın elinden kurtarmak için ne yapabilirsin ki?         

Üst çekmecesinde duran telefonun titreşim sesi ile kendine kurduğu bu kayıtsız atmosfer bozuldu. Telefonu eline aldı ve cevap verdi. Sessiz bir anlaşma yapmışçasına hiç konuşmadan telefonu kulağından indirdi, derin bir nefes çektiği sigarasını kül tablasına basıp ayağa kalktı.  Bulunduğu çalışma odasından çıkıp, diğer odaya geçti. Koridordaki odalardan birinin önünde durup kapısını tıklattı. “Murat. Murat. Uyan oğlum!”        

Aylar önce eşini ve çocuğunu, şaibeli olduğunu düşündüğü bir trafik kazasında kaybetmişti Murat. Hastaneden, morg kapısına, morgun kapısından mezarlığa kadar aklını oynatmıştı. Eşi ve çocuğunun uğradığı kazayı, Azez operasyonu esnasında darp ettiği başka bir ülkenin ajanının intikamına bağlıyordu. Öyle ya, Suriye’de Saqr isimli Türk görevliyi şehit edenler, pekâlâ onun eşi ve çocuğunun peşine düşebilir hatta ölümlerine sebep olabilirlerdi. Bu duygularla baş edemeyince komutanı Kemal; onu önce sinir hastalıkları hastanesine yatırmış ardından birkaç ay sonra da hastaneden çıkartıp yanına almıştı. Kemal, bahtsız askerinin sakin duruşuna karşılık, bir çılgınlık yapabilme ihtimalini hep aklında tutmuş ve yanından ayrılmasına izin vermemişti.           

Murat, kapısındaki komutanının sesi ile kendine geldi. Alışkanlık üzere hızla yatağından fırlayıp üstünü başını düzeltti. “Komutanım geliyorum.” Kapıyı açtı, koridorda bekleyen Kemal’in yüzüne baktı. Kemal komutanın bezgin duruşu her halinden belliydi. “Hazırlan Murat. Görev çağırıyor.”     

***

Yola çıktıklarında, direksiyonda Kemal ve yan koltukta Murat vardı. Günün ilk ışıkları şehrin üzerine düşmeye başlamıştı. Murat sessizce başını cama dayamış ve uzun zamandır sahip olduğu sükûnetine sahip çıkmaya devam ediyordu. Öyle ki, artık konuşmayı bile zayıf düşmüş yüreğine bir zül addediyordu. Kemal ise direksiyonda birkaç yüz kilometrelik sakin yolun tadını çıkartıyordu. Yıllarca tek başına gidip gelmişti bu yolu. Şimdi yanında belli etmese de kardeşi saydığı bir nefes vardı ama sadece nefesten ibaretti. Hayatında hiç kimseyi özel bir yere koymadığı için Murat ile kuramadığı empatinin huzursuzluğu içerisindeydi. Gayri ihtiyari eli arabanın radyosuna gitti. Radyodaki ses, şarkıyı anons etmeden önce birkaç dize söyledi. “Geleceğim, bekle dedi. Gitti. Ben beklemedim, o da gelmedi. Ölüm gibi bir şey oldu ama kimse ölmedi.” ‘Ölüm’ kelimesini duyduğunda Murat’ın oturuş şekli değişmişti. Kemal ise radyodaki sesin söylediği bu dizelere daha önceden tanıyordu.          

KEMAL; “‘Özdemir Asaf’” dedi Murat’a duyururcasına. Murat Oturuşunu biraz daha düzeltip Kemal’e baktı.

MURAT; “Efendim Komutanım?”  
KEMAL; “Şiir. Şiir! Şairi Özdemir Asaf diyorum.”           Murat anlamsız bir ifade ile baktı.
MURAT; “Anladım komutanım.” Kısa bir sessizlik oldu, Murat mırıltı ile devam etti. “Gelecek kimsem yok artık. Bekleyeceğim bir şey kalmadı.”            Kemal askerinin bu mırıltısından hallice sözlerine içini çekti.
KEMAL; “Yıllarca ne birini bekledim ne de birine ‘Bekle geleceğim.’ dedim.”           
MURAT; “Sahi komutanım. Nasıl başardın bunu?”          
KEMAL; “Korkarak.”        
MURAT; “Nasıl? Neden korktun?”
KEMAL; “Senin yaşadıklarından korktum.”         
MURAT; “Haklısın komutanım. Gerçekten öyle. Bir kâbus olsa keşke diyorsun ama bir bakıyorsun ki, göbeğindesin.”        
KEMAL; “Oğlum bak. Ben düz adamım. Acını bilirim, buna saygı duyarım ama kendimi senin yerine koyamam. Bunu benden bekleme. Fakat sana diyorum, acına saygım var. Benden daha fazlasını bekleme. Çünkü ne yapmam gerektiğini bilemem.”
MURAT; “Yok komutanım. Ne yapacaksın? Ne yapabileceğiz ki?”         
KEMAL; “Benim yaşamaktan korktuğum, uzak durduğum şeyi gözlerimin önünde yaşadın.”      

Bu sırada Kemal, yolun üzerinde gördüğü benzinliklerden birine girdi ve durdu.

KEMAL; “Aklında, kalbinde bu kaza ile ilgili bir şeylerin yerine oturmadığını biliyorum. Bir şaibe arıyorsun. Araştırdım Murat. Sen Hastanedeyken her taşın altına baktım. O şerefsiz herifin parmağı var mı diye? Halep, El-Bâb, Azez her yerde iz sürdüm. Fakat yok. O adi heriflerin ailenin kazası ile ilgili bir temasları yok.”

Murat, Kemal’in yüzüne bakıyordu ama sanki onu görmüyor, bir boşluğa bakıyor gibiydi.

KEMAL; “Araçlarına çarpan kamyonun şoförünü sorguladım. Ne araçta ne şoförde bir şey bulamadım. Şoförün çalıştığı kamyonun sahibi firma, o da temiz. Uyuyan hücre olması ihtimaline karşı adamların soylarına varana kadar didik didik ettim. Yok Murat. Aileni olmaması gereken bir yerde olmaması gereken bir kazada kaybettik sadece.”

Murat’ın gözlerinden yaşlar süzülmeye başlamıştı.

KEMAL; “Senden tek bir şey istiyorum. Göreve geri dönebilesin diye üst kurumlara dilekçe verdim kefilin oldum. Operasyon bölgesinde ne beni ne kendini ne de ekipteki diğer arkadaşlarını riske atacak şeyler yapma.  Ekipte tek tabanca olmayan ailesi çoluğu çocuğu olan adamlar var. Aman ha diyeyim Murat.”

            Murat, komutanının söylediklerini anladığını işaret eden şekilde başı ile onayladı. Kemal ise sesini daha fazla çıkartmadan yola devam etti.

***

            Kilis civarında kurulan üs bölgesine ulaştıklarında, Yüzbaşı Serkan operasyon talimatlarının görüşüldüğü oda da onları bekliyordu. Toplantı odasında yine Alpagu Timi içerisinde görevli arkadaşları vardı. Herkes birbiriyle usulünce selamlaştı, ardından Yüzbaşı Serkan, Kemal komutandan müsaade alarak ayağa dikilip geniş masanın arkasındaki duvarda asılı duran beyaz tahtanın önüne geçti.  Tahtanın üzerinde bazı isimler ve adresler yer alıyordu.

            SERKAN; “Uzun süredir Halep merkezde, bizim birimlerimiz ile sıkça temas kuran bir akademisyen var.    Nadir Hâlid, eşi Meryem Hâlid ve çocukları Yusuf Hâlid. Nadir, iç savaşın başında beri sivillerin güvenli       şekilde yer değişimleri veya saklanmalarını sağlıyordu. Aynı zamanda elinde bulundurduğu imkanlar sayesinde temiz su kaynaklarının korunması ve sivillere ulaştırılmasını sağlıyordu. Bu işleyişi güzel idare  etti ve bölgede birçok kişi için güvenli bir liman oldu. Aynı zamanda eşi Meryem’de doktor olduğu için  ulaştırabildiğimiz tıbbi malzemelerle sıhhîye hizmeti de verdiler. Fakat son birkaç aydır özellikle üzerinde  durduğu bir konu vardı. Temiz su kaynaklarının kasıtlı olarak sabote edildiğine dair belgeler ve raporlar  göndermeye başladı.”                                                                                                                                                KEMAL; “Hangi tarafın bunu yaptığını biliyor mu?”                                                                                                               SERKAN; “Son birkaç raporunda bunu kimin yaptığını ispat etmiş. Raporlar sayesinde biz de resmî girişimlerde bulununca aile tamamen hedef haline geldi.”                                                                                                                                               KEMAL; “Ne resmî girişimi?”                                                                                                                                                        SERKAN; “Komutanım bildiğiniz üzere Cenevre Sözleşmesi gereğince sivillerin vazgeçilmez şeylerinin hedef alınması yasaktır. İçme suyu tesisleri ile sulama tesislerinin yanı sıra su deposu, arıtma tesisleri su  taşıma hatları vurulamaz. Raporda tüm bu ihlaller var. Bununla beraber eski Lahey hukukuna göre sivillerin kullanımındaki su kaynaklarını zehirlenemez. Raporda bu ihlal ve sonuçları da var. Yani su kaynağı askeri değil sivillere yönelikse kimse su kaynaklarına zarar veremez. Bu raporlar gerektiği gibi değerlendirmeye alınırsa faillere Lahey yolu görünür.”

            Murat, Kemal ve Serkan komutanlarının konuşmalarını dikkatle dinledi. Bu sırada masada duran dosyadan fotoğraflar ve raporlara göz attı. Onun için, Nadir Hâlid ya da eşinin yaptıklarından çok evin çocuğu Yusuf bir anlam ifade ediyordu. Böyle bir görevde olması gereken son şey duygusal olmaktı ve Murat o tehlikeli alana çoktan girmişti bile…

            MURAT; “Komutanım. Oğulları Yusuf, küçük mü?”         

            Murat’ın bu sorusu Kemal’in dikkatini çekmişti ama Serkan sorunun altında yatan gerçeği anlayamamıştı. Hemen yanıt verdi.

            SERKAN; “Küçük bir çocuk. Belki 5 ya da 6 yaşlarında.”          

            Kemal, bozuntuya vermemek için lafı değiştirmek istedi.

            KEMAL; “Peki… Bu Nadir Hâlid’in raporlarında su kaynaklarını sabote eden kim?”

            Aslında bu sorunun cevabı hem Kemal hem de Murat için daha sorunlu bir hissin kapını açıyordu. Murat’ın ruh haline hâkim olmayan Serkan’ın verdiği yanıt Murat’ın içerisinde büyüyen Yusuf Hâlid’e duyduğu merhametin yanına bir de öfke dolu bir intikam duygusu ekledi.

            SERKAN; “Peşine düştüğümüz ekip. Başlarında Murat’ın komaya soktuğu adam var.”     

            Murat’ın sıktığı çenesinden gelen dişlerinin gıcırtısını Serkan’da Kemal’de duymuştu. Sessiz fakat öfke dolu olduğu her halinden belli bir tavırla yanlarından ayrıldı. Bunun üzerinde Serkan, Kemal komutana baktı. Murat’ın duygusal zafiyeti odanın içerisindeki herkesin dikkatini çekmişti.

            SERKAN; “Kemal abi. Sen bu Murat’ın operasyonda aklı başında hareket edeceğine emin misin?”                    KEMAL; “Hiç bilmiyorum Serkan. Gelgelelim üstlere daha fazla dert anlatamıyorum. Dikkatli olmak zorundayız.”

“Küstüm Oynamıyorum”

Elleri cebinde, yolun kenarında etrafa bakınıp ne yapacağını düşünüyordu. Tatlı ilkbahar mevsiminin bir pazar günü, hafta sonu mesaisinden dönerken emektar arabası, “Küstüm, oynamıyorum,” diyerek çıkmıştı oyundan. Hâlbuki yeni yaptırmıştı eksiklerini sanayide. Fakat eskiydi ya hani; bir yerini yaptırdığı hafta, diğer yeri su koyuyordu.

Yeni çiseleyen yağmurun ıslattığı yola baktı. Yeryüzünü son kez selamlayan güneşin ışıklarının yerdeki yansımasına dikkat kesildi. Tüm kalabalığın ortasında sessiz bir an gibi… Vardı. Yeryüzünde bir kütle olarak yer işgal ediyordu. Fakat ruhu, manevi varlığı kimsenin umurunda değildi. Bu yol kenarında günlerce kalsa, emektar arabasının kapladığı yer kadar dikkat çekebilirdi anca.

Arabasının önüne geçti. “Hiç olmazsa bu işe yarasın,” diyerek kaputuna yaslandı. Bir sigara yaktı ve bulunduğu yolun sonundaki kavşak noktasını izlemeye koyuldu.

Tepkisizdi. İçinde kopan fırtınayı dışarıya yansıtmıyordu artık. Yansıtsa bile ne değişecekti ki?

“Anca rezillik,” dedi kendi kendine.

Bozulan arabasını çektirmek için çekici çağırmadı ya da motor kaputunu açıp arabayı çalıştırmaya çabalamadı bile. Sürekli bir şeyleri düzeltmeye emek çekiyordu ya, bu sefer de böyle olsundu. Maaşının yarısını arızalarına gömdüğü aracı lazım olduğu yerde bozulur, yıllarca kol kola yürüdüğü insanlar destek istediğinde imkânsızı oynardı. Ne olacaktı? Bu kez de dağınık kalsındı. Çabalayıp çabalayıp aynı yere geri dönmektense, hiç çabalamadan yerinden kıpırdamamak daha evlaydı belki.

Düşündü. Düşündükçe kayboldu. Kıytırık bir araba bile maddi karşılığı olmadan iş görmüyorsa, insanlar neden sadece duygusal karşılıklar için emek harcayacaktı? Ciğerlerine çektiği sigara dumanı bile bedava değildi. Hatta gizli vergilerle oksijene bile para veriyorlardı. Bu topraklarda yaşamak istiyorsanız, nihayetinde bir katma değer sağlamalıydınız. Bu sadece burası için değil, dünyanın her yeri için böyleydi. Fakat düşünmeden kendini alıkoyamadı: Başka bir ülkeye, başka bir coğrafyaya gitse sonuç değişecek miydi?

Başka bir ülkeye gitmeyi düşündü bir süre. Son Almanya girişiminden dersini almış olsa da ütopya gibi gelen İsviçre, Yeni Zelanda belki de… Fakat düşüncesi sınır kapısına gelene kadardı. Bu ülkeler neden onun kendi topraklarında barınmasına izin verecekti ki? Bırak barınmayı, düşündüğü yerler turist vizesi bile vermezlerdi. Sonuç olarak oralarda da yeryüzünde kapladığı hacmi ya da ruhu değildi mesele. İnsanlar nerede olursa olsun banka hesabı kadar yer kaplıyordu günümüzde.

Bunun dinle diyanetle de ilgisi yoktu. Kimse, “Sen Müslümansın, İslam’ın beş şartından biri hacca gitmek; hadi bedava hacca git ya da gücün yettiği kadar öde,” dememişti. Kendisinden geçtim, bir başkasına teklif edildiğini de görmemişti. Manevi olarak da cebi kadar yer kaplıyordu. Bunu hissetti.

Öbür tarafta, yirmi kez umreye, bilmem kaç kez hacca gitmiş adamla cennet konusunda boy ölçüşecek hâli de yoktu. Falancaların sırasıyla onlarca adama yemek ikram ettiği sohbetlere de katılmıyordu ki birkaç süslü cümle ile vaaz edebilsin. Manevi âlemi için yer edinme çabasının da cebinden geçtiğini düşündü. İlla ki Allah’ın indirdiği din bu değildi ama kullar dini bu hâle getirmişti. Yıllarca öğrendiği “bir şeyin ya yanındasındır ya karşısında” anlayışı da bu gruplara dâhil olamadığı için kendini dinsiz gibi görmesine yol açıyordu. Hakikat bu değildi ama neyse idi… Neyse.

Başını, kaputunda oturduğu arabasına çevirdi.

“Çalışma. Kontağına bir kez basarsam bugün adam değilim.” dedi.

Vergisini ödediği havanın, çilesini çektiği toprağın kokusunu ciğerlerine doldura doldura yürümeye başladı.

“Öyle ya,” dedi. “Biraz da dağınık kalsın.”

            Gün doğmadan önce Alpagu Timi, Azez bölgesine girmişti. Tim, yerleşim bölgelerinin ara sokaklarına geldiğinde, harabe haline gelmiş bir binanın içerisine gizlendi. Kemal Binbaşı, siyah kamuflajının cebinden bir A4 kâğıdı çıkarttı ve biraz inceledi.

            KEMAL; “Güneydoğu yönünde ‘Habl’ul Hüküm Mescidi’ adında bir mescit var. Birkaç blok ötede. Bizi pilotlara götürecek adamımız 15 dakikaya kadar orada olacak.”         

            Takip edilmemek, dinlemeye takılmamak gibi nedenlerden dolayı uzun menzilli iletişim cihazları, navigasyon gibi teknolojik aletler kullanmıyorlardı. Sadece iletişimleri sağlıklı yürüsün diye kısa dalga telsizler ile temas kuruyorlardı. Bu nedenle planlamalarındaki zamanlamaya sadık kalmak zorundaydılar.

            KEMAL; “Tilki, Radar; siz iki ayrı yol kullanarak önden gidin. Bir aksilik olursa işaretinizin ne olduğunu biliyorsunuz.”

            Tilki ve Radar, timin hem keşif hem de istihbarat subaylarıydı. Onlar önden bir gölge gibi alanı tahlil edecek ve yolun güvenliğini test edeceklerdi. Tehlike anında ses çıkarmamak için kulaklıklarına bağlı kısa mesafe telsizlerini 3 kez mandallayacak ve telsiz ekranında kodu gören tim komutanı buna göre komutunu değiştirecekti.

            KEMAL; “Gölge sen Tilki’yi, Çakal sen de Radar’ı takip et.”     

            Gölge ve Çakal ise gizlenmenin ustaları, keskin nişancılardı. İstihbarat subaylarının peşinden gönderilmelerinin nedeni ise ani saldırılarda uzaktan müdahale ederek keşifteki subayları koruyabilecek olmalarıydı. Ardından tim komutanı; ekibi, Serkan Yüzbaşı ve kendisi ayrı olacak şekilde ikiye bölüyordu. İki ayrı ekip, iki keşif subayının izinden aynı noktaya ulaşıyordu. Böylece hem operasyonun başarı şansını yükseltiyor hem de güvenli alanlarını genişletiyorlardı.

            Harabe haline gelmiş Azez şehrine, gün ışığı yeni yeni düşmeye başlamıştı. Akşamları yıkık dökük evlerinde, yataklarına girebilenler şanslıydı fakat onların da sabahı görüp göremeyecekleri belli değildi. Tim ön görülen sürede Habl’ul Hüküm Mescidi isimli yere geldi.  Bu noktada Binbaşı, timin tamamının gizlenmesini emretti. Sadece kendi belirleyeceği tek kişinin buluşmaya katılmasını istedi.

            Murat, ağır silahlı takım arkadaşı Tank ile birlikte, buluşma yerinde uygun bir yere gizlenmişti. Ekibin tamamı alanın etrafını sarmış, buluşma yerini görebilecek şekilde gizlenmişti. Az sonra telsizden Binbaşı’nın sesi duyuldu “Kıraç gelen adamla görüşmeye sen gideceksin. Konumunu ona göre belirle.” Kıraç kod adı ise Murat’a aitti. Bu sırada Kemal Binbaşı devam etti “Gelecek kişinin adı Saqr. O ortaya çıkmadan sen çıkma. Benim talimatımı bekle.” Kıraç, yanındaki arkadaşından uzaklaştı ve buluşma noktasını görebilecek başka bir yere sindi. Saqr isimli adamın gelmesini bekledikleri mescidin avlusunu gözetlemeye başladı. Biraz bekleyişin ardından avluya gölge gibi bir adam süzüldü. Üzerinde bir hücum yeleği ve başında şapkası olan sakallı bu adam, sağ eliyle başından şapkasını çıkarttı. Şapkasını avcunun içinde dürdü ve elini bacağının yanına indirip üç kez kesik kesik ıslık çaldı. Binbaşı telsizden seslendi “Kıraç, adamımız bu. Acele et.”  Kıraç, tıpkı adamın geldiği gibi sessizce avluya süzüldü. Bekleyen adamın arkasında belirdi. Bu sırada onu geç fark eden adam, biraz tedirginlikle Kıraç’a doğru yüzünü döndü.

            KIRAÇ; “Çoklar diye korkmadık.”

Saqr, tesadüfen gelişen bu cümlenin karşılığını vermekte gecikmedi.

            SAQR; “Azız diye çekinmedik.”

Kıraç adamın cevabından sonra, başını öne eğerek bir kafa selamı verdi.

SAQR; “Bilge Tonyukuk Yazıtı…”  
KIRAÇ; “Vatan emanetlerini almaya geldik.”      
SAQR; “Kuzeybatı yönüne 20 dakikalık bir yürüyüş mesafesindeler. Karşınıza yerleşimlerin neredeyse tamamen yıkıldığı bir sokakta, 7 katlı bir bina çıkacak. Binanın 3. katında birbirine bakan iki çanak anten var. Yapının içerisinden, zemin katına ineceksiniz. Demir kapılı odanın içerisinde sizi bekliyorlar.”

Bu sırada Saqr, Kıraç’ın eline bir anahtar uzattı.

            SAQR; “Yanlarında biraz tıbbi malzeme var. Durumu iyi olan arkadaş ilkyardım biliyor zaten. Gideceğiniz yol şu anda temiz. Yerel devriyeler, 2 saatte bir geçer buralardan. Son devriye 40 dakika kadar önceydi. Allah yardımcınız olsun.”           
            KIRAÇ; “Peşlerine düşenler vardı?”        
            SAQR; “Helikopterin düştüğü bölgeden birkaç kilometre uzaklaştırma imkânı buldum. Bereket, arayanların hepsi enkaz bölgesi çevresinde arıyorlar. Bu civarda gezenlerin hepsi standart devriye.”

Kıraç, Saqr’dan bilgileri aldıktan sonra geldiği gibi alandan kayboldu. Çok sürmeden komutan ekibi yine aynı şekilde ikiye bölerek tarif edilen yere doğru yola çıkarttı.

Gözünüzü hangi şehrin sabahına açmış olursanız olun; seher, havanın en temiz, şehrin en sessiz olduğu vakitti. Yıllarca izlediği filmler, diziler ve insanın göğsünü kabartan o kahramanlık destanları… Savaş bu kadar basit miydi? Evinden bir kez olsun dışarı adım atmamış insanlar bile bunları izleyerek savaşı bildiğini düşünür. Üzerine namlular çevrildiğinde, mermilerden kaçabileceğini. En çaresiz anında kendisine manevi bir güç gelip kötü olanı alt edebileceğine inanır. Halbuki gerçek savaş bu değildir. Terk edilmiş ama terk edilememiş bir şehirde; bir zamanlar varlığın merkezi şimdi ise hiçliğin ortasında ne yaptığını bilirsin belki ama ne olduğunu bilemezsin. Uzun yürüyüşlerden sonra canını yakmaya başlayan postalların, daha dün burada yaşamını sürdüren hangi canlının hayallerinin tozuna bastığını, görmezden gelerek yoluna devam edersin.  Kutsal bir gayesi olmayan, âli menfaat gütmeyen hangi aklı başında insan; başka bir insanı öldürebilir ki? Nedensizce bir canlıya doğrultulan namlu, tetiği çektiğiniz zaman karşınızdakinin hayatını alırken, büyük bir parçada sizden götürmez miydi? Belki hiç tanımadığın bir çift gören gözü, elinde kan ile koca bir ömre ortak etmeye gerek var mıydı? Hayır ölümle burun buruna olmak ya da öldürmek öyle beyaz perdede görüldüğü gibi değildi.

Binbaşı Kemal’in verdiği emir ile çıktıkları yolda, hep bunu düşündü. Şehri bu hale getiren adamların motivasyonu ne olabilirdi? Çocuk, kadın, genç ya da yaşlı demeden herkesi gözünü kırpmadan öldürebilen bir zihniyeti ortadan kaldırmak, kahramanlık mıydı yoksa aptallık mı? Bunun cevabını bilmese de dostla düşmanın birbirine karıştığı bu topraklarda, canını emanet edebileceğin birkaç asil adamla yan yana olmak büyük bir şanstı. Bu topraklar, bir insanı sebepsizce hayattan koparabilecek kişilerle doluydu.

Hedef konuma ulaştıklarında, telsizden komutanın sesi duyuldu.

KEMAL; “Keskin nişancılar, sokağı kontrol altında tutsunlar. Ağır silah ekibi binanın girişini gizlenerek koruyun. Keşif ekibi, önden binaya siz gireceksiniz, peşinizden sağlık ekibi. Ardından ben ve Kıraç. Yüzbaşı sizde dışarıda ekiple kontrol sağlayın.”

Binbaşı daha talimatlarını sıralarken timin üyeleri yerlerini almıştı bile. Binanın girişinde Kemal ve Murat yan yana geldiler. Kemal askerine baktı ve gülümsedi.

KEMAL; “O nasıl bir testti lan öyle? Tonyukuk Yazıtı nereden geldi aklına?”           

Murat komutanın bu sözüne güldü.

MURAT; “Komutanım savaşı düğün, ölümü vuslat bilmeyen adamdan Türk savaşçısı mı olur?”   
KEMAL; “Önden yürü önden. Çok gaza getirdik seni. İyice film setine çevirdin”

Binanın içerisine girer girmez, zemin katta gizlenen pilotlara ulaştılar. Sağlık ekipleri yaralı pilota müdahale etti. Ardından yürüyüp yürüyemeyeceğini test ettiler. Yaralı pilota gerekli tedaviyi kısa sürede uyguladıktan sonra, hep beraber çıkış kapısına yöneldiler. Binbaşı telsizden talimatını verdi. “Dışarıdakiler, binadan çıkıyoruz.” Bu talimatın üzerine, telsiz dışarıdan üç kez mandallandı. Binanın içerisindeki herkes sessizce yere çöktü. Binbaşı telsizin ekranına baktı. Telsizi mandallayan keskin nişancı Gölge idi. Çok uzun sürmeden sokakta silah sesleri yükseldi.

            KEMAL; “Ne oluyor oğlum dışarıda?”    

Gölge, yanıt verdi.

            GÖLGE; “Komutanım sokakta hareket var çatışmanın bizim ile ilgisi yok gizli haldeyiz.”      
            KEMAL; “Oğlum ne oluyor?”       
            GÖLGE; “Silahlı bir grup sivilleri kovalıyor.”     

Binbaşı elini silahına attı dişlerini sıktı. Telsizin mandalını tekrar sıktı.

            KEMAL; “Kadın, çocuk var mı aralarında?”

            GÖLGE; “Komutanım siviller sadece kadın ve çocuklardan oluşuyor.”

            KEMAL; “Saldıran grup kaç kişi oğlum?  
            GÖLGE; “İndiremeyeceğimiz kadar kalabalık değil komutanım.”

Gölge, telsizdeki komutanın niyetini anlamış ve tarafını belli etmişti. Herkes bilirdi; bir Türk, masuma ve savunmasıza edilen eziyete göz yummazdı. Hele ortada günahsız çocuklar varsa, dünyanın çivisini sökmekten bile geri durmazdı.

KEMAL; “Radar, Tilki siz pilotları koruyun. (Telsizi mandalladı) Gölge, Çakal indirin ulan haysiyetsizleri. Madem kimliğimiz yok hakkını verelim. Yüzlerinizi kapatın, çatışma durumuna geçin.”

            Binbaşı Kemal’in emriyle tim, sivillere saldıran gruba müdahale etti. Karşılarındakiler, iç savaşın kanlı boşluğunda silahlanmış maceraperest adamlardı. Kendi soylarından kadın ve çocukları katletmeye kalkışmaları, yalnızca acımasız değil, aynı zamanda ahmak olduklarını da açıkça gösteriyordu. Tim ilk ateş açtığında neredeyse hepsi kaçışmaya başlamıştı. İçinde bulundukları binanın, kapısından bir anda çıkan Murat kenarda bir yere siper aldı. Mermilerden kaçışan saldırganların üzerine ateş açtı. Bu sırada ağır silahlı ekipte Murat ile birlikte ateş açmıştı. Yüzbaşı ise siviller çatışmadan uzaklaştırmaya çalışıyordu. Murat bir an için duruldu ve siper aldığı yerden saldırganların arasındaki bir adamın silahını kullanma şekline baktı. Adam grubun diğer üyeleri gibi ateş etmiyordu. Silahı tutma ve kullanma şekli bariz şekilde profesyoneldi. Murat kenarda adamı izledi ve telsizden;

MURAT; “Gölge, Çakal. Turuncu araba enkazının arkasında sinmiş bir adam var. Başında siyah sarık üzerinde bej hücum yeleği olan. Ben ateş edip herifi yerinden çıkaracağım. Biriniz beni korusun diğeri de adamı etkisiz hale getirecek ölümcül olmayan bir atış yapsın.”  

Kemal Binbaşı, araya girdi.

            KEMAL; “Ne yapacaksın oğlum adamı?”

            MURAT; “Normal değil komutanım bu herif. Diğerleri çapulcu bu ne yaptığını biliyor.”

            SERKAN; “Kıraç adamın bende farkındayım. Püskürt gitsin başımıza iş çıkartma. Adam başka bir ülkenin     adamı belli.” 

            KEMAL; “Adamdan uzak dur Kıraç.”

Daha Kemal’in sözü bile bitmeden, Murat siperden çıktı ve söz ettiği adamı siperinden çıkartmak için ateş açtı. Adam siperden çıkmadan hemen önce daha ileride çatışmadan kaçan ekibine işaret verdi. Uzak noktadaki adamlar da Murat’a ateş etmeye başladı. Fakat Murat ısrarı ile karşısındaki adamı siperinden çıkartmayı başarmıştı. Çakal, Murat’ın iki ateş arasında kalacağını ön gördüğünde, hedefteki adamı iki net atışla yere çiviledi. Adam yere düştü, diğerleri ise kaldıkları yerden kaçmaya devam etti. Murat yerdeki adamın başına yürürken, timin diğer üyeleri sivilleri ve alanı güvenlik altına almaya çalışıyordu. Binbaşı Kemal Murat’ın ardından koşar adım yürürken, Murat adamın yanına ulaşmış ve silahını kafasına doğrultmuştu bile.

***

Yerdeki adam; suratına silah doğrultulmuş, korku ve panik içerisinde Arapça bir şeyler söylemeye başladı. Murat adamın yüzüne baktı. Öfkesi iyice artmıştı. Sokağın ucundan gelen ağlamaklı kadın sesleri ve korkmuş çocuk çığlıkları bu öfkeyi kamçılıyordu.

MURAT; “Kes ulan tatavayı. Ajan olarak arasına karıştığın adamların lehçesini bile bilmiyorsun daha!”

Kemal, adımlarını hızlandırdı. Murat’ın hareketinin farkındaydı. Askerinin bu halini yıllar önce başka bir yerde dağda görmüştü. Murat tüfeğini indirip belinden tabancasını çıkartmışsa, muhakkak bir şey öfkesini olması gerekenden daha fazla arttırmış işi şahsi hale getirmişti. Kemal askerine yetişti…

            KEMAL; “Dur oğlum dur.”

Murat, dişlerini sıktı…

            MURAT; “Abi geldiğin yönde köşeye bak. Bu adi it bilerek sivilin kucağındaki çocuğa nişan aldı. Öldürdü   el kadar sabiyi. Bu it buralı bile değil yaşamaya hakkı yok.”  

            KEMAL; “Oğlum haklısın ama bak zaten biz elimizden geleni yaptık.”

            MURAT; “Yok abi bu burada it gibi can verecek.”

            Yerdeki adam birden inlemeyi kesti. Burnun ucunda dayalı silahtan başını kenara doğru çekip, ayakta duran iki adama dik dik baktı. Birdenbire Türkçe konuşmaya başladı.

            ADAM; “Siz ikiniz Türk müsünüz?”           

Kemal, olmaz bir yüz ifadesi ile adama baktı. 

            KEMAL; “Sen Türkçe konuşmayı ne biliyorsun?”

            ADAM; “Siz bana zarar veremezsiniz! Beni serbest bırakmak zorundasınız.”           

Murat’ın öfkesi kendini bilmez bu adama karşı tamamen raydan çıktı. Silahını indirdi ve adamın yüzüne bir tekme attı. Silahını indirdi ve adamın üzerine eğilip yakasını yakaladı.

            MURAT; “Sen az önce bir çocuğu öldürdün lan.!”           

            ADAM; “Senin çocuğun mu? Sana ne?”   

Artık Murat’ın öfkesini Kemal’de tutamıyordu.

            MURAT; “Çocuk ulan çocuk.! Çocuğun seni beni mi var?”

            ADAM; “Biz seçilmiş kavimiz buradaki insanların yaşama hakkı yok. Hepiniz bizim kölemiz olarak yaratıldınız.”

Murat, bu sözün üzerine tamamen zıvanadan çıktı. Adamın önce başını yere vurmaya başladı, ardından silahı başına doğrultup ateş etmek üzereyken, Binbaşı Kemal elini tuttu. Yerde yatan adam zaten bilincini kaybetmişti.

KEMAL; “Oğlum bu adamı öldürürsen daha fazlasını yaparlar buradaki insanlara. Dur artık!”

Murat, Kemal’in sözü ile duruldu. Silahı yavaşça dizinin hizasına indirdi.

MURAT; “Abi en azından üstünü başını yoklayalım. Kim bu?”

Binbaşı, kendine çaresizce gelmeye çalışan adamına baktı. Sorduğu sorunun cevabını pekâlâ kendisi de biliyordu nasılsa. Sakince cevap verdi.

KEMAL; “Belli değil mi oğlum?”

Kemal Binbaşı, neredeyse sinir krizi geçiren adamının öfkesini dizginlemek için yerdeki adamın üstünü aramasında askerine yardım etti. Adamın üzerine iki farklı telsiz ve üzerinde şifre yazan bir kâğıt çıkmıştı. Şifre ne şifresiydi, amacı neydi araştıracak vakit yoktu. Murat o andan itibaren, vatan toprağındaki üs bölgesine dönene kadar hiç konuşmadı. Kemal Binbaşı, vicdanen hareket eden askerini suçlu görmüyordu ama kızmıştı. Çünkü karşısındakinin başka bir ülkenin ajanı olduğunu bile bile yaptığı bu hareketi, Alpagu Timi’ni açığa çıkarabilirdi.  Sevdiği askerini riske atmamak için bu olayı kimseye söylemedi ve timdeki diğer üyeleri de sessiz kalınması konusunda uyardı.

***

Azez bölgesindeki kurtarma operasyonu, başarılı bir şekilde sona ermişti. Fakat Murat’ın içinde kırılan parça gözlerine yansımıştı bile. Ölümü ilk kez görmüyordu. Belki de onun için çok fazla normalleşmişti. Fakat bir çocuğun, bu kadar kayıtsız, bu kadar amaçsız öldürülmesini hazmedemiyordu. Aklında bir yerde hiç tanımadığı, hayatında yaşarken bir kez bile görmediği, o öldürülen çocukla kendi bağını kurmuştu. Donuk gözlerle evine döndüğünde, geceleri Alper’in yatağının başına gidiyor ve gözlerini ondan ayırmadan düşünüyordu. Fark etmişti, birilerinin gözü gibi baktığı ve canı saydığı, bir başkası için kıymetsiz bir hedef olabiliyordu. Bu düşünce onu mahvetmişti. Kendisi de yıllardır askerdi ama karşısında zararsız duran hiçbir mahlukata namlusunu çevirmemişti. Bu ahlak, vicdan, insanlık ya da adını ne koyarsan koy hiçbirini sığmazdı.

Bir yandan, adaletsiz dünya düzenine karşı koyamıyor olmanın ağırlığı, diğer yandan aksi durumda ailesini koruyamamak endişesi onu gün gün tüketti. Sahi, o gün öldürülen çocuk kimin yavrusuydu? Onun babasına ne olmuştu? Babası belli ki ölmüştü. Ya hayatta olsaydı? Yavrusunun böyle merhametsizce öldürülmesine izin verir miydi? Sorunun cevabı sorudan daha ağırdı. Gücü yetmezse ne yapabilecekti? Babası hayatta olup öldürülen çocuk yok muydu bu coğrafyada? Başka topraklarda cenazeleri parçalanmış, alelade bir naylon poşetin içinde babalarının ellerine tutuşturulan çocukları, haberlerde defalarca görmüştü. Bir annenin ve babanın sevdiği büyüttüğü bebeği kıytırık bir naylon poşetin içinde… Bir pazar eşyası gibi. Sarılacak, vedalaşacak bir beden bile yok. Hayallerde kalacak bir son fotoğraf, cenazesini yıkayıp son bir buse ile veda edecek hiçbir şey yok. Naylon bir poşetin içinde kanlı et parçaları. Demek ki babanın hayatta olmasının da bir kaidesi yok.

Uykularını kaybetmişti. Hemen her gün, uykusuz geceler yorgun sabahlara dönerken, bir sabah eşi Arzu’nun sözleri tokat gibi yüzüne çarptı. “Son görevinden sonra döndün ama ruhunu görev yaptığın yerde bıraktın. Onun yerine korku ve kasvetle döndün evine.” Murat, Arzu’nun söylediği bu söz üzerine sessizliğini hiç bozmadı. Konuşmak istiyordu ama susuyordu.

"Allah’ım! Bana değiştiremeyeceğim şeyleri kabul etme gücü, değiştirebileceğim şeyleri değiştirme cesareti ve bu ikisi arasındaki farkı anlama bilgeliği ver." Günler, değiştiremeyeceği şeyleri kabul etmemekle geçip gidiyordu. Hayat kendisine zehir olduğu kadar ailesi içinde anlamsız bir yumağa dönmüştü. Çünkü insan doğru bir şey için bile olsa, kibri elden bırakamıyordu. Murat için de bu böyleydi. Belki üzüldüğü bir çocuğun hayatıydı ama aslolan şey bu düzeni değiştirme arzusu içindeyken buna gücünün yetmemesi idi.

Bir sabah telefon çaldı. Yorgun gözleri, günün doğumuyla kapanmak üzere iken telefonu açtı. Karşısındaki ses Binbaşı Kemal’di. “Ordu evine gel. Konuşmamız gerekenler var.” Alelacele toparlandı, kıyafetlerini giydi ve hızlıca ordu evinin yolunu tuttu. Oraya vardığında, kahvaltı salonunun masasında buldu komutanını. Kemal, Murat’ı gördüğünde selam vermeye bile tenezzül etmeden, karşısındaki sandalyeye bir el işareti ile buyur etti. Murat ise altı morarmış gözlerle komutanın karşısına oturdu. Artık resmi olarak asker değildi, hiç istifini bozmadı. Kemal karşısında anlamsız şekilde tükenen genç adama baktı.

KEMAL; “Kontrolden çıkman hiç hoşuma gitmedi Murat. Kaç gündür yanına gelmiyorum çünkü kızgınım. Biz orada o sivilleri kurtarmak için elimizden geleni yaptık, hiç vazifemiz olmadığı halde. İntikam almak bizim işimiz değil. Saldırdığın adamın kim olduğu aşağı yukarı malumun.”

Murat hiç konuşmadan komutanın sözlerini dinliyordu. Binbaşı Kemal, birazdan hiç adeti olmadığı halde yanında taşıdığı evrak çantasının içinden siyah bir dosya çıkarttı. Murat’ın önüne koydu.

KEMAL; “Buradayım. Çünkü yaptığını sonucunu gör istiyorum. Bu dosyayı incele bakalım ne göreceksin?”

Murat sessizce dosyayı açtı ve baktı. O gün dövdükten sonra baygın bıraktığı adam gerçekten de başka ülkenin ajanıydı. Bunu doğru bilmişti. Kurtarılan siviller, Türklere emanet edilmişti. Fakat ajanın yönettiği grup, adamı dava neferi ilan etmiş ve o günden sonra durmaksızın intikam adına birçok sivil kadın ve çocuğu öldürmüştü. Murat ilk sayfayı okuduktan sonra başını dosyadan kaldırıp Kemal’in yüzüne baktı. Kemal soğuk bir tavırla “Arkadaki sayfaya geç. Yaptıklarının semeresi bir tek orası ile sınırlı değil.” dedi. Murat titreyen eller ile arka sayfaya geçti.

Arka sayfada, bizzat kendisine ait ama yüzünün maske ile kapalı olduğu bir fotoğrafını gördü. Fotoğrafının arkasında kalan alandan bu fotoğrafın nerede çekilmiş olduğunu düşündü. Bu fotoğraf Saqr ile konuşurken, onun tarafından çekilmiş olmalıydı. Hemen arka sayfaya geçti. Saqr’ın vahşice şehit edilmiş fotoğrafını gördü. Elini ağzına götürdü. Bağırmak istedi ama bağıramadı. Gözleri kıpkırmızı olmuş şekilde komutanına baktı. Kemal konuşmaya girdi.

KEMAL; “Yaraladığımız adamın ortakları o bölgedeki tüm hücrelerini harekete geçirmiş intikam için. Nasıl olduysa da Saqr’ı tespit etmişler. İşkence görmüş, konuşturmaya çalışmışlar. Kendi yetkililerine bilgi vermek için kullandığı yaka kamerasını tespit etmişler. Muhtemelen şifrelemeyi çözemedikleri için ellerinde bilgi yoktur. Fakat ortada senin görüntün var. Bizim bilgi işlemdekiler senin ve ailenin güvenliği için birçok veriyi bozdu. Sızma görünmüyor şimdilik. Fakat sen ve ailen uzak koruma altındasınız. Alpagu Timi’ni neredeyse deşifre edeceklerdi. Bereket Saqr, işkence altındayken bir sinyal göndermeyi başarmış. Allah rahmet eylesin, kendisi şehit olurken bile hepimizi kurtardı.”        

Murat şaşkınlık içerisinde kalakalmıştı.

             MURAT; “Şimdi ne olacak komutanım?”  

            KEMAL; “Birkaç izin istedim ve istihbarat bazı bilgileri bizimle paylaşmayı kabul etti. Peşimizde olanları temizlemek için gayya kuyusuna geri döneceğiz. Yanımda seni de götüreceğim, timin bir parçasısın. Ama!   Murat kendine hâkim olmazsan, sana söz veriyorum külahları çok ağır değişiriz.”

Murat komutanının bu keskin tavrı karşısında boynunu büktü. Tam özür dilemek üzere iken telefonu çaldı. Telefona cevap vermek için eline aldı. Arayan eşi Arzu idi. Telefona cevap verdi. Karşısında tanımadığı bir adamın sesi vardı. “Beyefendi, burada ağır bir trafik kazası oldu.”

Akıl sahibi birisinin söylediği gibiydi. “İnsan kendi imtihan sahasını belirleyemez. Eğer ki, yaratıcı kendi imtihanımızı belirlememize izin verseydi, hepimiz elimize yüzümüze bulaştırır işleri daha sıkıntılı hale getirirdik.” Murat’ın vicdanı ya da kibri karşılık bulmuş, kendi imtihanını kendi belirlemişti.

Lise birinci sınıfta döndüğü memleketinde, babası o gelmeden evlerini başka bir mahalleye taşımıştı. Yeni evlerinin karşısındaki dar sokağın afet-i deryasını daha ilk günden görmüş ve bilinmez bir kalem ile gönlüne yazmıştı. Kat kat kesilmiş kızıl saçları dışa doğru fönlenmiş, yürürken başı sürekli önde ama sert bakışlı bir hülya idi Arzu. Parlak mavi, mat gri spor ayakkabılarının üzerine giydiği yeşil paraşüt kaprisi, tek omzunu hafifçe açıkta bırakan tişörtü ve o buğday teni. Arzu onu her gördüğünde. Murat’a tüm gün dualar ettiren bir ütopyanın prensesiydi. Ailesiz ve gurbette geçen üç senelik acımasız hayatın bahar kapısı, yeni ailesi idi Arzu. Onu sevmek yetmezdi. Onun uğruna her gün adaklar adamak, her gece şükür namazları ile dualarda istemek gerekirdi yaratanından.

İlk gördüğü günden, aşkını itiraf ettiği iki seneye kadar gecesi gündüzü; adını defterinin her yerine yazmakla geçmişti. Rüyalar o, hayaller onun varlığı üzerineydi. Cesaretini toplayıp kendini itiraf ettiği günden Arzu’nun inadının kırılmasına kadar geçen o sürede de Murat’ın lise hayatı son bulmuştu. Beklediğine, sevdiğine, peşinden koştuğuna değmişti Arzu. Ömürlerinin en tatlı bu anından itibaren seneler seneleri kovalamış, acısı ve tatlısıyla her kula nasip olmayan şey olmuş çocukluklarını bitirip gençliklerinde başlayan aşkları, evlilikle nihayete ermişti.    

Aşk karın doyurmaya yetmezdi. Bunun için mesleki olarak da ideallerini kaybetmediler. Doktor olmak isteyen Arzu hemşire olarak kariyer edindi, Murat ise er olarak gittiği askerden dönmeyip Uzman Çavuş olarak görevine devam etti. Gece gündüz demeden, evliliklerin ilk o şaşalı dönemlerinde bile vatana hizmet ettiler. Bazen bayramları göremediler birbirlerini bazen de uykusuz geceleri sevdalarına katık ettiler. Ayrı bile olsalar gönüller hep beraberdi. Senede toplasan birkaç ay bir arada kalabiliyorlardı. Bunun dışında Arzu’nun nöbetleri, Murat’ın kışla hayatı bir süre hiç bitmedi. Özlem zor olsa da birbirlerini sevdikleri kadar vatanlarını da seviyorlardı. Vatanı sevdiğini göstermenin en iyi yolu da onlara göre içinde bulundukları meslekleri en iyi şekilde yapmaktı. Mesele doğru sevmekti. Bir insanı sevebilirdiniz ya da bir toprağı da. Sizi tüm sevdalardan ayıran sevme biçiminiz olurdu. Karı kocanın düsturu da ölümüne sevmek değil, en iyi şartları sağlamak için sevmekti.

Zaman, planları ya da bunu uygulayış biçimleri ne olursa olsun herkes için akıp gidiyordu. Murat ve Arzu için de zaman merhametli davranmadı ve akıp gitti. Murat bulundukları şehrin ordu evinde görevlendirildiğinde, hayatları artık birbirleri ile tamamen paylaşabilecekleri bir düzene girmişti. Mutsuzluk ya da ümitsizlik zor geçen yıllara inat onlardan çok uzaktı. Bu mutlu yuva, bir zaman sonra aralarına katılan minik oğulları Alper’in Dünya’ya gelmesi ile daha da perçinlenmişti. Günler haftaları, haftalar ayları, aylar yılları kovalarken; Murat eşi Arzu’nun zorlaması ile kapısından bile geçmeyi düşünmediği üniversiteye girmiş ve tamamlamıştı. Görev aldığı ordunun kurum içi sınavlarına girdi ve subay oldu. Saha tecrübesi ile kendisini bilen komutanlarının gözünü dolduran Murat için subay olması yeni bir yolun başlangıcı olacaktı.

Çocukları Alper 3-4 yaşlarına geldiği zaman, ülkenin sınır komşularında yaşanan karışıklıklar ve ordunun sınır ötesi operasyonlarına başlaması, her hanede hissedilebilir bir hareketliliğe neden olmuştu. Ordu evinde konuşulanları dinliyor, hala operasyon bölgelerinde görev alan arkadaşlarından haberler almaya çalışıyordu. Her ne kadar aile babası olsa da Türk’ün içindeki savaşçı ruhu yıllarca görev aldığı operasyonlarda hissetmişti. Ellerini uyuşturan, kalbini Arzu’nun aşkından daha bir başka hızlandıran bu hissi alt etmek zordu. Fakat artık istese de yapamazdı. Alper vardı, Arzu’nun şefkatli kollarında yaşıyordu. Bu kadını ilk gün sevdiğinden daha fazla seviyordu ve ondan ayrı kalmak işine gelmezdi. Bu düşünceye ne zaman düşse sadece kendini tek bir şekilde frenleyerek konuyu kapatıyordu. “Görev çağırırsa elbette giderim. Fakat kendim isteyemem.”

Bazı insanların hayat şartları ne olursa olsun, kalbinden geçen dilekleri hep yerini bulur…

Murat, birgün görev aldığı orduevinin, komutanı tarafından odasına çağrıldı. Odanın içerisine girdiğinde makamındaki komutanına selamını verdi. Komutanın misafiri ile göz göze geldi, karşısındaki adam operasyon bölgelerinde emri altında çalıştığı Binbaşı Kemal’di. Murat eski komutanına esas duruşunu gösterdi. Binbaşı Kemal, eski askerini selamladıktan sonra orduevi komutanından nezaketen izin aldı. Orduda, ülkenin dört bir yanındaki bütün rütbeliler, Binbaşı Kemal’in isteğinin reddedilmeyeceğini bilirdi. Bilenler için hem bir kahraman hem de usulsüz istekleri olmayan bir görev adamıydı. Orduevi komutanı büyük bir nezaket ile makam odasını terk etti. Binbaşı ise eski askerini dostane bir tavırla karşısındaki koltuğa buyur etti.

Operasyon bölgelerinde, dağlarda, soğukta gecenin tehlikesinde ya da gündüzün açık tehdidinde Binbaşı her zaman babacan bir adamdı. Askerleri ile arasında bir samimiyeti vardı ancak bu asla otoritesini sarsmazdı. Murat’ı, oturması için buyur ettiğinde eski askerinin gözündeki o ışığı çoktan görmüştü. Murat bu ziyaretin normal bir ziyaret olmadığını anlıyor ve ellerindeki o huysuz titremeyi kontrol etmekte zorlanıyordu. Binbaşı üzerindeki resmi üniformasının kravatını gevşetti, önlerindeki sehpanın üzerinde duran küp şeklindeki ağır kül tablasını önüne doğru çekti. Paketinden çıkarttığı sigarasının ucunu ateşledi ve derin bir nefes çekip, başını sol tarafa çevirip yukarı doğru dumanını üfledi.

Bunca zamanın geçmesi, onca çatışma ve ömrünü vatan için hayatına kimseyi almadan devam ettirmiş bu adamın biraz daha yorgun olmasını beklerdi. Gelgelelim Kemal’in gözlerinin içine yeteri kadar dikkatli bakmazsanız yorgun olduğunu anlayamazdınız. Traşlı saçları, jilet gibi ütülenmiş üniforması ve asil duruşu asla bozulmuyordu. Bir çatışma sırasında omuzundan yaralanıp sol kolunu sargıya aldıklarında, kendisine takdim edilecek üstün hizmet madalyasını almaya gitmemişti. Kendisine bunun sebebini sorduklarında, “Hareket etmeyen bir sol kol ile üniformamı sırtıma geçirip madalya almaya gidemem. Bu üniforma sırtındaysa hep dimdik hem en güçlü duracaksın. Bu bir duruş meselesi.” Diyerek cevap vermişti. Ona göre üniforma zayıflığı kabul etmezdi. Sigarasının dumanını üfledikten sonra karşısındaki eski askerini süzdü ve bir tebessüm etti.

KEMAL; “Subay olduğunu duyduğumda çok sevindim Murat. Her zaman iyi bir asker olacağına inandım. Senin gibi bir adamı bu orduevinde pasif duruma getirmek işime gelmezdi ama bu duruma razı gelmemizi seni kardeş gibi seviyor olmamıza bağla.”

Murat, komutanın bu sözleri karşısında gururlanmıştı. Her asker, komutanının övgüsünü duymak isterdi ama bu başka bir gururdu. Kemal babacan adamdı belki ama kolay kolay da karşısındaki adamı övmezdi. Operasyonlara katılırken rütbesi yüzbaşı olan Kemal’i ayak bastığı tüm topraklar tanırdı. Bu adamadan övgü almak, akademide Oscar almak ya da Nobel edinmek gibi bir şeydi. Tevazu içerisinde komutanına baktı “Teşekkür ederim komutanım.” Dedi. Kemal konuşmasına devam etti.

KEMAL; “Oğlum olacak kadar yaşın küçük değil belki ama kardeşim sayılırsın. Kardeşten öte silah arkadaşımsın. Sınırlarımızda dönen hareketliliği biliyorsun. Suriye’de yaşananlar hepimize yeni görevler  dayattı.”

Murat, komutanının sözünü ikiletmedi. Komutanın gösterdiği lütuf karşılığında, oturduğu yerden ayağa kalktı ve esas duruşa geçti. “Emredersiniz komutanım!” dedi. Kemal askerinin bu özverisini karşılıksız bırakmadı, ayağa kalktı ve elini adamın omzuna koydu.

KEMAL; “Küçük bir tim ve özel görevler. ‘Bul ve kurtar’ ya da ‘bul ve yok et.’ Sürekli dağda ya da kışlada   kalmak yok. Sadece özel görevleri al, işi bitirip dön.”

            Murat, komutanın tanımına duraksadı.

            MURAT; “Komutanım bu tarz görevleri özel kuvvetler yapar sanıyordum.”

            Kemal, güldü.

            KEMAL; “Bizden âlâ özel kuvvet mi var oğlum? Şaka bir yana biraz karmaşık bir durum. Diplomatik olarak ülkenin kabul etmeyeceği şeyleri yapmak gerekebilir. Özel kuvvetleri sahaya sürmek bazı şeyleri kabul etmek demek olur. Gayya kuyusu gibi olmuş oralar, herkes tüm istihbarat servisleri orada. Sınırı olan da orada olmayan da orada.”                                                                                                                                      MURAT; “Operasyonların sadece gizli olması değil o zaman mesele. Aksi giden bir şey olur açığa çıkarsak sahipsiz olacağız.”                                KEMAL; “Diplomatik dengeler var. Bununla beraber feda edilmeyecek âli menfaatler söz konusu. Bağımsız olduğumuz bir gerçek ama düz gördüğümüz yolda koşmaya başlarsak bu herkesin dikkatini çeker.”                                                                                                                                          MURAT; “Libya’da bir ülkenin başka bir ülkede kurulan özel paralı asker şirketi vardı. Kurucusu olan adam o ülkenin istihbaratından atılıp Kanada’ya kaçmıştı sözde. Bunun gibi bir hamle herkes tarafında bilinir olsa da iş resmiyete geldiği zaman kabul edilmez.”                                                                                            
     KEMAL; “İkimiz de kimden ve neden bahsettiğimizi biliyoruz öyle değil mi? Gerçi o şirketin hakkını avcuna verdik o topraklarda. Çekilmek zorunda kaldılar ama tespitin doğru. Zaman artık paralı asker şirketlerinin denkleme dahil olduğu bir yapıya doğru gidiyor.”                                                                             
     MURAT; “Siz ne derseniz ben sizin emrinizdeyim komutanım.”                                                                         
     KEMAL; “Görevi kabul ettin mi?”                                                                                                                      
     MURAT; “Ettim komutanım.”                                                 

 Kemal cebinden bir zarf çıkarttı. Murat’a uzattı.    

      KEMAL; “İyi o zaman. Bu zarfı al. Az önce kovuldun.”   

  Murat, elleri titreyerek zarfı aldı. Yüzü bembeyaz kesilmişti. Kemal ince bir kahkaha attı.

     KEMAL; “Endişe etme tüm haklarımız koruma altında. Ayrıca memuriyetimiz de yanmadı devletin çeşitli    kurumlarında görevli görüneceğiz.”

            Murat, görevi Arzu’ya hiç sormadan kabul etmişti. Sırrına vakıf olduğunda Arzu biraz öfke biraz da üzüntü ile kabul etmişti. Binbaşı Kemal tarafından kurulan Alpagu Timi birkaç gözü pek askerin rol aldığı başarılı bir ekip olmuştu. Murat ise Kemal’in gözbebeği timin üçüncü adamı idi.  

            Murat girdikleri her operasyonda, timin istihbarat ekibi ile hareket ediyor, gözünü budaktan sakınmıyor ve her alanda durmaksızın koşturuyordu. Timin başındaki adam Kemal Binbaşı ile istihbarattan sorumlu Yüzbaşı Serkan, Murat’ın bu hareketliliğini yerinde ama tehlikeli buluyordu. Fakat Murat, sahada durdurulabilecek bir adam olmaktan çok uzaktı. Ayda birkaç kez operasyona çıkıyordu. Evine döndüğü zamanlarda ise eşine ve oğluna daha güvenli bir dünya bırakmış olmanın gururunu yaşıyordu.      

            Gece evinde uyurken çalan telefonuna uyanmıştı. Telefona cevap verdiğinde, karşı taraftaki ses “Buluşma yerine gel.” Dedi. Vakit kaybetmeden hazırlandı ve evden çıktı. Bu haber geldiğinde genellikle en fazla bir saat içerisinde buluşma yerinde olması gerekirdi. Buluşma noktasına geldikten sonra da 24 saat içerisinde operasyon merkezine götürülürdü. Buluşma yerine ulaştığında onu bir helikopter bekliyordu. Bu kez durumun acil olduğu ortadaydı.

            Kilis’te kurulan operasyon merkezine indiğinde, Binbaşı Kemal ve Yüzbaşı Serkan ekibin tamamlanmasını bekliyordu. Üs bölgesine ayak basar basmaz komutanlarının yanına gitti. 

MURAT; “Komutanım. Neler oluyor?”     

            Binbaşı Kemal’in moralinin bozuk olduğu her halinden belliydi. Onun yerine Yüzbaşı Serkan yanıt verdi.

       SERKAN; “Azez bölgesinde, devriye görevinde olan helikopterlerimizden biri kaza kırıma uğradı. Pilotlardan biri yaralı, diğeri yaralanmamış. Fakat ateş çemberinin ortasında kaldılar. Yerel unsurlar onları arıyor, bulurlarsa onları şehit edebilirler.”      
           MURAT; “Peki yerleri belli mi? Nerede gizleniyorlar?”  
          SERKAN; “Orada halkın arasına karışmış elemanlarımız onları buldu ve gizledi. Fakat uzun süre onları gizlemeye devam ederlerse, deşifre olabilirler.”                                                                                                         
          MURAT; “Orada sadece yerel unsurlar yok.”  

Binbaşı Kemal söze girdi.    

         KEMAL; “Gizli servislerin bölgede faaliyetleri çok yüksek. Bölge oldukça sıkıntılı bir bölge. İstihbarat raporlarında hemen her yerel unsurun içerisinde ajanlar var.”                                                                                     
         MURAT; “Diplomatik temas ile askerlerimizi kurtarmak mümkün değil o zaman?”                     

Binbaşı ağzından derince bir nefes alıp burnundan verdi…                                   

            KEMAL; “Bölgede varlığını inkâr eden bir gizli servise diplomatik girişim mi? Ayrıca toprak onların değil ki.”

Murat, komutanın hiddetinden tekrar soru sormaya cesaret edemedi.

            Yolda uğradıkları saldırı, onları buraya kadar sürüklemişti. Görev bölgelerinde olan bu toprak parçası, haritada bile görünmüyordu. Öyle alelade bir boşluktu ve daha önce kendisi de buradan hiç geçmemişti. Etrafa bakındı. Yerleşim bölgelerinin arasında kalan bu izbe çöl kılıklı yer nasıl olmuştu da birkaç tarihi yorgun yapı kalıntıları dışında böyle bakir kalmıştı? Halep’in merkezinde onlara yol gösteren yerel rehberde açığa çıktığı için can korkusu ile onların yanında kalmıştı. Fakat eski mezarlığı saran duvarın yanına kurulan geçici çadırların önünde bir aşağı bir yukarı yürüyordu. Gerginliği her halinden belliydi, elinde bir mendil akşama dönen havanın serinliğine inat alnındaki teri silip duruyordu. Timin komutanı bu halini açığa çıkmış olmasına bağlıyordu ama rehber kamp alanının bu bölgede kurulmasına “lanetli topraklar” diyerek itiraz etmişti. Bu gerginliğinin sebebi yanı başında durdukları bu eski mezarlık olabilir miydi?

            Bu lanetli topraklar, kadim mezarlık hikayesi onun için ünü kendinden önde giden basit bir efsaneden başka bir şey değildi. Fakat yine de rehber olarak edindikleri Ebu Salih isimli adamın tavrı aklını bulandırıyordu. Burada gerçekten efsanevi bir şey olması mümkün müydü? Ekibindeki Murat’ın kontrolden çıkmaya müsait tavrı, peşlerinde ansızın kaybolan yabancı grup, görev gereği ülkelerine götürmek zorunda oldukları aile… Ne zamandır bu kadar yorulduğunu hissetmemişti Binbaşı Kemal. Koşturmak ve içinde olduğu can pazarı değildi onu yoran. İnsanların öngörülemez halleriydi.

            Birazdan, kadim mezarlığa ait duvarın uzunluğu boyunca oluşturduğu güvenli alanın diğer ucuna baktı. Diğer uçta bekleyen Yüzbaşı Serkan’ın yanına yürüdü. Sanki timinin kendisinden sonra gelen ikinci komutanı da tedirgin olmuştu da hissettirmiyor gibiydi. Mezar duvarının üzerinde durup, içeriye bakan adamın yanında durdu.

             KEMAL; “Ne diyorsun Serkan bu işe?”    
            SERKAN; “Garip komutanım. Önümüzde duran koca mezarlık, haritada bile belirtilmemiş. Yerel rehberin tavrına bakacak olursan, lanetli bir yerdeyiz.”       
             KEMAL; “İnanıyor musun oğlum bunlara?”        
            SERKAN; “İnanmak meselesi değil komutanım. Fakat soruyorum, peşimizdeki grup neden birdenbire  takibi bıraktı? Ellerine ilk kez bizi alt edecek fırsat geçmişti. Öyle sebepsizce bıraktılar peşimizi.”       
            KEMAL; “Yani inanıyorsun.”        
         SERKAN; “İnanmak değil komutanım ama mezarlığın içerisine bakın. İçeride anlamsız şekilde küçük küçük odalar yapılmış. Üstün körü duvarlar örülmüş.”      

            Kemal, Serkan’ın söylemesi üzerine dibinde durduğu, belini biraz geçen duvardan başını içeri doğru uzattı. Gerçekten de parçalanmış mezar taşlarının haricinde arazinin her yerinde irili ufaklı üstünkörü yapılmış küçük odaları gördü. Serkan konuşmasına devam etti.

            SERKAN; “Anadolu’da bir köyde görev yaparken, kendine hoca diyen birinin peşine düştük. Suçüstü           yaptığımızda yanında genç bir kadın ve kocası vardı. Hocayı tutuklarken, adamdan fazla tedavisini         bekleyen hastaları karşı çıktı tutuklamamıza. Zaten savcılık kovuşturmadan sonra adamı da serbest bıraktı.     Ben o hocaya giden insanları takip ettirdim bir süre. Adam hastalarından karşılık almıyordu. Hastaları da         genelde metafiziksel varlıkların musallatından muzdarip olan kişilerdi.”          
            KEMAL; “Nereye varacak bu hikâye?”    
           SERKAN; “Komutanım bu tarz musallat vakalarının çoğunda adam hastalarını ıssız bir yere gönderiyor. Hasta gece tek başına kimsenin çok uğramadığı ıssızlığın ortasındaki bir yerde üstünkörü bir duvar örüp   küçük bir oda yapıyor ve ardından normale dönüyordu. Bu mezarlıktaki o anlamsız odalar gibi.”             

           KEMAL; “Ne diyorsun yani?”       
       SERKAN; “Bu mezarlıkta buna benzer ritüeller sıkça yapılmış gibi görünüyor komutanım. Yerel halkın buradan korkması boşuna değil bence.”     

Kemal, Serkan’ın sözlerine güldü.

            KEMAL; “Gençliğinde ağaçlara çaput falan da bağladın mı sen?”

Serkan komutanın bu şakasına, onun gibi kendi de gülmüştü. Sonra komutanı Kemal çadırların olduğu bölgeye doğru baktı. Bir iç çekti.

            KEMAL; “Murat. Elindeki tabancayı göğsüne koyup, üzerinde hücum yeleği ile uyuyor.”    
            SERKAN; “Aşamadı komutanım. Ailesini amacını bir anda kaybetti. Fakat bu şekilde devam ederse tüm      timi riske sokar.”       
            KEMAL; “Farkındayım. Fakat elinde bir bu kaldı adamın. İlk evlendiği zamanı hatırlıyorum. Hayallerini     anlatmıştı bir dağ başında bir kez. Şimdi elinden hepsi gitti. İşini de elinden alırsak tükenir.”

***

Elleri ve ayakları bağlı, karanlık bir suyun derinliklerinde boğuşuyordu. Nefes alamıyor ve bu karanlıkta hiçbir şey göremiyordu. Su kirli miydi yoksa temiz mi? İçinde boğuştuğu şey su muydu? Bunu bile bilemiyordu. Sadece sırtında, ensesinden gelen sıcak bir sızıntıyı hissediyordu. Fakat bu hengâme içerisinde sadece nefes alamamak değil karanlıktan hiçbir şey görememek de onu mahvediyordu. Saatler geçmişti sanki bu karanlık suyun altında, ayaklarının altında sürekli bir boşluk. Yüzmeyi bildiğini sanıyor ama tüm uğraşlarına rağmen suyun üzerine bir türlü çıkamıyordu. Ayrıca dibe mi çöküyor yoksa yüzdükçe yukarı mı tırmanıyor o bile belirsizdi. Birazdan, tüm bu uğraş arasında bir şey fark etti. Ölmüyordu. Belki saatlerdir bu karanlık içerisinde nefes alamayan bir halde idi, gelgelelim ölüm onu yakalayamıyordu. Bunu anladığı an, içinde bulunduğu suyun üzerinde bir aydınlık oldu. İlk kez içinde bulunduğu suyun yüzeyini görüyor, ellerini kollarını bu aydınlık içerisinde görebiliyordu. Berrak suyun içinden yüzeye doğru yüzmeye başladı, ardından nefes nefese gözlerini açtı. Cenin pozisyonunda yattığı yatak sırılsıklamdı. Gördükleri bir rüyaydı ama yaşadıkları gerçekti.

Bir hastane odasında açmıştı gözlerini. Bunun farkına vardığında, ağırlığını kaldırmanın çok zor olduğu başını kaldırdı. Dizleri karnına çekili şekilde duran vücuduna baktı. Elleri, ayakları… Beden bütünlüğü yerli yerindeydi. Mesleğinin zorluğundan mütevellit, bir gün bir hastane koridorunda bir uzvunu kaybetmiş olarak uyanma ihtimalini hep düşünmüştü. Fakat başına bu gelenler yerine, bir uzvunun kopmuş olmasını hatta belki ölmüş olmayı bile tercih edebilirdi.  Bulanık olan zihni toparlanmaya başlamış yavaşça içerisinde bulunduğu gerçekliği yakalıyordu. Öyle bir gerçeklikti ki bu, kaçabileceği tek yer yabancı olan bu yataktı. Yavaş yavaş yatağın içerisine gömüldü. Hemen ardından gözlerinin kenarında kuruyan yaşların izlerini fark etti. O anda göğsünde tarifi zor bir ağırlığın farkına vardı.

Arzu, Murat, Alper; AMA…  

Bu tesadüf baş harf akrostişini, eşi Arzu bulmuştu. Arzu eşi, Murat kendisi, Alper ise minik oğullarıydı. Her göreve çıkmadan önce Alper’i göğsünde uyutur ve eşinin elini tutarak yataklarına uzanırdı. Giderken Alper’i uyandırmaz ve kapıda biricik eşinin ellerini tutup tavsiyelerini dinlemeden evden ayrılmazdı.

ARZU; “Murat, Bir çılgınlık yapmadan hemen önce AMA de. Senin bir AMA’n var artık bunu sakın unutma.”

Sabah saatlerinin iç titreten soğuğuna inat, öğlen yaklaştıkça hararet basıyordu. Masanın üzerinde telefonun hemen yanında duran yarım bardak çaya baktı. Bir anda oturduğu yerden ayağa kalkıp sırtındaki firmanın logosu olan poları çıkarttı ve başka bir sandalyenin üzerine fırlattı. Tekrar yerine oturmaya niyetlenirken eliyle üstünü yokladı istemsizce, sigarası ve çakmağı poların cebinde kalmıştı. Poları fırlattığı sandalyenin başına döndü, cebinden sigarasını çakmağını çıkarttı. Henüz oturacağı yere dönmeden sigaranın ucunu çoktan ateşlemişti bile. Aslında sigara yakmak aklında yokken neden yakmıştı bunu anlamamıştı.

Masaya geri oturduğunda, etrafa göz gezdirdi. Masanın karşı ucunda kendisinden birkaç yaş büyük adama baktı. O adam da masanın üzerine gövdesini yarısına kadar yatırmış bir elini başına dayamış, bir sandalyede yan oturarak telefonu ile uğraşıyordu. Birden aklına lisede staj için gittiği kamu kurumundaki atölye memurları geldi. O adamlarda, ellerinin boşluğunda atölyede iki buçuk litrelik pet şişelere zeytin kurarak vakit geçiriyorlardı. O yaşta çok kızmıştı adamlara belki ama yaptıklarının doğru ya da yanlış olması artık onu ilgilendirmiyordu.

Yarım bardak çayını avuçlarının arasına aldı, bir yudum çekti. Çektiği gibi yüzü buruştu ve boğazından zorla geçirdi yudumunu. Çay buz gibi olmuştu. Masanın karşısındaki adama baktı.

“Şu sıcakta niye çay içiyoruz ki abi biz?”

Karşısındaki adam telefona bakarken sırıttı, güldü… Ne zaman sonra, başını telefondan kaldırıp.

“Çay harareti alırmış oğlum. Bilmiyon mu sanki?” dedikten sonra yine sırttı.

“Yok len abi. O çay, o çay değil. Şu köyde, kentte biriken temiz sular olur ya insanlar içine falan girerler. O çaydan bahsediyorlar. Harareti alan çay o yani.”

Karşısındaki adam dilini ağzından yarım yamalak çıkartıp, geri yerine soktu. Umursamadığını belli eder şekilde ağzını yana büküp;

“Neyse ne işte. İçiyoruz. Beyzadem siz gidin kafelerde falan takılın dilerseniz.”

Adam sırıtarak geri yan yıkıldığı masanın üzerindeki telefona dönerken çaresiz o da tekrar telefonuna döndü.

-Almanya Köln’de yaşama ve çalışma fırsatı. Kod95 ve lojman desteği ile işiniz garanti. Dil şartı yok!

“Dilini bilmediğin adamlarla nasıl anlaşacaksın ki?” diye sordu kendi kendine önce. Ardından aklına geldi. Sosyal medyada zaman akışında sürekli bu reklamlara denk geliyordu. Geçen bir arkadaşı ile ayak üstü konuşurken airsoft tabancalardan söz etmişti. O günden beri o tabancalar sürekli zaman akışında önündeydi. Tıpkı sürekli güncellenen bir günlük gibi… Herhangi bir ürün ile ilgili dediği her bir söz saatine kalmadan önüne reklam olarak çıkıyordu. İlkokulda öğretmenin söylediği üstün körü bir söz aklına geldi. “Her kelimemiz, her cümlemiz gökyüzünde atmosferde asılı duruyor.” Öğretmenin bu söylediği sözü o çocukluk aklıyla “Demek Allah bizi kıyamette yargılarken atmosferdeki bu konuşmalarımızı dinleyerek cehenneme atacak.” diye düşünmüştü.  

Cehennem? “Çocukken cehenneme gitmeyeceğine inanan çocuk var mıydı acaba?” diye düşündü birdenbire. Ne de olsa belli bir yaştan sonra herkes cennete gideceğinden emin gibi davranıyordu. O halde cehenneme de sahip çıkacak birileri olmalıydı. Belki de tevazunun en saf hali çocuklarda olduğu içindi bu kötü olanı kabul etme ya da kendini iyi olana yeteri kadar layık görememe. Çocuk demişken kendi çocukluğu da ana hatları ile geçti içinden…

Cahit Sıtkı Tarancı’nın yolun yarısı dediği yeri çoktan geçmişti. Geçen ömrünün tüm hataları, tüm travmaları… Geçmişe dönüp baktığında kayda değer en büyük başarısı hayatta kalmak mıydı? Kendine sorduğu bu soruya olumsuz şekilde başını sağa sola sallayarak yanıt verdi. Her cümle ya da kelime bir müziği çağrıştırıyordu.  Hayır temalı kelimeler ise çocukken izlediği Erkan Yolaç’ın ‘Evet, Hayır’ yarışmasındaki trompet sesi ile özdeşlemişti.

“Hayır dediniz efendim!” “Dı rıt rıt dı…”

Doksanlı yılların hafta sonu eğlence programı. Pazar gecesinin “Yarın okul var.” karın ağrısı… Oldum olası sevememişti okulu, belki de bu yüzden başarılı olamamıştı. Babasının tabiri ile “Adam olamamıştı.” Belki bir baltaya sap olmayı başarmıştı ama sapı olduğu balta onun için yeteri kadar keskin değildi.

Dayandığı masanın üzerindeki telefonu çaldı. Hiç istifini bozmadan telefonu sol eline aldı zira sağ eli çenesinin altında duruyordu. Ekrana baktı birdenbire kafasının içinde bu kez boks ringlerinde maç başlarken çalan “Gong” sesini duydu. Bu sesi de öfkelendiğinde ya da kavgaya hazır hissettiğinde duyuyordu. Öfkelenmişti çünkü telefonunu meşgul eden bu çağrı tanımadığı bir numaraydı. Geçen sene tanımadığı bir numaraya cevap vermiş kendini polis olarak tanıtan adamdan şans eseri yakayı kurtarmıştı.  Banka hesabı boş bir hesap defterine benzemese kim bilir ne kadar zarara uğrayacaktı. Telefona cevap vermedi “Çok meraklıysa mesaj atsın!” diye söylendi. Dolandırılma korkusu artık hiçbir tanımadığı numaraya cevap verdirmiyordu. Fakat artık masanın üzerinde duran telefonu eline almıştı bir kere…

Müthiş bir kas hafızası ile son birkaç dakikadır ilgilenmediği sosyal medyanın kucağına geri attı kendini. Kendi profilinin ne olduğu pek de önemli değildi. Ne de olsa 72 takipçisine karşılık 3463 kişiyi takip ettiği bir hesabın sahibiydi. Zaman akışında tekrar aşağılara doğru süzüldü.

-Almanya…
-Yabancı dil akademileri…  
-Airsoft…
-Bu dualı ritüeli uygula iki gün sonra banka hesabına bak…

Bir haber dikkatini çekti. Ortadoğu’da savaş? Gözlerinin önüne öldürülen çocuklar, ağlayan baş örtülü kadınlar ve oradan oraya savrulan Müslümanlar geldi. Parmağı daha habere tıklamadan aşağı kaydırmaya devam etti…

-Gayri Safi Milli Hasıla arttı…        
-Akaryakıtta yeni zam…      
-Defne yaprağının üzerine 777 yazıp halis üzüm sirkesine banın yastığınızın altına koyun…

Çenesinin altında duran elini şaşkınlıkla ağzına götürüp kapattı. Elindeki telefonu hemen masanın diğer ucundaki adama çevirdi.

“Abi şu televizyondaki kadın vardı ya. Uyuşturucu bağımlısı çıkmış. Polis tedarikçi falan derken tutuklamış kadını.”

Masanın ucundaki diğer adam serin bir hareketle doğruldu, çayından bir yudum çekti.

“Geçen haftanın haberi oğlum o. Dün serbest bıraktılar.”

“Yapma ya. Yanlış anlaşılma mı olmuş?”    

“Yoo. Yanlış anlaşılma falan değilmiş. Ben anlamıyorum bu kadar madde kullanımına bunlar nasıl bu kadar güzel kalabiliyor? Bunların kullandığını başka biri kullansa suratı içi bitmiş meyve suyu kutusuna döner.”

Telefonu tekrar kendine çevirdi.

“Ne bileyim abi? Bakıyorlardır kendilerine her halde? Benim hanım izliyordu bu kadının programlarını sağlıklı yaşam diye bir sürü bunun anlattığı tarifi yaptı yaptı yedirdi bize evde çoluk çocuk.”

Adam kırık bir gülüşle tısladı…

“İyi ya. Bende yüzüne son zamanlarda gelen rengin sebebini merak ediyordum.”

Tepkisiz bir şekilde ayağa kalktı. Telefonu pantolonun cebine koyarken masanın üzerinde duran sigarasını çakmağını eline aldı. İçinde bulunduğu tek katlı ofisin bahçesine çıktı. Paketinden bir tane sigara çıkardı. Yakmadan sigaraya baktı “Tanesi 5 lira 75 kuruşa geliyor. Vay be.”

Birazdan masanın karşısında oturan adam da yanına geldi bir sigarada o yaktı. Bir şeyler söylemek istercesine yüzüne baktı.

“Olmazsa sen şu Almanya meselesini bir değerlendir. Mantıklı gibi duruyor. Baktın işler iyi bizde geliriz.”

Sigarasından derin bir nefes çekti, dumanı üflerken kendisinden biraz daha uzun olan adama baktı.

“Yok be abi. Ne Almanya’sı. Firma götürmek için önden 3000 Euro istiyor. Oraya gidince 2500 Euro daha vermem gerekiyormuş. Ben o kadar parayı bulsam zaten düzenimi burada oturturum.”

“Orada kaç para verecekler, gidersen?”

“Göbeği çatlasın 3000 Euro.”

Birazdan arkalarında kalan ofisin kapısından ayak sesleri duyuldu. İçeriden çıkan adama biraz alttan ve samimiyetsiz yüz ifadesi ile bakarken bahçeye genç iş verenleri lüks aracı ile girdi. İçeriden çıkan adam, koşar adım patronun arabasının başına gitti. Kapısını açtı. Saygı ile bükülerek “Hoş geldin abi.” Dedi. Patron hem kapısını açan adama hem de kapıda bekleyen ikiliye soğuk bir selam vererek ofise girdi. Patronun selamını aldıktan sonra yanında ki adama baktı.       

“Abi bu adam nereden biliyor patronun geleceğini, her defasında kapıda böyle?”

Adam kahkaha attı…

“Araç takip cihazından bakıyor gelene kadar. Geçen gün de yemekte hakkında ileri geri konuşuyordu.”

“Yok canım. Her gün üzerine vazife gibi koştur koştur kapısını açıp çay götürüyor adama ama…”

Adam dudaklarını büküp, omuzlarını silkti…

“Kimisine belli olmuyor demek oğlum.”

İstemsizce elini telefonuna attı ve yine sosyal medyada buldu kendini. Bu kez bir sayfanın tırnak içerisinde yazıp resim olarak paylaştığı yazı çıktı karşısına;

“Nasıl yaşarsanız. Öyle idare olunursunuz…”     

Hepimize, kim olduğunu bile bilmediğimiz dillerin sahiplerinden yapıştırılan onlarca yaftanın altında ruhumuzu can çekiştiriyoruz. Bu diller; geride durana "korkak" , ileri atılana "ahmak" , sessiz kalana "basiretsiz" yaftalarını öyle güzel vuruyor ki; bilmeden istemeden biz de bir başkasına bu veya benzer bir yaftayı yapıştırıken buluyoruz kendimizi.

Hiçbirimiz barış güvercini değiliz. Asla da olamayız. Çünkü her birimizin kendi meşrebine göre sınırları var ve aşılan sınırlarımızı korumak zorundayız. Fakat sınır nedir? Sınırı nasıl belirleriz? Gören gözümüz, duyan kulağımız, hisseden tenimiz? Sınırımızı merhametimiz ve vicdanımız belirler. İlkesi "iyi insan olmak" olan kişinin sınırı en net ve korunması en haklı sınırdır. Hoş iyi insanları da "enayi" damgası ile yaftalayan anlayışı kalbimizde buğz etmekten başka ne gibi bir çaremiz var? Bunu bilememekte benim gibi bir fukaranın  ayıbıdır.

Hikayenin kendi belki başka bir kapıyı açıyor olsa da göbek adımı aldığım Mevlana'dan bakiye bir hikaye ile yazımı sonlandırmak isterim. 

"Bir gece, karanlık bir odaya bir fil getirdiler. İnsanlar karanlık odadan içeriye girdiler. Karanlık içerisinde kimi filin hortumuna dokundu, 'bu bir yılandır' dedi. Kimi filin kulağına dokundu, 'bu bir yelpazedir' dedi. Kimi ayağını tuttu, 'bu bir sütundur' dedi. Gelgelelim hiçbiri hakikati bilemedi. Çünkü ışık yoktu."

Hepimizin gerçeğini gören ve bizi onlar ile değerlendiren vicdan sahibi insanlarla karşılaşmamız dileğiyle.