BİRİCİK AİLEM

Biricik ailem derdim size, 
Adınızı gururla taşırdım içimde. 
Bir çocuğun en güvenli limanıydınız, 
Fırtınada sığındığı gizli yerimde.

Sesiniz ninniydi gecelerime, 
Elleriniz sıcaktı avuçlarımda. 
Dünya ne kadar sert olursa olsun, 
Siz vardınız yanımda.

Sonra bir gün sessizlik büyüdü, 
Kapılar ağır ağır kapandı. 
Bir ev kaldı geriye sadece, 
İçinde anılar ve boş sandalyeler.

Biricik ailem… 
Gitmek bu kadar kolay mıydı? 
Bir çocuğun kalbini 
Yarım bırakmak bu kadar sıradan mıydı?Sokaklar daha geniş şimdi, 
Ama ben daha küçüğüm. 
Adınızı fısıldarken bile 
Boğazımda düğümlü bir düğüm.

Sokaklar daha geniş şimdi, 
Ama ben daha küçüğüm. 
Adınızı fısıldarken bile 
Boğazımda düğümlü bir düğüm.

Kızgın değilim belki, 
Ama kırgınım zamana. 
Çünkü insan en çok 
Ailesi gidince yalnız kalır hayatta.

Yine de bir köşemde saklıyorum 
Bir gün dönersiniz diye umudu. 
Çünkü “biricik” dediğim yer 
Hâlâ sizin adınızı taşıyor içimde.

Ve her ne kadar terk edilmiş olsam da 
Sevgi eksilmedi yüreğimde. 
Belki de en büyük acı, 
Sevmeye devam etmektir sessizce.