ALIŞMAYA ALIŞMAK...

Bir şeyler eksildi yüreğimden,

Ben çoğaldıkça onlar azaldı.

Birdenbire değil ama yavaş yavaş

Alıştıra alıştıra gözden kayboldun.

Önce gözlerin gitti, sonra sözlerin,

Önce kelimelerin cümlelerimi terk etti.

Sonrası; daha çok alışmak, daha az sen...

Geriye sadece alışmanın buruk tadı kaldı.

​Sana sık sık bir şeyler gönderdim,

"Aklımdasın" demekti.

En dağınık hâlimi sana gösterdim,

"Sana güveniyorum" demekti.

Her sabah kahvemi seninle içmek istedim,

"İyi ki varsın" demekti.

Sevdiğin kitabı bütün gece okudum,

"Senin için her şeyi bırakırım" demekti.

Seni görmek için bekledim, uyumadım,

"Seni özledim" demekti.

En kısıtlı zamanlarda bile cevap verdim,

"Önceliğim sensin" demekti.

Kızgınken bile görmezden gelmedim,

"Benim için çok değerlisin" demekti.

Belki sen o iki kelimeyi bekledin,

Oysa hepsi "Seni seviyorum" demekti.

Bir gün duyarsın diye defalarca söyledim...

​Artık bir anlamı var mı, emin değilim.

Belki de sadece susmalıydım ve sen suskunluğumdan anlamalıydın.

Ya da hiçbir zaman anlaşılmayacağımı kabul edip alışmalıydım. 

​Alışmak diyorum şimdi, alışmak...

Bir lütuf ya da bir lanet gibi.

Yaşamaya, ölmeye, varlığa, yokluğa,

Her şeye alışmak...

Sonunda, alışmaya alışmak...