Ben, Ayna ve Dünya

Ben, Ayna ve Dünya 

Aynadaki ben yalnızca yüzümü göstermiyor; çağın üzerime bıraktığı izleri de sessizce taşıyor. Her sabah karşısına geçtiğim o tanıdık yansıma, aslında günümüzün karmaşık gündeminin küçük bir özeti gibi duruyor. Dünyanın bir yanında savaşların gölgesi uzarken, diğer yanında insanlar birkaç saniyelik videolara sığdırılmış mutluluklar peşinde koşuyor. Aynadaki ben ise bütün bu gürültünün ortasında kendi sesini duymaya çalışan bir insan.

Bugünlerde herkes görünmeye çalışıyor fakat çok az kişi gerçekten görülüyor. Sosyal medya ekranlarında kusursuz hayatlar sergilenirken, aynadaki ben gözlerinin altında biriken yorgunluğu saklayamıyor. Çünkü gerçek hayat filtre kabul etmiyor. Haberlerde ekonomik kaygılar, çevre sorunları, adalet arayışları ve bitmek bilmeyen tartışmalar akarken, insan bazen kendi iç dünyasının sesini unutuyor.

Aynaya baktığımda yalnızca kendimi değil, yaşadığım zamanın insanını görüyorum. Endişeleriyle, umutlarıyla, kırgınlıklarıyla ve hâlâ vazgeçmeyen tarafıyla... Çünkü bütün olumsuzluklara rağmen insanlar sevmeye, üretmeye ve hayal kurmaya devam ediyor. Belki de aynadaki benin en kıymetli yanı bu: Dünyanın yükünü omuzlarında hissederken bile yarına dair küçük bir ışığı koruyabilmesi.

Sonunda anlıyorum ki aynadaki ben, sadece bana ait bir yansıma değil. O, çağın içinden geçen milyonlarca insanın ortak hikâyesinin sessiz bir parçası. Ve her yeni gün, aynanın karşısında duran o kişi, dünyanın bütün karmaşasına rağmen yeniden yaşamayı seçiyor.

Derya YAĞMUR