Anne Rahmine Düştüğün İlk Gece

Ana rahmine düştüğün ilk gece
 Kendini yalnız mı hissettin?
Suyun içinde üşümüş müydün hiç?
 İstemediğin şeyler sana gıda olarak verildiği için isyankar mıydın?
Ruhun gıdasız kaldığı icin sitemkar mıydın?
O zaman bir ruhun var mıydı?

Ruhunun hangi bedenle bütünleştiğini merak ediyor muydun? 
 Dünya alemine doğmak mı?
 Yoksa karanlık anne kucağı mı seni daha ziyade mutlu ederdi?
O zaman bu cevabı biliyordun
Çünkü insan doğarken ağlar...
Ağladığın gün belirsizliğe doğduğun için mi? 
Yoksa güven veren anne kucağından ayrılışından mıydı? 
 Yoksa anlattılar mı sana o ilk çığlığında dünyayı
Kalbini verdiğin insanların seni bir gün bırakabilecekleri ihtimalini 
Ruhunu anlatmak isterken canını yakan hüküm veren geçmişinle karşılaşabilme ihtimalini 
Söylediler mi? 
​Şimdi soruyorsun kendine:
"Neden ağladım o ilk gün?" 
O muazzam gizemlilikte
Bilmediğin bir hayata seçemediğin 

Yaşama düştüğün içindi
Ama ruhun hâlâ o ilk  vatanını
İnsanların insanları ağlatmadığı,
                  Kimsesizliğini hissetmediğin                 

 Sadece var olduğun o ilk anı aramakta
İnsan insanı ağlatırdı
Sen bundan habersiz
Özlem duymak nedir bilmeksizin
Berzahı  aramaktaydın
  Dilara Copur