OLURSA YAŞARIM OLMAZSA YAZARIM

Nereden anlatmaya başlasam, bilemiyorum içimdeki kederi

sönmüş hüzün ateşinin
Külleri savruluyor yüreğimde
Bir kıvılcım yeter aslında,
Külleri yeniden alev etmeye.
Siyah beyaz bir sinema karesi gibi
Yabancıyım bu rengârenk hayata.
Maziden kalma sahneler geçiyor gözümün önünden,
Mürekkebim hüzne bulanmış,
Ve ben… pişman değilim keder yazmaktan.
Kafamın içinde bir uğultu,
Hiç susmayan sorular…
Bu gece de yaktım bir sigara daha,
Müziğimi açtım usulca,
Güneş doğmadan, seher vakti geceyi çalmadan.
Neden, diyorum kendime,
Neden bu vakitsiz sorular?
Neden efkâr damlıyor her dizeden,
Her kelimeden, her satırdan?
Hayattan ne bekliyorum?
Aşk mı? Para mı?
Huzur nedir ?
Kara bulutların göğsünden dökülen
Yağmur altında sevdiğinle ıslanmak mı?
Eğer huzur buysa,
Hiç yaşamadım.
Ama belki de gerek yok buna,
Hayatta kalmak yetiyor bana.
Bir kazadan sağ çıkıp yaktığın sigaranın
Verdiklerini,Hiçbir insan veremez.
Başımı yastığa koyduğumda
Hayalini kuracak bir şey kalmadı
Sormuyorum artık "neden?" diye.
Olursa yaşarım…
Olmazsa yazarım diye.