NEFRET

Nefret gözümü kapadı, aşkı unuttum sizin yüzünüzden! 
Aslında fark etmem gerekirdi; 
Bir kelebeği öldürecek kadar caniydiniz zaten! 
Nasıl kandım, nasıl inandım size ben?

Geçmişimde kalan herkesten nefret ediyorum; 
Bir sürü eski insan, hiçbir işe yaramayan. 
Değersiz insanlara, hak etmedikleri değerleri veriyorum! 
Benim aptallığım, onları vazgeçilmez hissettiriyorum!

Sonrası daha kötü, onlar yüzünden; 
Kötü insan olarak gözüktüm insanların gözünden! 
Ama artık değiştim, etrafımdan attım boş beleşi, 
Zaten onlara güvenerek iyi bok yemişim.

Şimdi ise yalnızım, bekliyorum doğru kişiyi. 
Gelecek olana sesleniyorum; 
Bırakacaksan gelme bana, istemiyorum bitecek ilişkiyi! 
Sonsuza kadar olacaksan olmanı istiyorum.

Olacaksan gel, boşuna yorma beni! 
Zaten bir sürü insan var unutamadığım, 
Aralarına yenisini eklemeyeyim. 
Zaten hepsi aklımda. Hadi ikile, seni tutmayayım.

Artık inancım yok aşka falan! 
Dediysem sana, emin ol ki bu yalan. 
Biri gelse seviyorum dese yine kanacağım. 
O kişi de bırakınca, güzel sözlere kanan kafama sıkacağım!