KUŞLARIN KANATLARINDA KALDI ÖZGÜRLÜK

Kuşların cıvıltı sesleriyle

Gözlerimi açtım.

O an, sabahın taze nefesiyle doldu içim.

Gökyüzünde süzülen bir kuş sürüsüne ilişti gözlerim.

Öyle zarif, öyle ahenkle çırpıyorlardı ki kanatlarını…

İstikrarlı bir şekilde oluşturdukları çemberin içinde,

adeta zamanı unutmuşçasına süzülüp duruyorlardı.

Onların her hareketi, doğanın gizli ritmine uyumlanmış gibiydi.

Ne bir telaş vardı, ne bir yönsüzlük.

Sadece akış, sadece varoluş…

Bu coşkulu dans,

gittikçe yükselen cıvıltı sesleriyle birleşerek

gökyüzünde bir şenlik havası oluşturuyordu.

Bir an için rüzgar bile sesini kesti,

sanki onların özgürlüğüne kulak kesilmişti.

Ve ben o an fark ettim:

Gökyüzü, insanlığın gamıyla yazılmış bir yazgıydı.

Kuşlar ise o yazgının dışına taşmış bir mucizeydi.

Kendilerini bu yaşam denen hengâmenin

meşakkatli yollarından soyutlamış gibiydiler…

Sükût içinde, dingin ve bilgece uçuyorlardı.

Belki de gerçek huzur,

hiçbir yere ait olmadan süzülüp gidebilmekteydi.

                                                      ~SEDA ÇELİK ~