Mest-i figân oldum, keyfi düşlere daldım. 

Avare oldum , divane oldum sinene vardım, 

Ben nefesinin yüreğime dokunduğu yerde kaldım.

Ben o derin maviyi gözlerin sandım, 

Dalarım içinde yüzerim sandım. 

Gönül vurgunuydu ben anlamadım, 

Ben o dalgalarla boğuştuğum yerde kaldım.

Ben o martıların uçuşunu umudum sandım, 

Kalbimin kanat seslerinin melodisine aldandım. 

Peşlerine takıldım, uçarım sandım, 

Ben o göklerde savrulduğum  yerde kaldım. 

Şakıyan bülbülü sesin zannettim, 

Güllerin rengine bürünüp geldim. 

Bir nebzecik bakışa  ömrüm  adadım, 

Ben nefesinin yüreğime dokunduğu yerde kaldım. 

Gökyüzünde süzülür sonsuzluğa.

Zincirlerin kırıldığı o ilk nefesi,

Özgürlüğün fısıltısı her tüyünde.

​Bir fidandır filizlenen toprakta,

Kök salar derine, boy verir güneşe.

Her tomurcukta yanan bir umut ışıkta,

Karanlığı delen en saf ateşle.

​Mavinin enginliği, denizin dalgası,

Dur durak bilmez, kimseye boyun eğmez.

Her damlasında bir isyan rüyası,

Kıyılara vurur, köleliği dinlemez.

​Bir düşün peşinde koşan adımlar,

Yasakların duvarını yıkan yürekler.

Asırlardır süregelen o fısıltılar,

Adaletle özgürlüğü dileyen dilekler.

​Bazen bir çığlık, bazen sessiz bir dua,

Gönüllerde yanan, hiç sönmez bir ateş.

Hürriyet dediğin, ruhun tek rüyası,

Ufukta doğan en parlak güneş.

​Sinan Bayram

Gölgem beni takip ediyor,

İçimi, hislerimi, duygularımı, sözlerimi...

Canım yanıyor her adım attığımda.

Yaptığım kötülükler,

Canımı iyiliklerle yakıyordu.

Sisli, bembeyaz havanın derinliğinde,

Yükümü hafifletmek istiyorum.

Hangisi seçenek?

Kötü olmak mı, iyi olmak mı?

Ya da denemek mi?

Hani bir bardak kırıldı mı,

Ne kadar yapıştırsanda,

Eskisi gibi olmaz.

İşte kötülük de böyle...

Ne kadar özür dilersen dile,

İnsanoğlu hep ilkinde

Ne kadar yok olmuş, ona bakar.

Derin bir uyku çeker mi herkes?

Vicdan nerede?

İçimizde mi?

Yoksa kendimizi iyi hissettirmek için

Kullandığımız bir silah mı?

Zehir insanı öldürür,

Yalnız onu yapan kişi ölmez.

İlacı ondadır.

İşte bizim de ilacımız,

Yaptığımız kötülükler...

Onlara kara toprak atacağız ki,

 iyiliğimiz olsun.

İki ruhun sonsuzda buluşması.

Ne başlangıcı var, ne de bir sonu,

Zamansız bir yankı, ebedî rüyası.

Bir bakışla başlayan evrensel çağrı,

İdrakin derinliklerinde filizlenen.

Her zerremde yankılanan ilahi ağrı,

Yoklukta var olan, varlıkta gizlenen.

Aklın sınırlarını zorlayan bir duygu,

Gönül labirentlerinde kaybolmak.

Kaderin ince bir iple ördüğü,

Yedi kat semada yeniden doğmak.

Sokrat'ın bilgeliği, Platon'un ideali,

Mağaradan çıkışın aydınlık yolu.

Gerçeğin ta kendisi, aşkın hâli,

Ruhun en saf, en derin arzusu.

Ne tenin çağrısı, ne de geçici heves,

İki bedende bir bütün olmak.

Felsefenin sorduğu o sessiz nefes,

Hayatın anlamını aşkta bulmak.

Sinan Bayram 

Ben çoğaldıkça onlar azaldı.

Birdenbire değil ama yavaş yavaş

Alıştıra alıştıra gözden kayboldun.

Önce gözlerin gitti, sonra sözlerin,

Önce kelimelerin cümlelerimi terk etti.

Sonrası; daha çok alışmak, daha az sen...

Geriye sadece alışmanın buruk tadı kaldı.

​Sana sık sık bir şeyler gönderdim,

"Aklımdasın" demekti.

En dağınık hâlimi sana gösterdim,

"Sana güveniyorum" demekti.

Her sabah kahvemi seninle içmek istedim,

"İyi ki varsın" demekti.

Sevdiğin kitabı bütün gece okudum,

"Senin için her şeyi bırakırım" demekti.

Seni görmek için bekledim, uyumadım,

"Seni özledim" demekti.

En kısıtlı zamanlarda bile cevap verdim,

"Önceliğim sensin" demekti.

Kızgınken bile görmezden gelmedim,

"Benim için çok değerlisin" demekti.

Belki sen o iki kelimeyi bekledin,

Oysa hepsi "Seni seviyorum" demekti.

Bir gün duyarsın diye defalarca söyledim...

​Artık bir anlamı var mı, emin değilim.

Belki de sadece susmalıydım ve sen suskunluğumdan anlamalıydın.

Ya da hiçbir zaman anlaşılmayacağımı kabul edip alışmalıydım. 

​Alışmak diyorum şimdi, alışmak...

Bir lütuf ya da bir lanet gibi.

Yaşamaya, ölmeye, varlığa, yokluğa,

Her şeye alışmak...

Sonunda, alışmaya alışmak...

​Kendi köklerine yabancı,

Kendi sesine sağır bir zamana uyandık.

Garip ve dipsiz bir girdaba kapıldı yeni jenerasyon,

Ait olmadığı bir illüzyonu hayat sanarak...

​Eskiler desen, bir köşede çaresizce seyretmekte.

Kimi başını sallayıp: "Gidişat hiç hayır değil." der,

Kimi zamana yenik düşüp: "Yeniliğe açık olmalı." diye avutur kendini.

​Oysa yenilik dediğin, köklerini söküp atmak mıdır?

Başkasının elbisesiyle kendi hakikatini örtmek midir?

Biz rüzgâra kapılıp yönümüzü unuttuk;

Ne geçmişin irfanı kaldı elimizde

Ne de geleceğin o vaat edilen ışığı...

​16.10.2026

Nefes daralır içinde, her şey bulanık.

Gölgeler dans eder, gerçekler çarpık;

Dışarısı oysa renkli ve berrak.

​Hava akmaz içeri, boğar her nefesi,

Gülüşler donuklaşır, silinir hevesi.

Her deneme boşuna, her çaba faydasız,

Cam duvarlar yükselir, soğuk ve aymaz.

​Bir çığlık yükselir içimden yankısız,

Dış dünya döner durur umarsız, kaygısız.

​Kendi kendini tüketir ruhun esareti,

Özgürlük bir hayal, düş kırgını hapiste.

​Parlayan ışıklar uzaktan davetkar,

Erişilemez bir yaşam rüyalar kadar.

Her dokunuş bir engel, her ses bir fısıltı;

Sırça fanusun içinde kısır bir döngü.

​Düşünceler ağırlık yapar, sıkar beynimi,

Kaçış yolları kapalı, bulamazsın izini.

Varlığın anlamsızlığı bir yük omuzlarda,

Sırça fanusun mahkûmu sonsuz zindanlarda.

​Sinan Bayram

bakıyorum

şefkat yüklü sesine.

​Sesinin bir rengi var;

bozbulanık suları aydınlatacak,

ruhumu halden hale sokacak kadar.

​Ben kokunu görebiliyorum;

baharlar alacası,

tozlu bir ebruli.

​Dokunabiliyorum ruhuna,

ışık ışık yakamozlar altında.

​Sihirli bir kuyu dibine bakar gibi

bakıyorum sana,

gözümü kırpmadan,

bir lahza ayırmadan.

​Sense ufka dikiyorsun gözlerini.

​Aynı göğün karanlık gölgesinde

farklı hülyalar görüyoruz.

​Burnumda tüten bir özlemle

bekliyorum.

​Bir gün gelecek,

inecek bakışların

gönlümün yalnız sana ait

ıssız bahçelerine.

​Bir gün gelecek,

anlam kazanacak

kelime defterimin soluk heceleri.

​Bekliyorum.

"Ben kitabı, olmayan şiirlerin katibiyim.
Gönülden geleni, yazıp çizmek vazifem.
Gördüm ki hasret içindesin, belkide vuslat içindesin.
Şiir kalbe nazlanır satırda, yazmak için yaşamak içindesin..."

Biri gündüz olur, biri gece…

Aynı göğün altında yaşarlar da,

Birbirine değmez elleri.

Şems, Kamer'i arar kızıl akşamında,

Kamer, Şems'i bekler gecenin koynunda.

Biri giderken öteki gelir,

Kavuşmak yazılmamış sanki kaderin satırında.

Her zaman gül ile bülbüle yazdınız şiirleri,

Oysa ayrılık da şiir ister bazen.

Bir gülün dikeni kadar acı,

Bir bülbülün susuşu kadar derin…

Şems der ki:

“Ben seni beklerken doğdum her sabah.”

Kamer cevap verir:

“Ben seni beklerken sustum her gece.”

Aynı gökyüzü,

Aynı sonsuzluk,

Aynı özlem…

Ama aralarında koca bir zaman.

Belki de bazı aşklar

Kavuşmak için değil,

Özlemek için yaratılmıştır.

Belki bazı gönüller

Yan yana gelmeden de birbirine aittir.

Ama yine de sorarım göğe,

Yıldızlara, geceye, sabaha:

Şems ve Kamer kavuşabilir mi bir gün?

Güneş, Ay'a dokunabilir mi?

Yoksa onların aşkı da

Sadece gökyüzünde yazılı bir ayrılık mıdır?

Belki bir gün…

Şems doğmayı unutursa,

Kamer geceden vazgeçerse,

Zaman durur da kader susarsa…

Belki o gün

Güneş Ay'a sarılır,

Gece gündüze karışır,

Ve gökyüzü ilk kez

İki ayrı yalnızlığın kavuşmasına şahit olur.

Ama o güne kadar…

Şems doğacak,

Kamer susacak.

Biri gidecek, biri gelecek.

Ve ikisi de birbirini

Hiç kavuşmadan sevmeye devam edecek.

Teninin kokusu, rüzgarda bir esinti.

Her anışında içimde bir yangın başlar,

Sevmek ne zormuş, özlemle karışınca.

Uzak şehirlerde yankılanır sesin,

Her yıldız, bir damla gözyaşı sanki.

Sensiz geçen geceler, uykusuz ve derin,

Bir özlem ki, kalbimi ince ince sızlatır.

Elini tutmak, saçını okşamak,

En büyük arzum, en tatlı hayalim.

Her nefesimde adın gizli, her atışımda,

Sana kavuşmak, bitmeyen bir özlemin hali.

Hatıralar bir film şeridi gibi gözümde,

Gülüşün, dokunuşun, her anın taptaze.

Sevdan bir meşale, aydınlatır yolumu,

Özlemim bir denge, sensizliğin acı lezzeti.

Sabırla beklerim, döneceğin günü,

Her gün biraz daha büyür bu özlem.

Sensiz geçen her an, bir asır sanki,

Sevmek ne güzel, özlemek ne derin bir elem.

Sinan Bayram 

Sert, hırçın dalgaların arasında.

Hayallerim bir yana çarpıyor,

Vedalar üzer mi...

Beni, bizi, herkesi...

Gidene mi zor, kalana mı?

Şu üç günlük dünyada,

Kim ne kadar değerli bizim için?

Ya da kim, kimin yerini ne kadar doldurabilir?

Bir ateşin içinde yanan kâğıt olsan,

Üzerindeki resimler yok olurken,

Tek yanan resim mi olur?

Yoksa anılar mı, hatıralar mı?

Ağlamak, sadece özlem için mi gözyaşı dökmektir?

Nefesin, ömrün, hayatın için

Ateşin harlanmaz mı?

Tükenmişliğin içinde,

Nereye gidebilirsin ki... 

Kendini dindirmek için?

Beni, benimle sınayan biri,

Kendini nasıl değerli hisseder?

Her bakışın, binlerce şiire denk.

Aşkınla tutuşan bu deli gönlüm,

Sende buldu en derin, en özel rengi.

Bir nehir gibi çağlar içimde sevgin,

Durdurulamayan, coşkulu bir akış.

Her damlasında yeniden dirilişim,

Sensiz geçen anlar, bir boşluk, bir yıkılış.

Dokunduğun her yer cennete döner,

Nefesin, en taze baharın müjdesi.

Aşkınla yanan bu kalp, asla sönmez,

Sen benim var oluşumun en büyük gayesi.

Bazen bir fırtına, bazen dingin bir liman,

Aşkımız, zamana meydan okuyan bir destan.

Her zorlukta daha da güçlenen bağımız,

Seninle olmak, en saf, en kutsal armağan.

Umutlarım seninle yeşerir yeniden,

Korkularım sensizlikle yok olur birden.

Seninle bütünleştim, seninle ben oldum,

Sevmek seninle, aşkın ta kendisi oldum.

Sinan Bayram 

Gülüşünde, baharın neşesini tattım.

Her dokunuşunda içimde bir çiçek açtı,

Sana adadım bu ömrü, hiç pişman olmadım.

Ruhumda bir yankı, kalbimde bir şarkısın,

En ücra köşelere sinen en tatlı sızısın.

Sensiz geçen her an, eksik bir nefes gibi,

Var olduğun her yer, benim cennetim.

Bazen bir fırtına, bazen dingin bir deniz,

Sevmek seninle, bitmeyen bir mucize.

Kırık kalpleri onaran, umutları yeşerten,

En büyük servetimsin, en derin hissimsin.

Zaman aksın gitsin, mevsimler değişsin,

Bu sevda baki kalsın, hiç eksilmesin.

Sana sığındım, limanım oldun benim,

Sevmek seninle, yeniden doğmaktır.

 Renklerimi arıyorum, 

Kendimi arıyorum.

Renkler bizi anlatır mı?

Çok mu farklıyız birbirimizden,

Yoksa farklılıkların getirdiği

Bir bütün müyüz aslında?

Yan yana durmak,

Anlam taşımaz mı?

Zıtlıkların ardında,

Her anlatılan kelimenin altında

Bir anlam olmaz mı?

Sabahın ilk ışıklarıyla

Dünyan aydınlanmaz mı?

Elindekini olduğu gibi görmek,

Onu gözlerinden nasıl gösterir?

Güzel mi, çirkin mi,

Yoksa olduğu gibi mi?

Sevmeyi bilen biri için,

Karşındakini olduğu gibi sevmeyi öğrenmek mi

Güzel kılar onu?

Eksiklik, farklılık, engel…

Sevmek ve değer vermek için

Hiçbir şey engel değil,

Kalbin kirli değilse.

Ne kadar yaralı olursan ol,

Bir gün kabuk bağlayacağını bilerek sevmek…

İşte asıl aşk budur.

Aşk mı görünüş mü? 

Güzellik mi, çirkinlik mi? 

Zenginlik mi, fakirlik mi? 

Cömertlik mi?

Hayır…

Aşk, fedakârlık değil.

Aşk, saygı değil.

Aşk, yalnızca mutlu etmek de değil.

Aşk;

Eksik kaldığını bile bile,

Onu tamamlamaktır.

Eksiklerini göre göre,

Yaralarını bile bile,

Olduğu gibi sevmektir.

Bazen görmezden gelerek

Yoluna devam etmek,

Bazen de eksik kalan yanlarını

Bir bütünün parçası bilmektir.

Çünkü belki de aşk,

Birbirine benzeyen iki insanın

Bir araya gelmesi değil;

Birbirinden farklı iki dünyanın,

Aynı anlamda buluşmasıdır.

Gönlüme yakın oluyordu uzaklar, sanki baş ucumdaymış gibi.

Seni düşünmek onca hiçliğin arasında, bir bahar sabahına uyanmak gibi.

Yüzün denize inen sokaklar gibi, gözlerin denizin ta kendisi.

--------------------------------------------------

Dağların ardı dumanlı, gecenin şafağı kızıl kanlı.

Sensiz yazılır mı hiç, gönlümde yazgı?

Gözlerim nurun ile uyandı, sanki baktı şemse. 

Gün yüzü görmeyen gönül, seninle girse cennete... "

@sair_bey_80_01 

Bir bahar dalında çiçek, bir ılık ah.

Kalbimde fısıldar adın sessizce,

Sevda, bir ömürlük yangın hecesinde.

Rüzgâr taşır kokunu dağlar ötesine,

Gökkuşağı kıskanır gözlerinin rengini.

Bir gülüşünle başlar dünyanın dönüşü,

Senle tamamlanır her yarım öykü.

Ay bile sönük kalır sen geçerken yoldan,

Yıldızlar düşer bir bir, hayran bakar soldan.

Sevda dedim, bir nehirdir, çağlar içimde,

Sen bir bahar, ben dalında çiçek gergefinde.

Ne kış susturur bu aşkı, ne zaman eskir,

Kalbim seninle atar, başka yol bilmez.

Sevda bir destandır, yazılır göklerde,

Senle başlar, senle biter her güzel gerçek.

Sinan Bayram 

​Başı da sonum da yazılmıştır Levh-i Mahfuz'da!

Kutsal değilim ama Rabb'im ruhundan üflemiş bana.

Eşref-i mahluk ve yeryüzünün halifesiyim,

Bundandır tek değerim...

​Ben bir zerreyim, engin bir rahmetin tecellisiyim.

Ben bir zaman yolcusuyum...

​Geçen yıllar aman tanımaz bana!

Hükmüm geçmez giden yıllara,

Bir tuğla arasında bir kürek harç olsam yeter bana!

​Ben bir zaman yolcusuyum...

​Savaşım nefsimle, rekabetim içimledir,

Düşmana bile merhametim vardır,

Her akşam başımı yastığa koymadan,

Her sabah gözlerimi dünyaya açtığımda

Hamd ve sena ederim!

​Ben bir zaman yolcusuyum...

​Alışmayın, bağlanmayın bana,

Sonra da "Neden bizi bıraktın?" diye ağıtlar yakmayın mezarımın başında!

​Ben bir zaman yolcusuyum...

​Hızla dönen akrebe, yelkovana sözüm geçmez benim.

Durmadan ve akın akın ukbaya yürüyen bir kervanın parçasıyım,

Ben bir zaman yolcusuyum...

​Daveti olmayan ani bir kararın eli ayağı bağlı mahkûmuyum ben!

Çoğunun sınırsız ve ölümsüz gördüğü bu fani dünyada,

Allah'ın nefesi sınırlı bir garip kuluyum!

​Ben bir zaman yolcusuyum...

​Kalıbımı senin için, kalbimi beni yaratan için süslerim.

Etten kemiktenim, düşersem canım acır,

Üzülürsem suratım asılır,

Sevinirsem yüzüm güler,

Kızarsam kaşım çatılır.

​Ben bir zaman yolcusuyum...

​Bir zamanlar herkesin gelip geçtiğini bildiğim bir yolun yolcusu...

Bazen işler iyi gider, bazen bu yolda ayağım takılır düşerim.

Hendeklere yuvarlayanlar da vardır, uçurumun kenarından çekip kurtarmak isteyen de!

​Ben bir zaman yolcusuyum...

​Seferdir görevim, zafer benden değildir.

Emir büyük yerden:

"Sana ölüm gelinceye kadar Rabb'ine ibadet et!"

O'na (c.c.) kul olabilmek ne büyük saadet!

​Ben bir zaman yolcusuyum...

​Yaratan O'dur, yaşatan O'dur,

Yol O'nun, yolcu O'nun (c.c.)...

​Ben bir zaman yolcusuyum...

​Kibir ve gurur benim ne haddime!

Düşmanlığım zalim nefsime,

Ezel ve ebed Sultanınadır dönüşüm benim!

​Ben bir zaman yolcusuyum...

​Ne geçmişe ne geleceğe hükmüm geçmez benim,

Hastalığımın da şifamın da kaynağı Allah'tır,

Yürüten de durduran da rahat veren de süren ve süründüren de O'dur!

​Duadır benim ekmeğim, suyum, azığım...

"Ol!" deyince olduran, "Öl!" deyince öldüren O'dur!

Hakimiyet Allah'ındır, bu aciz sadece bir kuldur!

Yaradan'adır kulluğum, O'dur benim son umudum.

​Ben bir zaman yolcusuyum...

​Dur durak nedir bilmem,

"Yoruldum" deyip köşeme çekilemem!

Musalla taşıdır uzandığım yer,

Kabirdir uyuyacağım son mekân.

​Ben bir zaman yolcusuyum...

​Ya rahmet ya azap: yılan, akrep veya çıyan!

​✍🏻 Şiir Yürekli Roman Yazarı

​Bazen bir ömrün

tek bir insana sığmadığını sanırız.

Oysa ben seni

bir ömre değil,

bütün evrenlere saklamak istedim.

​Yetmedi.

Ne gökyüzü yetti,

ne gecelerin sessizliği

ne de içimde sana ayırdığım

o sonsuz yer.

​Sen geldin

ve bütün eksiklerimin

adını değiştirdin.

​Sana "çocuk" dedim bazen,

çünkü dünyanın henüz kirletmediği

bir tarafın vardı.

"Prenses" dedim sonra,

çünkü kalbimin en kuytu yerinde

sana ait bir ülke kurmuştum.

Ben o ülkenin

kimsenin bilmediği

tek yolcusuydum.

​Her hikâyemde

sana küçük bir iz bıraktım.

Bir ağacın gölgesinde,

eski bir saatin durmuş akrebinde,

gecenin en sessiz yıldızında…

​Belki bir gün

kaybolursun diye değil.

Belki bir gün

beni ararken

kendini bulursun diye.

​Çünkü bazı insanlar

hayatımıza girmek için değil,

içimizde yıllardır kapalı duran

bir kapıyı açmak için gelir.

​Sen benim kapımı açtın.

Ben ise

senin labirentine

bir yıldız bıraktım.

Çıkış yolu olsun diye değil…

Karanlıkta

yalnız olmadığını hatırlayasın diye.

​Hatırlıyor musun

yaz gecelerini?

Dünya uykuya çekilirken

sen omzuma yaslanırdın.

Ben sana hikâyeler anlatırdım.

​O zamanlar bilmiyordum

bazı gecelerin

insana verilmiş bir veda olduğunu.

Bilmiyordum

"Bir gün yine anlatırım." dediğimiz

bazı hikâyelerin

yarım kalabileceğini.

​Şimdi zamanın karşısında

ellerim boş.

Soruyorum ona:

Daha ne kadarımız var?

Bir sabah mı?

Bir gece mi?

Yoksa yalnızca

hatırlamaya yetecek kadar mı?

​Cevap vermiyor zaman.

Zaten zaman

hiçbir zaman cevap vermez.

Sadece geçer.

Ve insan,

geride bıraktığı şeylerin

aslında kendisi olduğunu

çok geç anlar.

​Ben hâlâ anlatıyorum.

Çünkü bazı hikâyeler

bittiğinde sona ermez.

Bir çocuğun gözlerinde,

bir kadının sessizliğinde,

bir adamın gecenin ortasında

ansızın gökyüzüne bakışında

devam eder.

​Ve eğer bir gün

yolunu kaybedersen,

korkma.

Labirentin duvarlarına bak.

Orada

benim bıraktığım yıldızı göreceksin.

Sana yolu göstermeyecek;

ama karanlığın

son olmadığını söyleyecek.

​Ben de

hikâyenin bir yerinde

hâlâ anlatıyor olacağım.

Sen duymasan bile.

​Çünkü bazı sevgiler

birlikte yaşanmak için değil,

bir insanın içinde

sonsuzluğa dönüşmek için vardır.

DİLEK SARIKAYA 

Menajer: İlayda Can & Dilara Sarıkaya

​Zaman geçiyor sanıyoruz…

Oysa belki de biz, zamanın içinde eksiliyoruz.

​Bir sabah gözlerimizi açıyoruz;

dün çok uzaklarda kalmış,

yarın ise henüz elimizde değil.

​Bazen bir insanın kıymetini anlamak için

onu kaybetmeyi bekliyoruz.

Bir sözün değerini anlamak için susuyor,

bir anın güzelliğini fark etmek için geçmesini bekliyoruz.

​Oysa zaman kimseyi beklemiyor.

​Bugün yanımızda olanlar,

bugün söyleyebildiğimiz güzel sözler,

bugün sarılabildiğimiz insanlar…

Belki de hayatın bize verdiği en büyük armağan.

​Zamanın gerçek uyanışı şudur:

Hayatı ertelememek,

sevgiyi saklamamak,

kırgınlıkları büyütmemek

ve kendimizi yaşamayı unutmamak.

​Çünkü insan bir gün geriye dönüp baktığında

"keşke"leri değil,

yaşadığı güzel anları çoğaltmak ister.

​Belki de zaman bize yaşlanmayı değil,

uyanmayı öğretiyor.

Henüz dokunmamış yalan rüzgârı.

Kalbinde açan o ilk gonca gülün,

Safiyetle örülü sevgi ağları.

​Düşlerinde rengârenk kelebek uçar,

Kirlenmemiş masumiyet dudağında.

Dünyanın acısından habersiz yaşar,

Bir iyileşme umudu var bakışında.

​İhanet bilmez hiç, kin nedir tanımaz,

Her insana şartsız güvenir inceden.

Bazen bir tebessüm, bazen sitem çıkar,

Bütün benliğiyle yaşar en derinden.

​Zaman akar gider, bazen de kirletir,

Yine de bir köşede saklı masumiyet.

İçimizde yankılanan o narin ses,

Hayata umut veren sonsuz bir kuvvet.

Sinan Bayram 

​Eksiğim; tam olmak için arıyorum.

​Görmediklerimi biliyorum, arıyorum.

​Yetmiyor hiçbir sevgi.

​Eksiğim, yarımım; arıyorum.

​Derinlerde, en dipte, karanlıkta kalmışım.

​Gölgemi arıyorum.

​Özüme dönmek istiyorum.

​Yâ İlahi! Seni, sadece Seni arıyorum.

​Hiçbir özlem bu kadar yakmıyor.

​Yanarken üşünür mü?

​Buz keser mi ruhun?

​Susuz kalmışım çöllerde,

​Hiçbir damla doyurmuyor.

​Tokken karnı, aç kalır mı insan?

​Hiçbir lokma lezzetli gelmiyor.

​Eksiğim ,yarımım gölgemi arıyorum,

​Hiç olmak mı böyle bir şey ?

​Bir Elif kadar uzaktayım

​Bir Vav kadar yakınında ,

​Ruh uyanmaz derler

​Seyahat etmekten yoruldum.

​Adres aramaktan.                                                 Hak Dostlarımı bulamamaktan.                        Gölgemi arıyorum,                                              Cehennem ateşi şimdiden yakarmı ?              Daha Cennete girmeden                                     Arıyorum ya RAB seni en sevgiliyi

bir dur artık.

Aynı adama kaç tane şiir olur?

​Oluyor işte.

Bende oluyor.

​Seni yazmaktan sıkıldım,

seni özlemekten değil ha!

O başka bir hastalık,

ona henüz teşhis koyamadık.

​Kalemi bırakıyorum masaya,

beş dakika sonra

kalem beni dürtüyor:

​— Yaz şunu.

​— Neyi?

​— Onu.

​— Yahu onu yazdık.

​— Bir daha yaz.

​Böyle böyle

ömrümün mürekkebi bitiyor.

​Senin haberin yok tabii,

olmasın da zaten.

Sen kendi hayatına bak,

ben burada senin adına

şiir nöbeti tutuyorum.

​Ne zaman başka bir şey yazmaya kalksam,

mesela ekmek,

mesela yağmur,

mesela annesine hasret bir çocuk…

​Bir bakıyorum

sen çıkmışsın aradan.

​Demek ki mesele sen değilsin.

​Mesele benim

elimde şiirden başka

bir şey olmayışı.

​Şimdi kalkıp seni unutacağım.

​Ama önce

şu şiiri bitireyim.

​Sonra bir tane daha yazmam.

​Vallahi yazmam.

​Bu da

sonu tüketen

​son şiirim.

​Peyrev

Hiç olmadın...

Olmayacaksın...

​"Ölürsen gelemem"di son sözlerin.

"Seni seviyorum" dedikten hemen sonra söyledin.

"Ölürsem gelemezsin" demeden önce "Her şey yolunda gitseydi" diye bir ihtimalden bahsettin.

​Her şey yolunda gitmedi, gidemezdi.

Her şey yolunda gitseydi bunları söylemezdin.

​"Gidiyorum" demedin.

Zaten "Geliyorum" da dememiştin.

​Sen gelmedin ama ben bekledim.

Ben geldim ama sen orada yoktun.

​Yokluğun öyle ağırdı ki nefes almayı unuttum. Sana yazmamak için cümlelerimi içime gömdüm. Gönlüm kanamasın, kalbim hasret ateşiyle yanmasın diye gözlerimi kapattım. Kafamdaki sesleri susturamadığım için telefonun sesini kıstım. Avaz avaz bağıran cadıları duymamak için kulaklarımı tıkadım.

​Tanımadığım yüzlerde teselli aradım ama senden bir iz bulamadım.

Sen benim kaybolduğumda sığındığım limandın.

​Bir fırtınanın ortasında kaldım. Sen mi kayboldun, ben mi senden uzaklaştım anlamadım. Sonsuz maviliklerin ortasında bir başıma kaldım. Suyun ortasında susuz kaldım. Dudaklarım kurudu, bir yudum can suyu bulamadım.

​Kendime tutunacak bir dal ararken dikenlere takıldım. Kanatlarım kırıldı, uçamadım.

Yalınayak, bağrım açık, çırılçıplak ıslak yalnızlığımla kalakaldım.

​Önce yokluğuna alıştım. Sonra alışmaya alıştım. Şimdi alıştığım yalnızlığımla baş başayım.

​Yapılan her şeyin yaşanması mı, yoksa verilen kararların sonuçları mı?

​Bir kitap hayatın sayfalarında olsaydı nereden başlardın anlatmaya? Yoksa hikâyenin sonunu mu anlatırdın?

​Sadece görünen doğruları görmezden gelerek mi acına son verirdin?

​İkilemde kalmak çok mu zor? Sevmek, sevilmek... Kırmak, kırmamak...

​Olduğun gibi kalmak mı, yoksa istedikleri kişi olmaya çalışmak mı kahreder seni?

​Aynanın karşısına geçince kendini mi görür insan?

​Belki de görünen kısmın arkasında başka bir yüz olamaz mı?

​His, duygu... Görünüşte gerçek ya; okuduğun, bildiğin olaylar diğer tarafını karanlığa hapsederek, ışığın ne zaman ortaya çıkar?

​Vazgeçerek mi, yoksa güneşi geri döndürerek mi?

Ama ısıtmaz içini, dokunmaz yarına.

Ayna bile tanımaz yüzünü artık,

Sen kimsin? Kimse. Çünkü olmak zor bir karar.

​Doğmadın bir anlamla, verilmedi bir çerçeve,

Ne Tanrı çizdi seni ne de kaderin bir haritası var.

Sen inşa ettin kendini çığlık çığlığa,

Her adımın, bir hiçliğe karşı dik durma savaşı.

​Varlık... Var mıdır gerçekten?

Yokluk daha tanıdık değil mi insana?

Her düşünce bir kurşun gibi bilince saplanır,

“Ben neyim?” diye sorarsın, yanıt: Kanayan bir yara.

​Özgürsün, evet; ama bu ne demek?

Bir uçurumun kenarında gözlerini açmak...

Her kararın, bir ip daha koparır ayaklarının altından;

Kendi celladınsın, hem de kendi kurbanın.

​Bakışlar...

Başkasının gözünde donarsın bir heykel gibi,

Sen artık sen değilsin, başkasının zihnindeki “şey”sin.

Ve içinden bir ses çığlık atar: “Ben yaşamak istiyorum kendimce!”

​Ama nasıl?

Dünyada yerin yoksa kendi yerini yaratmak gerek.

Ve bu, ellerinle kazdığın bir mezara benzer;

İçine gömersin eski seni, her gün yeniden.

​“Korkma,” diyor Sartre,

“Sadece senin yükün bu sonsuz özgürlük.”

Ama unutma:

Ya sahici yaşarsın bu sancıyı

Ya da yalanlarla boğarsın kendi gerçeğini.

​Sinan Bayram

Ama akıl sorar: “Bu düzen neden var?”

Einstein der ki: “Merak en saf güçtür.”

Sorularla başlar bilgiye yolculuk.

​Zaman akmaz tek bir çizgide hep,

Görecelidir her şey, yerle birlikte hareket.

Mutlaklık sanılan nice inanç çöker,

Işıkla yarışır düşünce, gerçeği söker.

​“Tanrı zar atmaz.” dedi sessizce,

Evren düzendir, rastgele değil hiçbir hece.

Bilimle ararız yasayı, özü,

Ama kalpte de vardır hakikatin gözü.

​Aklı kullanalım, evet, sonuna kadar,

Ama unutma: Vicdan da yol gösteren bir karar.

Atomu parçaladık, güç elimizde,

Peki ya sevgiyi, barışı kurduk mu içimizde?

​Einstein inanırdı basitliğe,

“Her şeyi olabildiğince sade anlat.” derdi hep.

Çünkü büyük zihinler gösterişte değil,

Anlamı bulur sessizlikte, derin düşüncede.

​Sinan Bayram

Vuslat, o yangını söndüren su.

Yüzün, en güzel manzaram;

Sen, yolumun sonu.

​Senden gayrı,

Yok gidecek bir yerim.

Ayrılık, sensizlik

En büyük kâbusum benim.

​Utanır da söyleyemem,

İstesem de gizleyemem.

En büyük zenginliğimsin;

Kalbin, aşkın hazinem benim.

Sessizlik yankılandı içimde.

Evrenin kalbi mi attı,

Yoksa ben miydim titreşen?

​Sonsuzluk ne kadar yakın,

Bir nefes kadar bazen...

Ama tutamazsın elinden,

Çünkü zamanı yok tutulanın.

​Kendime sordum: “Kimim ben?”

Bir düş müyüm Tanrı’nın gözünde,

Yoksa düş görenin kendisi mi

Gölgeye vuran gerçekte?

​Taşlara yazılmış sözler okudum,

Hepsi farklı, hepsi aynı.

Bilgelik bazen bir çocuğun gözünde,

Bazen unutulmuş bir yalan gibi saklı.

​Ve sonunda anladım,

Yanıtlar yok sorularda bile.

Yolculukmuş asıl sır,

Adımlarda büyür hakikatle.

​Sinan Bayram

Hatalarımın, doğrularımın üstüne.

Tereddüt etmeden yürüyorum;

Bilmeden, inanmadan, gülmeden...

​Çocukluğum,

Gençliğim,

Yaşlılığım...

​Ömür dediğin hızlı mı geçer?

Vakit az değil midir?

Yaptıklarının,

Yapacaklarının hesabı yok mudur?

​Her şeye göz yummak mı

Örter hataların üstünü?

Bize iyi gelen yalan mı,

Doğruları söylemek mi?

​Yoksa bir insana verdiğimiz

En büyük zarar,

İyiyken yanında olmak mıdır?

Gözlerinle başlar her güzel gerçek.

Bir bakışın yeter, dünya susar,

Kalbim seninle sonsuza uzar.

​Rüzgâr taşır adını, fısıldar geceye,

Yüreğim tutsak, bir tek senin gerçeğine.

Dokunsam hayaline, erir mi mesafeler?

Aşk, sensiz anlarda bile hep benimle.

​Göğsümde bir ateş, sönmez, yanar,

Sen bir uzak deniz, ben dalgalarında...

Her nefeste seni çekerim içime,

Aşk, ruhumun en güzel ezgisi.

​Kelimeler yetmez, anlatamaz bu hâli,

Sen bir şiir, ben onun kayıp mısrası.

Gözlerinle başlar, gözlerinle biter,

Aşk, kalbin sonsuzlukta atan bir ritmi. 

​Sinan Bayram

Gidişinin sızısı yüreğimi yakacak, biliyorsun.

Bu kez daha uzun, daha derin bir hasret;

Gözümde cam, kalbimde sessiz bir feryat.

​"Bir gün benim evim yok annem," dedin,

Sözün bir hançer gibi tam yüreğime saplandı.

Haklısın balım, biliyorum, liman yok;

Eski sığınaklar artık bize çok uzak.

​Ben dahi diyemem "Burası benim evim,"

Benim de köklerim havada, yarım nefesim.

Sen ne yaparsın tutunacak dalın yoksa,

Bir yuvanın sıcaklığına muhtaç kalıyorsan?

​Dönüşün bir limandı, şimdi bilinmez bir deniz;

Oysa eskiden ben hep senin evindim.

Şartlar değişti, dünya döndü tersine,

Senin omuzların benim sığınağımdı.

​Ne zaman dönecek, ne zaman bitecek bu yol?

Oturup dertleşsek bulamayız bir yol.

Biliyorum, her şey senin için, bu çaba;

Ama o hasret bana en büyük ceza...

​İlkim M.K.

Çünkü önce vardır, sonra kendini çizer.

Yoktur doğuştan yazılmış bir kader,

Sen yazarsın özünü, her yeni seher.

​Tanrı sustu, boşluk kaldı geriye,

Özgürlük düştü insanın eline.

Ama bu özgürlük, ağır bir yük,

Sorumlulukla dolu her yeni hüküm.

​“Cehennem başkalarıdır.” dedi Sartre,

Bakışlarla şekillenir iç dünyan da.

Kendin olamazsın başkası bakarken,

O gözler seni bir nesneye çekerken.

​Öz, varlıktan sonra gelir, unutma,

Hayatın anlamı yoktur doğuştan sana.

Anlamı sen vereceksin her eyleminde,

Her seçimin yankı bulur evrende.

​Kaçamazsın seçimden, nötr kalamazsın,

Susmak da bir seçimdir, unutma sakın.

Eylemle var olur insan bu dünyada,

Pasif kalmak bile bağlar seni karara.

​Varoluş, bir meydan okuma aslında,

Kendine karşı duruş, bilinçle baş başa.

Ya sahici yaşarsın bu kısa yolu

Ya da savrulursun başkalarının doğrularında.

​Sinan Bayram

Acısı çoktan büyük.

“Kal” dedikçe ellerim bomboş.

Seni nasıl özledim!

Geliyor muyum hiç düşlerine?

Bırak şimdi, bulutlar dolu,

Kalbimin boynu bükük.

​Sayende kayboldum,

Acısı çoktan büyük.

“Kal” dedikçe ellerim bomboş.

Sayende ben yok oldum.

Varlığın bende kaybolan,

Şimdi bomboş bir oda.

​Yürüyorum derken dizlerimin üstünde bir ben…

Gördüm işte, ben orada göçtüm.

Sayende kayboldum.

Bırak şimdi, bulutlar dolu.

Sen benden yok oldun.

Gül olurdu…

Kokusu değdiği yüreğin ömrüne sinerdi.

​Sevgisini verse

Bir evin duvarları değil,

Yuvası olurdu insanın.

Bir bakışıyla kışı bahara,

Bir tebessümüyle geceyi sabaha çevirirdi.

​Kadın verirse

Yüreğini verirdi önce…

Sonra sabrını, şefkatini, duasını, gecelerini, uykularını, kimsenin görmediği gözyaşlarını verirdi.

​Kadın verirse

Ömründen eksiltip ömür katardı.

Kendi payına düşen güneşi

Çocuklarının yüzüne bırakırdı.

​Kadın bir çiçek olsaydı

Kökünü toprağa değil,

Sevdiğinin kalbine salardı.

Fırtına kopsa eğilir

Ama kökünden sökülmezdi.

​Kadın verirse anne olurdu;

Bir çocuğun alnında

Dünyanın bütün korkularını sustururdu.

​Kadın verirse eş olurdu;

Adamın yorgunluğunu

Söz söylemeden anlayan

Sessiz bir liman olurdu.

​Kadın verirse sevgili olurdu;

Bir ömrün en güzel tesadüfü,

Bir adamın kalbine yazılmış

Silinmez bir şiir olurdu.

​Kadın verirse

Ev olurdu, yuva olurdu, ocak olurdu.

Bir sofraya yemek değil,

Bereket koyardı.

​Kadın verirse

Gözyaşını saklar,

Gülüşünü çoğaltırdı.

Kendi yarasını saramadan

Başkasının yarasına merhem olurdu.

​Kadın bir çiçek olsaydı

Yaprağına dokunanı değil,

Köküne sahip çıkanı severdi.

Çünkü çiçek,

Koparılıp vazoya konulmak değil;

Toprağında sevilip

Orada büyümek isterdi.

​Kadın verirse

Bahar olurdu.

Kuru dallarda umut,

Sessiz evlerde hayat,

Yorgun kalplerde yeniden yaşama sevinci olurdu.

​Kadın verirse gül olurdu,

Gülistan olurdu,

Dua olurdu.

​Ama kadın severse…

Sadece bir adamı sevmezdi.

Onun yarınlarını, ailesini, hayallerini, çocuklarını, hatta bazen onun söyleyemediği

Cümleleri bile severdi.

​Kadın gerçekten sevilirse

Çiçek olmaktan vazgeçip

Bahçeye dönüşürdü.

Çünkü kadın bir çiçekse

Adam onun dalı değil; kökü olmalıydı.

Kökü sağlam olan çiçek

Fırtınadan korkmazdı.

​Kadın bir çiçekse

Erkek bahçıvan değil,

Yanında büyüyen başka bir hayat olmalıydı.

Çünkü gerçek sevgi,

Birinin diğerini yaşatması değil;

İki insanın birbirine hayat olmasıydı.

​Kadın verirse ana olur, yar olur.

Kadın verirse bir ev değil,

Bir dünya kurar.

​Kadın bir çiçekse…

Onu koparıp sevdiğini söyleyen değil,

Köklerine su verip bir ömür yanında duran adam gerçekten adamdır.

sabah esintisinin saçlarını okşaması mı,

yağmurun sesi,

ıslak toprak kokusu mu?

​Annenin yavrusuna bakışı mı,

kuzunun annesini koklaması mı,

emekleyen çocuğun

attığı ilk adım mı?

​Özlediğinin sana gelmesi mi,

sınavdan yüksek not almak mı,

kaybettiğini bulmak mı,

hastalıkla pençeleşirken

sağlığına kavuşmak mı?

​Hasretini çektiğin

vatanına ayak basmak mı,

tuttuğun takımın

şampiyon olması mı?

​İlk pişirdiğin ekmeğin kokusu mu

yada ilk diktiğin ağacın

meyve vermesi mi?

​Duymayan kulaklarının açılması mı

yada kapanmış gözlerinin görmesi mi?

​Kısa saçlarının uzaması mı,

masal perileri kadar güzel,

çok güzel bir elbise giymek mi?

​İlk yediğin dondurmanın tadı mı,

ruh eşini bulup

göz göze gelmek mi?

​Neydi sahi mutluluk?

Her şeyinle,

haykırarak sevmekti…

Belki de

sadece sevebilmekti mutluluk.

Çıkmaya çalışıyorum.

Ellerimi zincirlerimden kurtarmaya çalışıyorum.

​Sorgu sual etmeden içerideyim,

Kendimle kavga ediyorum.

Fikirlerimle, sözlerimle mücadele ediyorum.

Olmakla olmamanın eşiğindeyim.

​İsyanlar kimeydi?

Kendime mi

Yoksa cevabı verilmeyen sorulara mı?

​Kafamın içinde yaşanan

Ve yarım kalan hikâyeler var.

Saklı olan duygularım…

Ya ortaya çıkarsa?

​Uzaktan kötü görünüyor,

İyi de yapılan her şeyin bir hesabı olmaz mı?

İnsanın en büyük hatası neydi?

En büyük acımasızlık…

Kendimize verdiğimiz zarardır.

​Hakkını vermek gerekmez miydi, neyin deme, biliyorsun...

Çöle döndürdüğün gözlerimin çiçek açmasını kutlamaz mıydın?

“Kaktüs de bir bitkidir,” derdin,

Biliyorum...

​Belki bir sofrada otursak

Bölüşürdük ekmekleri.

Belki beraber olsak

Severdik birbirimizi.

Ama sevgi acıtmamalı...

​Gökteki yıldızları izlesek bizim için de kayar mıydı?

Dileklerimiz de bir olur muydu?

​Yine de aramızda

Haritalara sığmayan bir mesafe vardı;

Aynı sokakta yaşayan

İki yabancının mesafesiydi bu.

​Neyse ki ben,

Hiç sulanmamış bir aşkın

Bitki oluşunu kutluyorum;

Senin hatıraların yüz tutmuştu kalbinde,

Benimkiler sürgündü.

Nahiftir insanın ruh hâli gibi bedeni de.

Tek isteği gönül heybesinden bir tutam sevgi,

Huzur limanında dingince yaşamak...

​Bir insan daha kaç acıyı sırtlanabilir;

Sırtlanlar dünyasında boğuşmaktan

Kan revan içinde kalmışken ruhu?

​Vefa beklerken cefaya sarılan,

Emanet canı hoyrat ellerde yorulan

Kaç nefes daha harcayabilir bu kavgada?

​Söyleyin; bir insan daha kaç kez ölebilir

Yaşarken bu sırtlanlar deryasında?

​İlkimM.K

Sessizlikle örülmüş bir zaman diliminde.

Sorular var içimde, kimliksiz ve sonsuz;

Cevaplar suskun, tıpkı gece gibi derin.

​Güneş bile sorgular bazen doğuşunu:

“Ben neden her gün yeniden yanmalıyım?”

Gökyüzü sorar buluta:

“Sen geçiciysen ben nasıl kalıcıyım?”

​Varlık bir yankı mı, yokluk bir yansıma?

​"Ben" dediğim şey ben miyim gerçekten?

Kime ait bu gözler, bu yürüyüş, bu düş?

Kendimi ararken her yerde evrenle çarpıştım.

​Zaman bir nehir değil,

O bir sessizlik biçimi.

Akmaz, sürükler bizi;

Ama nereye?

​Düşüncelerim yıldızsız bir geceye benziyor;

Karanlık ama sonsuz ihtimallerle dolu.

Ve belki de hakikat,

Yalnızca iyi sorulmuş bir soruda saklı.

Sinan Bayram

Elinde tek bir file, cebinde delik cep harçlığı,

Otobüs durağında bekler bir ömür karşılığı.

Etin kilogramı yıldızlara çıkmış, bekler fiyatını,

Peynir ise gururundan yanına yaklaştırmıyor fukarayı.

"Maaşa zam geldi" diyor ekrandaki kravatlı bey,

Ama cüzdan hâlâ aynı ritimle tutuyor yası, ne garip şey!

​Okulun bahçesinde zil çalıyor, sanırsın poligon,

Teneffüste kovan topluyor, patlamış bütün balon.

Çantada defter, kalem var, tek çelik yelek eksik;

Geleceği inşa edecek çocukların nefesi daha baştan kesik…

Bilim çağı derlerdi, hani nerede o robotlar?

Sınıfta cirit atıyor artık çeteler ve zorbalar.

​Çocuklar ekranın içinde kayıp, sokaklar artık sessiz,

Hayat üç saniyelik videoda, duygular iyice hissiz.

Büyükler desen, "home office" derken kendi evinde hapis;

Mesailer bildirimle başlıyor, toplantıda yapay bir tebessüm, pek bir nefis!

İnsan insana dokunmuyor artık, her şey bir tık uzakta,

Gerçek dünya yanıp sönerken biz takılı kaldık ağda.

​Dünya desen ayrı bir komedi, tiyatro sahnesi,

Haritayı parmağıyla çizen amcaların neşesi.

Orada bir roket patronu gülümsüyor kameralara,

Burada bir çocuk sığıyor küçücük bir mezara.

Barış güvercinleri çoktan terk etti bu sahayı,

Savaş çığırtkanları ise kadrolu; paylaşıyorlar pastayı.

​Eee, anlat bakalım, yolculuk nereye hemşerim böyle?

Aklımızı kaybetmeden varabilir miyiz dersin geleceğe?

Bavulda umut kalmadı, yedek sabır da bitti,

Kaldık elimizde tek yön biletle…

👉 Sizce bu yolculuk nereye gidiyor, hemşerim?

Akıl cebinde durur, kullanmaz çoğunlukla.

Aziz Nesin der ki: “%90 yetmez bazen,

Cahillik kol gezer, sarar dört bir yandan.”

​“Sorma” derler, “sus” derler, boyun eğmeye çağırır;

Oysa soru sormakla başlar insanlık onuru.

Gülmek bir direniştir, alaya almak da bir yol;

Mizahla vurur gerçek, düşler yıkılır bir solukta.

​Boşa yaşamak kolaydır, düşünmeden geçer gün;

Ama zor olan sorgulamak, hesap sormaktır dün.

Kendi kendine yetmeyen, başkasına kul olur;

Aklı başkasına kiraya veren, zincire vurulur.

​Dinle, ey halkım, diyor satır aralarında;

İnançla kandırılan, çıkarla susan bir yığın var aramızda.

Cehalet kutsanırsa aydınlık neylesin?

Kalem kırılırsa yalanlar söylesin mi dilin?

​Aziz Nesin gülerek anlattı acıyı,

Çünkü gülmek, bazen ağlamaktan daha gerçekti.

Bir tebessümle yıktı nice maskeyi;

Gerçeği gösterdi, eğmeden, bükmeden söylemeyi bildi.

Sinan Bayram 

Canım annem!

Doyamadım gül yüzüne,

Yüzümü güldüren iki çift sözüne,

Senden ayrı geçen bu kaçıncı senem?

Yara bere içinde kaldı bu garip sinem!

Annem...

Bir evlâdın kendini en güvende hissettiği liman,

Anne kucağıdır, baba ocağıdır...

Sesine, soluğuna hasretle geçen,

Sılaya özlemle geçen bu kaçıncı gurbetim!

Hayatımdaki ilk kadın sendin annem,

Dünyadaki senmişsin en büyük hazinem!

Cennetin ayaklarının altına serildiği annem!

Derd-i maişet kopardı beni senden,

İlden ile sürgün yedim, sürüldü, süründüm canım annem!

Sırtımda taşısam, dokuz aylık hakkını bile ödeyemem!

Annem!

Boğazına takılan her lokmada,

Uykusuz geçen her gecede,

Yüreğine bir tarifsiz ateş düştüğünde,

Hemen telefona sarılıp arardın,

İyi olup olmadığımı öğreninceye kadar,

"Bir şey var, doğruyu söyle, " der. 

"Bir şeyim yok." deyinceye kadar kılı kırk yarardın. 

Yere düşsem kaldırır, akan kanımı durdurur, dizimi sen sarardı. 

Ateşler içinde yandığım gecelerde,

Baş ucumda durur, içten içe duâ eder, ağlardın. 

Hüzün etrafımı çepeçevre sardığında,

Başımı dizlerine koyar, şefkatle saçımı okşardın.

Saçındaki aklar, yüzündeki çizgiler, yaşadığın zor günlerin silinmez izleriydi. 

Anne, baban, eşin, gelin, çocuklar, torunlar ve ben...

Gözünden sakınır, gözün gibi bakardın,

Sen yorulduğun halde herkes mutlu olsun diye yine de çırpınırdı, çabalardın. 

Defalarca düşer, yine de ayağa kalkardın. 

Sevdim, sevincimle sevindin,

Ayrıldım, hüznümü paylaştın benle. 

Senden sonra artık işim olmaz gelenle gidenle. 

Annem!

En son hasta yatağında biçare ve konuşmaya mecâlin kalmamışken gördüm seni,

Kıymetini bilemedim, affet beni!

Binlerce kilometre öteden sesleniyorum sana, 

Bu mektubu bir nedâmet ve af dilekçesi olarak yazıyorum sana.

Özrümü kabul et annem,

Belki de benden önce ya da sonra ulaşır bu mektup sana.

Yanında olamadım, dizlerinin dibinde duramadım,

Ne olur güzel annem, hakkını helal et biricik evladına. 

Biliyor musun canım annem... 

Anasız, babasız, kardeşiz, eşsiz, dostsuz,

Seninle birlikte ben de yaşlandım, ben de aylarca hastalandım. 

Sonra zoraki sabretmeyi öğrendim... 

Düştüğüm yerden kalkmayı, kendime sarılmayı...

Bu dünya ayrılık yeriymiş, geçte olsa öğrendim!

Canım annem ilk öğretmenim sendin,

Dini, imanı, ana-baba ve kul hakkını sen öğrettin,

Her şeyi senin şefkâtinle, duânla atlattım. 

Şimdi sen yoksun diye dert, keder, hüzün sardı etrafımı... 

Kaldıramayacağım kadar ağır enkâzlar altında kaldım!

Canım annem!

Varlığında da yokluğunda da önce Allah'a sonra senin hayır duâlarına sığındım. 

Son olarak;

Her namazımda, Yaradan'a her el açtığımda sen varsın canım annem... 

~Şiir Yürekli Roman Yazarı ✍🏻 

Kimsenin görmediği bir gecede.

Bir damla gözyaşıyla sulandı kökleri,

Bir ömrün suskunluğuyla büyüdü sessizce.

Rüzgâr vurdu, eğildi ama kırılmadı,

Gece üşüttü, yine de solmadı.

Her dikeninde saklıydı bir hatıra,

Her yaprağında yarım kalmış bir sevda.

Ben seni karanlıkta sevdim,

Güneşe çıkmadan, adını söylemeden…

Kalbimin en kuytu yerinde büyüttüm,

Kimse bilmeden, kendime bile belli etmeden.

Belki de bazı aşklar böyledir;

Gün ışığına çıkamaz,

Bir ömür gölgelerde yaşar.

Ama insan bilir…

En güzel güller,

Bazen kimsenin bakmadığı gecelerde açar.

Sen benim karanlıkta açan gülümsün.

Kokunu içime çekmeye bile korktuğum,

Dokunsam dikenine kanayacağım,

Uzak dursam özleminden yanacağım

O güzel yaramsın.

Etrafta sanki iyilik, huzur vardı.

Bir anda her şey değişmiş gibiydi, 

Kötülük yoktu; saflık, berraklık vardı.

Işıklar birer birer açılıyordu.

Kuş ve rüzgâr sesleri,

Vücudumda iz bırakıyordu sanki.

Yağmurun, güneşin, şimşeklerin,

Bulutların güzelliği beni benden alıyordu.

Kanatlanıp uçmak istiyordum adeta.

Bu kadar kötü bir dünya,

Ne ara saflaştı?

Yoksa benim hayallerim mi

Etrafı güzelleştiriyordu?

Gözlerim kamaşıyordu sanki.

Hayal dünyamda gezmek,

Bir şiir yazmak kadar güzeldi.

​Nedir erkeklerin çektiği sizden?

​Bir anne adayı olmaya görüverin,

​Her canınızın çektiğini bebeğe yüklersiniz.

​Her yükselişinizde yine bebeğe sığınırsınız.

​Gece ansızın adamları uyandırırsınız,

​"Ay, bebek mango istedi!" dersiniz.

​Zavallı adamcıklar "Nereden bulayım

​tropikal meyveyi?" demezsiniz.

​"Nereden bulayım?" derlerse, 

​Başlarsınız inci tanelerinizi dökmeye...

​Ah, siz hemcinslerim, ah...

​Ne de güzel bilirsiniz işinizi!

​Bir gözyaşına bakar

​Dünyayı yerinden sallamanız,

​Erkeğin vicdanına oynamanız.

​İtiraf etmeli, ustasınız bu işte;

​Bir türlü beceremedim ben

​Sizin gibi stratejik gülmeyi!

Yaşar Kemal’den dinlediniz hepiniz yalnızlığı,
Lâkin idrâk edemediniz mefhumunu, fehvâsını.
O koca şâir ki çekti bu cefâ-yı aşkı,
Siz ise bilmeden sevdâyı, sürdünüz zevk-ü sefâyı.

Bir gönül ki; firkat ile yanar, hicran ile ağlar,
Bir ruh ki; sükût içinde binlerce feryat saklar.
Kaderin hükmü ağırdır; ne çare, ne medet?
Gün gelir, devran döner, hükm-i zaman bulur nihâyet. 

Susar ehl-i cihân, diner gönüllerin âh u zârı,
Ve kalır insana yalnız kendi vicdanının efkârı.
Ve gün olur, hak olur; tükenir dünyanın ıssızlığı,
Tanrı alır bizden, bir vakit ihsân eylediği Yalnızlığı. 

          YAŞAR KEMAL ANISINA…

Hangi çağdayız?

Bilmem, kimisi uzayda,

Kimisi eli kanda,

Kimisi toprağın altında...

​Kimisi gözünü nereye açtı?

Kimisi kapkaranlık bir denize açtı.

Suçu ne, imtihan;

Ödül ne, bilmem ne...

Değecek mi, değecek.

Öyle mi ya?

Harbiden öyle mi ya?

​O zaman benim bu dünyamı neden cehennem ediyorsun?

Ne haddinle cehennem ediyorsun?

Sen kim oluyorsun, cehenneme çeviriyorsun?

Neden sessizliğe gömülüyorsun?

Neden çığlıkları duymuyorsun?

Neden sağır kaldın nefesime?

​Giden gitti, dönmeyecek yere.

Sen nasıl rahat yaşıyorsun?

Ben bu karanlıkta boğulanı göremezken

Bu topal körlük nereye kadar?

Nereye kadar bu körlük?

Sessizlik nereye kadar?

​Sana dokununca mı?

Ya geç kalırsan?

Ya geç kalmışsan?

Çalar saat mi kurdun uyanmak için?

Ya saate gelene kadar pili biterse?

O zaman hiç uyanmayacak mısın?

​Duymayacak,

Görmeyecek...

Zaten bilmiyorsun.

Ne garip, sen de insansın;

O da, onlar da insan.

Fark, senin iki dakika fazla nefes alman.

​Doya doya al o iki dakika nefesini

Başkası alamazken.

Vicdanın rahat, al;

Kalbin hüzün olamazken.

Senin ve senin gibilerin olsun iki dakika nefes;

Bize ne burada nefes var ne de bilmem nerede...

Sorar kendine: "Ben kimim, neredeyim?"

Bir rüzgâr geçer özün içinden,

Sessizliğin diliyle konuşur evren.

Gökte bir sonsuzluk salınır ince,

Ne varsa olur, oldurur düşünce.

Bir damla akıl, deniz misali,

Varlıkla hiçlik arasında salınır hali.

Taş bile düşünür belki bir an,

Var olmak mı zor, yok olmak mı yalan?

Gölgeler uzar, güneş eğilir,

Hakikat yavaşça içimize eğilir.

Bir adım atarsın, yol seni seçer,

Benlik dediğin, yansımadan geçer.

Sorular büyür, cevaplar donar,

Varlıkla hiçlik bir aynada sunar.

Ve şiir…

Belki de varoluşun gözyaşıdır,

Bir ruhun sonsuzlukla bakışmasıdır.

Sinan Bayram 

Neden kimse görmüyor beni?

Sesimi duymuyor...

Oysa tam da buradayım.

​Zaman akmıyor sanki,

Her şey aynı,

Devam etmekte.

​Neden bulamıyorum kendimi?

Dipsiz kuyulardayım sanki...

​Neyi bekliyorum?

Hiç bile olmamışken,

Daha hiçliğin başındayım.

​Bu arayış niye?

Nedensiz israf peşimde,

Düşünceler yorgun,

Hayaller uçmakta...

​Kimsenin gitmediği,

Kimsenin bilmediği yerlere. 

Sanki o yerleri

İlk ben bulmuşum.

​Beyaz güneşi,

Yeşil gökyüzünü,

Mavi ağaçları,

Lacivert dolunayı,

Uçan balıkları,

Konuşan bitkileri...

​Okuyan ama hep okuyan,

Sorgulayan,

Araştıran insanları...

​Yargılamadan kabul eden,

Saygılı,

Sevgili,

Güzel kalbi

Herkes için atan insanları...

"Ne kalır benden geriye zamanla?"

Rüzgâr bile susar o anda,

Bir çiçeğin soluşunda saklı yanıtlar.

Toprak bekler, sabırla, sessiz,

Ne hüküm sürer, ne direnç iz bırakır.

Her can, kendi sonuna yürür usulca,

Sonsuzluk bir kapı, aralanır karanlıkta.

Ölüm, bir yok oluş değil belki,

Bir dönüş mü sadece, başka bir bilince?

Kim bilir, belki de uyanış,

Beden susar, ruh konuşur geceyle yarış.

Yaşamak, ertelemek midir ölümü?

Yoksa her nefes bir adım mıdır sona?

Göz kapanınca açılır mı perde,

Kendi hakikatimize mi döneriz yeniden?

Dost olur bazen ölüm insana,

Ağrısız, zamansız bir kabullenişle.

Bir iç çekiş gibi hafif,

Bir veda gibi ağır ama nihayetle saf.

Ve biz,

Ölümü yaşarken taşırız içimizde,

Hayat, o yüzden bu kadar derindir belki de.

Sinan Bayram 

Güneş saklanır dağların ardında öylece.

Yapraklar arasından sızan bu sarı ışık,

Sensiz geçen her günü vurur yine yüzüme derinden gizlice.

​Uzakta bir siluet, sessiz ve biraz yorgun,

Hasretin kor gibi düşer bu akşam ömrün orta yerine.

Bilmem ki bu dumanlı ufuklar ne zaman kavuşturur bizi,

Akşamın bu inceden sızan hüznü hep senin rengine.

​telsizlerden iyi haberler yayılıyor şehre.

İstifasını veriyor bütün mutsuz memurlar.

Mesaiden erken çıkan babalar, poşetlerinde fazladan bir ekmekle ıslık çalarak geçiyorlar karanlık alt geçitlerden.

​Sen aklıma düşünce

​müfredattan siliniyor bütün o sıkıcı savaş tarihleri.

​Sen aklıma düşünce

​duvar diplerinde boynu bükük bekleyen eski tüfekler,

paslı bir sevdayı parlatıyorlar ceketlerinin yenleriyle.

Mevsimler, takvim yapraklarına inat,

erik ağaçlarının çiçek açtığı sabaha ayarlanıyor.

​Sen aklıma düşünce

​yeryüzünün en tenha yerinde, bir fukara sofrasında,

zeytin taneleri bile daha bir iştahla bakıyor insana.

​Sen aklıma düşünce

​gömleğimin söküklerinden sızan o keskin soğuk,

bir kış güneşinin merhametine teslim oluyor birden.

Terhis belgelerini alıyor bütün ayrılıklar.

Kışlalarda nöbet değişimi,

yerini türkülere bırakıyor tüfekler.

​Sen aklıma düşünce

​alnımdaki o derin ve lüzumsuz keder,

bir bayram sabahının telaşına karışıp kayboluyor.

​Sen aklıma düşünce

​dünya, avucumun içine sığacak kadar küçülüyor.

Ben, her kıtada dönüp dolaşıp sana çıkıyorum.

Peyrev.

Dinliyorum sadece.

Sessizliğimin içinde kayboluyorum.

​Her yer çok karanlık,

Yolumu arıyorum.

​Konuşmaya ihtiyacım var;

Gülmeye, ağlamaya ihtiyacım var.

​Herkese güvendim, inandım. 

Ama kimse benim gibi olamadı.

Artık sessizlik en iyi cevaptı.

​Tükenmekle fedakârlığın arasında kaldım,

Ya da fedakârlık mı beni susturuyordu?

​Çünkü gülüşlerim eksik kaldı,

Yarım kalan parçamı arıyorum.

​Sevda Ormanı’nın derinliklerinde ulu bir kapı varmış.

​Kilitli değilmiş kapı; tahtası kadim, gürgen...

​Ama kim yaklaşsa ardındaki sırra eremezmiş erken.

​Çünkü gönül kapısı kapalıysa içeridekilere,

​Söz kalırmış dışarıda, savrulurmuş göklere.

​O ormandan geçmek öyle kolay değilmiş meğer;

​Merak ateşi sönmüşse bütün yollar boşa geçer.

​Cahilin duvarına söz çarpar da dönermiş geri,

​Her damla düşermiş yere, bulamazmış yeri.

​Tohum düşerse çorak toprağa biter miymiş hiç gül?

​Su varır mı kurumuş göle, söyler mi bülbül?

​Bilginin ışığı bile karanlıkta yitirirmiş kendisini,

​Işık neylesin, açmayan pencereye vermezmiş sesini.

​Gönül gözü kapalıysa eğer

​Dünya yükü omuzda binbir keder...

​Gökten üç elma düşmüş:

​Biri bu masalı yazana, biri okuyana,

​Biri de kalbinin penceresini bu ışığa açana...

Aynaya baktı: “Ben kimim?” dedi.

Ne ten tanıdı kendini ne de göz,

Bir bakış vardı bakışın içinde giz.

​Bir iç ses çaldı sonsuzluktan:

“Bilincin var mı yoksa rüya mı bu an?”

Sorular büyüdü zihnin kıvrımında,

Gerçek ile hayal çözüldü aynı anda.

​Düşünmek…

Bir varlık işareti mi yoksa bir yük mü?

Hangi düşünce kendi kaynağını bilir ki?

Bir an olur, susar akıl,

Ve o anda duyar kendini bilinç, çıplak bir ışık gibi.

​Ben mi düşlüyorum evreni,

Yoksa evren mi düşlüyor beni?

Bilinç, bir öz mü yoksa bir yanılgı,

Kendini kendinden örmüş bir yanılsama mı?

​Her 'ben' diyen kimdir aslında?

Gövdede yankı, ruhta iz midir sadece?

Sonsuz aynalarda çoğalan bir benlik,

Her bakışta kendine yabancı, her an kendine tanıdık…

​Ve belki de

Bilinç, tek gerçektir varlığın içinde,

Her şey geçer, o kalır —

Adını koyamasan da hissedersin derinde.

Sinan Bayram 

Geniş ova içinde, dili ballı yok imiş.

Dudakta bin bir hece, dilde hep yalan maral,

Sözde Mecnun derlermiş, özde hepsi boş hayal.

O sanırmış ki sevdâ, süslü bir tek sözcükten,

Gözü kendi düşünde, bilmez aşkı özünden.

Hayatın o çilesi, alın teri sayılmış,

O hep "ben, ben" dedikçe, kalpler darda sayılmış.

Bense bu kör yollarda, aşka ömrün verenim,

Çileyi kutsal bilip, hakikati görenim.

Oysa aşk dediğimiz, sadece boş söz müdür?

Yükü omuzlayıp da, yürümek bir giz midir?

Hani verilen sözler, yele uçan o sesler?

İçimde fırtına var, hani nerde o esler?

İki yakayı bağlayan, sağlam bir köprü idin,

Uçurum ortasında, içimde kördüğümün.

Geceleri bir dua, diye düştün dillere,

Taptaze bir nakışla, işlenmiştin kalplere.

Lakin nankör sözüyle, eridi mermer sabır,

Solan güller misali, kaldı hüzünlü kabir.

Yazılır bu masalın, en acı, en derin pürüzü,

Vefasız yüreklerde, söner mi aşkın közü?

Gökten üç elma düşmüş; biri masal yazana,

Biri tüm okuyana, biri kalbi kırılana…

Kalbim paramparça, zerrelerine ayrıldı.

Sanki durmuş,

Sesi yok, atmıyor.

Sarsılmaz dediğim bağlar, 

Kökünden kurumuş, sulasan da yeşermiyor.

Göz pınarlarım kurudu,

Bir damla akmıyor.

Sebep olanlar kim? 

Bak nerede?

Geride bıraktım derken, 

Uzak diyarlarda, benimle birlikte.

Hani ayrılık yoktu,

Aile bağı kopmazdı, soğumazdı kalpler?

Gözden ırak olan,

Kalpten de mi ıraktı?

Nereden geldiğimiz belli,

Nereye gideceğimiz de.

Nasıl bir son, bekleyen hepimizi?

O zaman bu kavgamız kime?

Bir avuç topraktır, 

Serpilecek üzerimize...

O zaman bu telaşımız niye?

Nerede arkadaş, kardeş, eş, evlat... 

Nerede?

Kaldın mı penceresiz evinde,

Yokluğun içinde?

Artık sen sen değilsin, hiçliğin içinde.

Dünya vardı ama ben yoktum içinde.

Göz açınca bir soru düştü içime:

"Niçin buradayım, neden ben, neden şimdi?"

Yollar uzar, yön vermez kendine,

Varlık, bir haritasız seyir gibi.

Seçmekle başlar insan olmaya,

Özgürlük, ağır bir yük gibi omuzda.

Hiçlik bakar bazen sessizce,

Bir aynadır varlık, karşısında kendi boşluğum.

Her adımım, anlam kazandırır adımıma, 

Yani ben, olurum kendi yaratıcım.

Tanrı susar çoğu zaman,

Ve bu suskunlukta doğar, isyan da dua da.

Yaşam, bir çizgi değil bir soru işareti,

Ve cevapsızlık bile, bir cevaptır bazen.

Kendimi ararken unuturum kendimi,

Bulduğum her şey, bir yansıma yalnızca.

Ama her soruş, biraz daha var eder beni,

Çünkü anlam aramak, anlamın ta kendisi.

Ve belki de var olmak,

Bir cevaptan çok, bir sorunun kendisidir:

“Sen kimsin?” der hayat,

Ben de yaşayıp cevap olmaya çalışırım…

Sinan Bayram 

O dizelerin arasında kimi zaman yaşanmışlıklarımızı, kimi zaman kırık anılarımızı, kimi zaman da kendimize bile itiraf edemediğimiz saklı duygularımızı buluruz. Şiir aynı şiirdir, şair aynı şair...

Ama o dizeler herkesin yüreğinde aynı izi bırakmaz.

Sahi, biz bir şiirden gerçekten neden etkileniriz?

Sadece kusursuz bir kafiyeden, veznin ahenkinden ya da kulağa hoş gelen ritminden mi?

Bence hayır.

Bir aşk şiiri düşünün; hani dize dize hülyalara sürükleyen...

O şiiri binlerce kişi okusa hatta bırakın binleri, sadece on kişi okusa, o on insanın her biri bambaşka deryalarda kaybolur.

Şiir aynıdır ama kiminin zihnine yar düşer, kiminin gönlüne anne özlemi, kiminin ruhuna Peygamber sevgisi... Çünkü bir insan yüreğini neyle meşgul ediyorsa, okuduğu mısrada ancak onu bulur.

Biz şairler, sadece tek bir kişiye vurulduğumuz için yazmayız; biz "aşka aşık" olduğumuz için kaleme sarılırız. Dışarıdan bakanlar bizi sadece birer romantik sanır; her şeye sanatın penceresinden baktığımızı düşünürler. Varsın öyle bilsinler...

Biz bir çiçeğin yapraklarına bakarken aslında o çiçeğin alfabesini okur, ona mısralar fısıldarız. Okur ise o fısıltıda kendi iç sesini duyar. İşte bu yüzden her mısra, her ruh için ayrı bir âlemdir.

Benim bütün derdim ve duam; işte o yüreklere dokunabilmek...

Umudunu yitirmiş, biçare kalmış, yalnızlığın soğukluğunda üşüyen ruhlara ısınacak bir kucak açmak. Birkaç mısra dizip şair olmak işten bile değil; asıl mesele o mısralarla bir kalbe dokunabilmekte.

Eğer bir gün bir insanın yüreğine dokunabilirsem, işte o zaman "Ben şair oldum" diyebilirim.

Umudunu kaybetmiş bir gönle çorak bir çölde can suyu, zifiri karanlıkta cılız ama vazgeçmeyen bir ışık olabildiğim gün başarmışım demektir.

Şimdi bu hislerle yazılmış bu şiiri, en samimi duygularımla sizin yüreğinize armağan ediyorum...

Sanmayın ki her veda bir bitmiştir,  
Ve sanmayın ki her ölüm bir veda ..
Kimi zaman bitiş dediğimiz yeni başlangıçtır,

Sende umutla bak yarınlara .

Unutma ki en zifiri gece, şafağa gebedir, 

Solan her yaprakta yeni bir can filizlenir.  
Kışın en soğuğunu eğer yemezse yürek, Sanma ki neşe dolu  baharlar gelir. 

Gözünü yitirme hiç ufuktaki ışıkta, 
En derin karanlıklar yenilir aydınlığa.  
Asla umudunu kesme, teslim olma korkuya;
Çiçek açar elbet o en çorak topraklarda.

Herkese yetişmeye çalışırken, kendime geç kaldım. 
Başkalarının yaralarını sararken kendi içimde büyüyen sessizliği fark etmedim. 
Herkesin ne hissettiğini anlamaya çalıştım da;
Kendime ne olduğunu sormayı hep sonraya bıraktım.

Geçmişe dönüp baktığımda, en çok yaptıklarıma değil;
Kendimi seçmem gereken yerde başkalarını seçmiş olmama üzülüyorum. 
Çünkü bazı pişmanlıklar yaşananlardan değil;
Yaşayabilecekken vazgeçtiklerimizden kalıyor insanın içinde.

Şimdi geçmiş “keşke”leriyle karşıma çıkıyor,
Gelecek ise henüz yaşanmamış korkularını bırakıyor içime. 
Ben ise ikisinin arasında kalıp bugünü unutuyorum,
Sanki, yaşanmamış yarınların hesabını bugünden vermek zorundaymışım gibi.

Bazen eski halimi özlüyorum,
Sonra düşünüyorum...

Belki özlediğim kişi değil,

Henüz bu kadar yorulmamış ve kendisinden bu kadar uzaklaşmamış hâlidir. 
Çünkü insan bazen büyürken kendinden de bir parça eksiltiyor.

Ama artık geçmişi değiştirmeye çalışmıyorum. 
Geleceği de korkularımla önceden yaşamıyorum;
Çünkü dün elimde değil, yarın ise henüz benim değil. 
Elimde kalan tek şey bugün ve ben artık onu kendime ayırmak istiyorum.

Belki kendime geç kaldım ama hâlâ buradayım. 
Geçmişin “keşke”lerinden çıkıp, geleceğin “ya olmazsa”larına rağmen yürüyebilirim.
Ve bir gün dönüp bugüne baktığımda:
“Herkese yetiştim ama kendimi yine unuttum” demek yerine,
“Nihayet kendime yetiştim” diyebilmek istiyorum.

Zamandan bağımsız, derin bir nehir üstünde tahta bir köprü varmış.

O köprünün başında nöbet tutan yaşlı bir fenerci,

Elinde soluk ışıklı, pirinçten eski bir kandili...

Gelen geçene gülümser, yol gösterirmiş zifiri geceye,

Düşleri fısıldayarak dualarla her bir heceye.

​Bir gün küçük bir çocuk çıkagelmiş, dikilmiş karşıya,

Gözlerinde çocuksu bir merak, bakışları takılmış gökteki aya.

Sormuş fenerciye: "Amca, söyler misin bu ışıklar nedir?

Gökyüzü pek uzak, yürüdüğümüz yollar ise çetindir."

​Fenerci eğilmiş yavaşça, şefkatle dokunmuş çocuğun saçına:

"Evlat," demiş, "bu ışıklar sönmez hiçbir vakit asla!

Bunlar gökten süzülüp düşen yıldız taneleri,

Toplarım her gece, aydınlatırım bu karanlık dereleri."

​Çocuk anlamış ki umut dediğin ötelerde, gökte değil,

Yeryüzünde, samimi bir kalbin attığı yerdedir. 

O da almış eline küçük bir mum ışığı,

Düşmüş karanlık yollara, bulmak için o saklı aşığı.

​Yolculuk bu ya, genç yürekler de katılmış bu kutlu yola,

"Biz de arıyoruz o ışığı," demişler, "haydi ver elini kola!"

Hep birlikte adımlamışlar o tahta köprüden ileri,

Sevda Ormanı'nda birleşmiş nihayet hepsinin izleri...

​Gökten üç elma düşmüş;

Biri bu masalı yazana, biri okuyana,

Biri de kalbindeki o sönmeyen ışığı bulana...

Anılarım, gözümün ucundan kayıp gidiyordu. 

Zamanı geriye alamıyordum.       

İnsanlar tükettiğinin farkında değildi.      

Yaralarım kanıyordu kabuk bağlamıştı.    

Her bir söz davranış tekrar yıkıyordu.     

Yoksa kalpler çoktan mı soğudu.           

Bir gülün dikenleri elime batar gibi.       

Benimde kanadım kırıldı.       

Kırıldığım yerden vurdular hep.       

Acı gerçekler beni daha fazla bitiriyor.

Düşünme ve düşünülmek artık meziyet gibiydi.     

Artık gerçek bir veda yok tatlı yalanlarla gidiyorum...   

Ama sormadan yürüyorsam, özgür müyüm?

Bir seçim yaparken bin gölge varken,

Gerçekten ben mi seçiyorum, kimim?

Özgürlük, bir boşluk belki,

Korkutan o sonsuz “yapabilirim” hali.

Sorumlulukla el ele gezen bir yalnızlık,

Her kararın yankısı sadece bana ait.

"Ol!" der hayat,

Ama kim için, neye göre?

Kurallar çizilmiş, harfler dizilmiş,

Ben hangisini silip, kendi kelimemi yazacağım?

Yol varsa, çizilmişse önceden,

Yolcu ne kadar özgürdür yürürken?

Ama yol yoksa da çetin,

Çünkü o zaman da yol olmak gerekir kendin.

Benliğimle savaşır bazen iradem,

Tutunduğum her fikir bir zincir mi yoksa kanat mı?

Kurtulmak için neyin dışına çıkmalı,

Düzenin mi, arzunun mu, yoksa bizzat kendimin?

Ve özgürlük…

Belki sadece “evet” demek değildir hayata,

Bazen haykırmaktır "hayır!" tam ortasında alışkanlıkların.

İşte o zaman başlar gerçek varoluş,

İradeyle çizilen ilk adımda,

Ve insan,

İlk kez kendi olur. 

Kendi yazdığı kaderin tanığı,

Ve tek sorumlusu…

Buz kesmiş yüreğini delerken

Anlamları bıçak gibi keskin

Ruhuna anlamlar biçerken.

Nasıl bir kayboluş ki,

Anlamından etsin.

Hayatının ortasındaki

Arayışı anlamsızlaşabilsin.

20 Eylül 2026

İlk mi, son mu önemli değil,

Yeter ki bahar olsun hayatımız.

Her yaprak sararacak,

Gün batımı gibi turuncuya bürünen dallar yere düşecek.

Elbet bir gün yenileri yerlerine gelecek

Ve yapraklar çocuklarımız gibi yeşerecek.

Yeter ki bahar olsun,

İlk mi, son mu önemli değil.

Ya varsındır ya yok.

Meşale ile aydınlansın rüyaların.

Korku dolu bir pencere, bir perde,

çatlak, sönmüş ampul var.

Bak, daha gece de daha da karardı.

Değil mi, ne güzeldi eskiler?

Eskimişti maziler.

Bugün de düne kaybolup gidecekti.

Ver elini, çıkalım yolumuzu çiçekli bahçelere.

Ver gönlünü, sevebilecek dostlarımızın gülüşleri dolduralım.

Ver gözlerini, boğulabilecek denizim orası olsa.

Sönmüş bir sefa gecesi.

Sedir üzerinde düz yazı.

Yaktım acı seyir tepesini.

Yaydım yumulmuş yorgan altında.

Sandım sancılarım, sancılandım.

Meşale kadar parlak bir gece

ve küsuratlı hesap.

Bilmece mi, bilmiyorum.

Sedir üzerine yazılmış bir mürekkep kadar yoğun bir

leke, iz düş, hayret.

Kokusu var aklımda.

Burnum titriyor.

Kibrit kıvılcımı, acı bir ateş.

Kuru tütün, sarılma, sigara, ateş.

Ölmüş ciğer ve ciğerlerimiz.

NSF 2407

Her derdin bir dermanı olmaz mı?

Güneş'i, Ay'ı yaratan,

Sana yardım etmez mi sanırsın?

​Seni senden daha iyi bilen,

Sana kapısını açmaz mı?

Merhameti sonsuz olan seni sevmez mi? 

İçindeki yangınları bilmez mi?

​Rahmeti etrafa ışık saçan,

Seni dinlemez mi, görmez mi?

Hücrelerin onu anarken

Sen ellerini semaya açmaz mısın?

​Gözyaşların onun sevdası mıdır?

Her zerren onu özlerken yanına gitmek mi zordur?

Verilen imtihan şer midir, hayır mı?

Yoksa nefis mi ağırdır insanoğluna?

Neden hüzünlüyüm bu vakitte?

Bir şeyler gidiyor yavaş yavaş.

Ama söyleyemiyorum.

Sessizce bir veda var.

Geliyor, çok yakınımda.

Bir şeyler gidiyor yavaş yavaş.

Kayboluyor umutlarım, hayallerim.

Son değil bu defa (Başlangıç). 

Ama sadece... “Ben”.

Geride bıraktıklarım,

zaten hep gerideydi.

Hiç benimle olmamışlardı.

Hep bırakılan ben idim.

Hep unutulan...

Varoluşumun amacına dönüyorum.

Zaten hep buradaydım.

Evvel zaman içinde, dağlar ardında garip bir derviş yaşarmış.

Ne bir sarayı varmış ne dünyalık bir malı. 

Yüreğinde bir kor, dilinde Hakk'ın kelamı...

​Yollara düşmüş bir sabah vakti,

Gözünde yaş, dilinde derin bir ah.

Derler ki bu ormanda saklı bir çeşme var,

Suyu ne nehre benzer ne de pınara uyar.

İçenin dinermiş yüreğindeki bütün acısı,

Gerçek olurmuş ömrünün en güzel rüyası.

​Yürümüş günlerce, aylar bir bir devrilmiş,

Ayağına batan sivri dikenler gül bilinmiş.

Yorgunluk bükememiş o çilekeş belini,

Tutmuş meğer o kadim sevda elini.

​Sormuş karşıdan gelen bir kervana:

"Ey yolcular, söyler misiniz bu garip dervişe:

Uzak mıdır o kayıp zaman çeşmesi?"

Kervancı durmuş, iç çekmiş derinden:

"O çeşme akar zaten, âşığın kendi yüreğinden,

Yol da sensin, çeşme de sen!"

​Derviş gülümsemiş, anlamış nihayet,

Aşk dediğin bir yoldur, sonu ebediyet.

Gözlerini kapamış, içmiş bir yudum o derin pınardan. 

Ve o an zaman durmuş, sevgilinin sesinden...

​Gökten üç elma düşmüş:

Biri bu masalı yazana, biri okuyana,

Biri de kalbindeki sevdasını bulana...

Yalnızlığım, ince bir tel gibi titrer.

Bir yıldız düşer sensiz göğüme,

Ah, hangi düş gerçek, hangisi bekler?

Gözlerin bir zamanlar limandı,

Sığınırdım dalgalar kırıldıkça.

Şimdi o gözlerde ben yokum artık,

Bir yabancı gibiyim her bakışta.

Bir şiir olurken sessizliğimde,

Rüzgâr seni fısıldar her kuytuda.

Bir adım gelsen, dağılır geceler,

Ama sen yoksun, sadece uzağımda.

Dudaklarımda yarım bir dua gibi

Adın, hem kutsal hem yasaklı...

Kalbim bir kırık saate benzer artık;

Sadece seni gösterir, hep aynı anı. 

Sinan Bayram 

Rüzgârda biriken eski zaman. 

Kalbimde bir sızı, bir yudum hüzün,

Yine adını anıyor her liman.

Gökyüzü mor, bulutlar yorgun,

Bir gülüşün düşer ansızın içime.

Sana söylenmemiş binlerce söz, 

Düğümlenir gecenin sessizliğine.

Sen gittin, mevsim kaldı aramızda,

Bir çiçeğin soluşu gibi eksildim.

Zamanla unuturum sandım ama, 

Her hatıranda yeniden dirildim.

Ne yeminler ettim susmaya dair,

Ne de gözyaşları yetti silmeye...

Bir şarkı gibi kaldın dudaklarımda,

Hiç söyleyemediğim, hep içime.

Sinan Bayram 

Gitmek istedim, yoluma engeller koydunuz. 

Susmak istedim, kan kusturdunuz. 

Konuşunca kötü ve kaba ben mi oldum? 

Şimdi de eserinizi beğenmiyorsunuz, öyle mi?

Bir tas çorba, bir parça ekmek ve bir damla huzur...

Çok bir şey istemedim gelenlerin hızlı göçtüğü bu fâni ve fena dünyadan!

İhanet, kahpelik, yalan dolan neymiş öğrendim çok sonradan.

Aşktır bunun adı gözü kördür dedim. 

Sevgi, iyilik ve umutla hayallerimi besledim. 

Ne zaman yalnız ve biçare kalsam yâre yöneldim. 

Derdimin dermanı derdimin içindeymiş geç de olsa öğrendim!

Hak'tan gayrısına tapmadım. 

Doğru durdum, doğru yürüdüm, doğrularla oldum. 

Çizgimi bozmadım, yolumdan sapmadım. 

Telafîsi mümkün olmayan bir hata yapmadım. 

Allah'tan başkasına Allah diye tapmadım!

Gece gündüz demeden çalıştım didindim;

Yoruldum ama asla pes etmedim!

Kendimden geçtim, ömrümü hayra adadım. 

Şimdi yolun yarısında dön diyorsun, döneceğim sanıyorsun, öyle mi?

Sen açken, ben tok uyumadım. 

Bir yarayı sarmadan yerimde bir an olsun durmadım. 

Ağlamaktan göz pınarımda yaş bırakmadım. 

Ezildim, üzüldüm ama bir kula asla kul olmadım!

Hiç kimseyi yarı yolda koymadım. 

Şimdi adı kötüye çıkan, benim öyle mi?

Zalimle el sıkışmadım, mazlumun yanında durdum. 

Hicret ettim, ilden ile sürüldüm. 

Kan, barut, gözyaşı gördüm. 

Gâmsız, kedersiz, tasasız, yarasız;

Rahat uyku alıyor sandın, öyle mi?

~Şiir Yürekli Roman Yazarı ✍🏻

İzini silemem eski masallardan.

Bir gülüş bıraktın, kaldı dudaklarda,

Adını fısıldar rüzgâr yaprakta.

Hasretin çökerken geceye her gün,

Gözlerini ararım yıldızda, dargın.

Bir zaman sarardım sana düş gibi,

Şimdi ben kaldım tek, suskun, biçare.

Yüreğim kırılmış cam gibi yerde,

Toplayıp saramam ellerim nerede?

Bir sesin gerek ki geçsin içimden,

Sussun bu sızılar, dinsin kalbimden.

Sinan Bayram 

Yüreğimde pusuda bekleyen hüznüm.

Şimdi başlar göğsümde yağmurum.

Sahi, nedir bu bitmez cefam? 

Kâinattan içeri,

Kâinattan dışarı.

Bitmiyor, bitmez bu döngü.

Yoruldum artık, gidip gelmelerden. 

Nedir bu bitmeyen ezam?

Şimdi her mevsimde eksik bir yanım.

Adını andıkça yüreğim ağlar,

Söyle, hangi aşkla geçer bu zaman?

Gözlerin denizdi, ben kıyı oldum,

Dalgalar vurdukça sustum, kabullendim.

Sen gitmekle kaldın, ben senle doldum,

Bir senden geçemedim, bir kendimden.

Geceleri örttüm, üstüne usulca,

Rüyalarla konuştum, duymadın beni.

Bir şiir oldun da düştün her mısraya,

Kim okusa, içinde arar seni.

Sinan Bayram 

O, sürekli Cemal Süreya okuyor. 

Ben ise; kendi şiirlerimi yazıyorum...

Bir sese aşık olmuşum, 

Bir ruha aşık olmuşum.

Ne bir kadın sevmişim, 

Ne de bir erkek...

Yazmışım öylece sayfalarca...

Bir hayale adadım, kendi benliğimi. 

İnsanlar tanıyorum, 

Yüzleri ezberliyorum, 

Sesler duyuyorum, 

Bir sese, yüreğe vuruluyorum. 

Sonra...

Sonra bir yazar,

Bileklerini kırarcasına yazmaya başlıyor.

Aşka aşık bir yürek taşıyorum, 

Sol kaburgamın hemen altında...

Ben bir cisme, bir sese değil, 

O, saf mazlum aşka aşığım. 

Aşka aşık bir yürek taşıyorum, 

Sol kaburgamın hemen altında...

Al al olan yanaklar olmalıydı.

Dökülen kanlar sorulmalıydı bayraksızlara.

Hafızamız silinmemeliydi

süslü oyuncularla.

“Bir kurşun, bizi bizden alır.”

demeliydik. 

Silahı, dökülen kanların hafızasına, 

Doğrultulmasına izin vermeden önce.

Kalbe geçirecek söz bulunamadı.

​Yasak meyvesiydi sevdamız, dünyanın;

Koparmaya kimsenin gücü yetmeyecek.

​Yenilmeyecek aşkın meyvesiyiz biz,

Cennetten kovulsak da

Cehenneme razı gelmeyecek

Yasak sevdamız.

Kendimi arıyorum , benliğimi ...               

Sanki zamanım çoktan tükenmiş,           

Sevdiğim, değer verdiğim herşey gitmiş.                                                     

Kalbim buz tutmuş, soğumuş ;             

Hiçliğin içindeyim .                                 

Gözlerim, kulaklarım herşeye kör ve sağır kalmış;                                           

Adeta karanlık yolda kaybolmuşum,

Yolumu arıyorum.                                       

Arkama dönüp baktığımda, kimse yok.

Herkes sanki gitmemi beklemiş.           

Yokluğum ve varlığım birbirini tamamlamış sanki ,                               

Üstüme ölü toprak serilmiş adeta. 

Ruhum huzur buluyordu sanki ,           

Çektiğim acılar değil iylikler acı veriyordu.                                               

İyilik yaparak beni zehirlediler;             

Belkide onlar öyle sandı.

Bir gafilim amenna, elbet vardır kusur. 

Arz ederim Mevla'ya, eyle gönle sürur, 

Şükür gerek duaya, hak eylese zühur. 

Ama ıslanan kaldırımlar değil yalnızca;

Ruhumun en sessiz yerleri de damla damla ıslanıyor.

Bir yağmur düşüyor içime, adı sensizlik, kokusu eski günler…

Her damlasında yarım kalmış bir cümle,

Söylenememiş bir veda, geri dönmeyen bir ses var.

Penceremin camında yağmur izlerini seyrediyorum.

Her damla aşağı süzülürken bir anı da peşinden götürüyor sanki.

Ben ise hiçbirini bırakmak istemiyorum.

İnsan bazı acılarını bile sever;

onlar, kaybettiklerinden geriye kalan son hatıradır.

Ruhuma düşen yağmur öyle sessiz yağıyor ki…

Kimse duymuyor.

Ne odamın duvarları, ne gecenin karanlığı,

Ne de başucumda duran saat…

Bir tek ben biliyorum içimde kaç mevsimin sustuğunu.

Bazen gökyüzü de insana benziyor.

O da dayanamayınca ağlıyor.

Belki bu yüzden yağmurları seviyorum.

Yağmur yağarken kimse “Neden ağlıyorsun?” diye sormuyor.

Gökyüzü ağlıyor, ben susuyorum.

İkimiz de kimseye anlatamadığımızı damlalarla söylüyoruz.

Sonra bir dua düşüyor dudaklarımdan:

“Allah’ım…

Ruhuma düşen bu yağmur beni boğmasın.

Beni temizlesin.”

Belki bazı yağmurlar yıkmak için değil,

İçimizde biriken tozları yıkamak için yağar.

Belki her gözyaşı bir son değil,

Yeniden başlamanın sessiz işaretidir.

Bu gece yağmur yağıyor…

İlk defa kaçmıyorum ıslanmaktan.

Bırak yağıp geçsin.

Bırak ruhum biraz sussun, biraz ağlasın, biraz da yeniden yeşersin.

Yağmurun ardından her zaman güneş çıkmaz belki…

Ama toprağın altında mutlaka bir umut uyanır.

Kalem uyanır gecenin koynunda,

Bir mısra düşer kâğıdın yoluna.

Şair suskundur, kelamı bekler,

Şiir ise rüzgâr gibi eser.

Bir harf, bir kelime, bir hece,

Yüreğin sızısı dökülür ince ince.

Kelam, şairin dokunur ruhuna,

Ve şiir, adeta iz bırakır zamana.

Yol alır sözler geceden sabaha,

Her dizede hayat, her kıtada özlem var adeta.

Kalem yazar, dalar şair hüzne,

Şiir, yankılanır derin sessizlikte.

Sibel Kaya

Bu kaftan üzerime dikilmiş en acı, en acımasız şey... 

Ölümün sırtından sökülüp alınmış kumaşı. 

Daha doğduğum gün, yazgı diye omuzlarıma bırakılmış ezelî yük.

Ne yana dönsem ters yüz edilmiş bir zemin,

Ayaklarımın altında kayıp giden zaman.

​Zihnimde çırayla büyüyen o alevler,

Neyi aydınlatan, geriye kül bırakıyor.

Dün, bir daha yürüyemeyeceğim buz tutmuş nehir. 

Yarın, sisler ardında ne zaman doğacağı meçhul kör bir sabah.

Tanrı’nın gökleri sarsmasına lüzum var mıydı ki?

Kıyamet, insanın kendi göğüs kafesinde, Sessizce patlayan bir damarmış meğer.

​Ne bu kalabalığın tam ortasındayım,

Ne de yokluğun soğuk kıyısında.

Bazen bir hiçim, bazen kâinatın ta kendisi,

Tutulamam, tarif edilememiş... 

Yine de varım, bu çelişkinin çaresizliğin tam orta yerindeyim.

               DİLEK SARIKAYA 

Menajer :ilayda Can & Dilara sarıkaya

Ziller çalar ilk sabahın sesinde,

Taze bir heyecan her nefeste.

Beyaz sayfalar, yeni hayaller,

Kalem tutan o umutlu eller...

​Geçti yazın durgun, sakin zamanı,

Şimdi öğrenmenin, coşkunun anı.

Her sırada ayrı bir geleceğin izi,

Aydınlık günlere çağırır bizi.

​Ata’mızın izinde parlak zihinler,

Geleceği aydınlatmaya ilerler.

Her yeni bilgi yeni bir armağan,

Güzel yarınlara ulaşmaya yarayan.

​Dostluklar tazelenir sınıflarda,

Bilginin ışığı parlar yollarda.

Ziller çalsın, kapılar açılsın,

Yeni dönem herkese kutlu olsun!.

Sibel Kaya

Pas tutmuş bir söz gibiyim limanda.

"Gemi hep yarına gidecek," derim;

Asıl seyahat, bu hiç gitmeyişlerim.

​Hayat, her gün bir parça soyar etimden.

Önce ümidi keser,

Sonra anıları tek tek dilimler.

Beden kalır geriye,

Bir enkaz gibi sürüklenen.

​Neden önce ruhu çekilir insanın?

Neden beden, bu mezarlığa nöbetçi bırakılır?

​Kalabalığa sığınırım, en gürültülüsüne.

Tek başıma kalmaktan değil,

Kendimle kalmaktan korktuğum için.

​Ve geçmiş...

Odamdan çıkmayı unutmuş yüzsüz bir misafir.

Gölgesi odama, nefesi havaya sinmiş.

Aynada gördüğüm, haritası yanmış bir ülkedir artık.

Kendi sınırlarıma en yabancı kasabayım.

​Ve en ıssız ev,

İçimdeki odadır:

Anahtarı kaybolmuş,

Kilidi pas içinde.

Beni bildiğin kadar sev beni. 

Fazlasını kendin tamamlama.

Sana anlattığım birkaç cümleden bir ömür çıkarma mesela. 

Çünkü ben sadece sana anlattığım kadar değilim;

bazı taraflarım var, adını bile kendime söylemediğim.

Beni gülerken gördün,

sustuğum yerleriyse kendi hikâyelerinle doldurdun.

Bir yarama denk geldin, bütün geçmişimi bildiğini sandın;

Oysa insan, en çok kimsenin görmediği yerlerinde saklanır

ve ben kendimi bile bazen orada bulamıyorum.

Ben de herkes gibiyim;

Bir gün kendine fazla yakın, bir gün kendi sesine yabancı,

geçmişinin gölgesini geleceğinin kapısında taşıyan biriyim.

Düşüyorum, değişiyorum, bazı şeyleri geride bırakıyorum. 

Ama içimde hâlâ sönmemiş bir yer var. 

Belki de bütün mesele o küçücük ışığı kaybetmemek.

Çünkü hayat da böyle değil mi zaten. 

İnsanlar geliyor, gidiyor, bazıları iz bırakıyor, bazılarıysa yalnızca isim.

Bazı günler içimizde koca bir kış bırakırken

bazı sabahlar yeniden bahar oluyor.

Ben de her şey gibi eksiliyorum, çoğalıyorum, değişiyorum;

Ve belki bir gün kendimi bulduğumda

anlayacağım, kaybolmak da yolun bir parçasıymış.

Sararan yaprakların toprağa fısıltısı,

Rüzgârda üşüyen bir sonbahar akşamı,

Pencerene dokunan yağmurun ilk damlası

Yavaşça kapatır yaza dair her makamı.

​Ağaçlar soyunur dertlerinden birer birer,

Kaldırımlarda adımların hışırtısı kalır, gider;

Geçmişin izleri sarı tülün arkasından geçer,

Hüzün, en zarif rengiyle kalbe sokulur, yer eder.

​Bir çayın buğusunda demlenir sessizlik,

Ne giden geri döner bu mevsimde, sanki neşe eksik...

Kıvrılan bir yol, sisli bir liman uzaklarda;

İnsan en çok kendisiyle kalır sonbaharda.

Sibel Kaya

Uykusu mu ağır bilmem sabah güneşinin,

Gecesi mi ağır bilmem doğan ayın.

Dert çekmek için vakit mi beklemeli?

Her vakit kederlenemez mi insan?

​Sağım solum yalan dolan,

Ruhum sızıyla çıkan ayı bekler oldu.

Her derdi anlatmak bu kadar mı zordu?

Anlatmak istesem anlar mı insanoğlu?

Ağlamak istesem dinler mi?

​Canımı acıtmaz oldu ne ihanet ne bir dost,

Biri geçmiş karşıma, pençeleri var gibi...

Aklım bir hayli yorgun.

​Ey saçlarını okşayamadığım,

Yüzüne bakamıyorum artık aynadan...

Kimdin sen, kimde ziyan oldun?

​Bir gece yolüstü bana rastla;

Kaldırımlar, uçan kuşlar

Seni anlatsın sana...

​Evvel zaman içinde bir âşık varmış.

​Çeşme başında bir güzel,

​Bir atlı yağız oğlan gelmiş.

​Bir an gözleri buluşmuş,

​Görmüş de güzele vurulmuş.

​Kızın yanakları al al olmuş,

​Koşarak çeşmeden uzaklaşmış.

​Giderken al yazmasını düşürmüş,

​Yakışıklı prens eğilip yazmayı almış,

​Gül kokusunu ciğerlerine çekmiş.

​"Acep kız da beni düşünür mü?"

​"Kimdi, kimlerdendir bu peri kızı?"

​"Yavuklusu var mı?" diye düşünür olmuş.

​Lâkin dinlenmiş, gitme zamanı gelmiştir,

​Kızın yazmasını alıp koynuna koymuş.

​Gel zaman git zaman,

​Prens kızı bir daha göremediği için

​vebalı bir hastalığa düşmüş.

​Sarayın hekimleri bir yana,

​Hiçbir hekim derdine deva bulamamış.

​Bir gün prens emir buyurmuş:

​"Beni çeşme başına götürün." demiş.

​Telaş içinde sarayın askerleri hazırlanmışlar,

​Sevda Ormanı'na doğru yola çıkmışlar.

​Az gitmişler uz gitmişler,

​Dere tepe düz gitmişler,

​Sonunda çeşme başına varmışlar.

​Askerler su doldurup vermişler,

​Prens elinin tersiyle itmiş:

​"İçmeye gelmedim,

​Bir peri kızı vardı,

​Onu görmektir dileğim." demiş.

​Beklemişler, beklemişler,

​Kimse gelmemiş, prens üzülmüş,

​Atlara binmişler çaresizce...

​O sırada peri kızı görünmüş,

​Rüzgârda savrulmuş saçları, boynu bükük,

​Gözlerinde hicran, yüreğinde sükûtu büyütmüş.

​Prensi görünce durmuş kalbi,

​Adımları gitmez, dili tutulmuş gibi,

​Göğsündeki o heyecan bir dağ gibi büyümüş.

​Prens atından inmiş aceleyle,

​Mecalsiz dizleri tutmasa da bu sevdayla,

​Koynundan çıkardığı o al yazmasını boynuna dolamış nazikçe,

​"Buldum nihayet." demiş, "Sensiz geçen her gün ömrümden silinmiş."

​Kız utancıyla başını öne eğmiş,

​Boynundaki o mis kokulu yazmaya dokunarak titreyen elleriyle,

​"Bekledim." demiş, "Gözlerim yollarda seni ezberlemiş."

​O gün o çeşme başı bayram yeri olmuş,

​Hastalık falan kalmamış, prense can gelmiş,

​Gökten üç elma düşmüş;

​Biri bu masalı yazana, biri okuyana,

​Biri de kalbini bu sevdaya salana...

Uzun kışların ardından nasıl ısınacak bu kadın?

Beklemekten ömrüne çığ düşmüş, umutlarına tutunmuş.

Bir gün bahar bahçe olmalıydı içimizdeki dağlarda.

Solve desin gece, dağılsın benlik.

Sil göğsümden sahte her anlamı,

Kalsın özüm; çıplak, suskun ve gerçek.

Kır aynaları, un ufak et sureti,

Her parça sussun, her şekil unutsun.

Rüzgâr savursun dünün hikmetini,

Benliğim boşlukla dostça buluşsun.

Ama sonra, ey kadim nefes,

Topla küllerimi yeni bir yasa ile.

Coagula çağırır şimdi sessiz,

Birlik doğar karşıtın terazisinde.

Zıtlar döner tek hakikate,

Eril ve dişil bir noktada kesişir.

Geceyle gündüz aynı ruhta,

Çözülüp birlenen her şey dönüşür.

Bir damla altın kalır geriye,

Ne madde tamdır ne ruh yalnız.

Simyacı güler, bakar derine:

Çöz ki birleş, yok ol ki var kalasın.

Sinan Bayram 

O satırlardaki acı ve umut...

Bugünkü benliğimi, ta kendisi oldu. 

Bil ki... 

Kayıp aşklar gibi sen de yoksun artık.

O günlerden geriye kalan, artık kırıntılar.

Ve bu kırıntılar, bir hayalet şimdi.

O kırık mısralar, solmuş fotoğraflar,

Eski bir mektup ve radyoda çalan

unutulan şarkımız...

Hepsi yitip giden mazide kaldı,

Bizi hatırlatan birer hayalet şimdi.

Bu hayaletler, şimdi yoldaşım.

Ne bir durak, ne bir varış... 

Sadece, yalnızlığa yolculukta bir fısıltı.

Ey vicdan fakiri!

Ben senin var ya,

Kaplumbağayı ezen o ayağını,

Vaaay vay!

Yüreğin taş kesilmiş,

Basiretin bağlanmış,

Gönül gözün kör olmuş.

Ben senin var ya,

Hissetmeyen kalbini,

Vaaay vay!

Ey adalet, neredesin?

Belli, uzak yerdesin.

Gel, korksunlar suç işlemekten, 

Kesilsin cezası zalimlerin.

Kin bürümüş gözlerini,

Kirli zihniyetini. 

Ben var ya,

Kötülük dolu benliğini, 

Vaaay vay!

Hâlâ... 

Sesin yankılanır boş sokaklarda.

Gidişinle soldu içimin rengi,

Bir mevsim eksildi tüm zamanlarda.

Geceler uzarken sensizliğe doğru,

Bir yıldız sönerken kalbimden düşer.

Anılar, yavaşça örter üstümü,

Ve her gece bir şiir gibi biter.

Ne senden geçebildim, ne kendimden,

Kalbim, adını hâlâ fısıldıyor.

Unutmak dedikleri uzak masal,

Bazı aşklar ömüre kazılıyor.

Sinan Bayram 

Alem neden döner bilir misin Leyla?

Çünkü hiçbir şey yerinde kalmaya razı değildir.
Gece gündüze, insan kendine,
kalp de unuttuğunu sandığı yere döner.

Alem neden döner bilir misin Leyla?

Belki de Allah,
insan unuttuğunu sanmasın diye 
dünyayı bile yerinde bırakmamıştır.

Ben de dönüyorum Leyla
Nereye olduğunu bilmeden,
Seni bulacağımı umarak.

Peyrev.

Zaman bir ırmaksa akıp nereye?

Kendi suretime dokunsam usulca,

Dağılır mı benlik aynada diye?

​Sessizlik konuşur, sözler sustuğunda,

Varlıkla yokluk düşer aynı yola.

Bir an, bir sonsuzluk, tam ortasında

Salınır bilinç, varoluş boğazında. 

​Ne geçmiş tutar elimi ne gelecek,

An, çırılçıplak bir hakikat gibi.

Tanrı susmuşsa kim yanıt verecek?

Sorularla örerim benliğimi.

​Kendimi ararken kendimden geçtim,

Her cevap yeni bir soruya gebe.

Belki de yoktur nihai bir seçim—

Sonsuzluk susar tek bir heceyle: "Niye?"

Sinan Bayram 

​Toprağın cennetidir şehidimin dökülen kanı.

Al bayrağımın doğuşu, orası milletimin vatanı.

​Bastığın toprağın kokusu tanıdık gelir.

Çünkü senin dedenin kokusu cennetten gelir.

​Milletimin andıdır seni göklerde yaşatmak.

Bayrağımın adıdır senin gölgende hür yaşamak.

​Yiğidimin son arzusu şehit olmak bu topraklarda.

Şehidimin bugün ilk düğünü, bu son yolculukta.

​Şehitlerin kutsal emanetidir bu vatan bize.

Tarihimizin kahramanlık destanı nesilden nesile.

​Ezelden yazılmış bize bayrağımın şanlı tarihi.

Doğmadan önce içmişiz şehadet şerbetini.

​Şehitlik alın yazım, kefense bayrağım.

Bayrağa sarılmış ağlıyor anam, geride bıraktığım.

​Bağımsızlık benim ezelden yazılmış kaderim.

Hürriyet ise özüm, hür yaşamak karakterim.

​"Korkma!" diye nasihat etti ecdadımız.

Korkmadım, bu bizim Türkçülük duruşumuz.

​Kahramanlık hikâyelerinin adı Türk'ün kanı.

Bu hikâyelerin başarısı Türk'ün andı.

​Bayrağım, sen dalgalan göklerde.

Bağımsız yaşıyoruz senin gölgende.

Kimsenin gölgesinde yaşamak istemedim,

Hazır bir hayatı kendime seçmedim.

Düştüysem kalktım, yorulduysam dinlendim,

Ama kendi yolumdan hiç vazgeçmedim.

Bir gün emeğimle kuracağım hayatı,

Alnımın teriyle kazanacağım yarını.

Kimse taşımasın benim yükümü,

Ben kendim taşırım kendi yürüyüşümü.

Ne bir gölge isterim ne başkasının adı,

Kendi emeğim olsun hayatımın imzası.

Yolum uzun olsa da korkmam bundan,

Çünkü ben durmayı değil, yürümeyi öğrendim.

SONBAHAR

Bir akşamüstüydü;

Şehir yorgun, gökyüzü kurşuni...

Kaldırımlarda sarı yapraklar,

Bir zamanlar adını söylediğim

Ve artık sustuğum şeyler gibi.

Masada soğumaya yüz tutmuş bir kahve,

Yanında yarım bırakılmış bir kitap.

İnsan bazen bir cümlede kaybolur,

Bazen bir mevsimde...

Ben seni en çok, 

Sonbahara benzeyen susuşundan hatırladım.

Dışarıda yağmur başladı.

İstanbul'un taşlarına eski bir şarkı düştü.

Bir vapur geçti uzaklardan,

İçinde kim bilir kaç ayrılık,

Kaç kavuşma, kaç unutulmuş yüz...

Ben pencereye baktım uzun uzun.

Yapraklar düşüyordu.

Sanki gökyüzü,

Yeryüzüne söyleyemediği bütün sözleri bırakıyordu.

Sonra anladım;

Sonbahar, yaprakların ölümü değildir.

İnsanın içinde hâlâ yaşattığı bir şeyi,

Artık geri gelmeyeceğini bilerek, 

Sevmeye devam etmesidir.

Ve bazı insanlar vardır;

Bir mevsim gibi girer hayatımıza, 

Giderler...

Ama ne yazık;

Onlardan sonra hiçbir sonbahar, 

Eski sonbahar değildir.

Melek Derin ER BİNİCİ 

Sevmek, özlemek, görüşemediğin anlara rağmen tamamlanmakmış.

O derinlikte çoğalmakmış.

Her sokak lambası, uzaklığın ritmine ayak uyduran bir çizgi.

Gözlerini kapatınca o beliren imgeyi öğrenmekmiş.

Sevmek; gürültülü cümleler kurmak değil,

Bir sayfanın kenarına düşülmüş özel bir not gibi..

Zihnimin koridorlarında adımlarını duymak gibi..

Aynı incelikle karşıma çıkan o bölünmez bütünlüğün tamamlanışı.

Kuşun kemiğinde unutulmuş atlası açıyorum, 
Hangi haritaya baksam kendi cehennemi. 
Çekiliyor suları tenimin, 
Paslı saat sarkaçlarında öğütülüyor bir ben daha. 
Suratıma çarpıyor rüzgârın kırık kanadıyla 
Geride bıraktığım ne varsa. 

Yorgun bir merdiven iniyor göğsümün boşluğuna, 
Her basamağında biraz daha eksiliyor insanlar. 
Zaman daralıyor, sarnıçlarda sönüyor ay ışığı, 
Vagon dolusu unutuluşlar geçiyor camdan. 
Uzak limanların yalan mavisi süzülüyor saçlarımdan, 
Adımı sormuyor kimse sokak lambalarına. 
Herkesin kendi karanlığının bekçisi olduğu bu şehirde, 
Kimsesiz kediler büyümüyor artık kaldırımlarda.

Kimseye borçlu kalmadım şu yalan dünyada, 
Birkaç parça hırs ve birkaç kırık cümle dışında. 
Bak aynalara. Ne kalmış o iddialı günlerden?
Yüzümü yırtan rüzgâr bile tanımıyor eşgâlimi, 
Kendi ateşiyle kavrulan garip bir deliyim ve 
göğsümün kafesinde çırpınan o hırçın kuş,
Biliyorum ki;
En çok kendine yabancı artık. 

Bir sabah gözlerimi açtım,
Çocuk değilim artık dedim.
Eskiden gökyüzü daha maviydi,
Şimdi gri ve sessiz.

Ayakkabılarım büyüdü,
Sokaklar küçüldü mü ne?
Koşmak yerine yürümek gerekmiş,
Yokuşlar da artık daha dik.

Saklambaç oynayan çocuklar,
Benim yerime de güler mi?
Büyümek nedir? 
İnsanın çocukluğundan vazgeçmesi mi ?

Oysa büyümek belki de;
Takvimde değişen bir sayı değildir.
Bizim, ona yüklediğimiz anlam kadar büyürüz,
Belki de büyümek, sandığımız kadar büyük değildir.

Belki ;
Her düşüşte biraz daha susmak değil,
Düştüğün yerden kalkmayı bilmektir.
Her şeyini geride bırakmak değil,
Geride kalanlarla yaşamayı öğrenmektir.

Biz büyümeye biraz fazla anlam yükledik,
Çocukken büyük olmayı marifet bildik.
Şimdi küçücük şeylere bile yorulduk,
Meğerse büyümedik, büyümüş gibi yaptık.

Zaman geçtikçe yük artıyor,
Sorular soruluyor ama cevap yok.
Belki de mesele büyümek değil,
Kendinden uzaklaşmadan yaşlanabilmek.

Çocukluğunu cebinde saklayıp,
Büyüdüm diye onu terk etmemek.

Çünkü insan kaç yaşına gelirse gelsin,
İçinde bir çocuk sessizce bekler.
Büyümek, belki de onu susturmak değildir,
Hayat ne kadar değişse de onunla gülmektir.

Bir “neyse” bırakıyorum havaya,
Rüzgâr nereye isterse götürsün.

Varlığın var oluş nedenim.

Dur, gitme yar…

Tutmuştun ellerimden.

Deli zaman akıp gidiyor,

Ellerimden kayıyor.

Biraz daha geç kal, ne olur…

Ruhumun ayrılık yolculuğuna

Hazır değilim henüz.

Yolcuymuşum yüreğinde, vakti gelince anladım.

Sen bilmezsin, hiç durakları indirmedim yüreğimden,

Görmezsin; beni en çıkmaz sokağına bıraktığını.

İlahî çağrı ile başlamıştı toprağın hikâyesi, 

İlahi fetihler ile devam ediyordu kalplerin keşfi. 

Kalenin adı dünya dedikleri bir zindan

Zindan ki nefs olmuş, her yoldan düşman. 

Cenk meydanında kılıcım Tevhid, 

Gece gündüz olmuşum Zahid. 

Kaleden göğe yükselen hamd-ü sena, 

Gökten kaleyi kuşatır nur-u alâ. 

Kalede dalgalanıyor fetih sancağı, 

Sancağın altında bir fetih hutbesi. 

Gölgesinde ellerini açmış müminler, 

Duadan yedi kat yükselir aminler. 

Kutlu zaferin miracındayım, 

Hakk'ın beni kuşatan nurunda. 

Fetihe giderken Kur'an-ı rehber bildim, 

Elimde sancak, peygamberin izini yürüdüm. 

Kulum diyen Allah , kalbime indirdi davetini, 

Davet ki yoluma aydınlık bir pusula. 

Meydanda savaşır iken, düşmana kılıcı çalar iken, 

Canımı koydum Hakk 'a , ezelden söz verdim O'na. 

Sıratı kendime,secde ettim. 

Huzurunda güzel cemalini seyrettim. 

Cennet dediğin sefa,yok çekeceğin cefa, 

Ben isterim ki O'nun cemalini seyretmek hoş bir sefa. 

Bunalmış bir zihnin içinde,

Kalakaldım kendi kendime.

Kendim de istemiyor gibi,

Ne kendimi ne de beni.

Düşüncelerimi düğümlerken,

Kendimden habersiz çözdüm her şeyi.

8 Ağustos 2026

İçimde fırtınalar var,

Ama dışımda sessizlik.

Gülümsemeyi unutmadım,

Ama eskisi gibi değil artık.

Çok şey gördü bu kalp,

Biraz yoruldu, biraz kırıldı.

Ama hâlâ umut edebiliyor,

Belki de en çok bu yüzden ayakta.

Kendimle savaştığım günler bitmiyor,

Ama her gün biraz daha anlıyorum. 

Kendimi affetmeden, 

Kimseyi gerçekten sevemem.

Ne tamamen vazgeçtim,

Ne de eskisi kadar inatçıyım.

Sadece seçici oldum, 

Kimseye kendimi kaybettirmem artık.

Huzur arıyorum, çok basit şeylerde. 

Bir şarkıda, bir gün batımında,

Bir kahvenin sıcaklığında...

Ve en çok, kendi içimde.

Şu an kendimi yeniden toparlıyorum,

Kim olduğumu hatırlamak için. ♡

​Ağustos yağmuru vururken cama,

Gittiğin o yollar ıslak ve serin.

Terk edip gitmek mi düşerdi sana?

Açtığın bu yara her şeyden derin.

​Güneş hiç doğmuyor ıssız odama,

Yüzüme çarpıyor acı, kederin.

Merhem olamazsın artık yarama,

Kapandı kalbimde senin defterin.

Kimi bir anneydi, kimi genç bir kız.

Kimi yaralıydı, kimi sessiz ve ıssız.

Her biri taşıdı kendi yükünü,

Kimse bilmeden sakladı hüznünü.

Rüzgâr sert esti, yollar zorladı,

Hayat bazen en güçlüyü bile yordu, ağlattı.

Ama kadın dediğin yeniden doğmayı bildi.

Kırıldığı yerlerden güçlenip yürüdü.

Kimi sevdi, kimi bekledi,

Kimi sessizce sabretti.

Her sabah yeniden başladı,

Her düşüşte biraz daha güçlendi.

Çünkü kadın;

Yıkılsa da yeniden ayağa kalkandır.

Kırıldığında bile ışık saçandır.

Ve bu şiir,

Hayatla mücadele eden tüm kadınlara armağan olsun.

Evin en soğuk karanlığında,

Lambaların, mumların yanmadığı bir karanlıkta,

Ne yapabilirim ki beklemekten başka?

 Aynam bile dayanamadı, yıprandı o zamanlar.

Yağmur yağardı uzaklarda, ellerim üşürdü seni beklemekten.

 Kalbim anlardı yokluğunu, isyan ederdi her gece. 

Anlamazdın ki beni veya kalbimi anlamazdın.

Yıldızlar kadim mühürler taşır.

Ruhumda döner eski bir saray,

Kapılar gizli, her birini aşır.

Bir nefesle başlar iç yolculuk,

Ne zihin ne kalp, öte bir bakış.

Zamandan yırtılmış bir parça soluk,

Işığın ardında gölgede akış.

Simurg’u gördüm, kendime döndüm,

Bin surette, bin öze büründüm.

Her benlik düşer en son tekliğe,

Küller içinde yeniden büyüdüm.

Ezoterik gül suskun açar gece,

Ruh bilir, akıl henüz öğrenemez.

Hakikat saklıdır gizli hecede—

Sadece ölen bilir, doğmak ne demek.

Sinan Bayram 

Ben gittikten sonra

Saçlarımı taramayın artık,

Yastığımda kalan kokumu

Bir gece daha saklayın.

Dolabımda bir elbisem varsa

Öylece kalsın bir zaman.

Belki bir gün eliniz değer,

Ben geçerim aklınızdan.

Ben gittikten sonra

Bir türkü söyleyin sessizce.

Benim adımı anmayın,

Yüreğinizden geçireyim kendimi.

Mutfakta bir fincan kalır,

Dudak değmiş kenarında.

Bir kadın yaşar bazen

Küçücük eşyaların ardında.

Çayımı nasıl içtiğimi,

Hangi şarkıda sustuğumu,

Bir şeye kızıp da sonra

Neye güldüğümü unutmayın.

Ama beni ağlarken değil,

Gülerken hatırlayın.

Saçlarımı savurup rüzgâra,

Çocuk gibi güldüğüm anları.

Ben gittikten sonra

Penceremi kapatmayın.

Belki akşam rüzgârında

Bir tutam saçımla gelirim.

Bir gün yağmur yağarsa

Sokağa bakın arada.

Ben yağmuru severdim,

Belki hatırlarsınız o anda.

Bir çiçek açarsa bahçede,

Sulayın benim yerime.

Ben yetişemedim bazı baharlara,

Siz yetişin kendi ömrünüze.

Ne olur kendinizi suçlamayın,

“Keşke”lerle tüketmeyin geceyi.

Benim size bıraktığım şey

Bir avuç güzel hatıra olsun.

Ben gittikten sonra

Hayattan elinizi çekmeyin.

Benim yaşayamadığım günleri

Siz yaşamaktan vazgeçmeyin.

Bir gün olur da özlerseniz,

Mezarıma gelmeniz gerekmez.

Bir pencere açın geceye,

Gökyüzüne bakmanız yeter.

Ben artık bir yıldız değilim belki,

Ne de gökte bir ay ışığı. 

Belki eski bir türkü olurum,

Bir akşam ansızın çalan.

''Bir kadın geçti bu dünyadan'' deyin,

Sevdi, kırıldı, sustu biraz.

Gittiğinde ardında

Kocaman bir sessizlik bıraktı.

Ben gittikten sonra

O sessizlikten korkmayın.

Çünkü insan bazen gider,

Ama sevdiği yerde kalır.

Bir gün adımı unutursanız

Sakın kendinizi suçlamayın.

Beni acısız hatırladığınız gün

Benim en güzel vedamdır.

Ve eğer bir gün

Hiç tanımadığınız birine

İyilik ederken bulursanız kendinizi,

İçinizden bir ses

“Bunu o da yapardı” derse,

İşte o zaman

Ben hâlâ yaşıyorum.

Toprakta değil. 

Bir türküde,

Bir kokuda,

Bir gülüşte,

Bir kadının yüreğinde. 

Ben gittikten sonra

Beni aramayın.

Yaşayın.

Gülün.

Sevin.

Benim dünyada kalan

Son dileğim budur:

Bir kadın geçti bu dünyadan 

Ve giderken

bize yaşamayı bıraktı deyin.

          DİLEK SARIKAYA

Dumlupınar’da yükselen gür sestir,

Kocatepe’den süzülen inançtır.

Kırılan zincirlerin, şahlanan bir milletin haykırışıdır,

Tarihe altın harflerle yazılan zaferidir 30 Ağustos.

​Gazi Mustafa Kemal’in "İleri!" diyen emriyle,

Sarıldı al bayrağa binlerce yiğit yürekle.

Toprak boyandı al renge, özgürlük aşkı ile,

Küllerinden doğan vatanın ebedi güneşidir 30 Ağustos.

​Ne mutlu bu toprağın şanlı evlatlarına,

Emanettir bu zafer gelecek yarınlara.

Başta Başkomutan, tüm şehitlerin anısına,

Minnetle, gururla yaşasın daima 30 Ağustos Zafer Bayramı!

Sibel Kaya

Işıkla karanlık aynı kökten.

Ruhum bir aynadır, içi doludur,

Gizli bir sözle başlar her döngüden.

Merkür sessizce akar damarımda,

Sırlar çözülür simyasal tende.

Altın aramam kurşun zamanında,

Çünkü cevher gizlidir kendi kendinde.

Yedi adım, yedi kat sema,

Her adımda bir ben ölür, bir ben doğar.

"Bil kendini!" der eski bir dua,

Ve her hakikat kendi içinde çoğalır.

Hermes gülümser, asa döner,

İki yılan birbirini tanır.

Evren bir kitaptır, okur gören,

Ve yalnız bilen, özden yana yanar.

Sinan Bayram 

Ayrışmanın göğsünde erir beden.

Çürüyen benlik, sessizce soluk,

Küllerle konuşur saf olan özden.

Kalsinasyon: Yanar eski suret,

Ateşte yok olur gurur ve dert.

Kalan yalnız özdür — isimsiz bir niyet,

Aşkla dövülür, damıtılır sert.

Halletme: Çözülür zaman,

Sular alır benliği usulca.

Bütün sınırlar erir, birer yalan,

Ruh akar şimdi kendi iç ırmağında.

Koagülasyon: Toprakla diriliş,

Yeni bir şekil, yeni bir öz.

Beden ve ruhta birleşir biliş,

Simya budur: Hiçlikten söz.

Yansıma doğar, ışıkla arınma,

Ayna parlak, gölgem barışta.

Bütünlüğe erer kırmızı şafakta,

Altın benliğim: Tekliğin ışıltısında.

Sinan Bayram

Baktım şu âleme, yol neye çıkar?

Bir oyun mudur dünya ya da bir diyar?

Kim yazar sonunu, kim çizer kaderini?

Kazanmak ne demektir, kaybetmekte ne vardır?

Neden korkarlar kaybetmekten, sonunda ne vardır?

Kimi gülüp geçti, kimiyse ağladı,

Kimisi yol aldı, peki ya kim kaldı geriye?

Şans mıdır yoksa akıl mıdır farkı yaratan,

Yoksa yazılmış mıdır her birinin kaderi?

Sorular yankılanır boş sokaklarda,

Cevapsız kaldım tüm duraklarda.

Belki bir oyundur, belki de yalandır.

Bilebilir miyiz?

Ama biter elbet şu rüya da.

Başı olduğu gibi sonu da vardır mutlaka.

Yoksa nasıl yürür gamdan kederli kaderim.

Dönüp duran kuşlara bile teessüflü yüreğim,

Bir gün geçse bile bir diğeri çekilmiyor sineye.

Gözlerimin çeperlerinde bir kara yoksunluk,

Şakaklarıma doğru uzanıyor bu yokluk,

Taa içime işliyor hüznün matem sessizliği,

Manasını kaybetmiş hangi şiir anlatabilir kimsesizliği?

Bir dizedir yazıyor kendini;

Kaderimin matemi aştı bendimi.

Hangi çocukluk masalında unutuldu mutluluk?

Neden bir türlü hasrettir bu çocukluk?

Yüreğimde bir evren misali karanlık,

Bunca yalnızken ben, neye yarar kalabalık?

Tekdüze bir hayatın kurbanı kalbim,

Ve tekrar suskuyu bürünüyor sözlerim...

Melek Derin ER

Binici

Laf olsun diye kurulmaz hayaller,

Düşleri sessizce yürür insanla.

Nereye gidersen git,

Bir parçası kalır yüreğinde. 

Bir parçası düşlerinin, 

Her yeni sabahla.

Sevgiyle sarıl hayata,

En sevdiğin yanındaysa,

Sıkıca kucakla yaşamı.

Çünkü bazı anlar,

Bir daha dönmez geriye.

Bırak ayakların anlatsın,

Kalbinin bilmediği yolları.

Önünde kaç ayrım var? 

Hangisi nereye çıkar? 

Bilemezsin...

Her yolun bir sebebi var, 

Her ayrımın bir hikâyesi.

Bazen akıl susar,

Hisler konuşur sessizce, 

Ve kalbin bilir... 

Hangi yöne gitmesi gerektiğini.

Güven...

Korkma düşmekten,

Korkma yeniden başlamaktan.

Unutma ki sen varsan, 

Düşlerin var...

Kendimi kaybedeceğim son kumarı oynadığımı. 

Gecelere sığamayışımız, gündüzleri yaşayışımız, 

Ateşe versen beni, az yazar. 

Küllerimden doğdum her gece azar azar.

Yap bozun parçalarında savrulan anılarımız. 

Siyah beyaz bir resmin son parçasıydın,

Rengârenk olan…

Merhamet yoksa ha insana anlattın ha bir katıra!

Yaşadığım o zor yıllar sığmaz birkaç satıra.

Sadece gülüp geçilen bir şey değil bu;

Ne acılar ne ayrılıklar ne hüzünler biriktirdi bu garip yürek!

Sırılsıklam âşık olan bir yürek vardı,

Şimdilerde kuru bir vahaya döndü!

Sevmekte güzeldi beklemekte,

Aşk ateşi umutlarla beraber söndü!

Sadece dünya dönmüyormuş geçte olsa anladım,

İyilikler kötülüğe,sevgiler nefrete,tebessümler ağlamaya,sadakat ise ihanete dönüyormuş!

Anladım ve çok ağladım;

Meğerse bu zamanın adamı olmak en büyük imtihanmış!

Ansız ve amansız terk edilince anlıyormuş;

Herkes sevilmez,özlenmez ve her şeye rağmen beklenmezmiş!

Keşke zamanında bir durduran olsaymış,

Bu benim hikâyem işte bir varmış bir yokmuş...

~Şiir Yürekli Roman Yazarı ✍🏻 

Dünde kaldı hatıralarımız.

Fotoğraflara sığdı kalanlarımız.

Yollarımız hep ikiye ayrıldı.

Darağacından alınmış kaç yarasın,

Hangimiz ilk darbeyi vurduk güvenimize?

Unuttuk mu çırpınışlarımızı?

Oysa kaç gece kurtarmak için can çekmiştim bizi.

Kaç kez kaldırım taşlarında

Söndürdük umutlarımızı.

Sonun kararını verdi kalbin.

Bir gece ansızın gittim. 

Yalnızlık, kalabalıkta kaybolmaktır.

Kimsesizlik, düştüğünde el uzatanın olmamasıdır.

Sessizlik ise söyleyecek çok şeyin varken susmaktır.

Ben üçünü de öğrendim;

en çok da kendime susmayı.

Geceler uzadı,

duvarlar sustu, ben sustum.

Kimse fark etmedi içimde kopan fırtınayı.

Çünkü bazı yaralar kanamaz;

sadece insanın sesini alır.

Ve insan,

en çok da kimsenin sormadığı

“İyi misin?” sorusunda yalnızdır.

Melek Derin ER BİNİCİ 

Dünya döndü, aklım sende kaldı.

Adım atamadım sensiz gecede,

Kalbim tutuştu, tenimde yangın vardı.

Bir bakış, bir söz… yetti harama,

Aşkınla savruldum, sersem rüzgâra.

Ne ayı seçebildim, ne geceyi,

Sarhoşum, ey yar… aşkın iklimine.

Zaman eriyor ellerinde sanki,

Ne dün var artık, ne yarın belki.

İçimde dönüyor adın sarhoşça,

Bir kadeh daha ver, gülüşünden baki.

Dilimde heceler düşer titrekçe,

Her biri sana kurban, her biri içli.

Bu sarhoşluk geçmez hiçbir sabahla,

Ayılsam bile, hep sende bitmeli.

Sinan Bayram 

Bir söze sığmaz, susuşta büyür,

Kalbin en derin yerinde yürür.

Bir bakışta başlar, bir ömre sığmaz,

Gecenin özüdür, sabaha uymaz.

Sevmek…

Bir yarayı öper gibi sessiz,

Bir çocuğun gülüşü kadar temiz.

Ne menfaat ister, ne de ödül bekler,

Bir kalpte filizlenir, kendiliğinden.

Bazen yoldur, bazen yoldaştır,

Kimi zaman vuslat, kimi zaman kıştır.

Ama her hâlükârda bir iz bırakır,

Ya sarar, ya da içini yakar.

Sevmek…

Birini olduğu gibi bilmek,

Eksikleriyle de sevebilmek.

Dokunmadan bile içini duymak,

Ve asla vazgeçmemek… İşte sevmek.

Sinan Bayram 

Solgun düşlerimle konuşur gece.

Seninle başlar her dua, her sitem,

Adınla titrerim, aşk vaktinde.

​Gözlerin, bir zaman ışıkla doluydu,

Şimdi uzağımda, serap misali.

Bir goncaydın kalbimde taze, mahcup,

Hasretin kurutur şimdi o hali.

​Ellerim boşlukta seni ararken,

Bir çiçek düşer her nefesime.

Solmayan bir bekleyişsin yüreğimde,

Zaman büyütür seni sessizce.

​Ne bahar dindirir bu kanayan özlemi

Ne de yıllar siler izini benden.

Sen hasretimin goncası oldun ya,

Açmazsın, ama hep durursun içimde.

Sinan Bayram 

Yaşanan ne varsa bıraktım eşikte.

Ne ertelenmiş bir sözün peşindeyim artık

Ne de cevapsız kalan soruların.

Herkes kendi hikâyesine bir isim ararken

Ben sessizce izliyorum eksilen günlerimi.

Bir fırtına kopmuyor artık içimde,

Ama durulmanın da kendine göre bir ağırlığı var.

Zaman akıp giderken avuçlarımdan,

Geriye ne kırgınlık kalıyor ne de sitem.

Şimdi sadece kendi durağımda bekliyorum;

Sessiz sessiz.

İnsan bazen yenilmez hayallere değil,

Kendi içinde büyüttüğü korkulara yenilir.

​Bir zamanlar gökyüzüne uzanan ellerim vardı;

Şimdi cebimde, yarım kalmış düşlerimi taşıyorum.

​Ne çok şey olmak istedim,

Ne çok hayat sığdırdım gecelerime.

Ama zaman geçti,

Ben aynı yerde kaldım.

​En acısı da başaramamak değil;

Bir gün,

“Belki yapabilirdim.” demek.

​Şimdi aynaya baktığımda

Kaybettiğim birini görüyorum:

Kendimi değil,

Olabileceğim kişiyi.

​Bazı hayaller ölmez,

Sadece sessizleşir.

Ve insan, her gece

Gerçekleştiremediği hayatının

Yasını tutar.

​Belki de en büyük pişmanlık,

Başarısız olmak değildir;

Kendi hayatına uzaktan bakıp

“Ben neden denemedim?”

Diye sormaktır.

Melek Derin ER BİNİCİ 

Biliyorum, yalnızım. 

Her yalnız kaldığımda

Mutlaka içlenir içim;

Tıpkı geçmişe doğru uzanan

Şiirlerim gibi.. 

sayfa:11

Düzeltmek isterken kırdın beni,

İyileştireyim derken yaktın içimi.

Gitmesin diye tuttun ellerimi,

Sonra paramparça ettin düşlerimi.

​Kavuşamadık, unutamadık;

Vazgeçmedik ama tutunamadık.

Sen beni değiştirmeye çalışırken

Ben kendimden uzaklaştırıldım.

​Şimdi herkes hak ettiğini görecek,

Kim ne ektiyse onu biçecek.

Sen açtığın yaralarda kaybolacaksın,

Basit kalplerde çürüyeceksin.

Hasretin vurdukça yüreğime

Aşkım kana bulandı.

Aktıkça gözlerin gözlerime

Şiirim kana bulandı!

​Gülen yüze ayan iken

Dost bağına ayaz iken

Kuru aşa muhtaç iken

Ekmeğim kana bulandı!

​Yol yordam bilmeden

Gözü yoldan silmeden

Bir mutluluk dileyen

Gönlüm kana bulandı!

​Elimde kaldı hüzünlerim

Arar durur seni gözlerim

Sitemdir sana sözlerim

Mısralar kana bulandı!

​Issız gülün bağında

Elim hasret koynunda

Yoksul aşkın bağrında

Gözüm kana bulandı!

​Gül yüzün solmadan

Dilim sana varmadan

Ateşin bağrı yakmadan

Harım kana bulandı!

​Yürek sesin avazına

Zemheri gönül ayazına

Vardıkça aşkın narına

Yolum kana bulandı!

​Her gece düşümde

Firdevs tüter elinde

Sırrın derin yerinde

Sıratım kana bulandı!

​Hazin ayrılığın seli

Kavurur aşkın yeli

Mısralardaki beni

Yazdım, kana bulandı!

​Ziyan olan emeğime

Bir bir ekmeğime

Naçiz olan bedenime

Ömür kana bulandı!

Hazar Aslan

Ak'lar düştü başıma

Kan doğradılar aşıma

Kahreyledim bu yaşıma

Bedenim kana bulandı

Kâh güldük, kâh ağladık

Ne gördük, ne yaşadık

Bir avazda solup geçtik

Bahçem kana bulandı

Yolun sonuna geldik

Yaşarken kefen giydik

Göze ömür biçtik

Gözüm kana bulandı

Bir tutam nefeste

Kaldık yine kafeste

Geçti gitti aheste

Nizam kana bulandı

Hüzün diyar dedim

Gözün ahir dedim

Aşk'ım ebed dedim

Müddet kana bulandı

Her anım bin satır

Her sayfa akar kahır

Gözümde ki o nasır

Elim kana bulandı

Kıymet yazdım ahir evvel

Bilinmese de kahır evvel

Diyar eylerken aşk'ı evvel

Evvel ahir kana bulandı

Tutundum saçın teline

Vuslatın yaman yeline

Gözyaşının acı seline

Yağmur kana bulandı

Sigaranın ayyaşı isem

Kadehin yaşı isem

Mezende ekmek isem

Masam kana bulandı

Ne bilesin çektiğimi

Gönülün ne çektiğini

Bağımda ne ektiğimi

Çiçeğim kana bulandı

Ayak sürerim yoluna

Kahır serdin postuma

Irak'ken her dostuma

Yaren kana bulandı

Tozu dumana kattım

Zehr'i şifaya kattım

Firdevs'e kamus kattım

Ahr'im kana bulandı

Gerçek ne bilemedim

Kirpiğin kaş çözemedim

Aklı hayr'a yoramadım

Zihnim kana bulandı

Sevip seyre dalmak varken

Geceye ışık olmak varken

Hadd ile gülmek varken

Ahir günüm kana bulandı

Ne kağıt, ne kalem

Eksik olan bir kelam

Bekleye gör bir selam

Ahval kana bulandı

Duymasın el'ler diye

Ayıplamasınlar diye

İçime gömeyim diye

Meşk'im kana bulandı

Adım adım geldikçe

Fikri hayr'a yerdikçe

Yâri hayr'a yordukça

Yordam kana bulandı

Hazar Aslan

Ah İstanbul!

​Hayallerimi süsleyen şehir...

Bugün sana tepeden baktım yine...

Sen de işittin mi duyduklarımı,

Aldın mı hasret dolu selamımı,

Hissettin mi içimde kaynayan okyanusları,

Gördün mü gözümden akan yaşları?

​Bir yanım çocuk gibi şen şakraktı,

Bir yanım hüzün sarmalı...

Artık bilemiyorum;

Fırtınalar kopan şu yüreğimde neyi tutmalı, neyi salmalı.

​Bir kanadı kırık kuş gibiyim şimdi;

Gönlümce uçamıyorum işte,

Uçsam da yere çakılırım, kırılır diğer kolum kanadım,

Bir oyuncak gibi sağa sola dağılır, parçalarım!

​Ah İstanbul!

Neler yaşandı ve bitti caddelerinde, sokaklarında.

Kimler geldi, kimler geçti,

Ne gidenler ne dünler,

Geri gelmiyor artık!

​Bilmiyorum, Aziz İstanbul, bilmiyorum...

Ben bittim de;

Ne güzel hayallerle başlamıştı,

Her adımı sevgi, iyilik ve umutla atılmıştı.

Bu uzun hikâyenin sonu nasıl biter, bilmiyorum!

~Şiir Yürekli Roman Yazarı ✍🏻 

Bir yaşın daha süzülürken zamanın ipinden,

Eski sayfalar kapanır, taze bir fısıltı başlar yeniden.

Güneş bugün senin için daha parlak doğar,

Bütün yollar, adımlarına çiçekler açar.

​Yıllar birer çentik değil kalbinde,

Topladığın anılar, biriktirdiğin tebessümler acılarda var elbette.

Her yeni yaş, keşfedilmeyi bekleyen bir deniz,

Her yeni gün, sana sunulmuş bir armağandır yaşanmamış henüz.

​İyi ki doğdun, iyi ki dokundun hayata, 

Işığın hiç sönmesin, neşen eksilmesin asla.

Yeni yaşın, en güzel düşlerinden bile harika, 

Daha berrak, daha huzurlu ve umutla gelecek sana.

Sibel Kaya

İyi ki doğdum iyi ki varım hoş geldin yeni yaşım... Güzelliklerle gel... 🙏🎂💫

Dost dediğin yuvadır,

Ailen yanında olmasa da yanında olandır.

Satan değil, her daim el uzatandır,

İyi günde de kötü günde de arkanda durandır.

"Dost acı söyler." derler, doğrudur ama,

Kalbini kırmadan söyleyene dost denir daima.

Kötü gününde yüzünü güldürendir dost,

Yüzüne gülene değil, yüreğiyle gelene dost.

Unutma; her yüzüne gülen dost olmaz,

Herkesin gerçek yüzü bir gün ortaya çıkar.

Hislerinden utanma, bazen doğruyu onlar söyler,

Gerçek dostlarıma selam, sahtelere tek söz: Sizin gibileri yine sizin gibiler bulur.

Bir aşkı saklarsın dikenli dilin.

Kalbin sur çekmiş her duvarına,

Sevmek mi? Yasaktır… Giremez kimse.

Sana dokunmak, bıçakla yürümek,

Her adımda kan, her hecede dert.

Sen zırhla örmüşsün her bakışını,

Bir gülüşün bile paramparça sert.

Ben ise serçeyim, ürkek ve çıplak,

Yüreğim savunmasız, aşka açık.

Sana çarptı kalbim, bir kaya gibi,

Kırıldı içimde en narin umut.

Sustum… Çünkü sevmek yetmiyordu,

Zırhlı bir sevdaya kurşun geçmiyor.

Sen kendinden bile saklarken beni,

Ben senin içinde kayboluyorum.

Zamanla tanırım sahte insanların yüzünü,

Saklasalar da gizleyemezler özünü.

Gülüşlerine aldanmam, sözlerine kanmam,

Bir bakışta anlarım gerçek yönünü.

Benimle rekabete girmek yürek ister,

Emek vermeyen sonunda yalnız seyreder.

Ben kimseyle değil, kendimle yarışırım,

Her düştüğüm yerden daha güçlü kalkarım.

Dikkat et, her parlayan altın değildir,

Her gülen yüz de gerçek dost değildir.

Ben sessizce yürür, izimi bırakırım,

Zaman konuşur; ben sadece başarırım.

Dökülür yıldızlar, içimde fırtınan.

Bir zincir gibi çökmüş omzuma yokluk,

Adını anarken titrer dudaklarım.

Sana susmak bile yangınken artık,

Zaman kör kuyularda ağlar dağ gibi.

Bir yarım heceyim, eksik ve ıssız,

Sensiz her nefesim dar, ağır, sanki.

Hasretin boynumda pranga misali,

Ne yürüyebiliyorum ne durabiliyorum.

Gözlerin bir deniz, ben kıyısız mahkûm,

Bir bakışınla yanıyor, çözülmüyorum.

Ay rüyama düşer, seninle ıslanır,

Gönlümde saklı kalan son cümlesin.

Bir ömrü adadım suskun yâr uğruna,

Sen gittin, ben içimde sürgündeyim.

Yıllarca rahat ettiği yerde bile

Rahat edemez bazen

Duvarlar tanıdıktır eşya yerli yerinde

Yine de bir yer sızlar için için

Adı konmamış bir eksiklik gibi

Belki de rahatlık başka bir şeydir

Alışkanlıktan ayrı bir şey

Ev der herkes ev bilir

Oysa içindeki huzursuz

Sormaz kapıya sormaz pencereye

Kendi kendine sorar durur

İnsan işte taşınsa da yerinden

Taşıyamaz kendinden kendini

En tanıdık odada bile

Bir yabancı gibi oturur

Kendi sessizliğine misafir olur

Huzur belki bir yer değil

Bir an bir teslim oluş

Ve insan onu ararken en çok

Rahat sandığı yerde kaybeder

Kalem elimde, içimden yorgun.

Ne yazsam eksik, ne silsem kalır,

Bir cümle başlar, ucunda yanılır.

​Karalıyorum usulca geceleri,

Satırlara düşer içimin delileri.

Ne düzenli bir mısra ne uyumlu bir söz, 

Sadece kırık dökük iç döküşü öz.

​Kimi harf dağılır mürekkep gibi,

Kimi harf içimde bir düğüm gibi.

Ama ben yazarım karalayarak,

Kendi yolumu çizmekte ısrarla...

​Çünkü bazen en doğru cümle,

En bozuk çizgide gizlidir bile.

Bir çocuğun duvarlara çizdiği ses,

Bir şairin kalbinden geçen heves.

​Yazmak, karalamak… Fark etmez ki,

İkisi de ruhun bir başka şekli.

Söz değil her zaman niyet kıymetli,

Ve bazen karalama en gerçek metinli.

Sinan Bayram 

Sen biliyordun,

Ben ise bilmiyordum.

​Çünkü sen giderken

Ben pelit ağacındaki böceklerle oynamışım.

Kâğıttan uçaklar yapıp

O evin penceresinden uçurmayı da çok sevmişim.

​Canımın yarısı sızlarken

İçimi donduran sadece soğuk değilmiş;

Canımın ta kendisi yanıyormuş.

​Şimdi anlıyorum ki

Cennet de cehennem de bu dünyadaymış.

Ve o güzel insan,

O güzel atına binip gitmiş...

​Hoşça kal baba,

Biz de o evden taşındık.

Üslûbum, usulüm... 

Satırlarda arayıp bulamadığım sevdam.

Hayalinin peşinde hayal olduğum.

Bir sonsuzluk ülkesinde,

Şehrinin sokaklarında dolandığım.

Terk edilmiş bir ağustos sıcağında, 

Yağmurlu sokaklarında Ocak ayının, 

Öperken dudağından karlı bir şubat günü, 

Nisanda saçlarına düşünce o sonsuz aşk... 

Güzelliğine ifade bulamadığım, 

Muhteşem bakışlım.

Adaklar adadım;

Bir can koydum ortaya, 

Seni bir an görebilmek adına. 

Sen bakma benim böyle olduğuma, 

Ağladığıma...

Gizli gözyaşlarım hep seni görebilmek adına.

Gölgende saklı kaldı gözyaşım. 

Ve bir seher yıkıldı mezar taşım. 

Düşlerim çalındı sonra çaşıtlar pazarında 

Ve günden güne eridim, hayalinin nazarında.

Hepsi sana hasretimden, 

Senin bana adadığın hasretinden… 

Ve bir haber gelmedi yıllar yılı hasretler denizinden.

Ey hasret kokulu, hasret yüklü güzel, 

Bilmiyorum;

Ya sen insanüstüsün 

Ya da insan bu kadar üstün. 

Ve/fakat sen, hiçbir üslupla anlatılamayacak kadar güzelsin. 

Ey hasret yüklü güzel, 

Bana bu hasreti yükleyen güzel.

Üslûbumun damlası güzel.

Kalemi her tutuşumda elimde çizgiler titriyor. 

Ya seni yazmalıyım ya da hiçbir şeyi… 

Ya seni sevmeli

Ya da sevmek de neymiş?

Ya seninle yaşamak 

Ya da ölmek, sonuna kadar bu hayatı.

“Kara sevdanın ateş denizine düştüm 

Ve son çare diye,

Sevgilinin uzattığı mumdan dala sarıldım.

Ellerim yandı, yüreğim tutuştu;

Çok ağladım. 

Bir kelime tek başına üşür satır başında,

Bir niyet sessizce bekler durur pusuda.

Ne zaman ki can bulur iki dudak arasında,

Bir cümle kurulur, dünya döner o an yörüngesinde.

Kimi zaman şifadır, dokunur kanayan sızıya,

Kimi zaman mühürdür, yön verir yaşama.

Yüz yıllık hasretler sığar bir tek satıra,

Kelimeler birleşince köprü olur zamana. 

Yıkılır kaleler, fısıldanan bir tek heceyle,

Gündüzler aydınlanır, savaşır karanlık geceyle. 

İnsan ki bir yolcu, yürür kendi cümlesiyle,

Evren dile gelir, cümlenin o sonsuz gizemiyle. 

Sibel Kaya

Ben siyahları severim,

"Mesela" karalar bağlarım.

Geceleri severim "mesela",

Gözlerinin karasında kaybolmayı "mesela"...

Karalar giyinmeyi,

Kâğıdı karalamayı ya da

Kara kara düşünmeyi "mesela"...

Gündüzle aram açıktır "mesela",

Ya da ne bileyim?

Beyaz giyinmeyi sevmem!

​Görsem ucundan beyaz bir kâğıt,

Parçalamak gelir içimden.

Ya da bir tutam mutluluk görsem

Aklıma dar gelir.

Nefesim kesilir "mesela",

Panjuru kara olsun isterim evimin.

Rüyalarla da aram açıktır "mesela",

Ben kâbusları severim.

Karagül severim "mesela",

Karanfillerle aram açıktır oldum olası...

Hazar Aslan

Mahşer ardında can çekişiyor ruhum,

Her bir zerrem şimdi karanlık zindanda.

Gönlün gönlüme bir kez vurgun olsa,

Karanlığım belki çıkar aydınlığa.

​Geçilmez sınırlarım var benim,

Mutlak, yıkılmaz, koşulsuz kurallarım.

Zihnimde dönen yegâne nağmelerle

Belki bir gün sesinde yankı bulur fısıltılarım.

Sana sabahlar getireceğim, 

Kuşların ilk çığlığından.

Sana bir ev dikeceğim,

Duvarları güvenden.

Sana bir gülüş getireceğim,

Yorgunluğunun ortasında.

Sana çocukluğunu getireceğim,

Unuttuğun anılarınla.

Sana kar getireceğim,

Kimsenin olmayan ilk yağan.

Sana bir şarkı armağan edeceğim,

Sözleri hep seni anlatan.

Sana sessizlik getireceğim,

Gürültünün bittiği yerden.

Sana kendimi getireceğim,

Eksiksiz,

Olduğum gibi,

Kendimden.

Gitme sana sabır getireceğim,

Beklemenin tükendiği yerden.

Sana bir yol getireceğim,

Benden gidişin olmadığı yerden.

Gidesim var…

Öyle bavul hazırlayarak değil,

Bir bakışın içinden geçer gibi.

Adımı ardımda bırakıp,

Sessizce gidesim var.

Bir çayın buharına karışıp

Eski bir istasyonun bankında

Kimsenin beklemediği biri olarak

Bir tren dumanında kaybolasım var

Hep aynı göğün altında eksilmekten,

Aynı sokakların beni ezbere bilmesinden,

Aynı cümlelerin içinde yaşlanmaktan,

Var olmakla oyalanıp yaşamamaktan

Gidesim var.

Cebimde yarım kalmış cümleler,

Kat izleri çoğalmış, hiç gönderilememiş mektuplar…

Belki en çok da onları yazan o eski benden

gidesim var.

Göç vakti gelmiş kuşlar gibi,

Dalından usulca ayrılan yaprak gibi,

Kimsenin dönüp bakmadığı bir akşamın içine karışıp,

Yokluğumla  bile gürültü çıkarmadan

gidesim var.

Öyle bir şehre ki…

Adımın hiçbir duvara sinmediği

Sesimin hiçbir pencerede yankılanmadığı…

Kimsenin kahvemi nasıl içtiğimi,

Hangi şarkıda sustuğumu,

Hangi kelimede kırıldığımı bilmediği…

Bir şehre gidesim var.

Gidesim var.

Belki dünyanın öbür ucuna değil…

Ama yıllardır içimde ulaşamadığım o kıyıya.

Adının üstü çizilmiş,

Resmi yağmurda silinmiş,

Yükü rüzgâra bırakılmış biri olarak…

Kendime geç kalmış bütün yolları

bir bir yürümek,

İçimde unuttuğum o ilk sesi bulup,

yeniden kendi ismimi öğrenmek,

Benden eksilen ne varsa

onun izini sürerek,

Benden öte, bana doğru 

çekip gidesim var.

Ayşen Engin

Geceler uzuyor, sabahım doğmuyor,

Adını anmayınca içim hiç susmuyor. 

Anladım, bu yürekte sensiz olmuyor.

Rüzgâr eser, izini getirir bana,

Her yol dönüp varıyor yine sana. 

Kalbim alışamadı senden sonra.

Bir gülüşün yeterdi, dünyam değişirdi;

Bir bakışın içimde umut yeşertirdi. 

Şimdi her şey eksik... sensiz olmuyor.

Belki zaman geçer, mevsimler yorulur,

Belki bütün anılar sessizce savrulur. 

Ama bu kalp, sensiz hiçbir zaman tamam olmaz.

Kâğıt bir rüya şimdi ellerimde.

Ne kalıp ararım ne de bir sınır,

Gönlüm nereye isterse oraya kırılır.

Bir çizgi başlar içimin ucundan,

Gökkuşağı dökülür yavaşça zamandan.

Göz görmediği bir düşü arar,

Resim, kalbin sustuğu yerden konuşan yara. 

Gökyüzü maviden biraz daha derin,

Bir çocuk gülüşü gizlenmiş serin.

Dağlar düş gibi, ağaçlar sır,

Her fırça darbesi bir içli ısır.

Çizerim seni de, beni de bazen,

Bir renkte ağlarım, bir çizgide gülerken.

Hiç kimse bilmez ne saklar tual,

Resim bazen bir dua, bazen bir hayal.

Suskun gecelerde, yalnız sabahlarda,

Boyalarla konuşurum aynalara.

Bir bakışta anlatır binlerce kelime,

Resim çizmek… dokunmaktır kalbine.

Sinan Bayram 

Ne harf, ne ses… Bir işaret sadece.

Anlayan yoktu, bilerek çizdim,

Her çizgide kendimi gizledim.

Şifreydim ben, çözülmemek üzere,

Bir bakışta saklı binlerce hücre.

Kalemim susmaz, ama konuşmaz da,

Ruhum dökülür simgeler arasında.

Bir daire, içi boş — sonsuzluk gibi,

Bir çizgi, yarım kalmış bir şiir gibi.

Üç nokta koydum yan yana usulca,

Sustuklarımı anlatsın diye bir başkaca.

Sembol olurum bir kayan yıldızda,

Bir duvar yazısında, rüya aralığında.

Okumazsın beni düz cümlelerle,

Çözmen gerek kendi düşlerinde.

Çünkü ben yazmam açık açık seni,

Çizerim… Ama şifreyle gizlerim beni.

Bir şekil, bir iz, bir eski harita,

Kalbim konuşur her sembol katında.

Sinan Bayram 

Çıkarıp asmıştım üstümü, biriken bir yığın kıyafetimin arasına;

Tıpkı satırları kaleme alan benliğimin tüm rollerinden sıyrılışı, ham kendi oluşu gibi.

Üstündeki ölü derileri atışı, taptaze baharların gelişi gibi...

Yaşamak çekiyor canım bugünlerde; menekşeleri koklamak,

Yağmur damlalarının altında ıslanmadan uzanmak,

Kuşların cıvıltılarında saatin tik taklarını duymak...

Yaşamak çekiyor canım, belki de satırlara sığınmak;

Kelimelerin dostluğunda baharları aramak,

Su içmek kana kana, ruhuma kavuşmak...

Dedim ya, yaşamak çekiyor canım; bulutlara uzanmak,

Masmavi semalarda beyazlara tutunmak,

Yeşillerin selamını tüm kuşlara duyurmak.

Sahi, kalem kâğıda değince nedir bendeki bu aydınlığa susamak?

Maklar ülkesindeki baharları aramak?

Anlaşılan bugünlerde ilham perisi yanı başımda;

Belki de içimdeydi, hemen geldi ilk arayışımda.

Sadık dostum diye demiyorum boşuna satırlara...

İyi günde kötü günde, aradığım her yerde,

Susmak ülkesinin en geveze hanesinde.

Sokak sokak dolaştım bulmak için kendimi,

Yerim yönüm bellidir, hatırlasana resmimi.

Bugün satırlarda buldum galiba hem baharı hem kendimi.

Ama yine yetmiyor, ben hep buralardayım; söylesen yeter ismimi.

Nasıl yetsin ki bitmeyen mürekkebin kâğıttaki ahengi?

Boşuna demedim yürünecek yollarım var diye...

Benim gitmez cümlelerim ne Fizan'a ne haybeye.

Uğrak noktası olur elbet kâh İstanbul'a kâh Heybeli'ye,

Ama asıl yurdum ruhumdur derinden derine.

Susmayan dilimi nasıl sustursam bu geceyle sabah arası?

Kaldırdığım raflarımdan çıkıyor tüm tozlu sayfaların anısı.

Geçmiş gitmiş günler için bana lazım bir tutam el sallamak,

Ufka doğru yol alarak semalara göz kırpmak,

Yepyeni yolculuklarda kâh mavilere dalmak kâh yeşillere uzanmak.

Yaşamak böyle işte; ağladığın günlerden gülmeli zamanlara...

Artık bana müsaade, içtim satırların suyunu kana kana;

Şimdi demir atıyorum kâh o yana kâh bu yana, en çok da rüyalara...

Mahal vermeden ayrılıklara, gözlerinin karasında karardım.

Ben'li, sensiz sokaklara vurdum çehrenin gizemini.

Kışın soğuk cemresinden çıktım;

Elim soğuk, sevdam senden soğuk.

Kızılırmak'ın ceset kokan havasına gömerim gözlerimi.

Fırat'ta taşar, Murat'ta durgun balçıkta batarım.

Ölmeye ramak kala severim yine seni,

Sevmeye ramak kala geçerim yine senden...

​Mısralara gömüldü nasıl olsa sevmelerim,

Vuruldu dağların hakiliğine akın akın.

Ağrı Dağı'ndan Süphan'a, Nemrut'tan Erciyes'e aktı yaşlarım.

Feryat oldu, düştü dillere ağıt ağıt.

Ve masal oldu, ağıt yüklü dinletiler oldu.

Gitmeye ramak kala kalakaldım gözlerinin akına;

Sevmeye ramak kala sev/me/dim selamsız sabahsız gitmeleri...

​Sevmeye ramak kala sev/me/dim acı tadında şeker sevdanı.

Çocuk oyunlarında ve bayram sabahlarında,

Küçük ve masum yüreklerde çırpındı sevmelerim sevdanın kafesinde.

Ben seni sevdanın yalancı yüzünde sev/me/dim;

Gözyaşlarının ellere doluşunda, efkâr hâlinde kumsallarda buluşta kendini...

Ben seni Muş Ovası'nın düz yatağında sev/me/dim,

Ben seni ramak kala sev/me/dim sevdanı,

Sevmeye ramak kala sev/me/dim sevmeleri...

​Şairin de söylediği gibi; ben seni, beni sevebilme ihtimalini sev/me/dim!

Ben seni Hasankeyf'in gizeminde,

Cizre Botan'da Mem'in efsanesinde sev/me/dim.

Erciyes'in kirli kara akında değil,

Ben seni Ağrı Dağı'nın bembeyaz zirvesinde aşkın...

Ve yine ondandır işte ramaklarım.

Ben seni Marmara'nın göz alıcı maviliğinde, Karadeniz'in hoyratında,

Ve ben seni Akdeniz'in, Ege'nin aşk kokan akşamlarında sev/me/dim!

Ama sev/me/dim, yollara düşer gözlerim.

Gitmeye ramak kala sev/me/dim gözlerini,

Sevmeye ramak kala sev/me/dim gitmeleri...

​Sevmeye ramak kala...

HAZAR ASLAN

Tam da bitti diyorsun,

Bir haber çıkageliyor karşına.

Tam da sofraya oturmuş iken

Düğümleniyor lokma boğazında.

“Yine mi?” diyorsun.

Sonra utanıyorsun

İnsanlığından,

Cinsinden,

Suskunluğundan.

​Nasıl bir toplumun içindeyiz?

Kim yetiştiriyor bu öfkeyi?

Kim öğretiyor bir erkeğe

Bir kadının bedenini

Ezilecek bir toprak sanmayı?

​Her şey gündüz vakti,

Sokak ortasında oluyor.

Gelen geçiyor,

Bakan dönüyor,

Korkan susuyor,

Karşı duran ise

Tek başına kalıyor.

​Yine yerde bir kadın.

Yine üstünde

Erkek denilen bir musibet.

Ortalık kan.

Çığlık duvarlarda.

Geriye bir çift göz,

Birkaç yarım cümle,

Bir ömürlük yas kalıyor.

​Rüya olsa,

“Kan var,” dersin, yorumlamazsın.

Peki gerçekse?

Gerçekse bu vahşet,

Hangi söze sığınacaksın?

​Adı erkek.

Ama insanlığı eksik.

Onu yetiştiren toplum,

Suçu yine kadında arıyor.

“Çocukluğu kötüydü,” diyorlar.

“Öfkeliydi,” diyorlar.

“Kadın da susmalıydı,” diyorlar.

​Her bahanede

Bir kadın daha gömülüyor sessizliğe.

Her susuşta

Bir zalim daha cesaret buluyor.

​Bitmiyor bu kahır.

Çünkü yalnızca kadınlar ölmüyor;

Vicdan ölüyor,

Adalet ölüyor,

İnsanlık ölüyor

Sokak ortasında.

​Yine yerde bir kadın var.

Başında kalabalık,

Yanında yalnızlık.

​Ve ben soruyorum:

Bir kadını koruyamayan toplum,

Hangi geleceğe umut diyebilir?

Bir annenin çığlığını duymayan insan,

Hangi aynaya bakıp

“Ben masumum,” diyebilir?

​Bu düzen değişmedikçe,

Bu suskunluk kırılmadıkça,

Bu utanç hepimizin alnında kalacak.

Çünkü yerde yatan yalnızca bir kadın değil;

İnsanlığın kendisidir.

Halil Karanfiloğlu

Sustuğum her şeyin başka bir söyleyişi.

Bir harf olur umut, bir nokta gözyaşı,

Her cümle kalbimin gizli bir yoldaşı.

​Bir iç çekiş bazen, bazen bir tebessüm,

Kâğıtta çoğalır sessizce her bölüm.

Kalemle konuşur geceyle düşlerim,

Yazdıkça derinleşir sessiz seferim.

​Bir dünya kurarım nokta nokta, satır satır,

Hiç kimse bilmezken içimde ne yanar...

Bir virgül koyarım, nefes gibi kısa,

Ardından gelen kelime bir fırtına.

​Yazmak, kurtuluşum, sığınak gibi;

Hayat susunca konuşan tek dili.

Yazarım kendimi, bir iz gibi zamana,

Yazmak... belki de kalmaktır bir anda.

Sinan Bayram 

Ne zaman sofrana bereket dolsa,

Gülüşler samimi, vaatler bol da,

Dost sanırsın etrafındaki gölgeleri;

Sadece bir menfaat yönetir elleri.

​Hesaplar kapanıp rüzgâr dönünce,

Fırtınada yalnız kaldım deyince,

Birer birer çekilir gider o koca kalabalık;

Bırakırlar seni bir başına, kilitli kapı ardında başlar karanlık.

​Oysa gerçek bağlar paha biçilmez,

Menfaatin olduğu yere sevgi ekilmez.

Ne çıkar bekler ne de ölçer tartıyı;

Zaman gösterir ayna gibi: Kimin kalbi altın, kiminki paslı bir yalan.

Sibel Kaya

Bazı umutlar içimizde sessizce yanar,
Karanlık gecelerde kalbimize ışık saçar.

Ben sende huzur aradım, sen bende kusur aradın.
Ben sana umutla bakarken, sen umutlarımı yaraladın.

Bir hayal kurarsın, kalbin ona doğru koşar.
Her sabah, "Belki bugün." diye gözlerin yola bakar.

Ben seni beklerken içimde umutlar yanar,
Sen gelmedikçe kalbimde bütün hevesler susar.

Yine de bir umut kalır kalbinin içinde;
Küçücük bir ışık yanar gecenin koynunda.

Ne kadar kırılmış olsan da hayatın peşinde,
Bir gün yeniden gülersin kendi kalbinin içinde.

Ben de bekledim, umutlarımı yollara serdim.
Gelirsin diye günlerimi sessizce devirdim.

Sonra anladım; seni beklerken kendimi tükettim.
Umutlarım bitmedi, sadece seni beklemekten vazgeçtim.

​Gözlerini al da git.

Kalmasın geriye

Ne adın ne sanın,

Tozlu raflarda kitabın,

Çalmasın radyoda şarkın.

Bir ben kalayım geriye;

Sokaklar sormasın seni,

Lambası turuncuya çalmasın,

Kızıl cehennemler eksin,

Sorgusu olmasın mahşerin.

Olur da adın kaçar ağzımdan;

Münker sendin halbuki,

Nekir sen...

Berzah kokardı halbuki,

Ne vakit kalemi alsam elime.

Bir adın kalmasın geriye,

Bir de sanın!

​Yorgun mısralar gibi,

Dönek bir hayal gibi...

Yoksul gözlerim,

Yılgın ellerim belki,

Tatmasın gözlerini.

Gitmek kısmetimse şayet,

Şayetler kalsın yetim.

Öksüzse bu hoyrat sevdam,

Nefes almayı unutayım.

Öyle ki

Toprakları benimseyeyim;

Kiminde kızıl, kiminde çorak.

Koynumda beslediğim şarkılar gibi...

Git, gideceksen;

Kalmasın geriye

Ne adın ne sanın!

​Yaz akşamlarınla git mesela,

Her sahilde bir parçan kalsın.

Fersah fersah sen gül diye,

Gamzende gömeyim gözlerini,

Lime lime doğranayım...

Sabıkalı bir aşkın mahkûmuyum oysa.

Hiç gelmemişsin gibi

Git, gideceksen;

Ne adın kalsın geriye

Ne sanın!

Hazar Aslan

Hem boşluk hem yankı biriktirir.

​Unutuşun geceye vardığı acı bir tonerde,

Yazıcıdan çıktı alıp imzalar gibi acımasızca,

"Seni sevmiyorum" cümlesi birikir.

​Sözcükleri asıyorlar sevgilim,

Ve ben ağlıyorum...

​Av, unutuluşun avcı yalnızlığında;

Lügatine bir sessizlik uğradı.

​Bu geceler seni bana getirmeyip

Yepyeni sabahlara uğrattıkça ayrılığı,

Her anlam ve her zaman

Hasret dolu bir yok oluş kaderimizde.

​Kopuşun, çöküşün,

Yarım kalmışlığın hafriyatında

Cümle cemaat ihsan eyler yokluğumuza;

Sürgün kalbimde şikâyet dolambacı,

Bir merhaba ile yosun tutar.

​Sen gözlerim sanırsın...

​Karanlık, yarada merhem yoksunluğuyla,

İlgisi olan o çaresizliği

Zeminden kopuk bir düşten kovarken;

Çölde bahtsızı arayan deve ile

Mecnun karşılaşırlar.

​Hüzün ise çorak, yitik...

Kırık bir aynanın sisinde,

Beni yollara asar.

​Durum hâlinde,

Dolaylı tümleç kadehleri kaldırıyorum

Anlık ayrılığa...

Dilara AKSOY 

O zaman fark edersin;

Kısa bir zaman diliminde, tutsak misali koşturulduğunu.

Kalbin ne kadar alev alsa da fark etmez.

​Ki sen,

Ancak fısıldayan bir cümleye tutunabilirsin.

Çaresizliğin adı yok, cümlesi var çünkü...

Dilara Çopur

​Artemis’in özgür kızı Mihriban...

Yarısı çözülmüş saçlarının örgüleri

Asi bir rüzgârda özgürce sallanır,

Geceye, yollara ve özgürlüğe sevdalıdır.

​İki tekerin üstünde şahlanan o metalik güç,

Yolların tozunu yutarken içinde büyür hürriyet.

Derin vadilerden, serin ve sığ sulardan geçer hızla,

Kendi izini bırakır doğanın kalbine cesaretle.

​Aşar yüksek dağları; varır kendi dünyasına;

Kendi elleriyle kurduğu o sarp dağ evine...

Şamanik bir ruhla dokunur toprağa, taşa,

Doğanın kadim fısıltısı karışır adımlarına.

​Pencerenin pervazında bilge bir baykuş bekler,

Geceye hükmeden o sessiz, derin gözler...

Kadim zamanların bilgeliğini fısıldar rüzgâr,

İçindeki o vahşi ve asil ruha eşlik ederler.

​Gürül gürül yanan şöminenin kızıl alevlerine karşı,

Dumanı kıvrılan purosuyla baş başa kaldığı an...

Elimde kalemi, önünde derin sayfalar;

Hem kendi dizesini yazar, hem evrenin sırrını okur o an.

​Ne kimseye boyun eğer ne yoldan döner,

Çiçeklerin diliyle konuşur, baykuşun gözüyle görür.

Kendi dağında, kendi kurallarıyla yaşayan bir efsane;

Kendi hikâyesini kendi yazan Artemis kızı Mihriban...

Merhaba ömrüm; seni ömrümün paha biçilmezi yaptığımı bilsen bu kadar rahat davranır mıydın ki? Sanmam... Korkardın aşkımdan; fazla sevemezsin, aşkım aşkını geçer diye pek bir hayıflanırdın. Sevebilecek asil gönlüne “asil bir seviş” yerleştirmediğini düşünerek...

Olsun... Ömrüm; merhaba ömrüm... Çok yeni bir sınava tabi tuttum kendimi; seninle sınıyorum kendimi. Sensizlik anlarında söyleyemediklerimi düşünüyorum, içimden haykırıp sana ulaştırmayı dileyerek... Merhaba ömrüm; ilacım, sancım, muhtacım...

Anlar mısın ki dizelere sığmayan bu aşkı? “Biz” olur muyuz? Şimdilerde bu kadar ürkek, bu kadar sancıya yenik durumdayken, mağdurken, sevebilme gücünü keşfetmiş ama söyleyemezken...

Ben senin neyinim? Muammaların, sorgulayıp suçlayışların, çözmeye çalışmaların; bir merak içinde arzularının esirinde kendi içinde çırpınışların... Ben senin neyinim? Söyle! Sığmayan dizelere... Söyle bakalım...

Sen benim ömrümsün; parıldayan bir güneş, yağan yağmurum, ayazlarda bedenimi aşkınla ısıtan tek gerçek... Merhaba ömrüm; merhaba! Sana bu ilk sesleniş, ilk defa... Adımı anmaktan korkup gerçekleri kendine fısıldarken ben sana yalnızca “ömrüm” diyebiliyorum, ömrüm... Merhaba çekingen ömrüm; sol yanımda geçmişin izleri, sağ yanımda sımsıcak sevgi ve de hasretin... Merhaba ömrüm; sevebilirsek bize fayda etmez zulüm! Tek bir saniyede bile yıkar geçeriz her şeyi, herkesi; sevebildiğini sanan tüm yürekleri... Merhaba ömrüm; korkularından uzak, bana yakın olmak istiyorsan haydi sen de bu sözü fısılda: “Merhaba ömrüm...” Yürekten yüreklerini ortaya koyup, yürekleri yalnızlık kıyısından terfi edenlere; yani soylu dilencilikten çıkmış, asil sevebilenlere...

Dilara AKSOY 

Bakma sen akan yaşlara, 

Ben pınarlarından soluyorum şiirleri. 

Fetva aramam ki dizelere. 

Haleli bensem bu aymaz yokluğun, 

Helali gördüm GÖZLERİNİ. 

Ve ben en çok

İsyanı saydım başıboş gelmeleri... 

Boyumdan büyük sevdaları kestirdim gözüme, 

Koşar adım yürüyorum. 

Cesur bir kanat çırpıntısında

Fırtınalar kopardım. 

Sahile vurur yersiz düşünceler. 

Ve ben yapayalnız bir dalga gürültüsünde, 

Yalnız kalabalıklar ortasındayım. 

Yalnızlığını oturttum sandalyeme, 

Büyük kavgalar yarattım. 

Yüzüm darmadağın. 

Serkeş bir aşkın

Yılgın savaşçısıyım. 

Ben bilmem mutlak zafer. 

Elimde GÖZLERİN, 

Gözümde yüreğin. 

Yapayalnız gidiyorum... 

Senden uzak sevmelerimi

Çayıma karıştırdım. 

Yudum yudum gözlerime içtim. 

Aksanı bozuk bir şiir diliyim. 

Anlamaz kimse beni. 

Hâlbuki, 

Ben GÖZLERİNİN lisanıyla konuştum. 

Muhabbetim kanar içine. 

İçimde çokça sen dolaşır. 

Her hücreme karıştın. 

Devrik aşklar dizesinde

Matem akar dört yanım... 

Nefesin kokuyor İstanbul. 

Karmaşık duygular... 

Yokluğunun isi siniyor üzerime. 

Nereden baksan hüsran, 

Nereden gelsen eksik. 

Tutsam gelmez ele, 

El bilmez sitemimi. 

Ne bilsin feryadı? 

Uçurumun kenarındayım. 

Bir yanım elem, 

Bir yanım keder. 

Ne bu çırpınışlar? 

Kâr etmez yakarışlar. 

Sussan dolmaz yerin, 

Konuşsan doymaz... 

Dilimde hep aynı nakarat:

Güne seninle başlamak. 

Sabah kahvaltısında sen, 

Yudumladığım çayım, 

Ekmeğim, peynirim sen. 

Azığım GÖZLERİN. 

Dudağım seni yudumlarken, 

Gözlerime çöken ağır bir matem. 

Hüznümün direğine astım seni. 

Döner döner izlerim... 

Tesbihimin tanesi gibi, 

Dağıldı kurduğum hayaller. 

Kaçıp gitti elimden. 

Bir başka dünya kurarken 

Hapsettim senden gelen niyazları. 

Ciğerim cümbüş yeri. 

Sığmaz bedenime. 

Alıp varsam kirpiklerine, 

Sen dar ağacını kursan, 

Ben tekmelesem sehpamı, 

Vursam cehennem semasına... 

Boğazım düğümleniyor gül yüzlüm. 

Bilemezsin içimde kopan fırtınayı. 

Bir bilebilsen, 

Bir görebilsen... 

Kamus'u taşıdığımı her karış. 

Sen senlikten utanır, 

Hayra yormaya korkarsın. 

Bir bilebilsem, 

Bir görebilsem, 

Sevdanın kafesini... 

Ben benden utanır, 

Firdevs'i dökerdim avuçlarına... 

Ben asi bir hayrat, 

Ben yılgın bir ova. 

Can suyu bilmem ki ben. 

İçimde büyütürüm sevdayı, 

Susuz ve kurak. 

Yalnız sevmeyi de öğrendik, 

Yalnız ölmeyi de. 

Haksız bir davanın

Suçlu mahkûmuyum oysa... 

Alnıma yazgıysa eğer, 

Boynuma kemendi de dolarım, 

Gözüme yordamsız yolu da. 

Gel desem ne fayda? 

Sevmeye yoksa hakkım... 

Hakk'a niyazımdır ancak:

Ya soldur gözümden feri, 

Ya oldur olmazları. 

Varalım Firdevs'in şarabına... 

Hazar Aslan 

İçine düşürdüm bir düşün rengini.

Her çizgide bir sır, her renkte iz;

Sembol değil sadece, kalbimde giz.

​Fırçam dokundu sessizliğe önce,

Konuştu şekiller tek kelime etmeden.

Bir göz çizdim, içinde yanan alev,

Bir yıldız, düşlerime yön veren hedef.

​Resim değil sadece, bir alfabe bu;

Sembollerle yazılmış içimin yolu.

Bir üçgen, bir kuş, bir kırık taç,

Her biri başka bir yaraya ilaç.

​Kâğıtta dans ederken siyah ve beyaz,

Saklı hakikat akar renklerle biraz.

Anlam arayan göz bulur kendini,

Bir sembolde yakalar iç sesini.

​Çünkü bazen resim bir duadır sessiz,

Bir sembol, kalpte çarpan bir deniz.

Çizdikçe çözülür düğüm düğüm ben,

Her şekil, her renk başka bir "neden".

Sinan Bayram 

Seni görmek için can çektim, sen yüzüme bakmadın,

Barışmak için aylar bekledim, bir adım atmadın.

Ben cehennemdeyken sen cenneti tattın,

Ben seni değil, senin yüzünden kendimi kaybettim; bunu hiç anlamadın.

Seninle iyiydim, kendimi sende bulmuştum,

Gülüşümü, benliğimi, kalbimi sana sunmuştum.

Ben sensiz yaşayamazken sen bensiz daha çok güldün,

Ben seni kaybettim sanırken, meğer kendimi kaybetmişim.

Dilerim bir gün bir çocuğun olur, hayrını göremezsin,

Bir evin olur, yuva sandığın o evde huzur bulamazsın.

Bir gün mutlu olursun, sonra mutluluğunu kaybedersin,

Benim yaşattığın acıyı bir gün sen de derinden hissedersin.

Kapı kapı gezersin, sığınacak yuva ararsın,

Elini açıp Rabbim diye derdine çare yalvarırsın.

Benim çektiğim acıyı milimi milimine yaşarsın,

Ben hakkımı helal etmeden, ahım peşinden gelir; nereye kaçarsan kaç, beni hatırlarsın.

Ben seni sevdim, sen sevgimi haram ettin bana,

Ben sana yuva dedim, sen beni bıraktın virana.

Şimdi ne sevgim kaldı sana, ne de söyleyecek sözüm,

Allah karşına seni bana yaşatan birini çıkarsın; o zaman anlarsın beni, görürsün özünü.

Duvarda gölgemle bölüşüyorum derdimi.

Kapı çalmaz, camdan düşmez bir iz;

Bu yalnızlık bana düşmedi; benden gitmediği gibi.

​Ne bir veda sesi kaldı geride, 

Ne de hatıralar can yakacak kadar taze.

Ben istemedim ki bu susuşu,

Gelmedi kimse, gelmedi... O yüzden bu sızıda gece.

​Oysa bir de başka yalnızlık var:

Kendiyle barışık, dingin, serin...

Kalbin dağınıklığını toplar,

İnsanı kendine çeker, olur içsel bir sevince dönüşür.

​İşte o huzurludur, çünkü seçilmiştir,

Kalabalığın gürültüsünden arınmış bir köşe.

Ama ben…

Ben terk edildim sanki, seçmedim bu köhne limanı.

​Ne zaman bir sandalye çeksem masama,

Karşıma oturan hep boşluk, hep susuş.

Benim yalnızlığım bir tercih değil;

Bir azap, bir unutuluş.

​Ama yine de yazıyorum,

Çünkü kelimeler terk etmez beni.

Ve belki bir gün

Bu yalnızlık bile sever beni sessizce…

Sinan Bayram 

2004 yılında Antalya'nın Manavgat ilçesinde dünyaya gelen Umut Karaman, yaşamını memleketi Ordu'nun Ünye ilçesinde sürdürüyor. Samsun Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü'nde eğitimine devam eden Karaman, yazma tutkusunu dijital platformlarda da sürdürerek geniş bir okur kitlesine ulaşıyor.

Karaman'ın yayımlanan "Siyah Sayfalar" adlı bir kitabı bulunurken, iki yeni kitabının ise yazım sürecinin devam ettiği belirtildi. Genç yazarın eserleri ve edebi çalışmaları, akademik çevrelerin de ilgisini çekiyor. Ankara Üniversitesi Sosyoloji Bölümü'nde Koray Ateş tarafından hazırlanan "Edebiyat Sosyolojisi Açısından 2000 Yılı Sonrası Türkçe Roman" başlıklı doktora tezinde, Karaman'ın Siyah Sayfalar adlı eserine yönelik araştırmanın sürdüğü ifade ediliyor.

Edebiyat çalışmalarının yanı sıra sosyal sorumluluk projelerinde de aktif rol üstlenen Karaman, "Minik Yürekler Okuyor" adlı projenin il temsilciliği ve yönetimini yürütüyor. Ayrıca kültür, sanat, yazarlık ve kişisel gelişim alanlarında çeşitli etkinlikler organize ederek gençlerle bir araya geliyor.

Başarıları çeşitli ödüllerle de taçlandırılan Umut Karaman, 2022 Altın Melek Ödülleri'nde "Yılın En İyi Genç Yazarı", 2023 Altın Yonca Ödülleri'nde "Yılın En İyi Çıkış Yapan Yazarı", 2023 2. Kristal Çam Ödülleri'nde "Yılın En İyi Genç Yazarı" ve 2024 Mavi Kuş Medya Edebiyat Ödülleri'nde "Yılın En İyi Çıkış Yapan Deneme Yazarı" ödüllerine layık görüldü.

Karaman, aynı zamanda Fikir İzleri Topluluğu'nda Onur Üyesi olarak görev alırken, 1K uygulamasında yöneticilik görevini de sürdürüyor. Genç yazarın hem edebiyat alanındaki üretimlerini hem de sosyal sorumluluk çalışmalarını önümüzdeki dönemde yeni projelerle devam ettirmesi bekleniyor.

KAYNAKÇA: https://kizilgozhaber.com/genc-yazar-umut-karaman-edebiyat-ve-sosyal-sorumluluk-calismalariyla-dikkat-cekiyor

Karanlık bir sokakta, adımlar dizim dizim,

Gözlerimde geçmişin yırtılan perdesi var.

Toprak seslenir bana: "Söyle, nerededir izin?"

Ruhumun boşluğunda derin bir ürperti var.

​Bir sır kapısı ki bu; kilitli, geçit vermez,

Akreple yelkovanın insafsız cenderesi.

Aklım çırpınır durur, bu meçhul akla ermez,

Ömür dedikleri şey, bir mumun son nefesi.

​Sonsuzluk kervanında ben bir garip yolcuyum,

Çile yumak yumakmış, çektikçe hiç bitmiyor.

Topraktan geldik ama yalnız toprak değilim,

Gece çöker üstüme, şafak söküp gitmiyor.

​Ne günahlar taşıdım şu zayıf omzumda ben,

Rabbim, bu ağır yükle kapına nasıl geleyim?

Yol bitti, han yıkıldı, ayrılırken bu beden,

Bırakın, duada kalsın benim bu kırık elim...

Düşerken

Her an 

Seninleydim.  

Seni düşlerde andım, 

Andığım en güzel kelime 

Senken 

 Hislerime ruhunu  bıraksan 

Olmaz mı sevgilim ?

Dilara çopur

Bir sessizlik çökmüş cümlelerime.

Gözlerin yok artık uykularımda,

Yastığıma sinmiş vedaların hece hece.

​Adını andıkça titriyor dilim,

Sanki her harf bıçak gibi kesiyor içimi.

Bir gülüşün eksik, dünya eksik;

Kaldırımlar bile tanımıyor gölgemi.

​Giden sensin ama kalan ben miyim,

Yoksa gitmekte olan bir hatıra mıyım?

Rüzgârın savurduğu bir yaprak gibi,

Tutunamadım "biz"li bir sonbaharın kıyısına.

​Bir fotoğrafın var, solmuş kenarları;

Bakınca eski bir şarkı çalıyor içimde.

Zamanla barıştım belki ama

Seninle barışmadı hiçbir yerim kendimde.

Sinan Bayram 

Sabrı veren de sensin, edemem ki kahır. 

Bir cüzüm bir canım, onu da melek alır. 

Göçtüğümde dünyadan bir imanım kalır. 

İstemem artık verme, ne dünyayı ne canı. 

Bir sen mesut edersin, bu dünyada insanı. 

Gayretim senin için, hak edersem rızanı,

Geçerim de cennetten, istemem gayrısını. 

Sözü büyük söylerim, her söz olmaz ağıza.

Sensiz malı neylerim, gayrı bakma lafıza.

Düşürme gönlümüzü, bu dünyalık maraza, 

Dünyalık gönüllerden, eksik olmaz arıza.

​Büyüdüm, içimdeki eski ben artık yok.

Güvendiğim insanların çoğundan geride bir şey yok. 

Bir zamanlar herkese açtığım kalbim, şimdi suskun.

Ben değişmedim belki; sadece artık kimseye güvenim yok.

​Eskiden her söze inanır, herkesi dost sanırdım,

Bir gülüşe kanar, herkese kalbimi açardım.

Şimdi kim gerçek, kim sahte; hepsini zamanla anladım,

Büyüdükçe insanları değil, yalnız kendimi tanıdım.

​Artık kimse için kendimden vazgeçip yanmam,

Beni anlamayan insanların peşinden koşmam.

Yanımda ailem varsa başka kimseyi aramam,

Büyüdüm; artık kendimi hiç kimse için kaybetmem.

​Bir zamanlar kalabalıklar isterdim, şimdi huzuru ararım,

Gürültüden uzak, sessizliğin içinde kendimi bulurum.

Eski ben yok içimde, bunu artık kabullenirim,

Büyüdüm… Herkesi kaybetmedim, sadece kendimi seçtim.

​Bir anın içine sığdırdık tüm mevsimleri,

Gözlerinde baharı bulduğum o ilk gün...

Şimdi uzak bir yıldızın soğukluğuna emanet,

Eski bir defterin arasında unutulmuş bir düğün.

​Aşk, bir kalbin başka bir kalbe sığınma çabasıydı;

Şimdi ayrılık, o sığınaktan geriye kalan enkaz.

Dokunuşların hafızamda hâlâ bir iz gibi yanarken

Zaman, bizi yavaş yavaş birbirimizden koparan bir ayaz.

​Gitmelerin ardında bırakılan sessiz bir çığlık bu,

Seni sevmek, aslında kendimi sende kaybetmekmiş.

Şimdi her köşe başı, her şarkı sözü, her gölge...

Sana dair ne varsa kalbimde usulca birikmiş.

​Yine de pişman değilim o kısa ama yoğun "biz"e,

Aşk dediğin, aslında güzel bir yalanın gerçeğiydi.

Şimdi ayrılığın hüznüyle yürüyorum yollarımda;

Senden kalan her hatıra, ömrümün en kıymetli hazinesiydi.

MELEK DERİN ER BİNİCİ

Esir oldum aşkına, kurtulamadım.

Meftun oldum, acı düştü payıma.

Yârimin yanında can bulamadım.

Yüreğimde sevgilinin hasreti,

Kalbim elvermedi, unutamadım.

Kalemimden sadece mavi mürekkep değil çoğu zaman yüreğimden kan damlattım gurbetin her kelimesine.

Acıyı, sevgiyi, ayrılığı, hüznü, karanlığı bile kıskandıran yalnızlığı dört duvar arasında hissederek öğrendim.

Bağrımı kurşun gibi delerek ciğerimi her gün biraz daha söndüren bakışların sahibini bu gurbette tanıdım, bu yollarda kaybettim.

Gurbette öğrendim ben, hasta yatağında bir tas çorbaya hasret kalmayı,

Yarin ismini sayıklayarak kan ter içinde uyanmayı,

Gözyaşları ile yastığımı ıslatmayı,

Gurbette öğrendim ben güçlü olmayı, güçlükle de olsa ayakta durmayı!"

Gurbet bana mesken oldu, ben gurbete revân,

Hıçkırıklarla ağladığım günler de oldu,

Kahkahayla güldüğüm, etrafıma sahte gülücükler dağıttığım anlar da!

Gurbete isteyerek gitmedim, beni sevdiklerim, güvendiklerim, asla bunu yapmaz şunu yapmaz dediklerim itti.

Vefâyı da, cefayı da gurbet illerinde öğrendim;

Sevdayı da, nefreti de, unutmayı da gurbet öğretti bana!

Gurbette öğrendim ben paylaşmayı, yardımlaşmayı, sır tutmayı, sabırla dinlemeyi, beklemeyi...

Herkes uyurken geceleri beni gören, duyan, bilen güçlü bir varlığın huzurunda kıyamda durmayı, inim inim inlemeyi, secdeye varmayı, dua dua gözyaşı dökmeyi gurbetteki yalnızlığımda öğrendim.

Düşene uzanan el olmayı,

İnsanların dertleriyle dertlenmeyi gurbette öğrendim ben.

Sabrı, öfkeyi, hiddeti, şefkat ve merhameti gurbet öğretti bana, her şeyi...

Ben gurbetten değil, gurbetin benden aldıklarından rahatsızım.

Gurbet belki zordu belki ateşten bir kordu,

Birçok şeyi anlamamda bana en iyi yardımcı yine gurbet oldu.

Sorgulamayı, soru sorup cevap bulmayı gurbetteki yalnızlığımda öğrendim.

Bin nâsihatin veremediğini gurbet verdi bana hayatın en büyük mesajını.

Aslında hepimiz birer gurbetçiyiz, öz yurdundan uzak ve oraya hasret birer ahiret yolcusuyuz.

Bu dünyanın sahibi değil misafiriyiz her birimiz! Dedim ya gurbetteyiz vuslata erinceye kadar adımız gurbetçi.

Kırk yıllık hatır da alınır, kırk yıllık dostlar da kaybedilir bu illerde.

Olmayacak duâya "Âmin" dememeyi, gidenlerin gölgesinde yaşamanın hiçbir faydası olmadığını gurbet öğretti bana."

~Şiir Yürekli Roman Yazarı ✍🏻 

Her kavgadan çıkarım da

Sevdan olmasaydı.

Her yerim yara bere,

Ne hançerleri sayabilirim,

Ne ihanetleri.

Sokakların her zerresi,

Adımlarımla doludur.

Kavgalarım vardır çokça,

Yedi düvele yetecek gücüm var da

GÖZLERİN olmasaydı...

Puslu havalarda ararım GÖZLERİNİ,

Bir kurt yalnızlığında, 

Pusuya düşürülmüş

Kirli oyunlar öznesinde, 

Korkak yaşamayı bilmem ben,

Sabrıma miadıdır kavgalarım.

Ben en çok

GÖZLERİNE dalarken vurulurum. 

Ne kavgalar sürdük, 

Silahımızın namlusuna. 

Yedi düvele yetecek gücüm var da

GÖZLERİN olmasaydı...

Yolum neredir, bilmem.

Rotam kayıp.

İçimde bir isyan ateşi ki

Ne dur bilir, ne durak.

Sözüm geçmez,

Düş bilmez,

Garip bir hayıflanma bu.

Âna takılıp durdu,

Ne zaman bilir,

Ne âhir ömür.

Yıkık bir virane gibiyim,

Gönlüm harap. 

Yedi düvelle amansız, 

Bir cengin arifesindeyim.

Yedi düvele yetecek gücüm var da

GÖZLERİN olmasaydı...

Hazar Aslan

Neden hep vefa bilenler omuzlar bu yükü?

Sorup durdum pencerenin karanlığından;

Neden adaletsizliğin o değişmez öyküsü,

Dönüp dolaşıp hep beni bulur?

​En çok da kendime kızgınım bu gece,

Neden bu kadar güvendin diyen sesime...

Oysa sadece temiz bir kalple, sahice,

Dokunmak istemiştim hayatın nefesine.

Şimdi geriye kalan derin bir sitem vurur.

​Bırakın, kanasın o kabuksuz yaralar,

Kırgınlığım sığmıyor artık bu odalara.

Ah etmese de şu yaralı insanoğlu,

Elbet ilahi adalet yerini bulur.

Bir gölge uzanır odanın boşluğuna,

Duvarlar, anlatılmamış hikâyelerle örülü.

Zaman, saatlerin yelkovanında değil,

Tam orta yerimde duran, soğuk bir kördüğüm.

Aynada yabancı bir suret, biraz yorgun,

Bakışları denizin bittiği o ıssız limanda.

Sokak lambaları; kalabalık bir şehrin hüznünü,

Sadece benim pencereme, bir sır gibi fısıldıyor.

Kimse duymuyor, ruhumun kenarından dökülenleri;

Bir yaprağın düşüşü kadar sessiz,

Bir yıldızın sönüşü kadar derin.

Yalnızlık, kimsenin uğramadığı bir odada,

Kendi sesimle kurduğum, en görkemli sarayım.

Eksik bir heceyim artık, cümlesini kaybetmiş,

Sonsuz bir boşluğun kıyısında, öylece bekleyen.

Bil ki; kalabalıklar sadece bir perde,

Gerçek, bu suskunluğun içinde saklı duran o en çıplak ses.

Melek Derin ER BİNİCİ 

Yıllar öncesinden kalma bir düş gibi.

Dokunsam dağılır hayalin elimde,

Hatıralar gibi sessiz, hatıralar gibi gizli…

Bir zamanlar gülüşünle aydınlanırdı sokaklar,

Şimdi adımlarım yankı bulur boşlukta.

Her köşe başı seni fısıldıyor bana,

Kaldığın yerden devam eden bir rüya.

Bir fincan kahvenin hatırında sen varsın,

Kırık bir camda yansıyan gözlerin.

Hangi şarkıyı dinlesem,

İçinde senin izlerin, senin ezgilerin…

Birlikte baktığımız o eski pencere,

Hâlâ yağmura küskün sen gideli.

Ve ben, her damlada seni ararken,

Islanıyorum dünden kalan bir hayalle.

Unutmak bir yolsa eğer,

Ben yönümü çoktan kaybettim.

Hatıralar tutar elimden geceleri,

Ve ben yeniden seni sevdim...

Sinan Bayram 

Derinlerine gömdüm sevdamı, 

Sus, duymasın kimse, 

Göze gelmesin sakın. 

Ben gözbebeğinden solurum havamı. 

Dökülmesin bir damla yaşın, 

Ben aşkımı kirpiklerine asmadığımı da bilirim, 

Seni sensiz sevmesini de..!

Gökyüzü gözlerini andırıyor, 

Kayboluyorum ne vakit izlesem. 

Unutma ki;

Sana meftun bir garip var, 

Gözlerine mahkum, senden mahrum. 

Helali olmaz mı bu yasağın? 

Az biraz erken gelsen ne olurdu, 

Ey Havva ’m, 

Âdem’in olsam ne olur..!

Gözlerin Firdevs, 

Yüreğin bir amber, 

Ellerin, ellerin vadi, 

Hangisine tutunsam eksik. 

Tam edemedik ya bu aşkı, 

Artık ne ben sana, 

Ne sen bana azat. 

Geldi müebbet hasret, 

Fermanı yazıldı. 

Artık ne ben kalemiyim bu sevdanın, 

Ne sen hakimi..!

Hazar Aslan

Gözüm kapalı bilirim adımlarını.

Bir nefes kadar yakınım sana,

Görmesem de hissederim bakışlarını.

Yürekten bağlıyım, öylece derinden,

Bir söze, bir gülüşe değil; özüne.

Ne zaman içimde fırtına başlasa,

Adını anmak yeter, dönerim kendime.

Kalbim seninle çarpar her hecede,

Varlığınla başlar her yeni günüm.

Sen yokken bile seninle doluyum,

Bir ben değil, aşkın olmuş bütün yönüm.

Ne zaman umut desem, yüzün belirir,

Karanlıklar bile sende aydınlığa döner.

Çünkü ben seni sadece sevmiyorum;

Ben sana yürekten, ömürlük, sonsuz bağlıyım.

Sinan Bayram 

Seni boynundan koklayarak öpmek,

Yeter sarhoş olmama.

İhtiyacım yok inan ki senden gayrı hiçbir şeye.

Senin bir tebessümün, bir yandan bakışın, kâfi kalbimi eritmeye.

Hiç gerek yok başka güzel bir şey beklemeye.

Nur cemalini görmek,

Yeter günümü güzelleştirmeye. 

İstemem hanlar, hamamlar, yatlar, katlar.

Yetmez mi hiç bana varlığın?

Ne lüzum var başka zenginliğe?

Gerek var mı Allah'tan senin sevginden, aşkından başka bir şey istemeye?

Senin kalbinde bir yer,

En güzel nimettir benim gözümde.

Adını fısıldıyor duvarlar geceleri.

Bir adım atsam da uzaklara doğru,

Ayaklarım tutar seni… gidemez elleri.

Gidemem, çünkü sende kaldı ruhum,

Her vedada seninle eksilirim biraz.

Bir sitemin, bir suskunluğun bile

Çınlar içimde, susar en derin yaz.

Kalbim biliyor yollar yalan,

Her yol seni özlemekle biter sonunda.

Gidebilsem bile, dönerim yine,

Bir kokun geçerken rüzgârda.

Gidemem…

Çünkü sen, içimde bir dua gibi saklı,

Ne zaman unutsam, bir anı tutar beni.

Kendimden bile vazgeçerim gerekirse,

Ama senden vazgeçmek,

Ölmek gibi gelir…

Yine de gidemem…

Sinan Bayram 

Bir boşlukta asılı durur kelimeler,

Henüz dokunulmamış, henüz dillenmemiş.

Zihnimin kıyısında birikir de heceler,

Sessizliğin rahmine, birer tohum gibi düşer.

Kalem, kaderi çizen bir pusuladır şimdi.

Kağıt ise, sonsuzluğun beyaz aynası.

Her satır, bir ömrün yorgun hatırası,

Her nokta; bir inancın, bir duruşun imlası.

Kitaplar; o tozlu raflarda uyuyan sırlar,

Kâh bir çığlık, kâh bir dua, kâh bir sükûnet.

Biz yazarız, çünkü hatırlanmayı arzular,

Zamanın çarkına inat, katarız bir şahsiyet.

Yazmak; kendine çarpan bir dalganın sesi,

Okumak; o dalgaya kendini bırakmak biraz.

Fikir İzleri’dir, varlığın en has nefesi,

Bizden geriye kalan, mürekkeple bir beyaz.

 Melek Derin ER BİNİCİ 

Bir yanım hâlâ o eski evde duruyor,

pencereden dışarı bakan sessiz bir çocuk gibi.

Diğer yanım yılların içinde

yavaşça silinen bir gölgeye dönüşüyor,

adını unutan bir odanın içinde.  

Geçtiğim yollar beni hatırlamıyor artık.

Ayak izlerim çoktan toprağa karışmış.

Bir zamanlar avuçlarımda taşıdığım umut,

şimdi içimde ağır bir taş gibi

sessizce yerini koruyor.  

Kime açsam bir kapıyı,

içeriye başka bir rüzgâr doluyor.

Bazı insanlar giderken değil,

yanımızdayken uzaklaşıyor;

bunu en çok sessizlik anlatıyor.  

Avucumda eski günlerden kalan

ince bir toz var yalnızca.

Dokunsam dağılıyor,

bıraksam içimde büyüyor,

geçmişten kalan bir iz gibi.  

Bazı yaralar kapanmayı öğrenmiyor.

Zamanla insanın sesine karışıyor.

Söylenmemiş bütün cümleler,

gecenin en kuytu yerinde susuyor.  

İnsan, sonunda kendi içine dönüyor

Kör olaydım da görmeyeydim seni. 

Gizli gizli bakışlar atıp durdun, 

Kör olaydım da görmeyeydim seni.

Yâr sanıp sarıldım da sana, 

Hüznün elinden tutundum da sana, 

Alnıma yazgı dedim de sana, 

Kör olaydım da görmeyeydim seni.

Senden sonrası da kıyamet dedim. 

Her günüm bin ızdırap dedim. 

Sensiz iken cennet, kamus dedim. 

Kör olaydım da görmeyeydim seni.

Salıncak kurar sallanırdım kirpiğinde, 

Nice deryalar görürdüm gözlerinde, 

Canımı dökmüşken minik ellerine, 

Kör olaydım da görmeyeydim seni.

Bu bir aşk mıdır, yoksa destan mı? 

Esir kalmışken bugüne, mutlak yarın mı? 

Şaşırdım dünü, bugünü ve de yarını, 

Kör olaydım da görmeyeydim seni.

Kabahat senin değil, kabahat benim. 

Kusur sende değil, ahir evvel benim. 

Cennet ararken kısmetim kamus benim. 

Kör olaydım da sevmeseydim seni.

Dertsiz başıma, dert arayan benim, 

Kör olaydım da görmeyeydim seni.

Hazar Aslan

Bana zehir ettiğin bu hayatı,

Bir başkasına gül bahçesi mi yapacaksın?

Yalan aşkınla önce inşa ettiğin,

Sonra ellerinle yıktığın yuvamıza, 

Benden sonrakine saray mı diyeceksin?

​Duygularımın katili olan sen,

Yokluğumla yoluma devam mı ederim sanırsın?

Bir başka gül bahçesinde,

Gonca gülü yeniden yeşertir miyim dersin?

​Gönül bahçemde kuruyan güllerin,

Hafif bir rüzgârla dökülen her yaprağı,

Yeni bir baharın habercisi midir sanırsın?

Yoksa bir fırtınanın yorgun nefesi mi?

​Seninle kurduğum o hayal şehri,

Şimdi enkazı bile görünmeyen bir virane.

Oysa ben her tuğlasına sevgimi katmıştım. 

Şimdi o enkazdan yeni bir hayat filizlenir mi dersin?

​Ne kadar uğraşsan da o bahçe asla yeşermez. 

Toprağında benim gözyaşlarımın izi var.

Sarayların, saray olsa da bil ki,

İçinde benim hayallerimin hayaleti dolaşır.

Neyleyim bilemedim yâr sana, 

Sevme istemem bundan sonra. 

Bir ömrü heba ettim ya sana, 

Gelme istemem bundan sonra...

Neydi alıp veremediğin benle, 

Söküp aldın ya kalbimi elinle, 

Kalbimin orta yerine bir de, 

Düşme istemem bundan sonra... 

Gönül köşkümü yıkıp viran ettin de, 

Aşk bahçemi yakıp talan ettin de, 

Tûl-i ömrü tutsan kirli elinde, 

Verme istemem bundan sonra... 

Ne kaldıysa senden arda,

Çizmek kaldı benden arda,

Varsa artık vuslat yârda,

Almam, istemem bundan sonra..

Vurdum bu garip başı umman'a,

Nerde varsa umut, nerde yalana,

Ümidim kalmadı bir tutam hayata,

İstemem artık istemem bundan sonra..

Hazar Aslan

Yerim yurdum yoktur benim,

Kon! buraya, kal desen de ben buralarda duramam!

Her kelimen bağrımıza bir kurşun gibi işliyor;

Acı acı yazıp söylemeyi artık bıraksan, desen de,

Ben acı acı mırıldandığım türkülerimle,şiirlerimle varım;

Kalemimden bazen ab-ı hayat bazen de kan dökülür kâğıda...

Yazmadan, söylemeden, paylaşmadan duramam!

Lâl olsa da dilim yine de konuşur kalemim.

Suskunluğum küskünlük değil yorgunluk'tur,

Konuşmam küstahlık ve bilmişlik taslamak değil,

Emr-i bil-maruf ve nehy-i anil-münkerdir.

Uykusuz gezdiğim geceler çoktur,

Hiçkimseden dünya nâmına bir beklentim yoktur!

Mecnun olur çöllere düşerim,

Yunus olur, il'den ile gezerim...

Dedim ya;

Mekânsızım ben...

Yerim yurdum yoktur benim,

Ben bir garip dervişim;

Ne beklediğim vardır ne de bekleyenim!

Kendi söküğümü kendim dikerim,

Kendi yaramı yine kendim sararım...

Göklerden çok yerlere dalar gözlerim,

Ben de gelecek mutlak günü beklerim...

Ben bir garip dervişim;

Ne tahtım ne tacım vardır;

Bir tas çorba,bir bardak su, bir de yamalı bir hırka,

Buncağızdır azığım benim..."

~Şiir Yürekli Roman Yazarı,

Abdulaziz ADAKAN

Çok küçük bir kız çocuğu, sessizdi kalbimin sesi,

Korku sarardı yolumu, umuttu tek nefesi.

Harita düştü avcuma, çınar verdi gölgesi,

"Gözünle değil, kalbinle gör," dedi kaderin bestesi.  

Gizli geçit açılınca sustu karanlık mağara,

Tesadüf değildi hiçbir iz, yazılmıştı yıllara.

En zayıf hâlim öldü bir gün, tutunmadı yarına,

Yeniden doğmak öğrendi ruh, yürüdü sabahlara.  

Kırılan oyuncaklar, yalnız geçen bayramlar ağladı,

Çocuklara bir veda, içimde derin iz kaldı.

Affetmek büyüttü beni, acı sessizce dağıldı,

Karanlığın ulaşamadığı yerde umudum saklandı.  

Şimdi susmak konuşmaktır bazen en derin seste,

Seni sevdim, seveceğim, çocuk yanım her nefeste.

Yeniden doğuş başladı kalbimin en temiz yerinde,

Bir kız çocuğu öğrendi yaşamayı, kendi küllerinde.  

Hatice Kaya

Toprağın koynuna fısıldadım seni bu gece,

Belki bize bir çiçek armağan eder diye.

Ben de her çiçeğin açışında

Seni yeniden bulurum diye.

Toprağın koynuna fısıldadım seni,

Belki bir rüzgar eser de

Sesimi sana ulaştırır diye.

Belki özlemim toprağı aşar da,

Sana varır diye.

Toprağın koynuna fısıldadım seni.

Adımlarımızda isyan, gözümüzde şiir.

Dünyayı biz kuracaktık yeniden,

İnançla tutardık yıldızları bir bir.

Göz göze gelmek bile sarhoş ederdi,

Kalp, bir kuş gibi çırpınırdı her anda.

Aşk, bir bakışta yanar tutuşurdu,

Ve umut, sığmazdı bir tek zamana.

Geceler dosttu, yıldızlar yoldaş,

Bir sigara dumanında hayal kurardık.

Hayat neydi, kim bilir ki tam?

Belki de düşmekti, ama yüksekten…

Bir gitar sesiyle savrulurduk uzaklara,

Sokak lambaları altında söylenen şarkılara.

Gözlerimizde geleceğin ilk ışığı,

Yarının adını bilmeden yaşardık.

Şimdi dönüp baksam ardıma usulca,

O deli rüzgâr eser mi hâlâ yanağımda?

Gençlik, bir an mıydı sadece yoksa,

Koca bir ömre sığmaz mıydı aslında?

Sinan Bayram 

Bir düş süzülür yastığıma,

Ay, parmak uçlarında gezinir

Ve yıldızlar fısıldar adıma.

Bir çocukluk gülüşü belki,

Belki unutulmuş bir melodi,

Rüzgârla savrulan anılar gibi

Dolaşır kalbimin kıyısında.

Gözlerim kapalı, dünya suskun,

Bir bulut olur, üstünde yürürüm,

Ne zaman, ne de yer bilir beni,

Düşler, başka bir gökyüzüdür.

Orada sen hep gülümserdin,

Hiç gitmemiştin sanki,

Sesin, rüzgârın içindeydi,

Ve kalbim, uyanmaktan korkardı.

Ama sabah gelir, perdeyi aralar,

Gün ışığı düşleri eritir ağır ağır...

Yine de her gece, usulca beklerim,

Belki yine gelirsin, bir rüya kadar.

Sinan Bayram 

Zamanın şafağı sökülürken o kadim düzlükte,

Kilden yoğruldu insan, yıldızların gölgesinde.

Fırat, bir gümüş yılan gibi kıvrılırken susuzluğa,

Dicle, medeniyetin nabzını atar toprağın derinliğinde.

Burada, tarihin ilk çivisi kazındı taşın tenine,

Sümer’in tapınakları yükseldi göğe; dua ve hece.

Gılgamış’ın ölümsüzlük arayışı yankılanır rüzgârda,

Babil’in Asma Bahçeleri, bürünür efsunlu bir geceye.

Ay’a tapılırdı Ur’da, güneşten önce uyandığında,

Hukuk, Hammurabi’nin elinde bir adalet terazisiydi.

Asur’un görkemli kanatları vurdu gökyüzüne,

Toprak, bereketin değil, bilgeliğin ilk adresiydi.

İnsan, ilk kez burada "ben" dedi, ilk kez yazdı ismini,

Aşkı, savaşı, ölümü mühürledi kille, zamana karşı.

Mezopotamya; iki nehrin arasında tüten bir şafak,

İnsanlık tarihinin o hiç bitmeyen, en eski arşı.

Bugün o topraklar suskun, rüzgâr geçmişi fısıldar,

Fırat ve Dicle, hüzünle geçer kadim kıyılardan.

Taşın hafızasında saklıdır hâlâ tüm o krallar,

Bir medeniyetin külleri dökülür, göçüp giden zamandan.

Melek Derin ER BİNİCİ 

Ne tadı kaldı ne tuzu, bir lokmalık aşın da.

Erken geldi zamanı, daha yolun başında

Elden düşürdü beni, aha bu genç yaşımda.

Ne hal kaldı arayım, derman dağın başında

Varıp elim sürmezem, olsa yanı başımda

Can candan bezdi de, canan olsa yanımda

Heves edip bakmazam, gelip dursa karşımda.

Toprak kokardı elimde, dizimde.

Rüzgâr, annemin sesi gibi yumuşak,

Zaman yoktu, saat susardı gizlice.

Lastik topum vardı, göğe sektirirdim,

Bulutlar alkışlardı her düşümde.

Bir kuş uçsa, peşine takılırdım,

Ne yokuş yorardı, ne de yolun ucu.

Ayakkabılar çamurlu, yürek tertemiz,

Her köşe bir sır, her taşta bir giz.

Bir göz kırpar gibi geçerdi yazlar,

İçimde papatya büyütürdüm sessiz.

Kırmızı bisikletimle kaçardım, 

Büyümekten, susturulan sorulardan.

Bir saklambaç gibi kayıp gitti çocukluk,

"Ebeler misin beni?" der şimdi rüyamdan.

Artık o sokaklar aynı değil,

Ben de değilim, düşler de değil.

Ama ne zaman kahkaha duysam uzaktan,

Bir yerim sızlar, çocukluğum gelir aklıma.

Sinan Bayram 

Yoksa umuda yorgun mu düştü bizi inandırırken?

Nasıl bir hayat ki her şey iç içe.

Gerçekleri ortada isterken.

Bir sürgün var bakışlarında,

Gitmiş de sanki dönememiş ufkundan.

Nice neşesi battı yüzünde kızıl kızıl, 

Nice hüzünleri doğdu Işıl Işıl.

Karmaşık ruh hâllerinin mücadelesi,

Gelir miydi dinginliği arayan yaşam zaferi?

14 TEMMUZ 2026

​Ne tahtlar istersin ne de parıltılı saraylar,

Sana gökyüzünün sonsuz tavanı yeter.

Ayak bastığın yerde uyanır, uykudan aylar. 

Bastığın topraklarda mor menekşeler biter.

​Bir yanda papatyaların o saf, temiz neşesi,

Bir yanda ortancaların mağrur, sessiz duruşu.

Sen ki bu vahşi vadinin en içten sesi,

Avucunda büyütürsün yaralı bir kuşu.

​Üzerinde en rahat, en telaşsız giysilerin,

Yüzünde makyajsız, doğanın kendi rengi var.

Sınır tanımaz o derin ve hür hislerin,

Sana dar gelir o daracık duvarlar.

Hangi saat vurabilir kalbimin bu gidişini?

Sen ki sınırları çizen tüm aynaları kırdın,

Zamanı avuçlarında ezen deli bir rüzgârdın.

​Ey aşk! Sen öyle meczup, öyle müphem bir şeysin ki;

Tüm zamanları altüst edip bir yıldırım gibi düştün kalbime.

Ne geriye dönecek bir yol bıraktın bu gece,

Ne de çözülmeyi bekleyen gizemli bir hece.

​Şimdi aklın sustuğu, kalbin konuştuğu o yerdeyim,

Ucu bucağı görünmeyen kutsal bir esaretteyim.

Varsın darmadağın olsun bildiğim ne varsa,

Mürekkebim sen kokar, bu can sende harcanırsa.

İlkim M.K 

Kilitli pencerem, bir ömür beklerim seni. 

Herkes "sevme" der, ben yine severim seni.

Söküp atsalar da adını her bir satırdan,

Ben yine her gece gizlice özlerim seni.

Dışarıda fırtına kopsa, dökülse yapraklar,

Benim içimde hep o tatlı baharın var.

Varsın kapalı kalsın tüm kapılar yüzüme,

Sen varsan her karanlıkta bir aydınlık var.

Bir insan,
herkesten biraz daha fazla düşünüyorsa,
geceleri daha geç uyur.

Çünkü bazı zihinler
sessiz kalmayı bilmez.

Herkes bir cümleyi duyup geçerken
o, kelimelerin altında saklanan kırıkları görür.
Bir bakışın içindeki yalnızlığı…
Bir gülüşün ardındaki yorgunluğu…

Ve insan,
başkalarının görmediğini görmeye başladığında
yavaş yavaş kalabalıktan kopar.

Çünkü bilgi bazen ışık değildir.
Bazen ağır bir yüktür.

Bir insan dünyayı gerçekten anlamaya başladığında
eskisi gibi yaşayamaz artık.

Sıradan sohbetler yorucu gelir.
Kalabalıklar boş görünür.
Çünkü herkes konuşurken
o, içten içe insan ruhunun sessiz çöküşünü dinler.

Ve bazı geceler,
kendi zihninin içinde kaybolur insan.

Bir kitabın arasında…
Bir sigara dumanında…
Yağmurlu bir pencerenin önünde…

Düşünmek büyür içinde.

“İnsan neden bu kadar yalnız?” diye sorar.
“Neden herkes birbirine bu kadar uzak?”
“Neden en çok hisseden insanlar en sessiz olanlar?”

Sonra şunu fark eder:

Bilmek,
insanı bazen dünyadan ayırır.

Çünkü hakikati gören göz
artık kolay kandırılamaz.

Bir insanın sahte sevgisini hissedersin.
Bir dostluğun içindeki çıkarı.
Bir tebessümün ardındaki soğukluğu.

Ve işte o an başlar yalnızlık.

Çünkü insan bazen
anlaşılmadığı için değil,
fazla anladığı için yalnız kalır.

Kalabalıkların ortasında bile,
kendine ait bir sessizlik taşır.

Bir kafede otururken bile,
başka bir dünyadaymış gibi hisseder kendini.
Çünkü zihni susmaz.

Düşünür.
Sorgular.
Derinlere iner.

Ve bazı insanlar bu yüzden yaşlanır genç yaşta.

Çünkü fazla düşünmek,
ruhun omuzlarına görünmeyen bir ağırlık bırakır.

Ama yine de…

Bu yalnızlığın içinde garip bir asalet vardır.

Çünkü gerçekten düşünen insanlar,
kolay kötülük yapamaz.

Bir çocuğun gözyaşı onları boğar.
Bir insanın kırılması içlerine işler.
Bir ağacın kesilmesine bile üzülürler bazen.

Çünkü bilgi yalnızca aklı büyütmez.
Vicdanı da derinleştirir.

Ve belki bu yüzden
en yalnız insanlar,
aynı zamanda en merhametli olanlardır.

Çünkü onlar dünyanın ne kadar karanlık olduğunu bilir.
Ama yine de içlerinde küçük bir ışık taşımaya devam ederler.

Ve belki insanın gerçek büyüklüğü şuradadır:

Bu kadar şeyi görüp
yine de kalbinin tamamen taşlaşmasına izin vermemekte.