(Halil ile Hediye’nin Hikâyesi)

Hey onbeşli, onbeşli

Tokat yolları taşlı…

(Türküden alıntı – Anonim)

Halil, askere gideceği sabah kapının eşiğinde durdu.

Annesi, oğlunun sırtını son kez düzeltti. Eli titriyordu.

Hediye, biraz geride duruyordu. Ne ağlayabiliyor ne konuşabiliyordu.

Dili tutulmuş gibiydi.

Halil başını kaldırıp köy yoluna baktı.

Taşlı, uzun, dönüşü belirsiz bir yoldu bu.

— “Ağlama,” dedi Hediye’ye,

Sesi güçlü çıkmaya çalışsa da boğazı düğümlenmişti.

— “Ben gönüllü gidiyorum. Döneceğim.”

Hediye başını salladı.

Gözlerinden yaşlar süzüldü ama sesini çıkarmadı.

İçinden geçenleri kimse duymadı:

“Gitme diyemiyorum…

Gidersen başıma ne gelir bilmiyorum.

Kal dersen, vatan diyorsun.

Susuyorum Halil…

Ama içimde bir şey kopuyor.”

O gün köyden çok genç gitti.

On beşlilerdi hepsi.

Türkü, daha yolun başında dudaklara döküldü:

Hey on beşli on beşli,

Tokat yolları taşlı…

CEPHE – HALİL

Cephede gece uzundu.

Top sesleri susmazdı.

Halil, sırtını siperin duvarına dayayıp gökyüzüne bakardı.

“Hediye şimdi ne yapıyordur?” diye düşünürdü.

“Anam hâlâ sağ mı?”

Bir sabah gelen haberle dünyası yıkıldı.

Annesi, Rum çeteciler tarafından öldürülmüştü.

Halil dizlerinin üstüne çöktü.

Toprağı avuçladı.

Gözünden yaş akmadı.

İçine aktı.

O günden sonra cephedeki her adımı

Biraz daha ağır attı.

Ama geri dönmeyi düşünmedi.

KÖY – HEDİYE

Halil cephedeyken,

Köyde hayat Hediye için durdu.

Bir gece kapılar kırıldı.

Çığlıklar karanlığı yardı.

Hediye kaçırıldı.

Günler geçti.

Aylar geçti.

Kimse sormadı.

Kimse aramadı.

Hediye, yaşadıklarını kimseye anlatmadı.

Anlatsa da duyulmayacağını biliyordu.

“Halil bilse…” diye düşündü.

“Bilse de inanır mı?”

Bir süre sonra serbest bırakıldı.

Köye döndüğünde herkes susuyordu.

Ama bakışlar konuşuyordu.

YANLIŞ ANLAMA

Halil savaştan döndüğünde

Köyde onu bir sessizlik karşıladı.

Annesi yoktu.

Hediye vardı…

Ama eski Hediye değildi.

Duydukları, gördükleri, fısıltılar…

Hepsi zihninde tek bir şüpheye dönüştü.

Hediye konuşmak istedi.

Halil dinlemedi.

“Bana acıyarak bakma,” dedi Halil.

“Ben cephedeyken sen…”

Hediye’nin içi yandı.

Ama yine susmayı seçti.

“Anlatsam…

İnansa…

Ama kelimeler yetmez Halil.

Bazen gerçek bile yetmez.”

TÜRKÜYE DÖNÜŞEN AYRILIK

Kavuşamadılar.

Ne cephe ayırdı onları, ne yollar…

Bir yanlış anlama ayırdı.

Türkü, işte orada doğdu.

Aslan yârim kız senin adın Hediye,

Ben dolandım sen de dolan gel beriye…

Ama kimse dönmedi.

“Hey On Beşli”,

Bir savaş türküsü değildir sadece.

Bu türkü,

Suskun kalan bir kızın

Ve yanlış anlayan bir gencin

Ortak ağıtıdır.

Bazı insanlar savaşta ölür,

Bazıları döner…

Ama bazıları

Anlaşılamadığı için kaybolur.

Hediye sustu.

Halil sustu.

Türkü konuştu.

HEY ON BEŞLİ / HALİL _HEDİYE (ANONİM)

Hey onbeşli on beşli

Tokat yolları taşlı

On beşliler geliyor

Kızların gözü yaşlı 

Bazı türküler vardır,

tek bir yüreğin değil,

bir milletin suskunluğunu anlatır.

Çanakkale Türküsü,

bir cephede kalan gençliğin,

yarım kalan sevdaların,

anasına kavuşamayan oğulların sesidir.

Bu türküde sadece ölüm yoktur;

bekleyiş vardır,

umut vardır,

ve geri dönmeyecek olanların sessizliği…

Her dizesinde bir annenin duası,

her ezgisinde toprağa düşen bir can saklıdır.

O yüzden bu türkü söylendiğinde

insanın sesi değil,

yüreği titrer.

Bu hikâye,

bir destanı anlatmaz yalnızca;

bedelini ömürlerle ödemiş

bir vatanın hatırlatmasıdır.

1914 sonbaharında bir sabah, Seyfullah güneşin ilk ışıklarıyla birlikte Çanakkale Sultanisinin avlusunda tek başına yürüyordu. Güneşin ilk ışıkları taş duvarların arasından süzülüyor, avlunun zeminine altın sarısı lekeler bırakıyordu. Sabah serinliği henüz dağılmamıştı ama havada başka bir ağırlık vardı. Yaklaşan bir şeyin sessizliği…

Kalbi hem heyecan hem de korku ile doluydu. Sokaklardan geçen askerlerin ayak sesleri, nal seslerine karışıyor; marşlar rüzgarla birlikte okulun avlusuna kadar ulaşıyordu. Seyfullah her adımda duruyor, dinliyordu ve kulağında durmadan aynı türkü çınlıyordu.

“Çanakkale içinde aynalı çarşı…”

Sözler küçük kalbine ağır geliyordu. Henüz on bir yaşındaydı. Ama gözlerinde, çocukluğuna sığmayacak kadar büyük bir gölge vardı. Küçücük bedeninde, koca bir ülkenin kaygısını taşıyordu sanki.

Durdu.

Başını kaldırıp gökyüzüne baktı. Bulutlar ağır ağır ilerliyordu.

İçinde bir şey düğümlendi.

Kalemi eline aldı.

Masaya oturdu, titreyen parmaklarıyla annesine mektup yazmaya başladı.

Kardeşlerine…Evine…

“Anneciğim, kısa zaman önce sokaklardan askerler geçmeye başladı. Kimileri at sırtında, kimileri develerle. Top arabaları mekkareler onlara eşlik ediyor. Savaş çıkacağını söylediler. İngiliz ve Fransız gemilerinin boğazda dolaştığını duyduk. Yakında İstanbul’a gideceğiz, ama ben bunu göremeyeceğim. Oysa görmek isterdim. Sonunda size kavuşacağımı biliyorum.”

Kalemi yavaşça indirdi, elleri titrerken derin bir nefes aldı. Etraf sessizleşmişti; rüzgar eski taş duvarların üzerinden esiyor, savaşın yaklaşan ayazını hissettiriyordu.

Mektubun sonuna geldi:

“Babamın ve siz anneciğimin ellerinden öperim. Kardeşlerime selam ederim.

 Oğlunuz Seyfullah.”

Mektubu zarfa yerleştirdi, masanın üstüne bıraktı. Gözleri uzaklarda askerlerin yürüdüğü çarşıya takıldı. O an, türkü bir kez daha yankılandı kulaklarında. Her notasında hem gurur hem de korku.

Her kelimede bir annenin yüreği, bir çocuğun masumiyeti ve bir ülkenin kaderi…

O türkü artık yalnızca ezgi değildi.

Savaşın, ayrılığın ve gençliğin yarım kalışının sesiydi.

ÇANAKKALE TÜRKÜSÜ (ANONİM)

Çanakkale Türküsü, savaşın acılarını ve

kahramanlıklarını anlatan etkileyici sözlere sahiptir.

İşte türkünün en bilinen dizeleri:

Çanakkale içinde vurdular beni

Ölmeden mezara koydular beni

Of gençliğim eyvah

    BÜYÜK BALKABAĞI SOYGUNU ​

Sonbaharın o kavgacı rüzgârı kasabanın bacalarından ıslıklar çalarak inerken, takvimler felaketin habercisi olan 31 Ekim’i gösteriyordu. Kasaba halkı için bu tarih, sıradan bir gün değildi bu, ortalıkta korsan kıyafetli çocukların dolaştığı ve evlerin kapılarında kaloni rekorlarının kırıldığı o acımasız Halloween gecesiydi. ​Gülten Teyze, nam-ı değer "Balkabağı Kraliçesi", sabahın kör şafağında, üzerinde pembe pelüş tulumu ve ayağında fosforlu yeşil ev terlikleriyle bahçeye fırladı. Amacı belliydi. Bu yıl da o devasa, turuncu ve gözleri felaketle bakan balkabağını yetiştirip yerel gazeteye kapak olmak, kıskanç komşusu Nermin Hanım’ı çatlatmaktı. Bahçenin en kuytu köşesine, gözü gibi baktığı devasa turuncu canavarın yanına vardığında olduğu yerde kaskatı kesildi. ​Balkabağının yerinde yeller esiyordu. Ortada sadece koparılmış, salyalı gibi duran kalın bir sap ve üzerine ​“Şekerler enflasyona uğradı. Takas yapıldı. Elveda turuncu dostum. Maskeli Bilo” yazan bir not bırakılmıştı. ​​Gülten Teyze’nin bahçeden yükselen, camları zangırdatan o efsanevi tiz çığlığı, belediye hoparlörünün sabah anonsunu bile susturdu. "Balkabağımı çaldılar! Hırsız var! Şerif, beni bağlayın!" ​Kasabanın diğer ucunda ise işler şimdiden kontrolden çıkmıştı. Beş yaşındaki Can, insanlık tarihinin en büyük gizli operasyonuna imza atmanın gururuyla ortalıkta salınıyordu. Üzerinde babasının amele tulumu, yüzünde kedi kumuyla karışmış kömür karası lekeler vardı. Ama asıl olay başındaydı. Gülten Teyze'nin o devasa balkabağını kafasına ters bir şekilde geçirmişti. Balkabağının oyulmamış o kalın duvarı, Can'ın burnuyla alnının tam ortasında sıkışıp kalmıştı. Can, önünü hiç ama hiç göremiyor; her adımda ya bir çöp kutusuna tosluyor ya da rüzgârda sallanan sarhoş bir vantilatör gibi sağa sola savrularak yürüyordu. ​ Can, sesinin balkabağının içinden yankılanıp teneke kutu gibi çıkmasından habersizce.​"Şeker verin bana!" diye bağırdı. ​Şerif Hulusi Bey, karakolun önünde jöleli çöreğini mideye indirirken duyduğu gürültüyle ayağa fırlayarak dışarı çıktı. Karşısında, iki küçük insan bacağı üzerinde yürüyen, turuncu, mutant bir dev balkabağı duruyordu. ​"Hey sen! Yürüyen sebze! Dur orada!" diye kükredi Şerif, tabancasına uzanmaya çalışırken eli yanlışlıkla donut kutusuna girdi. ​Can, sesin geldiği yöne doğru aniden bir hamle yaptı ama kafasındaki seksen kilo gelen balkabağının merkezkaç kuvvetine yenik düştü. "Eyvah!" diyecek zamanı bile bulamadan, caddenin ortasındaki süs havuzunun içine, kafasındaki dev balkabağıyla beraber gümbürtüyle uçtu. ​Havuzdan metrelerce yüksekliğe su fışkırdı. Balkabağı suyun yüzeyinde dev bir şamandıra gibi yüzerken, içinden sırılsıklam ve öksüren Can çıktı. Kafasındaki balkabağı suyun etkisiyle ağırlaşmış, zavallı çocuğun sadece burnu ve nefes almaya çalışan çenesi dışarıda kalmıştı. ​O sırada Gülten Teyze, elindeki budama makasıyla bir kibrit çöpü gibi hızla olay yerine ulaştı. Kendi çocuğu,gözü gibi baktığı balkabağının havuzda yüzdüğünü görünce gözleri pinpon topu gibi büyüdü. "Yavrumun kafasında yüzüyorlar!" diye feryat ederek havuza atladı. ​Balkabağını sudan hırsla çekip çıkardığında. Su, kabuğun erimesine değil altındaki gizli bir kapağın açılmasına neden olduğunu fark etti . Gülten Teyze’nin çektiği kapakla birlikte, dev kabaktan dışarıya binlerce renkli şeker, çikolata ve konfeti fışkırdı! ​Meğer o dev balkabağı gerçekte bir sebze değil, belediyenin geçen yıldan depolarda unuttuğu, içi sürpriz hediyeler ve şekerlerle dolu dev bir parti kutusuydu. Can, balkabağını yerinden oynatmak isterken altındaki gizli mandalı patlatmış, kasabanın en büyük tatlı partisini kendi elleriyle başlatmıştı. ​Şerif Hulusi, havuzun kenarına çömelip yüzünden damlayan suları silerken kahkahayla gülüyordu. "Gülten Hanım, görünen o ki sizin balkabağı meğer tatlı düşkünü bir kutu olarak çıkmış! Can da bu işin kazara açılış törenini yaptı." ​Gülten Teyze, elindeki renkli şekerlere, sonra da sırılsıklam haldeki Can’a baktı. Yüzündeki o korkunç öfke bulutu yavaşça dağılırken yerini hınzır bir sırıtışa bıraktı. ​Madem öyle dedi Gülten Teyze, elindeki budama makasını havaya kaldırarak, "Bu Halloween gecesinde kimse şekersiz kalmayacak!" ​O gece kasaba meydanı, hayatının en absürt ve en neşeli partisine sahne oldu. Şerif Hulusi havuzdan topladığı jöleli şekerleri çocuklara fırlatırken, kafasındaki balkabağından kurtulan Can, yüzündeki çikolata lekeleriyle kahkahalar atarak koşturuyordu. Gülten Teyze ise boşalan dev kutunun üzerine çıkıp kasaba halkına konser verdi. Kasaba tarihine "Büyük Balkabağı Soygunu" olarak geçen o gece, herkesin dilinde yıllarca kahkahalarla anılan en tatlı kabus olarak kaldı.

             DİLEK SARIKAYA

Menajer:, İlayda Can & Dilara sarıkaya

Dağın tepesinde, ahşap bir ayaklık üzerinde duran eski pirinç dürbünün yanına gelen Zeynep, köyde yaşayan meraklı bir kızdı. Yanındaki Emre ise onun çocukluk arkadaşıydı. İki genç tepeden aşağıya baktıklarında, küçük evleri ve dar sokaklarıyla sessizce duran çorak bir köy gördüler. Zeynep merceğe eğildiğinde, ilk gözüne çarpan şey sokakta öylece oturan, günü çabasızca tüketen insanlar oldu. Pirinç gövdeli bu dürbün, yani onların deyimiyle "Gözcü", uzağı gösteren sıradan bir nesne değildi. İnsanlara yeni bir bakış açısı katmak, ufuklarını genişletmek ve onları harekete geçirmek isteyen bir ruha sahipti. Dünyanın her yerini görüp topladığı yeni fikirleri insanların zihnine taşımak, Gözcü’nün en büyük çabasıydı.

 Zeynep başını merçekten kaldırıp Emre’ye döndü. "Bak Emre, aşağıdakiler sadece vakit öldürüyor. Hiçbir şey için gayret göstermiyorlar," dedi.

Emre dürbüne yaklaşıp köye baktı. "Köydekiler böyle yaşamaya alışmış Zeynep. Değişmek için adım atmak onlara zor geliyor," diye karşılık verdi.

 "Ama adım atmadan hiçbir şey değişmez ki," dedi Zeynep. "Gözcü’nün mücadelesi de tam olarak bu. İnsan ancak kendi çabasının karşılığını alır. Gayret yoksa ilerleme de olmaz. Bugünümüz dünün aynısıysa, zamanı boşa harcamışız demektir."

 Emre dürbünün soğuk metal gövdesine elini koydu. "Haklısın ama bu dürbün sesini onlara nasıl duyuracak? Sadece durduğu yerden bakarak bunu nasıl başarabilir?"

"Onlara geniş bir ufuk sunarak," dedi Zeynep gözleri parlayarak. "Gözcü dünyanın her tarafını görüyor; insanlara yeni yollar gösterip düşünmelerini sağlıyor. Tek bir insan bile bunu fark edip çabalamaya başladığında Gözcü mutlu oluyor. Onun tek dayanağı, hiç bitmeyen umudu."

"Peki biz ne yapabiliriz?" diye sordu Emre. "Sadece buradan izlemek yetmez değil mi?"

 "Yetmez elbette," dedi Zeynep kararlılıkla. "Önce kendimizden başlayacağız. Aşağı indiğimizde durmak yok; dürbünün bize sunduğu o geniş dünyayı ve yeni fikirleri insanlara taşıyacağız."

Emre hafifçe gülümsedi. "O zaman köylülerin de bakış açısı değişebilir. Gözcü’nün çabası da nihayet karşılığını bulur."

Doğa, gökyüzü, toprak ve insan aynı yaşamın birer parçasıydı. Hayatta var olan her şey hareket etmek ve çabalamak zorundaydı; bir tohum bile toprağı yarıp güneşe ulaşmak için mücadele ederdi. İnsanın da durağan kalmaması, kendi hayatını kurmak için çalışması gerekiyordu.

İki genç kararlılıkla tepeden aşağı, köye doğru yürümeye başladı. Köy meydanına vardıklarında Zeynep ve Emre, Gözcü’nün merceğinden gördükleri o geniş dünyayı, toprağın nasıl işlenebileceğini ve hayatı değiştirecek yeni fikirleri anlatmaya başladılar.İlk başta meydanda oturan yaşlılar şüpheyle başlarını salladı, gençler ise duyduklarına inanmak istemedi. Yıllardır süregelen alışkanlıkları kırmak kolay değildi. Fakat Zeynep ve Emre’nin gözlerindeki kararlılığı gördükçe, köylülerin merakı uyanmaya başladı. Kahvehanede oturanlardan biri ayağa kalktı, bir diğeri sorulara katıldı. Çok geçmeden, o sessiz meydanda canlı bir konuşma başladı; insanlar ilk kez dünün aynısını yaşamaktan vazgeçip yarın için ne yapabileceklerini konuşmaya başladılar.

Ahşap ayaklı eski dürbünün sessiz mücadelesi, tepeden köye uzanan bir köprü kurmuştu. Çabalamanın, çalışmanın ve umudu diri tutmanın ne kadar değerli olduğunu anlayan köylülerle birlikte, o çorak köy ilk kez canlı bir gayretle hayata gözlerini açtı.

​Var edildiğim günden beri onları görmezden geldim. Kızdım, bağırdım, dövdüm, sürekli örseledim. Onları görmezden geldikçe ben acı çektim ama fark edemedim. Uslu dursunlar, söz dinlesinler, sussunlar istedim. Onları anlamaya çalışmadım. Bir kere bile ne istediklerini sormadım. Benim adım Ay Hatun. Ben, ışığını kendinden bile saklayan Ay Hatun'dum. Herkese ışık olurken kendi karanlığımda kayboldum. "Mum dibine ışık vermezmiş" derler, doğruymuş. Herkes ışığımdan bir parça çalarken günden güne eksildiğimi göremedim.

​Ta ki cadılarımla konuşmaya başlayana kadar... Artık sadece Ay Hatun değilim; ben de ay cadılarından biriyim. Onları yeni tanımaya başladım. Birinin adı Sevgi'ymiş. Tam bir sevgi arsızı... Sevgisini cömertçe sergiliyor ve sürekli ilgi görmek istiyor. Meğer bütün taşkınlığı sevgisindenmiş. Diğeri Şefkat; meğer benim yaramazlık zannettiklerim onun merhametinin ayak sesleriymiş. Ufacık tefecik biri var ki gözleri felfecir okuyor, muzip bir gülümsemesi var. Beynimin içindeki sinir uçlarına basıp basıp kaçıyor. Niyeti yaramazlık yapmak değil, benimle oyun oynamakmış meğer. Sürekli öfkeli olanın adı Nefret'miş, her şeye öfkeleniyor. Birisi de var ki kimseyi beğenmiyor; onun adı da Kibir. Öfkeyle Kibir hep kol kola geziyor. Biri burnu havada yürürken diğeri kafa göz dağıtıyor, "Allah ne verdiyse" diyerek karşısına çıkan herkesi yerin dibine sokuyor. Aslında ikisi de beni korumak istiyor. Bir de Hayal var. Sevimli, cilveli, davetkâr bir hâli var. Öyle cüretkâr, öyle utanmaz istekleri var ki dinlerken yüzüm kızarıyor. Allah'tan, istekleri gerçekleşmediğinde kızmıyor ama asla istemekten de vazgeçmiyor. Mazeretlerimi kabul edip anlayışla karşılarken bile yeni hayaller kurmaya devam ediyor.

​Daha ismini öğrenemediğim çok cadı var. Onları dinlemeye başladığımdan beri daha sakin ve ılımlı davranıyorlar. Görmezden gelmediğimde benimle uzlaşmayı kabul ediyorlar. Artık biliyorum, o cadıların hepsi benim... Onları mutlu ettiğim sürece ben iyiyim. Birlikte ışığımız daha parlak ve gerçek. Birlikte dans ettiğimizde parlıyoruz ve göz alıcı bir hâle geliyoruz. Ben cadılarım sayesinde Ay Hatun oldum. Onlardan aldığım ışığı evrene dağıtıyorum. Artık beni ben yapan bütün parçalarımı tanıyorum ve bütün cadılıklarına rağmen sevgiyle bağrıma basıyorum. Şimdi tatlı cadılarımın önünde saygıyla eğiliyorum ve bugüne kadar onları görmezden geldiğim için özür diliyorum.

Çöllerin Mecnun’u, gönlümün sultanı…

Bu mektubu sana hangi kelimeyle başlasam eksik, hangi cümleyle bitirsem yarım kalacak, bilmiyorum. Zira ben seni anlatmaya kalksam kelimelerim susar, kalemim titrer, kâğıdım gözyaşlarımla ıslanır. Senin adını her andığımda içimde bir kuş kanatlanır da göğsümün duvarlarına çarpar. Ne gökyüzüne ulaşabilir ne de kafesine sığabilir. İşte benim yüreğim de öyle Kays’ım…

Sana varamayan, sensizliğe sığamayan bir kuş misali çırpınıp durur.

Bugün senin haberini aldım.

Dediler ki: "Kays, Leyla’nın aşkından aklını yitirmiş."

Dediler ki: "Çöllere düşmüş, dağlara taşlara seslenir olmuş. İnsanların arasından çekilmiş, kendini rüzgâra, kumlara, yıldızlara bırakmış." Dediler ki: "Artık ona Kays demiyorlar; Mecnun diyorlar. Leyla’nın aşkıyla deliye dönmüş, Leyla’nın adıyla nefes alıp Leyla’nın hasretiyle tükenirmiş." 

Ah Kays’ım, ah benim güzel yürekli sevdiğim...

Senin aşkından Mecnun olduğunu duyduğumda bir yanım sana koşmak istedi, bir yanım olduğum yere yığılıp kaldı. İçimde bir şeyler kırıldı. Sanki birileri gelip kalbimin ortasına koca bir taş bıraktı. Nefes alamadım. Gözlerim doldu, dudaklarım titredi. Adını söylemek istedim, sesim çıkmadı. Çünkü senin çöllere düştüğün yerde ben, dört duvar arasında bir esir gibi kaldım.

Söyle bana Kays’ım, sen çöllere düşerken benim yüreğim hangi çöle düştü sanıyorsun?

Senin ayaklarına kumlar dolmuş, benim gözlerime yaşlar. Sen geceleri yıldızlarla konuşur olmuşsun, ben geceleri yastığıma başımı koyduğumda senin hayalinle dertleşir olmuşum. Sen dağlara Leyla diye seslenirmişsin, ben içimden adını geçirirken duvarların bile beni duyacağından korkarmışım.

Senin sesin çöllerde yankılanıyormuş, benim sesim kendi içimde boğuluyormuş Kays’ım.

Biz ikimiz de aynı aşkın içinde yanarken aramıza neden bu kadar dünya girdi?

Hatırlar mısın, bir zamanlar adımı söylediğinde yüzünde beliren o mahcup tebessümü?

Gözlerimin içine bakarken kelimelerini nasıl unuttuğunu?

Birbirimize söyleyemediğimiz ne çok sözümüz, kavuşamadığımız ne çok hayalimiz vardı. O günlerde bilmiyorduk ki bazı sevdalar insanın ömrüne sığmayacak kadar büyük, bazı ayrılıklar da insanın yüreğine sığmayacak kadar ağır olurmuş.

Ben seni severken bir gün adının çöllere yazılacağını bilmiyordum Kays’ım.

Sen beni severken bir gün insanların sana acıyarak bakacağını, aşkımızı bir delilik sanacaklarını biliyor muydun?

Şimdi onlar sana Mecnun diyorlar. Belki de senin aklını kaybettiğini düşünüyorlar.

Oysa ben biliyorum Kays…

Sen aklını kaybetmedin. Sen yalnızca dünyanın aklına sığdıramadığı bir sevdayı yüreğine sığdırmaya çalıştın. Onların bir ömürde anlayamayacağı şeyi sen bir bakışta anladın. Onların bin kelimeyle anlatamadığını sen benim adımı söyleyerek anlattın.

Sen deli değilsin sevdiğim.

Sen, aşkın karşısında insanın ne kadar çaresiz kalabileceğinin canlı bir hikâyesisin.

Ben o hikâyenin öteki yarısıyım.

Lakin bilmeni isterim ki senin adını Mecnun’a çıkaran bu aşkın içinde yalnız sen yanmadın. Ben de yandım Kays’ım. Hem de kimsenin görmediği, kimsenin bilmediği bir yangınla…

Senin gözyaşların toprağa düştü, benimkiler içime. Sen derdini dağlara anlattın, ben susmayı öğrendim. Senin feryadını çöller işitti, benim feryadımı yalnız geceler duydu. Senin hasretin dillere destan oldu, benim hasretim kendi göğsümün içinde sessizce büyüdü.

Bazen düşünüyorum da sevdiğim, acaba hangimizin imtihanı daha ağır?

Sen beni göremediğin için mi böyle oldun, ben sana gelemiyorum diye mi böyleyim?

Sen benim yokluğumla mı yanıyorsun, ben senin yokluğuna bir de senin acını eklediğim için mi tükeniyorum?

Keşke bir kere olsun karşına çıkabilsem. Keşke o uçsuz bucaksız çöllerde yürüyüp seni bulabilsem.

Keşke rüzgârın dağıttığı saçlarına dokunabilsem de gözlerinin içine bakarak şöyle diyebilsem:

“Ben buradayım Kays’ım. Senin uğruna adını çöllere yazdığın Leyla, senin uğruna gecelerini ağlayarak geçiren Leyla, senin sesini duymadan her gün biraz daha eksilen Leyla burada. Bak, ellerim boş ama yüreğim seninle dolu. Bak, sana getirecek bir dünyam yok ama sana verecek bir ömrüm var.”

Sonra başını göğsüme yaslasan… Hiç konuşmasak.

Ne insanların bizi ayıran sözleri kalsa aramızda ne ailelerin duvarları ne de dünyanın bitmek bilmeyen hükümleri…

Sen gözlerini kapatsan, ben saçlarını okşasam. Yıllardır içimizde biriktirdiğimiz bütün o sözler, bütün o sitemler, bütün o gözyaşları sessizce aksa aramızdan.

Sana “Beni neden böyle sevdin?” diye sormazdım Kays’ım.

Çünkü cevabını biliyorum. Sen beni yalnız yüzüm güzel diye sevmedin. Sen bende herkesin göremediği bir şey gördün. Belki bir bakışta kendini buldun, belki bir gülüşte ömrünü bıraktın. Belki de kalbin benim kalbime değdiği o ilk anda anladın; bazı insanlar insanın hayatına misafir olarak girer ama bir daha hiç çıkmazmış.

Senin kalbine misafir olmadım ben Kays’ım. Ben oraya yerleştim. Bir daha çıkmamak üzere…

Fakat şimdi düşünüyorum da keşke aşkımız yalnız kalbimizde kalsaydı. Keşke birileri onu öğrenip aramıza girmeseydi. Keşke sevmenin de bir izne, kavuşmanın da bir hükme bağlandığı bu dünyada doğmasaydık. Keşke insanlar birbirini severken önce soyunu sopunu, malını mülkünü, adını sanını değil de yüreğini sorabilseydi.

Belki o zaman sen hâlâ Kays olurdun.

Belki ben hâlâ Leyla…

Belki bir gün bir ağacın altında oturup birbirimizin ellerini tutarak yaşlanırdık. Sen bana şiirler okurdun, ben sana susarak eşlik ederdim. Akşam olunca birlikte eve döner, sabah olduğunda birbirimizin yüzünü görerek güne başlardık. Senin adını fısıldamak için geceleri beklemez, seni özlemek için uzaklara bakmazdım.

Ah, Kays’ım…

İnsan en çok da hiç yaşanmamış güzel günlerin yasını tutarmış. Ben şimdi seninle yaşayamadığım günlerin yasını tutuyorum. Hiç birlikte yürüyemediğimiz yolların, hiç beraber seyredemediğimiz gün batımlarının, hiç başımı yaslayamadığım omzunun hasretiyle yanıyorum.

Seninle yaşlanmayı hayal etmiştim ben. Saçlarımıza aklar düştüğünde bile birbirimize ilk günkü gibi bakmayı, ellerimiz titrediğinde birbirimizin elini tutmayı, gözlerimiz eskisi kadar iyi görmediğinde bile birbirimizi kalbimizle tanımayı…

Şimdi sen çöllerde yaşlanıyorsun, ben hasretimde. Senin yüzüne güneş vuruyor, benim içime ayrılık. Senin saçlarına rüzgâr dokunuyor, benim saçlarımın arasından yalnız zaman geçiyor.

Söyle sevdiğim, bizim suçumuz neydi? Birbirimizi sevmek mi?

Bir insanın adını kendi adından daha çok anmak mı?

Bir bakışın içine koca bir ömür sığdırmak mı? Yoksa Allah’ın bize verdiği şu kalpleri, birbirimizden başka kimseye ait hissetmemek mi?

Bilmiyorum Kays’ım. Bildiğim tek şey, seni sevmekten hiç pişman olmadığım. Bu sevda bana acıyı öğretti, sabretmeyi öğretti, susmanın bazen haykırmaktan daha çok can yaktığını öğretti. Bana insanın birine kavuşamasa da onu yüreğinde taşıyabileceğini gösterdi.

Ama bütün bunları öğrenmek için seni kaybetmem şart mıydı?

Senin çöllere düşmen, benim sensizliğe mahkûm olmam şart mıydı?

Bazen korkuyorum Kays’ım. Bir gün seni bulduğumda beni tanımamandan korkuyorum. Gözlerindeki o eski ışığın sönmüş olmasından, yüzümdeki çizgileri yabancı bulmandan, sesimi duysan bile artık içinin titrememesinden korkuyorum. Çünkü ben seni hâlâ ilk günkü Kays olarak hatırlıyorum. Gözlerimin içine bakarken utanan, elimi tutmaya kıyamayan, adımı söylerken bile kalbini ele veren o güzel yürekli adam olarak…

Ya sen beni unuttuysan?

Ya çöllerin sessizliği sana benim sesimden daha yakın geldiyse?

Ya geceleri yıldızlara anlattığın Leyla, gündüzleri hatırlamak istemediğin bir hatıraya dönüştüyse?

Hayır, hayır…

Bunu düşünmek bile canımı yakıyor. Sonra kendime kızıyorum. Seni tanıyorum diyorum. Benim Kays’ım unutmaz. Çünkü sen bir yüzü değil, bir ömrü sevdin. Bir gülüşü değil, o gülüşün ardındaki ruhu sevdin. Senin sevdan gelip geçici bir heves olsaydı çoktan dinerdi. Oysa sen, yokluğumda bile beni var etmeye devam ediyorsun.

Benim adımı anarak yaşıyorsun. Benim adımı anarak acı çekiyorsun. Benim adımı anarak dünyaya meydan okuyorsun. Belki de bu yüzden seni affedemiyorum Kays’ım.

Beni böylesine sevdiğin için değil…

Kendini benden mahrum bıraktığın için.

Senin o güzel gözlerinin çöllerde yıpranmasına, ellerinin taşlara değmesine, ayaklarının dikenlerle kanamasına razı gelemiyorum. Sen benim için yanarken ben senin acını dindiremiyorsam, bu sevdanın neresinde duracağımı bilemiyorum. Sana koşmak istiyorum ama yollar kapalı. Sesini duymak istiyorum ama aramızda dağlar var. Sana dokunmak istiyorum ama ellerim yalnızlığın soğuk duvarlarına uzanıyor.

Keşke aşk yalnızca sevmek olsaydı.

Keşke sevmek, sevdiğinin acısını azaltmaya yetseydi.

Keşke bir insanın kalbi, başka bir insanın yarasına merhem olabilseydi. O zaman sana bütün kalbimi açardım Kays’ım. İçimdeki her şeyi önüne sererdim. Biriktirdiğim gözyaşlarını, susturduğum çığlıkları, geceler boyu sakladığım hayallerimi sana verirdim. Sen de benim ellerimi tutardın. İkimiz de birbirimizin yaralarını görürdük. Belki iyileşemezdik ama en azından acımızı paylaşırdık. Çünkü insan bazen iyileşmek istemez sevdiğim. Yalnızca acısının anlaşıldığını bilmek ister.

Ben senin acını anlıyorum Kays’ım. Sen de benimkini anla. Benim suskunluğumu sevgisizlik sanma. Sana gelemeyişimi seni istemeyişimle karıştırma. Bazen insanın kalbi bir yere koşarken ayakları başka bir yerde esir kalır. Benim kalbim seninle, ayaklarım ise beni senden uzak tutan dünyanın içinde.

İnan bana, her gece kalbimin peşinden gitmeye çalışıyorum. Gözlerimi kapatınca çöllerine geliyorum. Seni uzaktan görüyorum. Bir kayanın üzerine oturmuş, başını ellerinin arasına almışsın. Dudakların kıpırdıyor. Adımı söylüyorsun. Yanına geliyorum ama sen beni görmüyorsun. Omzuna dokunuyorum, elimi tutmuyorsun. Sana “Kays!” diye sesleniyorum, dönüp bakmıyorsun.

Sonra uyanıyorum. Anlıyorum ki insanın en büyük çaresizliği, rüyasında bile kavuşamadığı birini gerçekte beklemesidir. Yine de bekliyorum sevdiğim.

Beni bekle demeye hakkım var mı, bilmiyorum. Seni daha fazla acıya mahkûm etmeye gönlüm razı değil. Fakat Kays'ı unut demek de dilime varmıyor. Çünkü ben seni unutmayı hiç öğrenemedim. Öğrenmek için de bir gayret göstermedim. Bazı isimler vardır ki insan onları unutursa kendi varlığından bir parça eksilir. Sen benim eksilmeyen yanım, Kays’ım.

Bana ne derlerse desinler, ben seni kalbimin en kuytu yerinde saklıyorum. Kimsenin görmediği, kimsenin dokunamadığı, kimsenin hüküm veremediği bir yerde…

Orada hâlâ elimi tutuyorsun. Orada hâlâ bana gülümsüyorsun. Orada hâlâ bir gün kavuşacağımıza inanıyoruz.

Belki bu dünya bize kavuşmayı çok gördü. Belki insanların koyduğu sınırlar, bizim çizdiğimiz hayallerden daha güçlü çıktı. Belki de kader, bize aynı hikâyenin iki ayrı ucunda durmayı yazdı. Ama bir şeyi unutma Kays’ım: Bizi ayıran mesafeler, birbirimizi sevdiğimiz gerçeğini değiştiremez.

Sen çöllerde benim adımla dolaşırken ben bu dünyanın içinde senin adını kalbimde taşıyorum. Senin Mecnun oluşun, benim Leyla oluşumdan ayrı değil. Senin hikâyen benimle başladıysa benim acım da seninle anlam buldu.

İnsanlar bizim hikâyemizi anlatırken seni Mecnun, beni Leyla diye anacaklar belki. Çocuklar adımızı duyacak, şairler bizi şiirlerine yazacak, âşıklar birbirlerine bizi örnek gösterecek. Yıllar geçecek, yüzler değişecek, şehirler kurulup yıkılacak. Ama bir yerlerde bir insan sevdiğine kavuşamadığında bizim adımızı hatırlayacak. İşte o zaman, belki de ilk kez gerçekten kavuşacağız. Çünkü biz yalnızca birbirimizi sevmedik Kays’ım. Biz, kavuşamayan bütün sevdaların hatırası olduk. Birbirine elini uzatıp da dokunamayanların, aynı gökyüzüne bakıp ayrı yerlerde ağlayanların, sevdasını içinde büyütüp dünyaya anlatamayanların sesi olduk.

Yine de ben bütün bunların arasında yalnızca senin Leyla’n olmak isterdim. Bir hikâyenin adı olmak değil…

Bir adamın ömrü olmak isterdim. Bir şiirde anılmak değil…

Bir akşam seninle aynı sofraya oturmak, aynı ekmeği bölüşmek, aynı pencereden yağmuru seyretmek isterdim.

Senin Mecnun oluşunu değil, benimle huzur buluşunu görmek isterdim.

Biliyor musun Kays’ım, bazen sana kızıyorum. Bütün dünyayı karşına alıp çöllere düştüğün için, kendini bu kadar tükettiğin için, beni böylesine çaresiz bıraktığın için sana kızıyorum. Sonra birden yüzün geliyor gözlerimin önüne. O mahcup tebessümün, adımı söylerken titreyen sesin, bana bakarken saklamaya çalıştığın sevgin…

Bütün kızgınlığım bir damla gözyaşına dönüşüyor. Çünkü ben sana kızarken bile seni seviyorum. Sana sitem ederken bile seni özlüyorum. Sana gelmeyeceğimi söylerken bile içimde bir yer, yolunu gözlüyor.

İnsan kalbine söz geçirebilir mi Kays’ım?

Ben geçiremedim. Belki sen de geçiremedin. Belki bizim bütün hikâyemiz, iki kalbin de kendi sahibine itaat etmemesinden ibarettir.

Şimdi bu mektubu bitirmem gerekiyor. Oysa sana anlatacak daha ne çok şeyim var. Bir ömür konuşsam bitmeyecek, bin mektup yazsam eksik kalacak sözlerim var. Kalemimi bıraksam da içimde sana yazmaya devam edecek bir yürek taşıyorum.

Bu mektup sana ulaşır mı, bilmiyorum.

Belki bir yolcu alır eline, belki rüzgârın önüne düşer, belki de hiç kimse okumadan kumların arasında kaybolur ama olsun. Ben yine de yazdım. Çünkü bazı sözler sahibine ulaşmasa da söylenmeyi hak eder.

Sen benim sana söyleyemediğim bütün sözleri hak ediyorsun Kays’ım.

Sana son bir şey söyleyeceğim. Eğer bir gün çöllerde yürürken rüzgâr yüzüne dokunursa, gözlerini kapat. Belki o rüzgârın içinde benim nefesim vardır. Eğer bir gece yıldızlardan biri diğerlerinden daha parlak görünürse, başını kaldırıp ona bak. Belki ben de aynı yıldızı seyrediyorumdur. Eğer bir gün içindeki fırtına diner de kalbin sana sessizce huzur verirse, bil ki ben o gün seni düşünürken gülümsüyorumdur.

Beni her yerde arama sevdiğim. Bazen insan en çok aradığı yerde değil, en çok hissettiği yerde bulunur.

Ben senin çöllerinde yürüyemem belki ama sen benim kalbimde her zaman yürüyebilirsin. Sana sarılamam belki ama adını her andığımda içimde sana yer açabilirim. Bir gün kavuşur muyuz, bilmiyorum. Fakat bu dünyada kavuşmak kadar gerçek bir şey daha varsa, o da insanın birini bütün imkânsızlıklara rağmen sevmeye devam etmesidir.

Ben seni seviyorum Kays’ım.

Adın Kays iken de…

Sana Mecnun dediklerinde de…

Çöllerde kaybolduğunda da…

Dünya seni benden uzaklaştırdığında da…

Ben seni, bana ait olamadığın hâlde içimde senden başka kimseye yer bırakmayacak kadar seviyorum.

Eğer bir gün bu mektubu okursan, senden tek bir ricam olacak: Kendine iyi bak sevdiğim.

Çöllerin ortasında bile olsan kendini unutma. Benim adımı anarken kendi adını da hatırla. Beni severken kendini de sev. Çünkü ben senin yalnızca aşkınla değil, varlığınla da kıymet bulmanı isterdim. Senin bir kayanın dibinde gözyaşı dökmene değil, başını göğe kaldırıp yaşamaya devam etmene razıyım.

Benim için değilse bile bir zamanlar birbirimize sunduğumuz o güzel hayaller için yaşa.

Ve bil ki bir kadın, kendisini seven bir adamın adını yüreğinde taşıyorsa, aralarına ne kadar mesafe girerse girsin o adam bütünüyle yalnız değildir.

Sen yalnız değilsin Kays’ım.

Senin Leyla’n var.

Her gece senin için dua eden, her sabah adını içinde uyandıran, seni kimsenin anlayamadığı kadar anlayan bir Leyla’n… 

Gözlerim yine doldu. Bu kâğıda daha fazla gözyaşı düşürürsem kelimelerim silinecek. Oysa ben istiyorum ki sana olan sevgim, yıllar sonra bile okunabilsin.

Belki bir gün birileri bu mektubu bulur. Belki birileri okurken ağlar. Belki bir âşık, sevdiğinin elini biraz daha sıkı tutar. Belki bir kadın, kalbinde sakladığı adamın adını ilk kez yüksek sesle söyler. Belki o zaman, bizim yaşanmamış ömrümüz başka birilerinin mutluluğuna dokunur. İşte o vakit, bütün acılarımıza rağmen, hikâyemizin boşa yaşanmadığını düşünürüm.

Sana son kez sesleniyorum:

Kays’ım…

Eğer bir gün çöllerin biterse, eğer bir gün yolun denize çıkarsa, eğer bir gün başını kaldırıp ufka bakarsan, beni hatırla. Ben senin için çöllere düşemeyen ama sensiz de bir türlü kendi yolunu bulamayan Leyla…

Ben seni uzaktan seven değil, sana yakın olamadığı için her gün biraz daha uzaklaşan Leyla…

Ben dünyanın gözünde yalnızca bir isim, senin gözünde bir ömür olmak isteyen Leyla…

Sana kavuşamadım diye seni sevmekten vazgeçmedim.

Sana ulaşamadım diye sana yazmaktan vazgeçmedim.

Sana söyleyemediğim bütün sözleri şimdi şu son cümleye sığdırıyorum:

Ey benim çöllere düşen sevgilim; eğer aşkından Mecnun olduysan, bil ki ben de sana kavuşamamanın adıyla Leyla oldum.

Sen çöllerde beni ararken, ben içimde seni aradım. Sen benim adımla dünyadan vazgeçtin, ben senin hatıranla dünyaya tutundum. Belki bu ömür bizi birbirimize vermedi ama kalbim, senden başkasına ait olmayı hiçbir zaman öğrenmedi.

Sana kavuşamadığım her gecenin sabahında,

Seni özlediğim her nefesin ardında,

Adını kimseye duyuramadığım her duanın içinde…

Seni seven,

Leyla’n.

“Şafak söktü yine, Sunam uyanmaz,

Hasret çeken gönül derde dayanmaz.

Çağırırım Sunam sesim duyulmaz,

Uyan Sunam uyan derin uykudan…”

(Türküden alıntı – Anonim)

Suna Hanım , Fahri Kayhan’ın dünyasıydı.

Fahri Bey Sevdiğini gizlemezdi ; eşini över, adını her fırsatta diline dolardı .

Suna da onu severdi.Sakin, derin ve sarsılmaz bir sevgiyle…

Onların aşkı çevrede bilinir, gıptayla anılırdı.

Kimse bu evde bir gün şüphenin kapıdan içeri gireceğini düşünmezdi.

Birlikte kurdukları hayat çevrede dillere destandı.

Aralarına bir gölge düşebileceğine kimse ihtimal vermezdi.

Ta ki o hamam günü gelene kadar…

Kadınlar, adet olduğu üzere birlikte hamama gitmişti.

Buharın, suyun ve kahkahanın arasında önemsiz sanılan bir ayrıntı, birinin gözüne takıldı.

Suna’nın sırtındaki bir ben…

Neriman hanım gördü.

Ve gördüğünü, eve döndüğünde kocasına anlattı.

Söz, ağızdan çıktıktan sonra artık kimsenin kontrolünde değildi.

Günler sonra Fahri Bey, evinin yakınındaki kahvehanede Mustafa Bey’le karşılaştı.

Aralarında eski bir gerginlik vardı.

Ama Mustafa Bey, tartışmayı başka bir yere çekti:

“Sen benimle uğraşacağına,” dedi,

“karına sahip çık. Ben senin karının sırtındaki beni bile bilirim.”

O an…

Fahri Bey’in içinden bir şey koptu.

Nasıl olurdu?

Suna’nın sırtındaki beni bir yabancı nasıl bilebilirdi?

Eve döndüğünde susturamadı kendini.

Sordu.

Suna’ya her şeyi anlattı.

Suna Hanım şaşkındı…

İncinmiştir.

Ama sakindi.

İhanet etmediğini söyledi.

Yemin etti.

Açıkladı…

Ama şüphe, bir kere kalbe düştü mü oradan kolay kolay çıkmazdı.

Fahri Bey değişmeye başladı.

Bakışları soğudu.

Sözleri kısaldı.

Sevgi, yerini mesafeye bıraktı.

O akşam büyük bir tartışma çıktı.

Fahri Bey evden çıktı.

Geceyi dışarıda geçirdi.

Sabah döndüğünde şafak söküyordu.

Evde bir sessizlik vardı…

Ama bu sefer başka türlü.

Suna Hanım, yaşamını yitirmişti.

Şafak gerçekten de sökmüştü.

Ama o sabah, güneş hiçbir yere yetişememişti.

Yanında bir mektup vardı.

“Kusura bakmayın Beyim.

Şüphelerinizin nedenini uzun zamandır

 biliyordum.

Adımı temize çıkarmanın başka bir yolunu

bulamadım.

Şunu unutma…

Ben seni asla aldatmadım.”

Fahri Bey,

Elleri titreyerek ipi çözdü.

Ama zaman, bir kez geçince geri dönmezdi.

O an kelimeler bitti.

Gözyaşı yetmedi.

Bağlamayı eline aldı.

“Çağırırım Sunam …” dedi.

Sesi evin duvarlarında kayboldu.

Duyulmadı.

“Uyan Sunam uyan…”

Ama bazı uykulara ses yetmezdi.

O ağıt,

O sabah doğdu.

Sunam Türküsü,

Bir kadının masumiyetinin

Ve bir adamın geç kalmış pişmanlığının sesidir.

Bugün söylendiğinde,

Sadece bir ezgi duyulmaz.

Bir şüphenin nelere mal olduğunu anlatır.

Sunam, bir türküden fazlasıdır.

Geç kalınmış bir güvenin

geri dönmeyen sevdanın adıdır.

Toprağın altında soğuyan bir evladın ardından usul usul tüten o mutfaklarda, zaman saatle ölçülmezdi. Zaman, soğuyan çay bardağında, kurumuş yufka kırıntısında, kapı arkasında unutulmuş bir hırkanın ipliğinde eskir ve çürürdü. ​Eftelya, o ağır ahşap masanın başında, sırtını duvara vermiş oturuyordu. Adı Rumca bir deniz fısıltısını andırsa da kendisi, bozkırın ortasında çatlamış, kurak bir topraktan farksızdı. İki kızı vardı Eftelya’nın. Biri hayatın hengamesine kapılıp büyümüştü ama diğeri, o minik kızı, baharın henüz tazeliği üzerindeyken çekip gitmişti. Toprağın altına daha açmamış tomurcuğu gencecik bedeni koyup üzerine üç kürek toprak atmak, bir ananın göğüs kafesini sonsuza dek açık bir mezara çevirmeye yeterdi. ​Dışarıda akşamüstünün o nefti, kasvetli morluğu çöküyordu. Evin içi rutubet, yanık odun ve yıllanmış keder kokuyordu. Eftelya’nın parmakları, önündeki bakır tabağın kenarına takılı kalmıştı. Kenarları aşınmış, kalayı gitmiş o tabak. O günden beri eve giren her lokma, mutfağa giren her rüzgâr bir cinayetti sanki. ​Küçük kızının toprağın altında çürümeye terk edildiği bir dünyada, bir ananın iştahla ekmek çiğnemesi kadar ağır bir utanç olabilir miydi? Her akşam o sofrayı kurmak zorundaydı. Katlanmak, pişirmek, kaynatmak. Ama o tencereden kendi tabağına aktardığı her kaşık çorba, boğazından aşağı inerken genzini yırtan, ciğerini eriten bir kezzaba dönüşüyordu. Çiğnediği her ekmek lokması, sanki fırından yeni çıkmış köz bir kömür gibi dilini, damağını, vicdanını dağlıyordu. ​Ne zaman birileri gelse, ne zaman biri "Ayakta dur, bak bir kızın daha var" dese, Eftelya başını sallar, hiçbir şey söylemezdi. İnsanlar acının bağırarak yaşandığını sanırlardı. Oysa gerçek acı, kaskatı bir sessizlikti. Genzine oturan o alev balgamını yutkunurken içinden ​"içtiğim kezzap, yediğim ateştir."

"Benim yandığım yerden yanmadılar ki bilsinler bu acıyı söylemesi kolay onlara." diye düşünürdü.

​Gerçekten de öyleydi. O günden sonra içtiği bir yudum soğuk su dahi, boğazından bir kezzap gibi yakarak süzüldü o su, kızının kuruyan dudaklarına değemiyordu. Sofradaki her katık, avuçlarına aldığı bir ateş parçasıydı; kızının toprağı ise soğuktu. Yaşamak, onun için bir ceza; nefes almak, evladına karşı işlenmiş bağışlanmaz bir suç haline gelmişti. ​Pencere pervazına birikmiş tozların üzerine düşen bir damla yağmuru izledi. Damla, toza değdiği an yok oldu, geriye sadece çamursu bir leke bıraktı. Eftelya’nın gözyaşları da dışarı süzülmüyordu artık, hepsi içeriye, o sönmeyen yangının tam ortasına akıyordu. Yüzündeki hatlar, zamanın değil, evlat acısının derinleştirdiği birer kanyon gibiydi. ​Eftelya yanı başındaki kızının gözlerinin içine baktı. Artık o gözlerde ne bir feryat vardı ne de bir damla yaş. Sadece bir kadının, evladından sonra ayakta kalabilmek için her gün kendi içindeki o ateşi nasıl çiğnediğinin kaskatı, çaresiz ve kapkaranlık gerçeği vardı.

                     DİLEK SARIKAYA

 Menajer :ilayda Can & Dilara sarıkaya ​

​Deniz, Zeynep’i dar koridordan geçirerek sahaf dükkânının arka tarafındaki çalışma odasına götürdü. İçerisi düzenli dizilmiş kitap rafları, ahşap bir çalışma masası, iki sandalye, mini bir buzdolabı ve köşede evrak dolabının yer aldığı derli toplu bir alandı. Duvar apliklerinin sıcak ışığı odaya dingin bir hava veriyordu.

​Deniz kapıyı kapatıp sürgüledi. Bir süre konuşmadı. Zeynep’in yüzündeki korkuyu gördükçe sorularını sormakta acele etmiyor, onu sıkıştırmaktan kaçınıyordu. Masanın önündeki sandalyeleri işaret etti:

​— Geç otur Zeynep.

​Zeynep sandalyelerden birine çöktü. Deniz de karşısına oturdu:

​— Şimdi baştan anlat. Selim’in evine neden gittin?

​— Eşyalarımı almak için. Anahtarını da bırakacaktım.

​— Kapı kilitli miydi?

​Zeynep başını iki yana salladı:

​— Aralıktı. Önce içeride biri olduğunu düşündüm. Seslendim ama cevap gelmedi. Sonra içeri girdim.

​— Selim’i nerede buldun?

​— Çalışma odasında yerdeydi. Hareket etmiyordu. —Zeynep ellerini birbirine kenetledi.— Yanına gittim. Bileğini kontrol ettim. Nabzını bulamadım.

​Deniz, onun yüzünü dikkatle izledi:

​— Polisi aramadın.

​— Hayır.

​— Neden?

​— Çünkü birkaç saat önce herkesin içinde tartışmıştık. Bana tehditler savurmuştu. Polisler bunu öğrenirse ilk benden şüpheleneceklerini düşündüm.

​— Bu, kaçmanı açıklayabilir ama seni şüpheli olmaktan kurtarmaz Zeynep.

​— Biliyorum... —Sesi kısıldı.— O an ne yapacağımı düşünemedim. Koridordan bir ses geldi. Birinin yaklaştığını sandım. Korktum ve çıktım.

​Deniz bir süre sessiz kaldı. Ardından sordu:

​— Evde başka bir şey dikkatini çekti mi? Dağınıklık dışında?

​Zeynep gözlerini yere indirdi. O an zihninde beliren ayrıntıları sıraya koymaya çalıştı. Odaya ilk girdiğinde her şeyi aynı anda görmemişti. Önce yerdeki Selim’i, sonra masayı ve devrilmiş eşyaları fark etmişti:

​— Masasının üzerindeki pirinç mühür yere düştü, dedi. Ben çarptım sanırım. Ama almadım, olduğu yerde bıraktım.

​— Ona dokundun mu?

​— Hatırlamıyorum. Bilerek dokunmadım. Yalnızca Selim’in bileğini kontrol ettim.

​Deniz başını salladı. Bu ayrımın önemli olduğunu biliyordu. Zeynep’in neye dokunduğu, neye dokunmadığı ancak olay yeri incelemesinin bulgularıyla değerlendirilebilirdi:

​— Başka?

​Zeynep birden başını kaldırdı:

​— Masasının çekmecesi…

​— Ne olmuş çekmeceye?

​— Yamuk şekilde açıktı. Kilit kısmı da hasarlı gibiydi. O an üzerinde durmadım. Selim’i görünce başka bir şey düşünemedim.

​— İçinde ne olduğunu biliyor musun?

​— Hayır. Ama bazı belgelerini yanında taşıdığını biliyorum. Siyah deri bir çantası vardı. Onu neredeyse her yere götürürdü.

​— Evde miydi?

​Zeynep bir süre düşündü:

​— Görmedim.

​— Emin misin?

​— Evet. O çanta orada olsaydı dikkatimi çekerdi. Selim onu kolay kolay yanından ayırmazdı.

​Deniz ayağa kalkıp evrak dolanının yanındaki mini buzdolabından bir şişe soğuk su çıkardı. Plastik bardağa doldurup Zeynep’e uzattı:

​— Çekmecenin hasarlı olması, birinin zorla açıp birşey aradığı anlamına gelebilir. Ama çanta başka bir yerde de olabilir. Şimdilik bildiğimiz tek şey, senin onu evde görmediğin.

​— Biliyorum. Ama Selim, onu yanından asla ayırmadı. İçinde bazı şeyleri saklardı. İnsanları zor durumda bırakabilecek belgeler tuttuğunu duymuştum.

​— Nereden duydun?

​— Bir keresinde telefonda konuşurken birinden söz etmişti. Elinde belgeler olduğunu, gerektiğinde bunları kullanacağını söylüyordu. Kimin hakkında konuştuğunu bilmiyorum.

​Deniz’in yüzündeki ifade değişti. Sahaf çevresinde, Selim’in iş ilişkileri ve bazı yayınevleriyle yaşadığı anlaşmazlıklar hakkında söylentiler duymuştu. Ancak bunların çoğu, kaynağı belirsiz konuşmalardan ibaretti. Bunları Zeynep’e kesin bilgi gibi aktarmak istemedi:

​— Ben de onun hakkında bazı şeyler duydum, dedi. Ama söylentiyle hareket edemeyiz. Çekmecede ne vardı, çantasında ne taşıyordu, bunları bilmiyoruz.

​Zeynep suyu içerken bardağı tutan elleri titriyordu:

​— Peki, şimdi ne olacak?

​— Öncelikle şunu bil: Burada saklanarak bu işin içinden çıkamazsın. Polis o tartışmayı öğrenirse eninde sonunda sana ulaşır. Polise gitmeyip saklandığın ortaya çıkarsa şüpheleri tamamen üzerine çekersin.

​— Ya beni tutuklarlarsa?

​— Bunu ben bilemem. Ama gerçeği anlatmadan, kendi aleyhine yorumlanabilecek boşluklar bırakıyorsun.

​Zeynep cevap vermedi. Deniz’in sözleri canını sıkmıştı ama haksız olduğunu da söyleyemiyordu:

​— Bir şey daha var, dedi sonunda. Selim’in ölümünden önce evde başka biri var mıydı, bilmiyorum. Ben geldiğimde onu gördüm. Öncesinde ne olduğunu görmedim.

​— Öyleyse yalnızca gördüklerini anlatacaksın. Tahminlerini gerçekmiş gibi söylemeyeceksin.

​Deniz masanın üzerindeki ajandayı kenara çekti. Zeynep bardakta kalan suyu içerken aklında aynı soru dönüp duruyordu: Selim’in evinden ayrıldıktan sonra içeri giren biri olmuş muydu?

​Bunu bilmiyordu. Koridorda duyduğu sesin kime ait olduğunu da…

​Selim’in evindeki incelemeler sürerken Başkomiser Tarık, salonun girişinde durup ekibin çalışmalarını izliyordu. Olay yeri inceleme görevlileri fotoğraf ve ölçüm işlemlerini tamamlıyor, belirlenen noktalardan parmak izi ve örnek topluyordu. Eşyaların konumu kaydedilmiş, masanın çevresi ayrıca incelenmek üzere işaretlenmişti.

​Komiser Yardımcısı Murat, elindeki notlarla Tarık’ın yanına geldi:

​— Çay bahçesindeki tartışmayı doğrulayan ilk bilgiyi aldık, dedi. İşletmedeki garsonlardan biri bilgi verdi. Maktulün ölümden birkaç saat önce bir kadınla şiddetli şekilde tartıştığını, kadının masayı terk ederken Selim’in arkasından ‘Zeynep!’ diye bağırdığını söylemiş. Ancak kadının soyadını veya kimliğini henüz bilmiyoruz.

​— Çay bahçesinde veya caddede kamera var mı?

​— İşletmenin kendi kamerası yok ama sokağın başındaki açıyı gören bir iş yeri kamerası tespit ettik. Ekipler görüntüleri almaya gitti. Kadının eşkâlini oradan netleştireceğiz.

​Tarık salona doğru baktı:

​— Güzel. Tartışmayı doğrudan görenlerle sadece sesleri duyanları ayırın. Sırf tartıştılar diye kimseyi doğrudan katil ilan edemeyiz. Peki, adli tıp uzmanı ilk tespiti yaptı mı? Ölüm nedeni ne?

​Murat elindeki rapora baktı:

​— Maktul göğüs bölgesine aldığı tek bıçak darbesiyle hayatını kaybetmiş başkomiserim. Bıçak olay yerinde yok. Kesici alet götürülmüş. Olay yeri inceleme ekipleri masadaki pirinç mühür üzerinden ve yüzeylerden parmak izi örnekleri topladı. Laboratuvar sonuçları çıkmadan izlerin kime ait olduğu netleşmez. Masadaki çekmecenin kilit kısmındaki hasarı da kayda aldık. Ancak bu hasarın ne zaman oluştuğunu, olayla bağlantısı olup olmadığını şu aşamada söyleyemeyiz.

​Tarık başını salladı:

​— Sonuçları bekleyelim. Tahminler raporların yerini tutmaz.

​Murat yeniden söze girdi:

​— Başkomiserim, Selim’in ajansı ve iş yeri adresi belirlendi. Kadıköy’de bir içerik ve yayın ajansında çalışıyormuş.

​— Güzel. Bir ekibi vakit kaybetmeden ajansa gönderin. Selim’in iş ortakları, çalışanları ve son zamanlarda sıkıntı yaşadığı müşterileri kimler, hepsini tek tek saptayın. İş yerindeki bilgisayarını ve mesai arkadaşlarının ifadelerini de incelemeye alalım.

​Polis memuru Ece, elindeki tutanağı kontrol ederek yanlarına geldi:

​— Başkomiserim, Selim’in son günlerdeki iletişim kayıtlarının incelenmesi için gerekli talep süreci başlatıldı. Şimdilik yalnızca mevcut bilgiler üzerinden ilerliyoruz. Kayıtlar geldiğinde ölümden önceki görüşmelerin zamanlarını diğer bulgularla karşılaştırabiliriz.

​— Önce kayıtların tamamını ve zaman aralıklarını görelim, dedi Tarık. Bir numaranın sık araması veya biriyle tartışmış olması, o kişiyi şüpheli yapmak için yeterli değil.

​Ece not aldıktan sonra olay yeri inceleme ekibine döndü.

​Tarık bir kez daha masaya ve hasarlı çekmeceye baktı. Selim’in evinde bazı sorular cevapsızdı: Çekmece neden hasar görmüştü? Bıçak neredeydi? Ve çay bahçesinde adı geçen o 'Zeynep' kimdi?

​Henüz hiçbirinin cevabı yoktu.

​Depoda Zeynep, elindeki boş bardağı masaya bıraktı:

​— Deniz, ya o çekmecede ya da Selim’in çantasında gerçekten önemli belgeler varsa?

​— Olabilir. Ama o çantanın kayıp olduğunu bile henüz kesin olarak bilmiyoruz. Sen yalnızca evde görmediğini söylüyorsun.

​— Selim onu hep yanında taşırdı.

​— Öyleyse kafeden sonra kimlerle görüşebileceğini, nereye gitmiş olabileceğini düşünmemiz gerekiyor. 

​Zeynep’in aklına Selim’in son haftalarda yaptığı telefon görüşmeleri geldi. Bazı konuşmalarını yarıda kesiyor, odaya biri girdiğinde sesini alçaltıyordu. Bir keresinde siyah deri çantasını sıkıca kapatıp ona dokunmasını bile istememişti.

​O zamanlar üzerinde durmamıştı. Şimdi her ayrıntı, cevabını bilmediği bir soruya dönüşüyordu.

​— Bir isim hatırlıyor musun? diye sordu Deniz.

​Zeynep gözlerini kapatıp düşündü. Ancak zihninde belirgin bir isim canlanmadı:

​— Hayır. Yalnızca birinden söz ettiğini hatırlıyorum. Kim olduğunu bilmiyorum.

​Deniz ona daha fazla soru sormadı. Zeynep’in anlattıklarından bir sonuç çıkarmak için erkendi. Üstelik polisin Selim’in ajansına gitmesi, çevresini araştırmaya başlaması ve çay bahçesindeki ifadelere ulaşması an meselesiydi.

​Zeynep ise henüz bilmediği bir şeyi düşünüyordu: Selim’in yanından hiç ayırmadığı siyah deri çanta gerçekten kayıpsa onu kim almıştı?

​Bu sorunun cevabı, Selim’in ölümünden önceki saatlerde saklı olabilirdi.

​Devamı yarın burada!

ÖNSÖZ

Kalbimizden Dilimize Dökülen Hikâyeler

Bazı türküler vardır; yalnızca söylenmez, yaşanır.

Bazıları bir insanın gençliğidir, bazıları ömrü, bazıları ise hiç dinmeyen bir acıdır.

Bu kitap, bir ezginin ardında kalan hayatları anlatmak için yazıldı.

Bu satırlarda anlatılanlar ne bütünüyle masaldır ne de kuru bir tarih bilgisidir.

Bunlar, halkın hafızasında taşınan gerçeklerin, ağıtların ve türkülerle mühürlenmiş kaderlerin roman diline dökülmüş hâlidir.

Her bölüm, bir türkünün ilk dizesiyle başlar. Çünkü türkü, hikâyeden önce gelir.

Hikâye, türkünün doğduğu yerdir.

Bu kitapta anlatılanlar;

— yarım kalmış sevdalar,

— kavuşamayan âşıklar,

— gurbet, yoksulluk, iftira ve kaderdir.

Ve sonunda...

her zaman bir türkü kalır.

Bu çalışma; unutulmasın diye,

eksilmesin diye,

bir daha susmasın diye yazıldı.

 AYŞE KÜÇÜKIŞIK 

İÇİNDEKİLER

SUNAM

ÇANAKKALE TÜRKÜSÜ

HEY ONBEŞLİ 

HASTANE ÖNÜNDE İNCİR AĞACI 

SARI GELİN _ERZURUM ÇARŞI PAZAR 

YARİM İSTANBUL’U MESKEN Mİ TUTTUN? 

GÜVERCİN UÇUVERDİ / MİSKET 

HEKİMOĞLU 

YÜKSEK YÜKSEK TEPELERE EV KURMASINLAR 

ORMANCI 

SUZAN SUZİ 

MERDO 

ZAHİDEM 

AK TAŞ DİYE BELEDİĞİM 

NOT 

Siz hangi türkünün hikâyesini merak ediyorsunuz? Yorum yazın, ben yazayım.

​Mecnun etti aşkın beni!

​Bir zamanlar adımla çağrılan biriydim ben. Annemin sesinde Kays’tım, babamın gözünde evlat, insanların arasında sıradan bir insandım. Sonra sen çıktın karşıma. Bir bakışınla içime öyle bir dünya kurdun ki o dünyanın içinde senden başka kimseye yer kalmadı. Adımı unuttum Leyla’m, yüzümü unuttum, kim olduğumu unuttum. İnsanlar bana Mecnun demeye başladı. Oysa hiçbiri bilmedi ki ben delirmedim; ben yalnızca seni sevmekten aklımın sınırlarını aştım.

​Mecnun etti aşkın beni, Leyla’m!

​Şimdi çöllerdeyim. Başımın üzerinde kavurucu bir güneş, ayaklarımın altında kızgın kumlar var. Geceleri yıldızlarla konuşuyor, gündüzleri rüzgâra seni soruyorum. Bir kervan geçiyor önümden, içlerinden birinin yüzünde sana benzer bir ifade arıyorum. Bir kuş kanat çırpıyor gökyüzünde, kanadına bir mektup bağlayıp sana göndermek istiyorum. Bir ceylan gözlerimin içine bakıyor; senin gözlerini hatırlatıyor bana. Sarılıyorum ona, sanki sana sarılmışım gibi…

​Ah Leyla’m!

​Şu çölde bir tek sen yoksun. Her şey senden bir iz taşıyor da sen hiçbir yerde yoksun. Kumlar ayak izlerimi saklıyor, rüzgâr sesimi alıp götürüyor, geceler gözyaşlarımı karanlığına gömüyor. Ben ise her sabah yeniden doğuyorum, belki bugün seni görürüm diye. Her akşam biraz daha ölüyorum, yine sana kavuşamadan güneş battığı için.

​Söyle bana Leyla’m, insan birini bu kadar sever de nasıl yaşar onsuz?

​Ben yaşamıyorum ki! Ben yalnızca nefes alıyorum. Yaşamak dediğin, sevdiğinin sesini duymak değil midir? Bir çift gözde huzur bulmak, bir çift sözle dünyayı unutmak değil midir? Senin adını duymadan geçen her gün, ömrümden eksilen bir yaprak gibi düşüyor toprağa. Seninle konuşamadığım her gece, içimde binlerce cümle boğuluyor.

​Ben sana söyleyemediklerimi yıldızlara anlatıyorum.

​Bak, bu gece yine gökyüzü dolu. Her yıldız bir hatıramız gibi parlıyor. Şu en parlak olanı hatırlıyor musun? Çocukken gecenin karanlığında birbirimize baktığımız günleri… Belki o zamanlar aşkın ne olduğunu bilmiyorduk. Belki yalnızca yan yana durmanın, aynı gökyüzünün altında nefes almanın güzelliğini seviyorduk. Meğer insanın ömrü boyunca arayacağı cennet, bazen çocukluğunda bir başkasının gözlerine saklanırmış.

​Ben o cenneti sende buldum, Leyla’m.

​Sonra dünya girdi aramıza. İnsanların sözleri, ailelerin korkuları, geleneklerin duvarları örüldü önümüze. Biz birbirimize gönül vermişken başkaları gönlümüzün hesabını tutmaya kalktı. Sanki sevgi bir suçmuş gibi başımızı eğmemizi istediler. Sanki iki kalbin birbirini seçmesi, dünyanın düzenini bozacakmış gibi bizi birbirimizden ayırdılar.

​Oysa ben senden servet istemedim, Leyla’m. Bir saray, bir taht, bir ömürlük saltanat istemedim. Ben yalnızca bir kez elini tutmak, gözlerinin içine bakarak adını söylemek istedim. Bir akşam başımı dizlerine koyup bütün dünyanın gürültüsünden uzaklaşmak istedim. Sen saçlarımı okşarken uykuya dalmak, sabah gözlerimi açtığımda ilk seni görmek istedim.

​Benim bütün zenginliğim sendin.

​Bunu kimse anlamadı.

​Bana deli dediler. Aklını yitirmiş, kendini kaybetmiş, çöllerde boş yere dolaşan bir adam dediler. Beni görenler acıdı, arkamdan konuşanlar güldü. Bir zamanlar adımı bilenler şimdi hikâyemi anlatır oldu. Ama hiçbiri dönüp de sormadı: “Ey Kays, senin kalbinde ne koptu da bu hâle geldin?”

​Sorsalardı onlara seni anlatırdım.

​Derdi ki kalbim: “Bir insanın başka bir insanda kendini bulmasıdır aşk.” Ben sende kendimi buldum, sonra seni kaybedince kendimi de kaybettim. Şimdi bu çöllerde aradığım sen misin, yoksa senin yanında bıraktığım eski Kays mı, bilmiyorum.

​Belki de ben seni aramıyorum artık, Leyla’m. Belki seninle tamamlanan yanımı arıyorum.

​Ama ne zaman adını ansam içimde bir şey ayağa kalkıyor. Yorgunluğum susuyor, açlığım unutuluyor, yaralarım sızlamayı bırakıyor. Bir anlığına bütün çöl çiçek açıyor. Sanki sen uzaktan bana sesleniyorsun da ben o sese doğru koşuyorum.

​Sonra gerçek geliyor karşıma.

​Bir avuç kum, bir parça gökyüzü, bir de sensizliğin bitmeyen sessizliği…

​Ah Leyla’m, keşke bilseydin seni nasıl sevdiğimi!

​Seni yalnızca güzelliğin için sevmedim. Güzellik dediğin zamanın elinde solan bir çiçek, gençlik dediğin bir gün geride kalan hatıradır. Ben seni, adını duyduğumda içimde kopan fırtına için sevdim. Seninle konuşurken dünyanın susması, sen yanımdayken kalbimin evine dönmesi için sevdim. Bir bakışınla içimdeki bütün karanlıkların aydınlanması için sevdim.

​Ben seni, sen olduğun için sevdim.

​Hatta öyle ki artık seni anlatırken kelimelerim yetmiyor. Şairler şiirlerinde seni arıyor, ben şiirlerin arasında kayboluyorum. Onlar Leyla’yı anlatıyor, ben kendi Leyla’ma ulaşamamanın acısını yaşıyorum. Onlar aşkı birkaç mısraya sığdırıyor, benim içimdeki aşk koca bir çöle sığmıyor.

​Bazen düşünüyorum da belki de bu yüzden adımı Mecnun koydular. Çünkü benim aşkım, insanların bildiği ölçülere sığmadı. Onlar sevmeyi kavuşmak sandılar, ben seni göremediğim günlerde bile sevmeyi öğrendim. Onlar sevdiğinin yanında olmayı mutluluk bildiler, ben yokluğunda bile seninle konuşmanın yolunu buldum.

​Sen uzaktasın ama kalbime benden yakınsın.

​İşte bu yüzden sana kızamıyorum, Leyla’m. Bazen kaderime isyan ediyorum, bazen gecelere, bazen beni senden ayıran insanlara… Fakat sana kızmaya gelince dilim tutuluyor. Çünkü seni suçlamak, kalbimin en güzel yerine taş atmak gibi geliyor bana. Sen de bu dünyanın içinde kendi sınırlarına mahkûm edilmiş olabilirsin. Belki sen de geceleri başını yastığa koyduğunda gözyaşlarını kimseye göstermeden ağlıyorsun. Belki sen de benim adımı anıyor, sonra kendi kendine susuyorsun.

​Bilmiyorum.

​Bilmediğim tek şey, senin de beni benim seni sevdiğim kadar sevip sevmediğin değil. Ben senin kalbinde ne taşıdığını hiçbir zaman tam olarak bilemedim. Bilsem de seni sevmekten vazgeçmezdim. Benim sana olan sevgim bir karşılık beklemekten çoktan çıktı. Ben seni sevdim, Leyla’m. Bu sevginin karşılığını dünya vermese de kalbim senden vazgeçmeyi öğrenemedi.

​Bazen kendime soruyorum: “Kays, bir gün Leyla karşına çıksa ne söylersin?”

​İnan, hiçbir şey söyleyemem.

​Bütün bu yıllar boyunca biriktirdiğim kelimeler, seni gördüğüm an dudaklarımda birbirine karışır. Sana yazdığım mektupları, geceler boyunca kurduğum cümleleri, rüzgâra emanet ettiğim şiirleri unuturum. Yalnızca gözlerine bakarım. Çünkü insan bazı sevdalarını anlatamaz; sadece bakar ve bütün ömrünü o bakışın içine bırakır.

​Belki sana şöyle derim:

​“Leyla, bak, geldim. Senin uğruna çöllere düşen, adını sayıkladığı için aklını yitirmiş sanılan Kays geldi. Saçlarına bir tek tel değdiremeden ömrünü tüketen, sana kavuşamadan seni sevmeyi öğrenen adam geldi. Bir zamanlar seninle aynı gökyüzüne bakmayı mutluluk bilen çocuk geldi. Beni tanıdın mı, Leyla’m? Yoksa herkes gibi sen de bana Mecnun mu diyeceksin?”

​Sonra susarım.

​Çünkü senin gözlerinde bir damla yaş görsem bütün çölleri denize çevirecek kadar ağlayabilirim. Bir tebessümünle yıllardır taşıdığım acıları unutabilirim. Bir kez olsun “Kays” diye seslensen belki de adımı yeniden hatırlarım.

​Ah, adımı senden duymayı ne çok isterdim!

​Herkes bana Mecnun diyor. Bazen kendi adımı ben bile unutuyorum. Ama sen bir kez “Kays” desen içimde yıllardır uyuyan o çocuk uyanacak. Belki üzerimdeki çöl tozlarını silkeleyip doğrulacağım. Belki yeniden insanlara karışmayı, yeniden gülmeyi öğreneceğim. Belki aşkın beni delirtmediğini, yalnızca senden uzak kalmanın beni böyle bir yalnızlığa sürüklediğini anlayacağım.

​Yine de senden bir şey istemiyorum.

​Ne bana dönmeni ne beni bulmanı ne de benimle aynı acıyı taşımanı… Eğer mutluluğun başka bir yerdeyse, kalbin başka bir hayatın kapısında huzur buluyorsa ben senin mutluluğuna düşman olamam. Çünkü benim sevgim seni kendime hapsetmek değil, senin iyi olduğunu bilerek uzaktan da olsa dua edebilmektir.

​Ama bil ki Leyla’m, ben bu çöllerde yürürken her adımımda senin adını taşıyorum. Kumlar ayaklarımı yakarken içimde senin hatıran serin bir gölge oluyor. Gecenin soğuğu kemiklerime işlerken çocukluğumuzun sıcaklığı sarıyor beni. Ve ben her defasında yeniden anlıyorum: İnsan bazen birini kaybedince değil, onu bulduğu hâlde ona ulaşamayınca tükeniyor.

​Mecnun etti aşkın beni!

​Bir zamanlar gözlerinle başlayan hikâyemiz, şimdi çöllerin ortasında yazılmaya devam ediyor. Ben her gece bir satırını gökyüzüne, bir satırını kumlara, bir satırını da kalbimin en derin yerine yazıyorum. Belki bir gün biri bu satırları bulur, okur ve benim ne yaşadığımı anlamaya çalışır. Belki adımı hatırlamazlar, yüzümü bilmezler. Ama senin adını gördüklerinde kalplerinde bir sızı duyarlarsa işte o zaman bilirim ki aşkımız büsbütün kaybolmamış.

​Çünkü bazı aşklar iki insanın arasında kalmaz, zamanın hikâyesine dönüşür.

​Benim hikâyem de seninle başladı, Leyla’m.

​Ve ben bu hikâyenin hangi sayfasında olursam olayım, kalemim senin adını yazmaktan vazgeçmeyecek.

​Şimdi mektubumu bitirmem gerekiyor. Güneş yavaş yavaş çölün ardına çekiliyor. Birazdan gece olacak. Yine yıldızlarla konuşacağım, yine rüzgâra seni soracağım. Belki bu gece bir yıldız kayar gökyüzünden. Dilek tutanlar olacak. Ben dilek tutmayacağım. Çünkü benim dileğim yıllar önce senin gözlerinde gerçekleşmişti. Ben yalnızca o dileğin neden yarım kaldığını anlamaya çalışıyorum.

​Son bir şey söylemek istiyorum sana…

​Eğer bir gün yolun bu çöllere düşerse ve kumların üzerinde tek başına dolaşan bir adam görürsen sakın korkma. O adam sana zarar vermez. Belki sana bakar, belki gözlerinden iki damla yaş süzülür, belki dudakları kıpırdar da kimse ne söylediğini anlamaz.

​Ama sen anlarsın, Leyla’m.

​Çünkü o adamın dilinde yıllardır aynı isim vardır:

​Leyla… Leyla… Leyla…

​Ve eğer bir gün çölün ortasında rüzgâr sana bir ses getirirse kulak ver. Belki bir kum tanesinin içinden, belki bir gecenin sessizliğinden, belki de uzaklarda unutulmuş bir hatıradan duyarsın sesimi.

​Sana diyeceğim ki:

​“Ben hâlâ buradayım, Leyla’m. Adımı unuttum, yurdumu unuttum, kendimi unuttum. Ama seni unutmadım. Çünkü sen benim yalnızca sevdiğim kadın değil, kalbimin bir zamanlar evim dediği yer oldun. Şimdi ben o evden uzakta, kapısına bir daha varamayacağımı bile bile ömrümün sonuna kadar senin yolunu gözlüyorum.”

​Mecnun etti aşkın beni, Leyla’m…

​Ama bil ki ben bu deliliğe pişman değilim. Dünyada herkesin bir hikâyesi varsa benim hikâyemin en güzel yanı senin adını taşımasıdır. Belki kavuşamadık, belki bir ömrü yan yana geçiremedik, belki ellerimiz birbirine hiç değmedi.

​Ama ben seni sevdim.

​Hem de bir insanın kalbine sığabilecek bütün kelimelerden daha derin, bütün gecelerden daha uzun, bütün çöllerden daha uçsuz bucaksız sevdim.

​Ve şimdi, bu mektubun sonuna adımı yazarken bile kendimi senden ayrı düşünemiyorum.

​Senin Kays’ın mı desem?

​Yoksa herkesin Mecnun dediği o biçare mi?

​Ne fark eder ki, Leyla’m…

​Ben senin adınla yaşayan, senin yokluğunla sınanan, senin aşkınla Mecnun olan Kays’ım.

​Ve bu çölün ortasında, gökyüzünün şahitliğinde, kalbimin son atışına kadar seni seveceğim.

​Bir gün ölüm gelip de gözlerimi kapatırsa son nefesimde yine senin adını söyleyeceğim. Belki o zaman bu dünyada kavuşamadığımız ellerimiz, başka bir âlemde birbirini bulur. Belki orada kimse aşkımızı yargılamaz, kimse aramıza duvarlar örmez, kimse bizi birbirimizden ayırmaya kalkmaz.

​Belki orada yalnızca biz oluruz.

​Sen, ben ve yarım kalan bütün cümlelerimiz…

​O güne kadar hoşça kal, Leyla’m.

​Ben yine çöllere düşüyorum. Rüzgâr çağırıyor, yıldızlar bekliyor. Bir de içimde hiç dinmeyen o ses var. Her gece aynı şeyi söylüyor bana:

​“Yürü Kays… Belki bu gece rüzgâr, Leyla’nın kokusunu getirir.”

​Ben de yürüyorum.

​Çünkü insan bazen kavuşacağını bildiği için değil, sevmekten başka bir yol bilmediği için yürür.

​Seni bir ömürlük ömre sığdıramayan, bir çölün sessizliğine sığdıramayan, bir mektubun satırlarına sığdıramayan Kays…

​Namıdiğer Mecnun.

​Toprağın bağrından gelen, yaprağın altında saklanan öyle bir renk vardı ki onu her mevsimde bulmak da her boyada görmek de imkânsızdı. Ne göz alan sert bir parlaklığı vardı ne de solgun bir ot rengiydi... O; güneşin sıcağını içine çekmiş, insana canlılık veren demir gibi diri, üzümün özünden gelen özel bir yeşildi. Görenin gözünü yormaz, zihnine ve ruhuna ferahlık verirdi. Bu renge eski ustalar tek bir isim koymuştu: küp yeşili.

​Eski boya ustası Kadir Usta, dükkânına gelen genç çırağı Metin’e raftaki tozlu cam kavanozu göstererek şöyle derdi:

​— Bak evladım, bu gördüğün sıradan bir boya değildir. Toprak nasıl ki tohumu saklar, bu renk de üzümün özündeki gücü, canı saklar. İsim ararsan buna küp yeşili derler.

​Çırak Metin merakla sordu:

​— Usta, her yerde yeşil var. Neden herkes illa bu rengin peşine düşer?

​Kadir Usta gülümseyip cevap verdi:

​— Çünkü bu renk temizliğin ve sağlığın işaretidir. Yiyecek paketinde gördün mü içindekinin katıksız, doğal ve güvenli olduğunu anlarsın. İnsana ve doğaya zarar vermez.

​Zamanla bu renk sadece mutfaklarda kalmadı; zararsızlığın ve lekesizliğin simgesi olup her yere yayıldı. Çarşıdaki küçük bir dükkândan büyük fabrikalara, tezgâhlardan binalara kadar herkes küp yeşillinin peşine düşer oldu. Kadir Usta'nın dediği gibi, bu rengin olduğu yerde hile olmazdı; insana değer veren temiz bir emek var demekti.

​Gökyüzünün maviliği ile yeryüzünün toprağı arasında duran bu renk, doğanın kendi içindeki dengesini ve hayatın kaynağını hatırlatır. Eskiler der ki: Yeryüzünü insanın yaşamı için bir zemin gibi seren, onda salkım salkım nimetler ve gözü dinlendiren renkler sunan doğa, insanın iç dünyasına en çok bu tonla huzur verir. İnsana güç veren, damarlarında can olan her şey toprağın ve yaprağın bu sade dokusundan gelir. Güzel bir tebessüm, temiz bir lokma ve gözü dinlendiren bir yeşillik; insanın bu dünyadaki en basit ama en derin tesellisidir.

​Bugün küp yeşili, hayatın tam ortasında dürüstlüğün, temizliğin ve doğru yapılan her işin simgesi olarak duruyor. Gökyüzünün altında, yiyecekten üretime kadar dokunduğu her yerde güven ve sağlık fısıldamaya devam ediyor.

​Merdivenlerden inip şatonun dış kapısına doğru ilerledi. Ahşap oymalı devasa kapı açıldığında şatonun kasvetli zemin katına dışarıdan gün ışığı doldu. Gülümseyerek dışarı çıktı. Bahçe, şatonun içi kadar bakımlı değildi. Gerçi buraya sahip olduktan sonra şatonun içi de epey dağılmaya başlamıştı çünkü ne bir hizmetçi ne aşçı ne de bahçıvan bulabiliyordu. Kasabada günlerce dolaşmış ama hiç kimseyi buraya gelmeye ikna edememişti. Eskiden kasabadaki tüm yetişkinler burada yatılı olarak çalışmak için can atıyordu ama şimdi kimse buraya gelmek, hatta yakınından bile geçmek istemiyordu. Tabii tüm bunlar burası Amelia’ya ait olduktan sonra olmaya başlamıştı. Herkes hem ondan hem de bu şatodan korkuyordu. Herkes buranın artık hayaletli ve lanetli olduğunu düşünüyordu. Bunları düşünmeleri gayet doğaldı ama Amelia hâlâ hiçbir şey olmamış gibi yaşamaya devam ediyordu. En azından kendi yemeğini yapıyor, kendi ihtiyaçlarını karşılıyordu ama bir hizmetçi gibi temizlik yapamazdı. Bu onun işi değildi. Onun tek işi ölene kadar burada yaşamak ve şatonun tadını çıkarmaktı.

​Bahçenin her yerinde dalları çıplak ağaçlar, zeminde kuru yapraklar vardı. Çitler ise çürümeye yüz tutmuş, bazıları da kırılıp dağılmıştı ama Amelia bunların hiçbirini umursamıyordu. Bahçeden çıkıp bir kilometre kadar uzaktaki ormana doğru toprak yolda yürümeye başladı. Ormana yaklaştığı sırada bir ses duydu. Ovanın aşağısındaki derenin yakınlarından geliyor olmalıydı. Bunlar çocuk sesleriydi. Amelia gülümsedi. Yolunu değiştirip göle doğru yürüdü. Orayı yaklaştığında durdu ve balık tutan çocukları seyretti. Bunlar kasabalının çocukları olmalıydı. Buraya geldiklerine göre evleri fazla uzakta değildi anlaşılan. Amelia onları seyrederken çocuklardan biri durup ona baktı. Sonra yanındaki çocuklara seslendi ve Amelia’yı göstererek onlara bir şeyler söyledi. Çocukların hepsi dönüp ona baktı. Amelia fazla dikkat çekmemek için oradan uzaklaştı ve ormana doğru ilerledi.

​Sabah yürüyüşünü yaptıktan sonra şatosuna geri döndü. Bahçesine girdiğinde ağaçlardan birinde asılı olan eski salıncakta sallanan bir çocuk gördü. Çocuk onu henüz fark etmemişti. Onu ürkütmemek için sessizce arkasından yaklaştı. Sonra çocuğun omzuna dokununca çocuk irkildi, hızla salıncaktan indi ve korku dolu gözlerle ona baktı.

​— Affedersiniz, ben sadece salıncakta sallanmak istemiştim, diye geveledi çocuk.

​Amelia gülümsedi ve çocuğun başını sıvazladı. En fazla on yaşlarında bir erkek çocuğuydu. Sarı saçları, kahverengi gözleri vardı. Üzerinde ise eski püskü giysiler vardı. Amelia ona bakınca kendi çocukluğu gözlerinin önüne geldi. O da sefil bir ailede büyümüş, hatta yıllarca bu şatoda hizmetçilik yapmıştı. Şimdi ise buranın sahibiydi. Kim bilir, belki bu küçük çocuk da ileride bir gün bu kadar zengin ve varlıklı olabilirdi. Amelia çocuğa doğru eğilip onunla göz teması kurdu:

​— İçeriyi gezmek ister misin? diye sordu gülümseyerek.

​Çocuk bunu duyunca gözleri parladı, aniden heyecanlandı:

​— Tabii ki, tabii ki hanımefendi, çok isterim.

​— Gel o zaman, seni gezdireyim.

​Amelia önde, çocuk arkada, beraber şatoya girdiler. Çocuk şaşkınlıkla gözlerini kocaman açmış, hayranlıkla etrafa bakınıyordu. Sanki evin her detayını hafızasına kazımak istiyordu. Amelia merdivenleri tırmanırken çocuk da peşinden gidiyordu. Korkuluklara, duvarlara dokunuyor; burayı sadece görmek değil, dokunmak, hissetmek istiyordu.

​— En üst kattan başlayıp aşağı kata ineceğiz, olur mu? diye sordu Amelia.

​— Olur, olur hanımefendi. Siz nasıl isterseniz.

​En üst kata geldiklerinde Amelia, buranın hayatta olduğu ilk odanın ihtişamlı kapısını açtı. İçerisi zifiri karanlıktı. Amelia içeri girip pencereye doğru ilerledi ve perdeleri açtı. İçeri dolan gün ışığında etrafta uçuşan beyaz tozlar bir sis gibi görünüyordu. Burası devasa bir kütüphaneydi. Tüm duvarlar yerden tavana kadar ahşap kitaplıklarla kaplıydı. İçleri, yılların birikimi olan çeşitli kitaplarla doluydu. Sonuçta üç asırlık bir şatoydu ve buraya yerleşen, burada yaşayan herkes bu kütüphaneye küçük de olsa katkı sağlamıştı. Ve üç asrın sonunda bu devasa kütühane ortaya çıkmış ve Amelia’ya kalmıştı.

​Zemin siyah halıfleksle kaplıydı. Odanın ortasında devasa bir çalışma masası vardı. Üzeri çeşitli dosyalar, belgeler ve el yazmalarıyla doluydu ama Amelia bunları hiç merak etmemişti. Muhtemelen eski sahiplerin iş için hazırladıkları belgelerdi. Küçük çocuk hayranlıkla kitaplıkları inceliyor, dokunuyor, kitapları açıp kokluyordu. Amelia da çocuğu seyrederken bir kitap aldı. O da kitabı açtı ve çocuğa bakarak kitabı kokladı:

​— Harika, öyle değil mi? diye sordu Amelia.

​— Evet, harika ama ben daha çok yeni kitap kokusunu severim. Bunlar toz kokuyor.

​Amelia elindeki kitabı yerine koyarken karar verdi:

​— Ama bunlar da tarih kokuyor. Sonuçta bir zamanlar onlar da yeniydi.

​— Siz tarih kokusunu seviyorsunuz anlaşılan.

​— Evet.

​— Bu, geçmişe duyduğunuz bir özlem mi yoksa daha çok merak mı?

​Amelia kaşlarını kaldırdı:

​— Epey sorgulayıcısın, zekisin. Bunu sevdim.

​— Teşekkür ederim, hanımefendi.

​— Her ikisi de; hem merak hem özlemim diyelim.

​— Onları özlüyor musunuz?

​Amelia durakladı. Bu kez isteksizce gülümsüyordu:

​— Kimi?

​— Artık burada olmayan o insanları işte.

​— Onları neden özleyeyim ki?

​— Sonuçta yıllarca burada çalışmışsınız, onların hizmetçisi olarak. Ben onları tanıyordum. Sizin burada ne zamandır kaldığınızı bilmiyorum ama herkes çok uzun yıllardır burada olduğunuzu söylüyor.

​Amelia öfkelenmeye başlamıştı ama bunu olabildiğince gizlemeye çalışıyordu:

​— Hizmetçi mi? Ben burada hizmetçilik falan yapmadım. Herhâlde başkasıyla karıştırdın.

​— Hayır, hanımefendi. Kimseyle karıştırmadım, ben sizi...

​— Ben yıllardır yurt dışındaydım. Ailem öldükten sonra cenaze için döndüm ve burada kalmaya karar verdim, dedi Amelia ve kapıya doğru ilerledi. — Gel, diğer yerlere bakalım.

​Çocuk şaşırdı ama fazla sorgulamadı. Onun peşinden yürümeye devam etti. Amelia onu bir çocuk odasına götürdü. Odanın zemini, kirden rengi anlaşılmayan koyu renkte bir halıfleksle, duvarları ise yer yer yırtılmış ve kirlenmiş çiçekli duvar kâğıdıyla kaplıydı. Pencerenin hemen yanında bir koyun tablosu asılıydı. Bir kenarda, üzeri gri tozlarla kaplı boş bir karyola, hemen yanında da yine kirden yüzüne bakılacak hâli olmayan bir komodin vardı. Çalışma masası, sandalye, gardırop... Her şey akçaağaçtan yapılmıştı ve hepsi el işçiliğiydi. Amelia pencereye yaklaşıp perdeleri açtı. İçeri dolan gün ışığında, odanın içinde kar tanelerini andıran tozların uçuştuğu daha net görülebiliyordu.

​— Burası eskiden bir çocuk odasıydı, dedi Amelia. Sonra çocuğa döndü. Çocuk hiç etkilenmiş gibi görünmüyordu. Gözlerini devirmiş, Amelia’ya bakıyordu.

​— Ama burası çok kirli, berbat.

​— Evet ama eskiden böyle değildi.

​— Burada kalan çocuğa ne oldu?

​— O gitti, dedi Amelia ve kapıya doğru ilerledi. — Dediğim gibi, bu evde yalnız yaşıyorum. Kimse yok.

​Çocuk etrafa son kez daha baktı. Bir yandan da öksürmeye başladı.

​— Burası beni rahatsız etti. Buradan çıkabilir miyiz? diye sordu çocuk.

​— Tabii ki, dedi Amelia ve kenara çekilip çocuğa yol verdi. — Gel, sana bodrumu da göstereyim.

​Çocuk kısa bir an durakladı:

​— Bodrum mu? Bodrumda görecek ne var ki?

​— Çok şey, dedi Amelia alaycı bir tavırla. Aynı anda gülümsüyordu. — Bu, bildiğin bodrumlardan değil. Hadi gel de sana göstereyim.

​Amelia merdivenlere doğru yürürken çocuk da isteksizce onun peşinden yürüdü. Zemin kata geldiklerinde Amelia aşağı inen merdivenlere yöneldiğinde çocuk durdu ve şatonun dış kapısına baktı. Buradan çıkmak istediği her hâlinden belliydi ama Amelia'nın ona seslenmesiyle gitmek yerine onun peşinden gitmeye karar verdi.

​Bodruma indiklerinde çocuğun yüzü buruştu:

​— Bu koku da ne böyle?

​— Koku mu? Ben hiçbir koku almıyorum.

​— Ne demek almıyorum? Burası resmen domuz ölüsü gibi kokuyor.

​Amelia gülümsedi:

​— Daha önce hiç ölmüş domuz gördün mü?

​— Gördüm tabii, ben köylüyüm.

​Amelia çocuğa karşılık vermeden yürümeye devam etti. Bodrumu her yerde yanan gaz lambaları aydınlatıyordu. Ne bir pencere vardı ne de bir havalandırma. Zaten amaç da buydu. Buraya dışarıdan hiçbir şeyin girmemesi gerekiyordu; ne temiz havanın ne de gün ışığının.

​Uzun bir koridorda yürüdükten sonra geniş bir alana vardılar. Burada zemin bataklık çamuruyla kaplıydı. Yan yana, karşılıklı dizili bir sürü kuyu vardı. Aralarında ise yürümek için biraz boşluk bırakılmıştı. Amelia çocuğa döndü:

​— Bak, sana ne demiştim? Hayatında hiç böyle bir şey gördün mü?

​Çocuk meraklı gözlerle etrafa bakınarak kuyuların arasında yürümeye başladı. Her biri gaz lambalarının ölgün ışığında birer kara delik gibi görünüyordu. Kuyu olduklarını anlamak için onlara daha yakından bakmak gerekiyordu. Tabii içinde su dışında başka bir şeyin olduğunu görmek için de... Çocuk merakla kuyulardan birinin yanında durdu, ellerini kenarlardaki taşların üzerine koydu ve başını eğip kuyunun içine baktı. Sonra dehşetle gözlerini kocaman açtı ve kendisini aniden geriye attı. Diğer kuyuya çarparak yere düştü. Sonra ayağa kalkmaya çalışarak aynı anda bağırmaya başladı:

​— Orada, orada bir şey var! Onu görmen gerek! Orada bir şey var!

​Amelia yine gülümseyerek karşılık verdi:

​— Orada ne olduğunu ben zaten biliyorum, ufaklık. Ben sana göstermek istedim.

​Çocuk korku dolu gözlerle ona baktı:

​— Ne, ne? Ama neden, neden bir şey yapmıyorsun? Neden bana gösteriyorsun?

​Amelia kuyuların arasında dolaşarak konuşmaya başladı:

​— Çünkü ufaklık, bu şatoya girmeyi çok istediğini söylemiştin. Ben de sana aslında hiçbir şeyin göründüğü gibi olmadığını göstermeye çalışıyorum. İleride büyüdüğün zaman bu şatafatlar seni aldatmasın, fazla açgözlü olmana neden olmasın diye. Beni anlıyor musun?

​— Ne?

​— Benim gibi olmaman için diyorum, benim gibi olmaman için.

​Amelia durdu ve hâlâ yerde oturur vaziyette olan, korkudan titreyen çocuğa baktı:

​— Ben bu hataya düştüm. Açgözlülük yaptım. Şatafatın dışarıdan görünen yüzüne aldandım ve kendimi bu bataklığın içinde buldum. Meğer bu lüks ya da şatafat falan değilmiş. Bu sadece ölü bir domuzmuş, tıpkı bataklıkta beslenip içindeki çürümüşlükle ölen bir domuz gibi. Anlıyor musun?

​— Neden, neden bir şey yapmıyorsun? Orada bir insan var ve yaşıyor!

​— Hayır, ufaklık. Yaşamıyor, o bir ölü.

​— Ama hareket ediyordu!

​— O yarı çürümüş bir ceset, hepsi bu. Evet, hareket ediyor çünkü bir canlı gördü.

​— Nasıl yani?

​— Bu şatoya sahip olabilmek için ne yapmam gerektiğini biliyor musun? Bu bataklıkla bir anlaşma yapmam gerekti. Bataklık, bu şatoda yaşayan bir soy varken başka bir soyu kendisine sahip olarak kabul etmiyordu. Ben de buranın sahibi olabilmek için burada yaşayan soyu yok etmek zorunda kaldım. Şimdi burada benim soyumdan başka kimse yaşayamaz. Buraya benim soyumdan başka kimse sahip olamaz. Ama onları da bırakmak istemiyordu bataklık. Bu şatoda yaşayan hiçbir soyun yok olmasına izin vermiyordu. Onları birer hatıra gibi saklamak istiyordu. Tıpkı bu şatonun inşa edildiği günden beri, asırlardır yapılan şeyi yaptım. Bunu her kuşak yaptı. Hiçbir kuşak bir öncekiyle aynı soydan değildi. Bu hatayı bir tek ben yapmadım. Ben yapmasam bir başkası gelip yine yapacaktı. Ben de bataklığın istediğini yapıp onların hatıra olarak kalması için yok etmek yerine onları bu kuyulara attım. Açlık ve susuzluktan kendileri öldüler. Onlara bakmak dışında hiçbir şey yapmadım. O günden beri beni ne zaman görseler hareket ediyorlar, bana beddualar ediyorlar, bana hakaret ediyorlar. Bazen de oradan çıkarmam için yalvarıyorlar ama hayır, onlar artık ölü.

​— Ama onları o kuyulara sen attın! Ölmelerine sen sebep oldun! diye bağırdı çocuk.

​Amelia öfkeyle karşılık verdi:

​— Onlar da aynısını yaptılar. Onlar on kişiyi yok ettiler. Ben sadece dört kişiyi, anladın mı ufaklık? Etrafına bir bak. Burada belki de on kuyu var. Asırlardır burada yaşayıp yok edilen tüm kuşaklar burada.

​Amelia ellerini iki yana açıp çocuğa kuyuların tamamını gösterdiğinde oda gitgide daha da büyüdü. Kuyuların sayıları arttı ve her birinden acı dolu, boğuk ve yankılı sesler, bağırışlar, çığlıklar duyulmaya başlandı. Çocuk ayağa fırladı ve şaşkınlıkla etrafa bakındı.

​— Hayır, hayır, diye geveledi çocuk.

​— Evet, bataklığa hoş geldin, ufaklık. Benden sonra birilerinin buranın sahibi olması gerekecek. Bu yüzden seni evladım yapacağım. Benim soyuma geçeceksin ve bu kanlı mirasın, bu kokuşmuş bataklığın sahibi olacaksın. Servetim artık senin.

​Çocuk çığlık atarak bodrumdan çıkmaya çalıştı ama daha koridora bile ulaşamadan zemindeki bataklık çamuru çocuğu ağır ağır içine çekti ve sonunda kendisini bir parçası, bir mirasçısı olarak hapsetti. Amelia artık mirasına bir ortak, kendi soyunu sürdürecek bir canlıya sahip olduğu için rahatlamıştı.

​Her insanın içinde zamanla büyüyen ama bir türlü dolmayan bir boşluk vardır. Bazen bu boşluk bir eşyaya, bir eve ya da gelmeyecek bir insana dönüşür. Hikâyemiz, rüzgârın otları eğdiği sessiz bir evin bahçesinde geçer.

​Kora Tepesi; kayalık yamaçları, kurumuş otları ve kurak toprağıyla bilinen, birkaç haneli sessiz bir köydü. Bu köyün en yüksek yerinde, etrafı çatlamış topraklar ve sarmaşıklarla kaplı Yalnız Ev dururdu. Çatısı çökmüş, pencereleri rüzgâra teslim olmuş bu evin bahçesinde, taşları yosun tutmuş eski bir kuyu vardı.

​Kuyunun başında, köyün kimsesiz çocuğu Uraz otururdu. Annesini küçük yaşta kaybettikten sonra köyün yaşlı marangozu Halil Usta’nın yanında kalan Uraz, sabahtan akşama kadar o kuyunun ağzına bakardı. Rüzgâr estikçe paslı çıkrık gıcırdar, Uraz her seste babasının geldiğini sanırdı. Çünkü o kuyu, yılları devirip de dönmeyen babası Devrim’in simgesiydi.

​Uraz için kuyu, yalnızlığın ve bitmeyen bir bekleyişin adıydı. Baba Devrim gitmişti; mevsimler değişir, hayat akıp giderdi ama baba gelmezdi. Uraz, kuyunun karanlığına baktıkça babasını arar, kendi sesinin yankısını dinlerdi.

​Bakmaktan yorulduğu anlarda başını yukarı kaldırır, gökyüzüne bakardı. İşte o zaman gökyüzünün mavisi kuyunun dibindeki durgun suya vururdu. Kuyu toprağın yükünü temsil ederken, sudaki o mavi renk umudu gösterirdi. Uraz, karanlık ile sudaki mavi arasında bekleyen küçük bir çocuktu.

​Bir gün köye yeni atanan Araz Öğretmen, Uraz’ın hâlini fark etti. Çocuğun her gün kuyunun başında saatlerce oturduğunu görüyordu. Yavaşça yanına yürüdü, toprağa oturdu:

​— Ne arıyorsun bu kuyuda Uraz? diye sordu.

​Uraz gözünü kuyudan ayırmadan cevap verdi:

​— Babam Devrim'i... Buraya gitti dediler. Sesimi veriyorum, geri geliyor ama kendisi gelmiyor.

​Araz Öğretmen gözlerini kuyunun dibindeki suya çevirdi:

​— Kuyu derin olur Uraz. İnsan çok bakarsa kendi içini de kuyu sanır. Ama bak, suyun üstünde ne var?

​Uraz başını hafifçe eğip baktı:

​— Gökyüzü var, dedi. Mavi görünüyor.

​Araz Öğretmen gülümsedi, elini çocuğun omzuna koydu:

​— İşte o mavi orada durduğu sürece kuyu seni yutmaz. Baban gelmeyebilir, hayat geçip gidebilir. Ama sen o maviye bakmayı öğrenmelisin.

​— Ya gelirse öğretmenim? Ben bakmazsam geldiğini nasıl anlarım?

​Araz Öğretmen başını salladı:

​— Gelirse kuyuya değil, senin gözlerinin içine bakar Uraz. Sen hayata bak ki seni burada bulabilsin.

​İnsan, hayatın akışı içinde beklediği şeyin gelmeyeceğini anladığı an büyür. Mevsimler geçer, yapraklar dökülür, nehirler akar. Doğal düzen işler ama gidenler her zaman hemen dönmez. İşte o zaman kuyunun anlamı değişir. Kuyu, bir bekleyiş yeri olmaktan çıkıp insanın kendini gördüğü bir aynaya dönüşür.

​Eski insanların dediği gibi, her zorluğun yanında insanı ferahlatan bir kolaylık da vardır. Karanlık bir kuyunun dibinde bile gökyüzüne açılan bir açıklık her zaman bulunur.

​Sabır için de şöyle denmiştir: Sabır, şikâyet etmeden acıya dayanabilmektir. Gelmeyeni beklemenin terbiye ettiği insan ruhu, zamanla olgunlaşır.

​Yine denmiştir ki: Kuyuya düşmeden gökyüzünün, karanlığı görmeden aydınlığın değeri bilinmez.

​Zaman akmaya devam etti. Uraz, Araz Öğretmen’in sözlerini hiç unutmadı. Kuyunun dibindeki karanlığın bir çaresizlik olmadığını, suya vuran maviliğin kendi içinde de bulunduğunu anladı. Uraz okudu, mimar oldu ve eski yapıları, yıkık evleri yeniden hayata döndürmeyi seçti. Gökyüzüne bakmayı ve umut inşa etmeyi iyice öğrenmişti.

​Yıllar sonra, yine bir güz akşamı Kora Tepesi’ndeki Yalnız Ev’in bahçesinde rüzgâr esti. Çıkrık hafifçe gıcırdadı. Uraz kuyunun yanındaydı. Yoldan geçen yaşlı, yorgun bir adamın adımları kurumuş otların üzerinde durdu. Adamın üstü başı toz içindeydi, elleri nasırlıydı ve bakışlarında yılların ağır yükü vardı.

​Adam kuyuya ve sonra Uraz’a baktı:

​— Uraz... dedi kısık bir sesle.

​Uraz donup kaldı. Yıllardır kuyunun dibinde aradığı o ses, ilk kez arkasından geliyordu. Yavaşça döndü:

​— Babam... Devrim sensin, değil mi? dedi.

​Adam gözleri dolarak bir adım attı:

​— Benim oğlum... Seni bir gün bile aklımdan çıkarmadım. Sana gelebilmek, başımızı sokacak bir yuva kurabilmek için gece gündüz çalıştım. Şehir şehir dolaştım, ağır işlerde alın teri döktüm. Yollar uzadı, engeller çıktı ama ben sadece sana döneceğim o günü bekleyerek dayandım. Beni kuyu başında mı bekledin bunca zaman?

​Uraz, Araz Öğretmen’in yıllar önce söylediği sözleri hatırladı. Yüzünde dingin bir tebessüm belirdi:

​— Eskiden kuyuya bakıp seni beklerdim baba. Sonra gökyüzüne bakmayı öğrendim. Mimar oldum, yıkılan yerleri yeniden yapıyorum. Sen benim için çabalarken ben de hayattan kopmadım ki geldiğinde beni bulabil.

​Devrim, oğluna sarıldı. Yılların yokluğu ve yorgunluğu o sarılmada eriyip gitti.

​Kavuşmalarının hemen ardından Uraz, babasının elinden tutup köy okulunun yolunu tuttu. Araz Öğretmen okulun bahçesinde duruyordu. Uraz, yanındaki adamı göstererek gülümsedi:

​— Öğretmenim, dedi. Bana söylediğiniz gibi hayata baktım. Babam da bana ulaşmak için çok çabalamış, sonunda geldi ve beni buldu.

​Araz Öğretmen’in gözleri parladı, ikisinin de elini sıktı:

​— Hoş geldin Devrim. Uraz hem gökyüzüne bakmayı öğrendi hem de kurduğu yapılarla insanların hayatına mavi oldu.

​Sudaki mavi her zamanki gibi yerindeydi. Uraz yavaşça başını kaldırdı ve hem babasının hem de öğretmeninin yanında gökyüzüne baktı. Kuyu oradaydı, hayat geçmişti; ama Uraz artık gelmeyen bir gölgeyi değil, babası ve öğretmeniyle birlikte yeni günün mavisini karşılıyordu.

​"Evren her zaman 13,8 milyar yaşındadır ve genç bir kadındır."

Zeynep, Selim’in evinden uzaklaştıkça adımlarını hızlandırdı. Nereye gittiğini bilmiyordu. Tek istediği, biraz önce gördüğü manzaradan ve zihninde dönüp duran düşüncelerden uzaklaşmaktı.

Selim’in yerde yatan bedenini gözünün önünden silemiyordu. Dairesinin kapısının aralık oluşu, odadaki dağınıklık ve koridordan gelen ayak sesleri birbirine karışıyordu. Birkaç saat önce onunla tartışmıştı. Üstelik Selim, kendisini mahvetmekle tehdit etmişti. Şimdi de onu ölü bulmuş, korkuya kapılıp evden kaçmıştı.

Polisler gerçeği öğrendiğinde ne düşünecekti?

Bu sorunun cevabını bilmiyordu. Bildiği tek şey, olay yerinden ayrılmasının aleyhine kullanılabileceğiydi. Masum olduğunu anlatabilirdi elbette. Fakat o an, kimsenin kendisini dinleyeceğine inanamıyordu.

Bir süre sonra küçük bir kafenin önünde durdu. İçeri girip lavaboya yöneldi. Musluğu açtı, ellerini yıkadı. Selim’in bileğine dokunduğu anı hatırlayınca midesi kasıldı. Onu bulduğunda yardım çağırması gerektiğini biliyordu. Buna rağmen kaçmıştı.

Aynaya baktı. Yüzü solgundu, gözleri korkuyla büyümüştü. Birkaç kez derin nefes aldı. Sakinleşmeye çalışsa da düşünceleri bir türlü düzene girmiyordu.

Deniz’i aramalıydı.

Çocukluklarından beri birbirlerini tanıyorlardı. Zor zamanlarda birbirlerine destek olmuşlardı. Ama şimdi telefonla konuşmak bile Zeynep’e riskli geliyordu. Söylediklerinin bir başkası tarafından duyulmasından korkuyordu.

Kafeden çıktığında caddenin köşesindeki eski bir ankesörlü telefon gözüne ilişti. Bir süre tereddüt ettikten sonra yanına gitti. Numarayı ezbere biliyordu. Ahizeyi kaldırıp Deniz’in numarasını çevirdi.

Telefon birkaç kez çaldı.

“Alo?”

“Deniz, benim.”

Zeynep’in sesini duyan Deniz hemen ciddileşti.

“Zeynep? Ne oldu? Sesin neden böyle?”

“Selim öldü.”

Karşı tarafta kısa bir sessizlik oldu.

“Ne diyorsun sen? Nereden biliyorsun?”

“Evine gittim. Eşyalarımı alacaktım. Kapı aralıktı. İçeri girdim ve onu yerde buldum.”

“Polisi aradın mı?”

Zeynep gözlerini kapattı.

“Hayır.”

“Neden?”

“Çünkü dün sabah onunla herkesin önünde tartıştım. Beni tehdit etti. Şimdi de onu ölü buldum. Polisin ilk şüphelisi ben olacağım.”

“Zeynep, tartışmış olmanız onu senin öldürdüğün anlamına gelmez.”

“Bunu sen biliyorsun. Ya onlar?”

Deniz hemen cevap vermedi.

“Peki, evden neden ayrıldın?”

“Koridordan bir ses geldi. Panikledim. Ne yapacağımı bilemedim. Sadece oradan uzaklaşmak istedim.”

“Şu an neredesin?”

Zeynep bulunduğu yeri söyledi.

“Orada kalma,” dedi Deniz. “Sana bir adres göndereceğim. Oraya gel. Ama dikkatli ol.”

“Deniz, başımı daha büyük bir belaya sokmayacaksın, değil mi?”

“Bana güvenebilirsin. Fakat şunu da bil: Polisten sonsuza kadar kaçamazsın. Bir noktada gidip bildiklerini anlatman gerekecek.”

Zeynep telefonu kapattıktan sonra bir süre ahizenin başında kaldı. Deniz’e güveniyordu ama onun söyledikleri korkusunu azaltmamıştı. Aksine, artık yalnızca polisten değil, Selim’in ölümünün arkasında ne olduğunu bilmediği için de korkuyordu.

---

Aynı saatlerde olay yeri inceleme ekipleri Selim’in evindeki çalışmalarını sürdürüyordu. Daireye giren herkesin hareketleri kayıt altına alınıyor, bulunan izler uygun yöntemlerle toplanıyordu. Selim’in ölüm nedeni ve ölüm zamanı henüz kesinleşmemişti. Olayın nasıl gerçekleştiğine ilişkin değerlendirme yapmak için incelemelerin tamamlanması gerekiyordu.

Başkomiser Tarık, emniyette ilk bilgileri alırken masasına bırakılan notları gözden geçirdi. Selim’in adı, adresi ve olayın öğrenilme biçimi dosyada yer alıyordu. Henüz cevaplanmamış çok sayıda soru vardı.

Kapı çalındı. Genç bir polis memuru içeri girdi.

“Başkomiserim, olayla ilgili ilk bilgileri getirdim.”

Tarık başını kaldırdı.

“Anlat.”

“Ölen kişi Selim. Sabah saatlerinde evinde bulunmuş. Olay yeri incelemesi devam ediyor. Ölüm nedeni henüz belli değil.”

“Peki, onu bulan kişi?”

“Şu an için Zeynep isimli bir kadının olayla bağlantısı araştırılıyor. Dün sabah bir çay bahçesinde Selim’le tartıştığı bilgisi geldi. İşletmedeki bir çalışan bunu söylemiş. Ancak tanıkların ifadeleri henüz alınmadı.”

Tarık notlara göz attı.

“Kadın şu an nerede?”

“Bilmiyoruz, başkomiserim.”

“Önce tartışmaya tanık olanları belirleyin. İfadelerini alın. Çevredeki kamera kayıtlarını da araştırın. Zeynep’in nerede olduğunu tespit edin ve ifadesine başvurmak üzere kendisine ulaşın.”

“Gözaltı için talimat verelim mi?”

Tarık kalemini masaya bıraktı.

“Henüz değil. Elimizde ne var? Bir tartışma bilgisi ve tamamlanmamış bir olay yeri incelemesi. Bunlar soruşturma yürütmek için yeterli, ama tek başına birini katil ilan etmek için değil.”

Polis memuru başını salladı.

“Anlaşıldı, başkomiserim.”

“Bir de şunu unutmayın: Tanıkların ne söylediğini öğrenmeden, kamera kayıtlarını incelemeden ve olay yerindeki bulguları değerlendirmeden hiçbir varsayımı gerçek kabul etmiyoruz. Önce bilgi toplayacağız, sonra parçaları birleştireceğiz.”

Memur odadan çıktıktan sonra Tarık dosyaya yeniden baktı. Selim’in ölümüyle sonuçlanan olayın başlangıcı, görünüşe göre sıradan bir tartışmaya uzanıyordu. Ancak tartışmanın varlığı, cinayetin nedenini açıklamıyordu.

Tarık, masadaki notların üzerine bir kâğıt daha koydu ve Zeynep’in adını yazdı. Şimdilik onun hakkında bildikleri sınırlıydı. Yine de bu sınırlı bilgilerin doğrulanması gerekiyordu.

---

Zeynep, Deniz’in gönderdiği adrese doğru yürürken çevresini sürekli kontrol ediyordu. Sokağın sonuna yaklaştığında karşı kaldırımda park etmiş bir polis aracı gördü. Olduğu yerde durdu. Polislerin kendisini arayıp aramadığını bilmiyordu ama Selim’in evinden kaçtığı için artık her polis aracını kendisiyle ilişkilendiriyordu.

Geri dönmeyi düşündüğü sırada yan taraftaki kapı aralandı. Bir el kolundan kavrayıp onu içeri çekti.

Zeynep bağırmaya yeltendiğinde adam fısıldadı:

“Benim, Deniz. Ses çıkarma.”

Zeynep onu tanıyınca kendini kurtarmaya çalışmayı bıraktı. Deniz kapıyı kapattı, ardından sokağa açılan aralıktan dışarı baktı.

“Burada ne işin var? Beni korkudan öldürecektin!”

“Polis aracını gördüm. Seni sokakta karşılamak istemedim.”

“Beni arıyor olabilirler mi?”

“Bilmiyorum. Ama seninle telefonda konuştuktan sonra burada beklemenin daha doğru olacağını düşündüm. Bu hâlde tek başına dolaşman iyi bir fikir değil.”

Zeynep başını eğdi.

“Ben kimseyi öldürmedim, Deniz.”

“Biliyorum. Ama evden kaçtığını polisler de öğrenirse bunu açıklaman gerekecek. Şimdi önce sakinleş. Sonra bana orada gördüğün her şeyi anlat.”

Zeynep bir an tereddüt etti. Polise gitmekten korkuyordu; Deniz’e güvenmek istiyordu ama onun hakkında da bilmediği şeyler vardı. Yine de sokakta kalamazdı.

Arkasından yürüdü.

Oysa henüz bilmiyordu: Polisten kaçmak için sığındığı bu liman, onu kurtaracak güvenli bir kucak mıydı, yoksa Selim’in ölümüne giden o karanlık tuzağın tam ortası mı?

Devamı yarın burada! 

​Zamanın buz tuttuğu, dağların başını kara bulutların sardığı o günden sonra, Efes’in eteklerindeki sessizlik derinleşti. Decius’un zulmü bir cellat gibi sokaklarda gezinirken, sarayın saltanatından vazgeçip hakikatin peşine düşen yedi yürek, adımlarını ölüm korkusuyla değil, inançlarının verdiği o hafiflikle atmıştı.

​Önde Yemliha, arkasında Mislina, Mernis, Şazenuş, Debetnuş, Talliynuş ve en gençleri Kepestatutay. Tozlu patikalardan tırmanırken yalnız değildiler. Çöplüklerden, kapı önlerinden kovulan, kovalayanların taşladığı sarı tüylü, hüzünlü gözlü bir köpek, Kıtmir, sessizce onlara katılmıştı. İnsanların merhameti unuttuğu o çağda, o sadık hayvan inatçı bir sadakatle gençlerin gölgesine sığınmıştı.

​Nihayet dağın sırtında, rüzgârın bile uğramaya korktuğu sapa bir mağara buldular. Mağaranın ağzı taşlarla örülecek, üzerlerine demirden kapılar kilitlenecekti belki; ama içerideki huzur, dışarıdaki demirden daha keskindi. Kıtmir, mağaranın girişine büzüldü. Ön ayaklarını uzattı, kafasını onların üzerine koydu ve gözlerini kapadı. O an, zamanın çarkı sanki ilahi bir buyrukla durdu.

​Yüzyıllarca rüzgârlar esti; uykunun derinliğinde imparatorluklar yıkıldı, krallıklar kumdan kaleler gibi dağıldı. Decius’un kemikleri toprak oldu, torunlarının torunları bile unutuldu. Ama o mağaranın içinde ne bir saç teli uzadı ne de bir cildin tazeliği soldu. Üç yüz dokuz yıl, göğüs kafeslerindeki o sakin inanç ritmiyle inip kalktı. Güneş her sabah mağaranın kapısına vuruyor fakat içeriye sızıp onları rahatsız edemiyordu; sanki ışık bile bu kutsal uykudan çekiniyordu.

​Ve bir sabah... Zamanın kilidi usulca açıldı.

​İlk kıpırdayan Yemliha oldu. Ardından diğerleri uyandı. Kirpiklerindeki tozları silkeleyip gözlerini açtıklarında, mağaraya sızan ışık onlara dünkünden farklı gelmedi. Acıkan midelerini düşünerek, "Ne kadar uyuduk acaba? Günün yarısı mı, yoksa bir tam gün mü?" diye fısıldaştılar. Oysa sandıkları bu kısa uykunun asırları devirdiğinden bihaberdiler.

​Aralarından Yemliha, gümüş işlemeli eski bir sikkeyle yiyecek almak üzere şehre inmek için yola çıktı. Kıtmir, her zamanki gibi sadık adımlarla onun arkasından yürüyordu.

​Yemliha şehre yaklaştığında durup gözlerini ovuşturdu. Surlar başkaydı, bayraklar yabancı bir lisanla dalgalanıyordu, insanların kıyafetleri ve yüzleri bambaşkaydı. Korkuyla değil, derin bir hayretle ilerledi. Taze ekmek kokusunu takip edip fırına girdi. Yemliha, fırının kapısından içeri adım attığında genzini yakan taze ekmek kokusu bile ona yabancı geldi. Çevresindekilerin bakışları üzerindeki eski giysilerde, tozlu çizmelerinde gezinirken; arkasından yükselen fısıltılar, bilmediği bir tınının yabancı sesleri gibi kulaklarında uğuluyordu. Zihnindeki dünkü fırıncı ile karşısındaki adam aynı değildi. Yemliha, yabancı bakışların ortasında cebindeki gümüş sikkeyi fırıncıya uzattı.

​Fırıncı parayı eline aldığında. Paradaki kabartmaya şaşkınlıkla bakarak Yemliha’ya dönüp"evlat" dedi sesi titreyerek. "Sen bu defineyi nerede buldun? Bu para, üç asır önce toprağa karışmış İmparator Decius’un mührünü taşır!"

​Yemliha şaşkınlıkla geri çekilirken "define mi?" diye fısıldadı. "Biz dün akşam bu parayla şehirden kaçtık. Kral Decius hâlâ tahtında, gazabı sokaklardadır. Nasıl üç asır dersin?"

​O an ikisinin de gözlerinde aynı mucizevi hakikat belirdi. Gerçek dalga dalga yayılırken, kalabalıklar toplandı. Ölü sanılanlar, yüzyıllar sonra uyanmıştı.

​Dönemin adil idarecisi ve halk, büyük bir huşu içinde mağaraya doğru yola çıktı. Mağaranın önüne vardıklarında içeriden yayılan o tarifsiz, cennet misali nuru gördüler. Hükümdar saygıyla diz çökerek sizler kimlersiniz? Zamanın unuttuğu ama Yaratıcı'nın koruduğu bu mucize kimin eseridir?

​Yemliha mağaranın kapısında belirdi. Yüzünde derin bir huzur ve teslimiyet vardı. 

​Bizler zulümden kaçıp Rabbimizin merhametine sığınan garipleriz. Anladık ki dünyanız değişmiş, zalimler gitmiş. Bizim bu dünyadaki nöbetimiz tamamlandı dediler. 

​Gençler, görevlerini tamamlamış olmanın verdiği ebedi huzurla dünyaya veda edip başlarını taşa koydular; asıl uykularına, ebedi istirahatlerine çekildiklerinde. Mağaraya derin bir sessizlik çöktü. Kıtmir önce Yemliha'ya yaklaştı. Burnunu onun eline dokundurup sonra diğerlerinin yanına gitti. Her birini kokladı; sanki hepsinin hâlâ orada olduğundan emin olmak istiyordu. Ardından mağaranın girişine döndü.

Dışarıda güneş batıyordu. Dağların üzerine akşamın gölgesi düşerken Kıtmir ön ayaklarını uzattı ve başını onların üzerine bıraktı.

Yine bekliyordu.

Belki bir gün uyanacaklarını düşünüyordu. Belki de sadakat, beklemek için bir sebebe ihtiyaç duymuyordu. O mağarada yedi genç, inançlarının huzuruna kavuşmuştu. Kapıda ise hiçbir şey istemeden, hiçbir karşılık beklemeden seven bir dost vardı. Ve zaman, bir kez daha sessizce akıp gitti.

​Kıtmir ise yine oradaydı. Mağaranın kapısında, zamanın bittiği yerde, sadakatin en ebedi heykeli gibi duruyordu.

             DİLEK SARIKAYA

Menajer :ilayda Can & Dilara sarıkaya

Kayalı Dere; etrafı yüksek tepelerle çevrili, kışları sert geçen, insanın yalnızlığını yüzüne vuran sessiz bir kasabaydı. Bu kasabada yaşayan Poyraz’ın içindeki yalnızlık da çocukluğunda başlamıştı. Annesi Ayla ile babası Bahri, bitmek bilmeyen kavgalarından sonra Poyraz henüz küçük bir çocukken onu bırakıp başka şehirlere gitmişlerdi. İkisi de kendi derdine düşmüş, evlatlarını unutmuştu. İnsanın ilk sığınağı kendi evidir; ilk sevgiyi orada görmeyen bir çocuk, dünyayı da soğuk bir yer sanır. Poyraz’a sahip çıkan teyzesi Aslı da ona sevgisini vermemiş; sırf vicdan azabından kaçmak için evinde sadece başını sokacak bir yer ve bir kap yemek vermişti. Ne bir gün başını okşamış ne de içini ısıtacak güzel bir söz söylemişti.

 İşte bu sevgisizliğin ortasında büyüyen Poyraz, kasaba çarşısındaki küçük bir mobilya atölyesinde çalışıyordu. İş yerinde onu öz kardeşi gibi gören mesai arkadaşı Aylin, hemen yan taraftaki emniyet amirliğinde çalışan babacan Kemal Amir, bir de Poyraz’ı her şeyine rağmen seven sevgilisi Deniz... Bu üç insan Poyraz’a hep destek olmak istiyordu. Fakat o sıcaklığı ilk önce kendi evinde, ailesinin yanında görmeyen Poyraz, bu yakınlığa nasıl karşılık vereceğini bilemiyor; bir gün onlar da çeker gider korkusuyla etrafındaki herkese sert davranıp sevdiklerini kendinden uzaklaştırıyordu.

O günün sabahında Poyraz Poyraz başını öne eğip çenesini sıktı. "Ben kimseden sığınak istemedim Aylin," dedi. "Annem Ayla da babam Bahri de beni bir kenara attı. Teyzem Aslı’nın evinde de sığıntı gibi kaldım. Ben sevmeyi bilmem. Benim yanımda duran zarar görür."

"Biz sana zarar vermek için değil, yaranı sarmak için buradayız abi," dedi Aylin sesi titreyerek. "Ama sen kırmaktan vazgeçmiyorsun."

O sırada atölye kapısının önünden geçen ve kasabada herkese babalık eden emniyet amiri Kemal Amir içeri girdi. Poyraz’ın omzuna elini koydu.

"Evlat," dedi Kemal Amir. "Etrafındakilere iyi davran ki iyilik bulasın. İnsanların içi birbirine ısınır, birbirine yaklaşır. Sabahki öfkeni de gördüm, söylediğin lafları da. Sana uzanan elleri itme; geçmişte o yuvayı yıktılar diye sana sunulan bu sıcak sığınağı da kendi elinle bozma."

 "Beceremiyorum amir," dedi Poyraz alçak bir sesle. "İçimdeki o öfke çıkınca gözüm hiçbir şeyi görmüyor."

 "Öğreneceksin evlat," dedi Kemal Amir. "Yeter ki o gururu bırakıp özür dilemeyi bil."yine içindeki öfkeye yenilmişti. Atölyeye girer girmez Aylin’in haftalardır uğraşıp hazırladığı ahşap çerçeveyi bir anlık öfkeyle yere fırlatıp kırmıştı. Üstelik bununla da kalmamış, gürültüyü duyup yanlarına gelen Kemal Amir’in kendisini yatıştırma çabalarına sert bir yanıt vermiş, akşam için sözleştiği Deniz’e de bağırıp yanından kovmuştu. Gün boyu atölyede tek başına kalıp o kırık parçalara baktıkça içindeki pişmanlık büyüdü.

 Bir akşamüstü iş çıkışı atölyeden çıkarken, iş yerinde onu öz kardeşi gibi gören Aylin onun yolunu kesti. Gözleri dolmuştu, yüzünde derin bir kırgınlık vardı.

 "Poyraz abi, neden bize böyle davranıyorsun?" diye sordu Aylin, kırılan çerçeveden kalan parçayı elinde tutarak. "Biz seni ailemiz bildik, sana sığınak olmak istedik ama sen ne zaman bir adım yaklaşsak bizi tersliyorsun. Sabah o çerçeveyi değil, sanki hepimizin kalbini kırdın."

 Poyraz başını öne eğip çenesini sıktı. "Ben kimseden sığınak istemedim Aylin," dedi. "Annem Ayla da babam Bahri de beni bir kenara attı. Teyzem Aslı’nın evinde de sığıntı gibi kaldım. Ben sevmeyi bilmem. Benim yanımda duran zarar görür."

"Biz sana zarar vermek için değil, yaranı sarmak için buradayız abi," dedi Aylin sesi titreyerek. "Ama sen kırmaktan vazgeçmiyorsun."

O sırada atölye kapısının önünden geçen ve kasabada herkese babalık eden emniyet amiri Kemal Amir içeri girdi. Poyraz’ın omzuna elini koydu.

"Evlat," dedi Kemal Amir. "Etrafındakilere iyi davran ki iyilik bulasın. İnsanların içi birbirine ısınır, birbirine yaklaşır. Sabahki öfkeni de gördüm, söylediğin lafları da. Sana uzanan elleri itme; geçmişte o yuvayı yıktılar diye sana sunulan bu sıcak sığınağı da kendi elinle bozma."

 "Beceremiyorum amir," dedi Poyraz alçak bir sesle. "İçimdeki o öfke çıkınca gözüm hiçbir şeyi görmüyor."

 "Öğreneceksin evlat," dedi Kemal Amir. "Yeter ki o gururu bırakıp özür dilemeyi bil."

Poyraz daha fazla bir şey diyemedi, başını öne eğip hızla atölyeden çıktı. Kasaba meydanındaki ağacın altında kendisini bekleyen sevgilisi Deniz’in yanına gitti. Deniz’in kırgın bakışlarını görünce içi sızladı.

 "Yine mi kaçacaksın benden Poyraz?" dedi Deniz yavaşça. "Sabah söylediklerinden sonra yüzüme bakmaya bile çekiniyorsun değil mi? Sevmekten korktuğun için etrafındaki herkesi kırıyorsun. Oysa biz senin fırtınandan kaçıp sığınacağın yer olmak istiyoruz."

 Poyraz bu kez öfkelenmedi. Yaptığı hatalar, sabah kırdığı o ahşap çerçeve ve sevdiklerinin yüzündeki o kırgın ifadeler birer birer gözünün önüne geldi. İçinde büyük bir pişmanlık hissetti.

"Çok pişmanım Deniz," dedi Poyraz, sesi cılız çıkarak. "Seni, Aylin’i, Kemal Amir’i hep kırdım. Sabah Aylin’in emeğini bozdum, Kemal Amir’e saygısızlık ettim, sana ağır konuştum. Kimse bana sevmeyi öğretmedi ki... Ne zaman birine yaklaşsam içimdeki o öfke çıkıyor ve her şeyi bozuyor. Pişmanım ama bu pişmanlık verdiğim zararları siler mi bilmiyorum."

 Sevgilisi Deniz yaklaşıp Poyraz’ın elini tuttu.

 "Pişman olman güzel bir şey Poyraz," dedi. "Doğru, insan sevmeyi önce kendi evinde öğrenir ama orada öğrenemedi diye ömrü boyunca sevgisiz kalmak zorunda değil. Sabah kırdığın o çerçeveyi yeniden yapabilirsin, kırdığın kalpleri de düzeltebilirsin. Sen sevgisiz büyüdün diye hep böyle kalmak zorunda değilsin. Yeter ki o sığınağın kapısını çalmayı kabul et."

Poyraz o akşam kasabanın soğuk rüzgârı eserken ilk kez kaçmak yerine durmayı seçti. Geçmişini değiştiremezdi belki ama pişmanlığı sayesinde bundan sonra sevdiklerine zarar vermemeyi, kırdığı kalpleri düzeltmeyi öğrenecekti.

Çay bahçesindeki o sert kopuştan birkaç saat sonra Zeynep’in içi hâlâ soğumamıştı. 

Selim’in son tehditkâr sözleri zihninde çınlıyordu. Ancak bu ilişkiyi tamamen bitirmek, ona ait anahtarları ve evde kalan eşyalarını teslim edip bağları koparmak zorundaydı.

Selim’in yalnız yaşadığı dairesinin önüne geldiğinde merdivenleri kararlı adımlarla tırmandı. Tam zile basacakken çelik kapının aralık olduğunu fark etti. İçeriden çıt çıkmıyordu.

— Selim? diye seslendi Zeynep, kapıyı parmak ucuyla hafifçe iterek.

Cevap gelmedi. Koridorun sonundaki çalışma odasının ışığı sızıyordu. Zeynep içeri adım attığında burnuna sızan o ağır, metalik koku adımlarını dondurdu: Kan kokusu.

Yavaşça odaya yürüdü. Eşikte gördüğü manzara karşısında boğazından boğuk bir çığlık kaçtı. Selim, çalışma masasının yanında, kanlar içinde yerde yatıyordu. Göğsündeki koyu kırmızı leke ahşaba yayılmıştı, gözleri tavana dikiliydi ve donuktu.

Zeynep dehşet içinde yere kapandı, panikle Selim’in bileğine dokundu. Cildi buz gibiydi; ölmüştü.

O anki şokla elini çekerken masanın kenarındaki pirinç mühür yere düştü. Zeynep refleksle mührü yakalamaya çalıştı, yere düşen mührü alıp masanın üzerine bıraktı. Tam o sırada koridorda ağır ve hantal bir ayak sesi yankılandı.

Eline bulaşan kana baktı, evdeki parmak izlerini ve birkaç saat önce çay bahçesinde herkesin gözü önünde Selim ile yaptığı tartışmada söylenen son sözleri hatırladı. Polis gelse ilk şüpheli kim olacaktı?

Zeynep panikle yangın merdivenine doğru koştu. Sokağa çıktığında, binanın önüne sirenleri çalarak yaklaşan ilk polis aracını gördü.

Zeynep ara sokakta izini kaybettirmeye çalışırken, Selim’in evinden çıkan gizemli bir gölge sokağın diğer ucunda belirdi.

Devamı yarın burada!

 Görgü tanıkları, parmak izi ve cinayet sebebi... Zeynep bu cendereden tek başına nasıl çıkabilir?

​Ayı biraz daha yakına çekmek, yıldız ışığında parlayan bir çiçeği özenle seçmek, küçük bir gökkuşağı kırıntısını kurtarmak ve kirli bulutları bir çamaşır makinesine atıp arındırmak. Güneşi batarken nefesini tazelemek, dalgalara banyo, bulutlara hava aldırmak... Ve günün sonunda, bir avuç yıldız tozunu serpiştirerek göleti yeniden parlayan çiçeklerle buluşturmak. Eğer dünyanın gerçekten bilmediğimiz, görünmeyen bir yüzü varsa umarım her gün bu zarif, derin ve romantik işlerle meşguldür.

​Çünkü bildiğimiz o gri havanın, bulutların ve yıldızların bile kendi küçük fabrikaları vardır.

​Bulutların dondurmaya dönüştürüldüğü, gökkuşaklarının yeniden boyandığı, yıldızların yıkanıp en yumuşak dokularıyla paketlendiği bir fabrika... Uzun ve koşturmacalı bir günün ardından, minik bulutlara biraz yıldız tozu serperek mesaisini bitiren görünmez bir ekip. Çocukken hayal ettiğimiz o masalsı dünya gerçekten yaşıyorsa muhtemelen evrenin arkasında her gün bu harika, garip ve sevimli mesailer yürütülüyor.

​Gecenin derinliğinde, dünya uykuya daldığında yıldızlar yalnızca gökte kalmaz, yerin en gizli katmanlarına da dökülür. Bir kıyı kasabasında yıldızların izini sürdüğünüzde bulut kalesine çıkan merdivenler sessizce aydınlanır. O saniyede, bütün omuz yükleriniz bu parlak galaksi tarafından eritilir. Peki, bu kısa ve büyülü zaman diliminde hangi sahneyi kalbinizin en mutena köşesinde saklamak isterdiniz?

​Bulutlara rastladım. Gizli bir fabrikanın atölyesinde, un yerine gökyüzünden süzülen bulut ham maddeleriyle tüylü yastıklar örülüyordu. Yıldızlara hassas dokunuşlar ekleniyor, her şey gökyüzünden gelen kıymetli birer hediye gibi paketleniyordu. Efsanelerdeki o gizli atölye gerçekten var olsaydı şüphesiz tam olarak böyle görünürdü. Çatlaklardan sızan ışık, “Her şeyde bir çatlak var, ışık içeri girmenin yolunu bulur.” gerçeğini fısıldarken bu ışık ve gölge oyunu evrenin en saf romantizmini gözler önüne seriyordu.

​Bazen de okul biter, kampüs sessiz bir balık kasesine dönüşür. Rüyalarda okul hep boştur; yalnızca pencereler içeriden parlar, masalar kusursuz bir hizayla dizilmiştir. Altın balıklar, eski bir filmin donmuş karesi gibi havada, suyun içinde yavaşça yüzer. Orada dururken insan kendi kendine sorar: Acaba zamana kilitlenenler onlar mı, yoksa ben bu rüyadan hiç ayrılmadım mı?

​Yetişkinler buna inanmaz ama dünya tam da bu görünmez çarklarla dönmeye devam eder. İşten sonra yıldızlar parlayana kadar kavrulur, gökkuşakları kurutulup asılır, yıldız çiçekleri her gün bıkmadan sulanır ve en nihayetinde yumuşacık bir bulut tatlısı pişirilir. Gökyüzü, arkada gizlice çalışan ellerin huzurlu izleriyle doludur.

​Ve bir an gelir, dışarıdaki masal içeriye, zihnin en derin odalarına taşınır.

​“Bu bir iç göçüdür.” Zihnim, keşfedilmemiş devasa bir coğrafyadır ve ben bu toprağın tek, nefes kesen kâşifiyim. Karanlık derinliklerden süzülerek yükselen parlayan denizanaları, anlık ilhamların ta kendisidir. Çiçeklerin ve yıldız ışığının birbirine karıştığı yollar, yaratıcılığın sinir sistemidir.

​Koşmayı bir fırça, nefesi ise mürekkep bilerek bu iç haritada yürürüm. Nereye gittiğimi sormayın; çünkü iç huzurun bu büyük göçünde, bizzat koşmanın kendisi varışın ta kendisidir. Kimi zaman kendimi uzay ve zamanın devasa kapılarının açıldığı, galaksinin ayaklarım altında patladığı sonsuz bir rüyada mahsur kalmış gibi hissederim. Gül bahçesinden geçmek yerine bulutlardan örülmüş bir merdivenle yükselir, okyanusun en dibinde, gökyüzünün körfezinde yüzen balıkların arasında yürürüm. Her şey o kadar güzeldir ki kalbinizi sızlatır; çünkü her yol insanı derinlikten daha da derine götürür.

​Ve gün biter. Gökyüzü resmî olarak kapanmaya hazırlanırken evrende bakım modu aktif edilir:

​Ziyaretçiler kaydedilir.

Bulutlar onarılır.

Yıldızlar yeniden canlandırılır.

Güneş taze bir nefes için istirahate çekilir.

​Yetişkinlerin gözden kaçırdığı o incelik, çocuk kalbinin bildiği o gerçek hep yerli yerindedir. Hava gerçekten de elden yönetilmektedir. Ay enerjisini tazeler, bulutlar telaşla koşturur ve gök gürültüleri yalnızca hızlı birer şarj alarak dinlenmeye çekilir.

​Eğer gökyüzü bir gün genel mağazasını açsaydı orada bulut pişirenleri, taze yıldızları dalından toplayanları, yastıklar için en yumuşak pamukları biriktirenleri görürdünüz. Gökyüzündeki her küçük mucize özenle korunur.

​Çünkü bu dünya, her zaman pratik bir romantizmin dokunuşuna muhtaçtır. Ve gökyüzü, günün sonunda tıpkı insan kalbi gibi en yumuşak bakıma muhtaç olan yerdir.

​DİLEK SARIKAYA

Menajer: İlayda Can & Dilara Sarıkaya

Selim oradaydı.

Köşedeki masada oturmuş, önündeki çaydan yükselen buharı umursamadan telefonuyla ilgileniyordu. Zeynep’in hayatına yıllar önce güven veren, koruyup kollayan bir adam olarak girmişti. Başlangıçta onun neşesini sever, coşkusuna hayran olduğunu söylerdi. Zamanla aynı özellikleri kusur saymaya başlamıştı. Zeynep ne zaman heyecanla bir şey anlatsa abartmakla, üzüldüğünde aşırı duygusal olmakla suçlanıyordu. Ardından o tanıdık cümleler geliyordu:

Çok duygusalsın.

Bensiz bir hiçsin.

Selim bu sözleri öylesine sık tekrarlamıştı ki Zeynep, bir süre sonra kendi kararlarından bile şüphe eder olmuştu. Şimdi ise ilk kez, onun karşısına kendini savunmak için değil, gitmek için çıkıyordu.

Zeynep’in gölgesi masaya düşünce Selim başını kaldırdı. Bakışları bir an göz göze geldi, sonra yeniden telefonuna döndü.

— Geç kaldın.

Sesinde sitemden çok, hesap soran birinin rahatlığı vardı.

Zeynep sandalyeyi çekmedi.

— Geç kalmadım. Söyleyeceklerimi söyleyip gideceğim.

Selim telefonunu masaya bıraktı. Yüzüne yerleşen ifade Zeynep’in çok iyi tanıdığı türdendi: Daha konuşmaya başlamadan karşısındakini haksız çıkaran o küçümseyici bakış.

— Ne oldu yine? Sabah sabah neyin peşindesin?

— Bir şeyin peşinde değilim, Selim. Bu ilişkiyi sürdürmek istemiyorum.

Selim kısa bir kahkaha attı. Elindeki çay kaşığını tabağın kenarına vurdu.

— Sen zaten hiçbir zaman memnun olmadın. Ne yapsam beğenmedin, ne söylesem alındın.

Zeynep cevap vermek için ağzını açtı, sonra vazgeçti. Bu konuşmayı daha önce defalarca yapmışlardı. Her seferinde aynı yerde bitmişti: O, kendini anlatmaya çalışmış; Selim, anlattıklarının içinden işine gelen bir sözü çekip çıkarmış ve tartışmayı Zeynep’in kusurlarına çevirmişti. Sonunda özür dileyen yine kendisi olmuştu.

Bu kez kendini açıklamaya ihtiyacı yoktu.

— Ben ne hissettiğimi anlatıyorum, sen beni suçluyorsun. Artık bunu yapmak zorunda değilim.

Selim kaşlarını kaldırdı.

— İşte sorun da bu. Her şeyi kendi duygularına göre değerlendiriyorsun. Bir de kalkmış bana hayat dersi veriyorsun.

Zeynep’in eli çantasının askısında sıkılaştı. İçinden yükselen öfkeye rağmen sesini yükseltmedi.

— Bitti, Selim. Bundan sonra beni aramayacaksın. Karşıma da çıkmayacaksın.

Selim’in yüzündeki gülümseme silindi.

— Ne demek bitti?

— Söylediğim kadar açık.

— Sen benim sayemde ayakta duruyorsun! Şimdi kalkmış bana kapıyı gösteriyorsun, öyle mi?

Selim ayağa kalkınca sandalyesi taş zeminde gıcırdayarak geriye kaydı. Yan masada oturan yaşlı adam çayını içmeyi bıraktı. Biraz ilerideki iki genç de konuşmalarını kesip başlarını çevirdi.

Zeynep, Selim’in yüzüne baktı. Bir zamanlar bu adamın sevgisini kaybetmekten korkmuştu. Şimdi onun öfkesinden çok, yıllarını bu korkuyla geçirmiş olmasına üzülüyordu.

— Her şeyi bana yaptığın bir iyilik gibi anlatıyorsun. Sanki kendi hayatımı yaşamama bile sen izin vermişsin gibi.

— Kes sesini!

Selim’in bağırışı çay bahçesindeki birkaç kişinin daha dikkatini çekti. Garson, elindeki tepsiyle masaların arasında durmuş, ne yapacağını kestirmeye çalışıyordu. Girişteki gençlerden biri arkadaşına eğildi.

— Bir şey yapsak mı?

Diğeri gözünü Selim’den ayırmadan alçak sesle cevap verdi:

— Biraz bekle. Bakalım ne olacak.

Zeynep çantasını omzuna yerleştirdi.

— Ben gidiyorum.

Arkasını dönüp çıkışa yöneldi.

— Tabii, kaç! Her zamanki gibi!

Zeynep yürümeyi sürdürdü.

Selim masanın etrafından dolaşıp birkaç adım attı.

— Zeynep!

Kadın durmadı.

— Benden öyle elini kolunu sallayarak kurtulamazsın!

Çay bahçesindeki konuşmalar birer birer kesildi. Garson tepsiyi çay ocağının tezgâhına bıraktı. Yaşlı adam sandalyesinde doğruldu.

Selim’in sesi bu kez bütün bahçede yankılandı:

— Duydun mu beni? Seni mahvederim!

Zeynep durdu. Birkaç saniye boyunca sırtı Selim’e dönük kaldı. Sonra başını omzunun üzerinden çevirip ona baktı.

Selim hâlâ ayaktaydı. Çenesi gerilmiş, elleri yumruk olmuştu. Çevresindekilerin kendisini izlediğini fark etmişti ama geri adım atmadı.

Zeynep gözlerini ondan ayırmadan konuştu:

— Herkes duydu, Selim.

Ardından arkasını döndü ve çay bahçesinden çıktı. Bu kez adımlarını yavaşlatmadı.

Selim kapıya kadar baktı. Zeynep caddenin kalabalığına karışınca sandalyesini çekip oturdu. Çay bardağını eline aldı, fakat bir yudum içmeden yeniden masaya bıraktı.

Garson bir süre uzaktan bekledi. Sonunda yanına yaklaşarak sordu. 

— Bir çay daha getireyim mi?

Selim başını kaldırdı.

— İstemiyorum.

Garson uzaklaştı. Girişteki gençler yeniden konuşmaya başlamıştı. Yaşlı adam hesabını ödeyip ayağa kalktı. Çıkışa yönelirken garsonun yanından geçti.

— Az önceki tartışmayı duydun mu? diye sordu.

Garson başını salladı.

— Duydum. Adamın sesi bütün bahçeyi doldurdu.

Yaşlı adam bir an durdu, sonra kapıdan çıktı.

Çay bahçesinde hayat yavaş yavaş eski hâline döndü. Garson masalardaki boş bardakları topladı, çay ocağından yeni demlenen çayın kokusu yayıldı. Girişteki gençler hesaplarını istedi. Bir süre sonra köşedeki masaya başka müşteriler oturdu.

Selim de yerinden kalkmadı. Önündeki çay soğudu, telefonunun ekranı birkaç kez aydınlandı. Gelen aramalardan birine cevap vermedi.

Sabahın o saati, orada bulunanların hafızasında farklı ayrıntılarla kalacaktı: taş zeminde sürüklenen sandalye, aniden kesilen konuşmalar, kapıya yönelen bir kadın ve arkasından yükselen o son cümle.

Henüz kimse bu ayrıntıları birbiriyle ilişkilendirmek için bir neden görmüyordu.

Ama bazı sabahlar, insanın hafızasında ancak çok sonra anlam kazanırdı. Ve Zeynep’in arkasında bıraktığı o birkaç kelime, unutulup gitmeyecekti.

Devamı yarın burada!

​Geniş vadinin ortasından temiz bir su akardı. Bu su ağaçları, çiçekleri ve çocukların oyun yerlerini sulardı. Toprak verimliydi. Ancak Eylülyeri köyüne dışarıdan gelip yerleşen Kenan geldikten sonra her şey değişti.

​Yıllar önce bu köye yerleşen Kenan, hırslı ve kimseyle geçinemeyen biriydi. Vadi ise köyün ortasında, herkesin ortak kullandığı, etrafı büyük ağaçlarla çevrili verimli bir yerdi.

​Kenan, elindeki her şeyi yalnız kendisine saklamak istedi. Vadideki meyve bahçesini ve oraya giden tek yolu kimseye vermemek için yola dikenli çengeller dizdi. Kimse geçmesin, çocuklar su kenarında oynamasın istiyordu. Topraklı yolu taşlarla ve dikenlerle kapattı. Yalnızca kendi evinde çürüyecek kadar çok meyve toplamak derdindeydi.

​Eylülyeri köyünün en eski kişisi olan ve herkesin sözüne güvendiği yaşlı Hasan Amca, bir gün Kenan'a yaklaşarak şöyle dedi:

​— Böyle yapma oğul. İnsanlar, çocuklar bu sudan ve yoldan uzak kalıyor. Paylaşmak güzeldir, elindekini bölüş.

​Kenan ise sertçe cevap verdi:

​— Burası benim toprağım, kimse geçemez. Malım bana kalacak.

​Hasan Amca başını sallayarak karşılık verdi:

​— Çok hırslısın. İnsanın iki vadi malı olsa üçüncüsünü ister; gözünü ancak toprak doyurur.

​Oysa hayat bencil hesaplara göre yürümezdi. Dikenli çengellerle çevrilen o yol, zamanla Kenan'ı yalnızlaştırdı. İnsanlar o yoldan uzaklaştı, bahçeye gelen giden kalmadı.

​Bahçedeki meyveler dallarında çürürken, Kenan yaptığı hatanın farkına vardı ama artık çok geç kalmıştı; çünkü kendi ördüğü o dikenler en çok kendi ellerini kanatıyordu.

​Mardin’in o tarihî taş konağının avlusu; tarihin ve hüznün değil, şimdi hayatın en saf neşesinin yankılandığı bir yuvaya dönüşmüştü. Ovanın üzerine serilen ikindi güneşi taş duvarlarda altın sarısı gölgeler bırakırken avludaki ahşap masanın etrafında bu koca ailenin nefesleri birbirine karışıyordu.

​Birinci hikâyenin o karlı ve çetin şafaklarından, cephedeki yankılı patlamalardan geriye kalan tek şey, şimdi bu masanın etrafındaki sarsılmaz bağdı.

​Kolları yeniden güçlenen, bastonuna yaslanarak demli çayları tazelemeye çalışan Alper, yüzündeki huzurlu tebessümle masaya baktı. Yetimhanenin soğuk rüzgârlarında büyücülük oynayan o yalnız çocuk; şimdi bu kalabalık sofranın başköşesinde, gerçek bir babanın ve amcanın gururunu taşıyordu.

​Karşısında, kollarında minik Nur’la oturan Aysima Öğretmen, tülbentten yaptığı sarı oyalı yazmasını düzeltirken gülümsedi. Yanında, her zamanki muzip ama gözleri dolmaya hazır duruşuyla Üsteğmen Altay oturuyordu. Altay, kızının tombul ellerini öpüp devresine bakarak gururla başını salladı:

​— Gördün mü devre? dedi sesi biraz titreyerek. Biz bu vatanın yollarında yürürken sadece bayrağı korumadık; geleceğimizi, bu masadaki huzuru büyütmüşüz.

​Avlu içinde Ela’nın sıcak elini hisseden Alper, derin bir nefes aldı. Ela, önündeki deri kaplı deftere son cümleleri yazıyordu. İkinci cildin son satırları, masanın ortasında duran minik bir bebeğin gülüşüyle tamamlanıyordu. Kitabın adı belliydi: Minik Mucize.

​Ela, kalemi defterin üzerine bırakıp başını Alper’in omzuna yasladı. Gözleri, Mardin’in serin rüzgârında dalgalanan o uzak tepelere takıldı.

​— Biliyor musun Alper? diye fısıldadı Ela, sesi bütün avluda yankılanır gibiydi. Sen bu vatanın topraklarına adını yazdırdın, ben ise senin o çelikten iradeni kelimelerle ölümsüzleştirdim. Ama asıl hikâye bu masada, bu minik ellerin arasında saklı.

​Nur bebek, sanki annesinin yazdıklarını onaylar gibi minik ellerini havaya kaldırdı ve neşeyle gülümsedi. Alper sandalyesinden hafifçe doğrulup o minik elleri parmak uçlarıyla tuttu. İçindeki o eski, kimsesiz ve üşüyen çocuk nihayet tamamen iyileşmişti.

​Çünkü inançla kurulan bir yuva sadece iki insanın değil, bir milletin iradesinin, bir dostluğun ve sevginin en güzel eseriydi. Ve o an, Mardin’in taş evinden gökyüzüne yükselen sadece kahkahalar değil, sonsuza kadar sürecek bir ailenin sessiz yeminiydi: Biz buradayız, birlikteyiz ve hiçbir güç bu bağı koparamaz.

​Bir ormanın ortasındaydım. Etrafım gökyüzüne uzanan, yemyeşil, çok uzun ağaçlarla çevriliydi. Ağaçların arasından yer yer süzülen güneş ışıkları gölgeleri aydınlatıp ışın kılıcı gibi bana kadar ulaşıyordu. Kuş sesleriyle cırcır böceklerinin sesleri birbirine karışmıştı; bir koro gibi ahenkle ötüp duruyorlardı. Her yer kurumuş yapraklar ve dalından dökülen kozalaklarla doluydu. Bastığım her yerden hışır hışır ezilen yaprak seslerinin arasında bir ara su sesi bile duydum. Yakınlarda bir yerlerde bir dere olmalı diye düşündüm. Nerede olduğumu bilememenin endişesi olmasa kendimi huzurlu hissedebilirdim. Endişeli yürüyüşüme devam ederken belki tanıdık bir şey görürüm diye etrafı inceleyip duruyordum. Sonunda bir derenin kenarına geldim. Su bulanık akıyordu. Çok kirli olduğunu düşünüp dokunmadım. Yine de suyun şırıl şırıl akan sesi kulağıma ninni gibi geldi. Kendimi çok yorgun ve bitkin hissediyordum. Bir ağacın altına oturup suyun ve kuşların sesini dinleyerek gözlerimi kapatıp dinlenmek istedim ama kendimi güvende hissetmediğim için dere yatağını takip ederek yürümeye devam ettim.

​Aniden bir çığlık duyarak ürperdim. Baykuş olabilir mi diye düşündüm önce ama hava aydınlık olduğu için ihtimal vermedim. Sesin kimden geldiğini düşünüp derin derin nefesler alarak yoluma devam ettim. İyice yorulmaya başlamıştım ve nerede olduğum hakkında hiçbir fikrim yoktu. Birden karşıma bir tavşan çıktı. Tam önümde dikilmiş öylece bana bakıyordu. Bembeyaz tüyleriyle çok sevimli görünüyordu. Benden kaçmadığını fark ettiğimde şaşırdım. Beni görünce kaçması gerekmez miydi? Cevap almak için değil, sırf laf olsun diye, "Hey, merhaba sevimli tavşan!" dedim. Kafamın içinde "Merhaba insan." diye bir ses duydum. Etrafıma bakındım ama bugüne kadar kimse bana "insan" diye seslenmemişti. Allah’ım, galiba aklımı kaçırıyorum! Hem tavşanlar konuşmazdı ki. "Deliriyor olmalıyım." diye düşünürken bir ses daha geldi:

​— Hayırdır, selam verip sonradan şaşırmak neden? Siz insanlar ilginç yaratıklarsınız.

​— Ama hayvanlar konuşamaz ki...

​— Madem böyle düşünüyordun, neden "merhaba" dedin?

​— Haklısın, kusuruma bakma lütfen, ben öylesine söylemiştim. Cevap vermeni beklemiyordum. Bu ıssız ormanda kayboldum. Belki yalnız olmadığımı bilmek için çaresizce şansımı denedim.

​— Aldırma, herkese olur bazen. Biliyor musun, ben bütün hayatımı insanlardan korkup kaçarak geçirdim. Yalnızlığı iyi bilirim. Korkarak yaşamak yorar insanı.

​— Korkma lütfen benden, sana zarar gelmez.

​— Yok, yok, rahat ol. Gördüğün gibi artık kaçmıyorum. Hâlâ korkuyorum ama korkuyla yaşanmayacağını biliyorum.

​— Nasıl yaptığını bana da anlatır mısın? Şu anda çok yalnız hissediyorum ve deli gibi korkuyorum.

​— Tabii ki anlatırım. Bir zamanlar insanlardan o kadar çok korkuyordum ki ormanda rahatça dolaşamazdım. Arkadaşlarım eğlenirken ben hep tetikte beklerdim. Yanlış anlama, hiç kötü bir tecrübe yaşamadım. Bugüne kadar hiçbir insandan zarar görmedim.

​— Peki, öyleyse neden bu kadar korkuyordun?

​— Ben de bunu çok düşündüm. Ailemin ve büyüklerimin uyarıları, insanlara dair anlattıkları hikâyeler korkmama neden olmuş olabilir. Ama beni en çok korkutanlar, kafamda kurduğum senaryolardı.

​— Bilmediğin bir şey hakkında ne düşünmüş olabilirsin ki?

​— Gerçek tektir. Ne kadar kötü olursa olsun bir tanedir; olur ve biter. Ama olasılıklar öyle mi? Sonsuz olasılık var desem abartmış olmam sanırım. Her zaman daha beter bir şey olabilir ve sen korktukça daha kötüsünü düşünürsün; düşündükçe daha çok korkarsın. Gün geçtikçe kendi kabuğuna çekilir, yalnızlaşırsın.

​— Peki, korkunu yenmeyi nasıl başardın?

​— Aslında çok kolay olmadı; yalnız olmaktan yoruldum. Herkes mutlu mesut yaşarken uzaktan seyretmekten usandım. Böyle yaşamak istemediğimi fark ettim. Tam o günlerde senin gibi ormanda yolunu kaybetmiş birini gördüm. Onunla konuşmadık ama yürürken kendi kendine, "Cesaret hiçbir şeyden korkmamak değildir. Korktuğun hâlde vazgeçmemek, korkularınla yüzleşmek demektir. Yürümeye devam et, başarabilirsin." diye yüksek sesle tekrarlıyordu. Ben de korkularımla yüzleşmeye karar verip her gün adım adım ilerledim. En hızlı kaçabileceğim güvenli bir mesafeye kadar yaklaştım önce; etrafı kolaçan edip her an kaçmaya hazır bir hâlde bekledim. Her gün aramızdaki mesafeyi biraz daha kapattım. Artık onlarla oyunlar oynayabiliyordum. Yine korkuyordum; her zaman içimde kaçmaya hazır bir duygu vardı ama gerçekten kaçmamı gerektiren bir durum olmadığı sürece kaçmadım.

​— Bu kadar mı? Öylece kaygılarından kurtuldun mu yani?

​— Hayır, tabii ki kurtulamadım. Maalesef o kadar kolay değil. Hâlâ bazen endişeleniyorum, olasılıklar geliyor aklıma, korkuyorum. Sadece korkularımın beni kontrol etmesine izin vermiyorum. Neyi istemiyorsam onu yapıyorum mesela. Neyden korkuyorsam en çok onun üzerine gidiyorum. "Her şey olacağına varır, olduğu zaman düşünürüm." diyerek yaşadığım andan keyif almaya çalışıyorum. Elimden geleni yapıp takdiri Allah'a bırakıyorum. Görelim Mevla neyler, neylerse güzel eyler... Değil mi ama?

​— Sence ben de korkularımı yenebilir miyim?

​— Gerçekten istersen neden olmasın? Hatta hemen şimdi başla. Korkularından kaçma. Onları kucakla ve her şeye, herkese rağmen yoluna devam et. Sen yola çık, yol sana görünür zaten. Sana düşen en önemli iş yolculuğun keyfine varmak.

​— Seni bir daha görebilir miyim? Ben seni çok sevdim.

​— Ne zaman istersen gel, ben hep buralardayım. Ama benden kimseye bahsetme sakın. Hoş, söylesen de kimse sana inanmaz. Boşuna canın sıkılmasın diye söylüyorum, dedi ve göz kırptı.

​Yüzümde bir gülümsemeyle gözlerimi açtım. Gerçekten de bir ağacın altında uyuyakalmıştım. Ama evimin bahçesinde, kendi güvenli alanımdaydım. Gördüklerimin rüya olduğundan eminim ama hâlâ korkularımla yüzleşmekte kararlıyım. Hepsini tek tek yendiğimden emin olana kadar denemeye devam edeceğim. Böylece bir gün arkadaşım tavşanı yeniden görürsem ona başardığımı söyleyip teşekkür edebileceğim.

​Zeynep sabahları hep aynı şekilde uyanırdı: boğazında düğümlenen kelimelerle, göğsünde ağır bir taşla. Gözlerini açtığında, odanın gri duvarları üzerine çöken sessizlik, içindeki fırtınayı daha da belirginleştirirdi. Yıllardır bastırdığı her şey, artık bedenine sığmıyordu. Bir çığlık gibi değil, bir yanardağ gibi büyüyordu içinde. Sessiz, sabırlı ama ölümcül.

​Aynaya baktığında gördüğü kadın, ona ait değildi. Yüzü tanıdık ama yabancıydı. Gözlerinin ardında patlamayı bekleyen derin bir kırılma saklıydı. Dudakları kıpırdamıyordu ama içi haykırıyordu.

​— Yeter, dedi o sabah, ilk kez sesli.

​Kendi sesinden ürktü. Ama artık geri dönüş yoktu. O gün, yıllardır giydiği suskunluk zırhını çıkarıp ilk adımı attı. Kapıyı açtı. Dışarıda hâlâ aynı dünya vardı: yargılayan gözler, bastıran sesler, susturan sistem. Ama Zeynep değişmişti. Yıllardır derisinin altında biriken o genleşme artık yüzeye çıkıyordu. Kimse onu durduramayacaktı.

Sokak kapısını arkasından kapatırken kentin soğuk havası yüzüne çarptı. Yıllardır adım atmaktan korktuğu o cadde, şimdi onu geçmişiyle son kez hesaplaşacağı masaya doğru çekiyordu.

​Devamı yarın burada...

​💬 Sizce de insan en çok kendi sesinden mi korkar ilk kez konuştuğunda? Hiç "Yeter" deyip o kapıyı kapattığınız oldu mu?

​Zaman, tenin üzerinde kül rengi bir tabaka hâlinde donmuştu. Kil ve mermerin katılaşmış, nefessiz sessizliği içinde yüzyıllar birbiri ardına devrilirken, ne bir kalp atışı ne de bir rüzgârın hayaleti kalmıştı geriye. Üzerindeki kalın dokulu, eskimiş keten kumaş bile rüzgârda dalgalanmayı unutup kaskatı kesilmiş, toprağın ve kayanın rengine bürünmüştü. Beden, dış dünyadan tamamen yalıtılmış, derin ve karanlık bir uykunun demir leblebisi gibi sabitti.

​Ve sonra, karanlığın katmanlarını yırtan o ilk sıcaklık sızdı içeriye. Dorukta açılan görünmez bir çatlaktan süzülen saf, kehribar rengi bir ışık huzmesi, buz tutmuş mermer omuzlara dokundu. Bu dokunuş, donmuş hücrelerde bin yıllık bir uyanışın ilk kıvılcımını yaktı. Soğuk taş, içeriden gelen bu coşkulu enerjinin baskısıyla sarsıldı; içeride bir şeylerin büyüdüğünü, genişlediğini ve bu dar kabuğa sığamadığını fark etti.

​Kırılma, sessiz ama devasa bir çatırtıyla başladı. İlk yarık göğüs kafesinin ortasından derin bir uçurum gibi açıldı. Ardından kollar, bacaklar ve boylu boyunca ince örümcek ağı gibi yayılan çatlaklar, mermer dokuyu paramparça etti. Yer çekimi, kopup dökülen taş parçalarını ve kurumuş toprak parçalarını karanlık boşluğa doğru çekerken, havada asılı kalan o küçük enkaz adeta zamanın durduğu anın heykelleri gibi asılı kaldı.

​Ancak bu bir yıkım değil, uzun zamandır hapsedilmiş bir hakikatin dışarı taşmasıydı. Kabuğun derin karanlığından, gözleri kamaştıran mor ve erguvan tonlarında kristal sütunlar fışkırıyordu. Ametistten oyulmuş gibi parlayan bu pürüzsüz, keskin ve kusursuz formlar; yıllarca acının, sabrın ve bastırılmış hayallerin birikip nasıl bir mücevhere dönüştüğünün kanıtıydı. Göğsünden ve karnından dışarı taşan bu mor ışık, çevresindeki karanlık boşluğu boydan boya aydınlatmıştı. Kırılan parçaların arasından sarkan ince, damar misali kökler havada salınırken, beden artık toprağa değil, gökyüzünün sonsuzluğuna ait olduğunu hatırlıyordu.

​Başını geriye, o ilahi ışık kaynağına doğru zarif bir kavisle bırakan yüz hatları tamamen yumuşadı. Taşın sertliği yerini, hafifliğin getirdiği o kusursuz huzura bırakmıştı. Artık o; ağırlığından arınmış, kendi içindeki en saf cevheri dünyaya sunan ve ışıktan örülü bir nehir gibi yukarıya doğru süzülen ışıltılı bir ruhtu.

​Kırıldığı yerlerden parlamanın ne demek olduğunu şimdi tüm evren sessizce izliyordu.

​DİLEK SARIKAYA

​Menajer: İlayda Can & Dilara Sarıkaya

Yıllardır biriktirdiği gazete kupürlerini tek tek sobaya attı. Oda ısındıkça geçmiş soğuyordu. En üste, hicret ederken ceketine diktiği ama hiç kopmayan o pirinç düğmeyi koydu. Alevler metali sararken kapı çalındı.

Gelen, ceketinde tek bir düğmesi eksik olan çocukluğuydu.

​Hikâye, sol paneldeki "The Whisper" (Fısıltı) ile başlar.

​Zamanın başlangıcında, yeşillikler ve sırlar içinde saklı bir bahçede Mihrela, kadim ağacın dalları altında düşüncelere dalmıştır.

​Gölge ve ışığın kesiştiği yerde, ona insanlığın kaderini sarsacak o ilk ve en büyük fısıltı ulaşır.

​Mihrela, bu gizemli fısıltının zihninde ve kalbinde uyandırdığı merakla yalanın ilk tohumunu eker.

​Bölüm 2: Ve Yalan Gerçek Oldu – Yalan Yayılıyor (The Grandest Lie Ever Told to Humanity)

​Orta panelde, zaman akıp geçer ve fısıltı devasa bir Hakikat Ağacı’na dönüşür.

​Ağacın köklerinden yayılan altın sarısı enerji damarları, geçmişten geleceğe tüm insanlığı sarmalar.

​Krallardan bilginlere, tüccarlardan halka kadar herkes bu büyük illüzyonun etkisi altında kalır.

​İşte bu dönüm noktasında Serbay, yalanın kalbinde bu devasa ağacın karşısına dikilir; çünkü yalan artık nesiller boyu yayılarak bir "gerçek" gibi kabul görmüştür.

​Bölüm 3: Serbay Hakikati Ortaya Çıkarıyor (The Revealed Light)

​Sağ panelde, karanlık bulutların arasından süzülen göksel bir Hakikat Işığı her şeyi aydınlatır.

​Serbay, öncülük ettiği bu uyanış hareketinde, yalanın sembolü olan karanlık sarmalları ve engelleri bu ilahi ışıkla paramparça eder.

​Mihrela ve diğer yoldaşlarıyla birlikte karanlığın zincirlerini kıran Serbay, insanlığın gözündeki bağları çözer.

​Böylece asırlar süren en büyük yalan son bulur ve insanlık nihayet gerçekle yüzleşir.

​Büyük yalanlar nesiller boyu gerçeğin yerini alabilir; ancak tek bir hakikat ışığı, karanlığın tüm imparatorluğunu yıkmaya yeter.

​Odanın havası, yüzyıllardır havalandırılmamış kütüphaneler gibi ağır ve eskimiş bir tütün kokusuyla yüklüydü. Masanın ortasında, cam üfleme sanatının en kusursuz örneği olan, ceviz büyüklüğünde, derinliği göz alabildiğine uzanan küre biçiminde bir nesne duruyordu. Nesnenin içinde, insan gözünün göremeyeceği kadar küçük pikseller hâlinde parıldayan milyarlarca hayat akıp gidiyordu.

​O minyatür evrenin sakinlerinden biri olan Metin, o akşam pencerenin buzlu camına alnını dayamış bakıyordu. Dışarıda ise gri ve hiç bitmeyen bir yağmur çiseliyordu. Şehrin bacalarından tütmeyen dumanlar bile yapay bir monotonlukla yükseliyordu. Göğüs kafesini sıkan o tanrısal yalnızlık hissiyle başını kaldırıp gözlerini binlerce ışıktan örülü o sahte gökyüzüne dikti ve dudaklarının arasından, zihnini kemiren o zehirli ama kaçınılmaz soru döküldü: "Ya biz bir simülasyonun içindeysek? Ya binlerce yıl önce yaşayanları bugün biz nasıl izliyorsak birileri de bizi aynı şekilde izliyorsa? Belki de onlar için gerçek olan dünya, bizim için sadece bir 'canlandırma' kadar uzaktır. Peki ya şu an yaşadığımız hayatı dışarıdan izleyen biri varsa?" Kürenin dışındaki dünyada ise zaman, çok daha yavaş, pürüzsüz ve ağır akıyordu.

​Gözlemci, odanın loş köşesindeki döküm demir koltuğuna yaslanmış, parmaklarını masanın üzerindeki abanoz konsolun üzerinde gezdiriyordu. Metin’in fısıltısı, odanın yüksek tavanlarında yankılanan tok bir çan sesi gibi dalgalandı. Gözlemci, duruşunu hiç bozmadan sağ elinin işaret parmağını hafifçe kaldırdı ve kürenin içindeki bütün evrenin nabzı bir saniyeliğine tekleşti.

​Üzerindeki keten cüppe, mermer zeminde hışırtılı bir ses çıkarırken yerinden kalktı. Adımları ağır ama kararlıydı. Kürenin cam yüzeyine yaklaştığında, yüzünün devasa gölgesi Metin’in yaşadığı o küçük şehrin üzerine, geçici bir güneş tutulması gibi düşmüştü.

​Metin, pencerenin önünde dikkatle dışarıya bakıyordu. Gökyüzündeki bulutlar aniden makasla kesilmiş gibi yırtılırken yıldızlar yerinden oynadı, geometrik bir dansla sağa sola savrulup yeniden dizildi. Kalbi, kaburgalarını kırmaya yemin etmiş gibi güm güm atıyordu. Korkmuyor, sadece merakın o korkunç uçurumunda dengesini bulmaya çalışıyordu.

​Ve sonra... Gökyüzündeki o devasa yırtığın arkasında; amber sarısı, sonsuzluğu barındıran bir göz belirdi. O gözde Metin’in o ana kadar yaşadığı her sevinci, döktüğü her gözyaşını ve hatta unuttuğu düşlerini barındıran derin bir şefkat dalgalanıyordu; çocukluk düşleri bir film şeridi gibi parıldıyordu. Metin, bacaklarındaki tüm dermanın çekildiğini hissederek dizlerinin üstüne çöktü. Gördüğü şeyin azameti karşısında ne kaçabiliyor ne de nefes alabiliyordu. Korkunun ötesinde, kelimelerle tarif edilemeyecek kadar saf bir idrakin uçurumunda asılı kalmıştı. O devasa bakış, onun varlığını adeta moleküllerine ayırıp yeniden inşa ediyor, ruhunun en derin katmanlarına kadar ısınıyordu. Gözlemci, kürenin sınırına dudaklarını yaklaştırıp: "Yalnız olmadığını hep biliyordun, Metin. Sadece, aynanın hangi tarafında nefes aldığını yeni fark ediyorsun," dedi. Ses, doğrudan Metin’in düşüncelerinin kütüğüne kazınmıştı.

​Metin’in gözünden süzülen tek damla tuzlu yaş, pencerenin pervazına çarptığı anda dışarıdaki Gözlemci’nin parmak ucuna düşen mikroskobik bir ışık taneciğine dönüştü. Gerçek dünyada yankısı olmayan ama hissedilen bir damla yaştı. Gözlemci, parmağındaki o sıcaklığa baktıktan bir saniye sonra, konsoldaki küçük bir çark tıkırtıyla yerine oturdu. Gökyüzü eski gri rengine, bulutlar sıradan akışına döndü. Sokak lambaları yandı. Metin, derin, hücrelerine kadar işleyen bir nefes alarak pencereden uzaklaşıp masasına geçti. Önüne beyaz bir kâğıt çekti. Artık izlenip izlenmediğini umursamıyor, kâğıda dökeceği her kelimenin o devasa gözün retinasında bir çiçek gibi açacağını biliyordu.

​Ve odanın dışındaki karanlıkta Gözlemci, lambayı söndürmeden önce düşündü: Kendi masasının üzerinde duran bu küre, belki de daha büyük bir odanın sadece raflarından biriydi.

                DİLEK SARIKAYA 

Menajer :ilayda Can & Dilara sarıkaya

​Eylül, pencerenin ardına ince bir tül gibi serilmişti. Havada yazın son nefesinden kalan ılık bir buğu ile sonbaharın ilk serinliği birbirine dolanıyor, görünmez bir vals ediyordu. İrem, eski ahşap masasının başında boş defter sayfasına bakarken aslında içine bakıyordu. İç dünyası gökyüzü gibi dingin fakat hüznün solgun çizgileriyle boyanmıştı.

​İkindi güneşi, odasına yatay çizgiler halinde süzülüyor, kitaplığın tozlu raflarında bir noktada duraklıyordu. Adımlarını o ışığa çevirdi. Uzanıp dokunduğunda yalnızca ince bir toz tabakasına değil, belleğinin gizli odalarına da temas etmişti. Avucuna düşen şey sararmış bir yaprak oldu: damarları belirgin, ortasından nazikçe çatlamış, çoktan kurumuş bir ıhlamur yaprağı.

​Geçen yıl, yine böylesi bir eylül gününde, o parkta, o bankta verilmişti eline.

"Bak" demişti o, "sessizliğin rengi."

​O gün öğrenmişti İrem: Sarı, yalnızca yazın coşkusunu değil, ayrılıkların en ince, en kırılgan tonunu da saklıyordu. Avucunu kapadı. Soğuktu. Fakat bu soğuk, kayıp duygusundan çok olan biteni kabullenmenin dinginliğini taşıyordu. Tıpkı eylül gibi... Yazın coşkusuyla kışın sertliği arasında uzanan ince bir köprü. Her şeyin yavaşladığı, renklerin derinleştiği, gürültünün yerini sessizliğe bıraktığı bir mevsim aralığı.

​Pencereden dışarı baktı. Karşıdaki ağaçların yaprakları, kimseye haber vermeden birer birer sarıya dönüyordu. Bu dönüşüm çığlık atmıyor, fısıldıyordu. Rüzgâr da artık yazın neşeli türküsünü söylemiyor; dalların arasından geçerken hüzünlü bir ilahi gibi yumuşak, uzun bir uğultuya dönüşüyordu.

​Akşam yaklaştığında gökyüzü lavantanın solgunu ile pasın yanık rengini giydi. İrem, yaprağı cebine koydu ve sokağa çıktı. Kuru yaprakların çıtırtısı, her adımda eylülün bestesine yeni bir nota ekliyordu. Sokaklar tenhalaşmıştı; insanlar sıcak yuvalarına çekilmişti. Bu sessizlik yalnızlık hissi değil, kalbine tarifsiz bir huzur getiriyordu.

​Parktaki banka oturdu. Her tonuyla sarı, etrafını kuşatmıştı: solgun sarı, altın sarısı, toprak sarısı... Hepsi, bir bitişin içinde saklı duran başlangıcı müjdeliyordu. Çünkü her düşen yaprak, toprağa yeni bir filizin rüyasını bırakıyordu. Eylül, işte böyleydi: hem hüzün hem umut. Bir şeylerin son bulduğunu, yenilerinin yavaş yavaş yaklaşmakta olduğunu fısıldayan bir ara zaman. Ve o fısıltının en çok yakıştığı renk: sessiz sarı.

​İrem, cebinden kurumuş yaprağı çıkardı, yeniden baktı. O eski anı artık içini sızlatmıyordu. Yalnızca kabullenişin derinliğinden doğan tarifsiz bir huzur bırakıyordu geriye. Sessiz sarı, iyileştiriyordu aynı zamanda.

​Başını kaldırdı. Alacakaranlığın son ışığı göğe karışıyordu. O an anladı: Eylülün getirdiği his bir veda değil, sadece nefeslenme ihtiyacıydı. Tıpkı doğanın yeniden doğmak için kısacık bir ara verişi gibi.

​Ve o anda sessiz sarı, dünyanın en huzurlu rengine dönüştü.

​Gece, lacivert kadifeden bir örtü gibi denizin ve çimenli kıyıların üzerine serilmişti. Zaman, sanki o ahşap masanın etrafında durmuş, dalgaların kıyıya her vuruşunda sessiz bir nefes alıyordu.

​Masanın üzerinde, cam bir kavanozun içine hapsedilmiş küçük mumun alevi, etrafa kehribar rengi, titrek bir sıcaklık yayıyordu. Bu cılız ışık, kumsalın yabani otlarını ve ahşap dokunun derin çatlaklarını aydınlatırken, etraftaki sonsuz karanlığa karşı direnen tek dost gibiydi. Yıllardır tamamlayamadığı bir hikâyeyi bitirmeye çalışıyordu.

 O masanın başında, defterine dökülen her kelimede ruhundan bir parça bırakıyordu. Kaleminin kâğıtta çıkardığı hışırtı, denizin ezeli ve ebedi ninnisine karışıyordu.  

​Başını kaldırıp gözlerini kıstığında, gökyüzünün en ücra köşesinde sarkan dolunayın gümüşî şavkı denizin yüzeyinde sessiz bir yol açıyordu. Fakat bu gece, gökyüzünde olağanüstü bir şey oluyordu. Yıldızların arasına örülmüş yumuşak, parlayan bir bulut kümesi, sanki gök kubbenin ortasında açılan ilahi bir pencere gibiydi.  

​O bulut çerçevesinin içinden, siyah bir şal ile yüzünün alt kısmını sımsıkı örtmüş genç bir kadının portresi süzülüyordu. Sadece derin, hüzünlü ve hikâyeler anlatan gözleri görünüyordu. Bu gözler, masada deftere bir şeyler karalayan kadını ve dünyayı dikkatle soluksuz izliyordu. Şalın siyahlığı, geceye boyun eğmeyen bir gizemle parlıyor, bulutların beyazlığı ise onun etrafında adeta kutsal bir aura yaratıyordu.  

​Bu iki dünya biri kalemin ucundaki mürekkeple yeryüzüne sığınan, diğeri gökyüzünün bulutlarına nakşedilen iki ruh, sessiz bir lisanla anlaşmaktaydı. Masadaki kadın yazdıkça, gökteki suretin gözlerinde bir damla yaş parıldıyor, dalgalar her kıyıya vurduğunda, zamanın o gizli kapısı biraz daha aralanıyordu.

​Masanın üzerindeki defterin sararmış sayfaları, kalemin ucunda can bulan cümlelerle doldukça, sahilin havası da değişmeye başladı. Denizin kokusu, yavaşça uzak diyarlardan gelen lavanta ve yanık sedir kokusuna karışıyordu. Sanki gökyüzündeki o parlayan bulut çerçeveden süzülen suret, sadece bir hayal değil, geçmişin ya da geleceğin unutulmuş bir hatırasıydı.  

​Siyah şalıyla yüzünün yalnızca etkileyici, karanlık ve derin bakan gözlerini açıkta bırakan genç kadın, bulutların arasından sessizce fısıldıyordu. Ses kulakla duyulan değil, doğrudan kalbin en derin çeperlerinde yankılanan bir fısıltıyla: "Yaz unutulmasın istediklerini yaz ki gökle deniz birleştiğinde kaybolmasınlar." diyordu. 

​Masada oturan kadın, bu garip ama bir o kadar da huzur veren hissiyatla kalemi daha sıkı kavradı."Gecenin koynunda saklananlar, sabırsızlıkla doğacak güneşi bekler." diye yazdı.

Deftere dökülen kelimeler artık sıradan cümleler değil, zamanın ötesine yazılmış birer mühür gibiydi. Ve aynadaki yüzler değişir, fakat ruhun kıyısındaki dalgalar hep aynı kıyıya vurur diye devam etti. 

​O sırada, kavanozun içindeki mumun alevi hafifçe titriyordu sanki gökyüzündeki dolunayla gizli bir anlaşma yaparcasına boynunu büktü ve bir an için etrafı yakut rengi bir parıltı sardı. Dalgalar tahta masanın ayaklarına kadar gelip çekilirken, kumsalda ayak izleri bırakmadan yok oluyordu.

​Gökyüzündeki bulut çerçeve yavaşça dağılmaya, o siyah şallı kadının hüzünlü gözleri yıldızların arasına karışarak silinmeye başladı. Ancak masadaki kadının yüreğinde bıraktığı o sıcaklık ve ilham, gece yarısının sessizliğini delip geçen en güçlü ses olarak kaldı. Defterin kapağı yavaşça kapandığında, doğunun ufuk çizgisinde lacivert gökyüzü yerini yavaş yavaş mor ve kül rengi şafak çizgilerine bırakıyordu.  

​Defterin son sayfası kapandığında, gökyüzündeki o parlayan bulut çerçeve de son bir kez, bir kalp atışı gibi şiddetle parladı ve ardından tamamen söndü. Siyah şallı kadının derin, hüzünlü gözleri artık gökyüzünde değildi, sanki gecenin lacivert dokusuna, yıldızların ebedi ışığına karışıp gitmişti.

​Masadaki kadın, kalemi yavaşça ahşap yüzeye bırakırken garip bir sessizlik çöktü. Denizin o hırçın dalgaları, rüzgârın ıslığı ve hatta kavanozdaki mumun o tiz çıtırtısı bir anda kesildi. Dünya, nefesini tutmuş, bu kıyıdaki kadının bir sonraki hareketini bekliyordu.

​Kadın, titreyen elleriyle yazdığı defteri açtı. Ancak sayfalar boştu. Ne bir mürekkep lekesi, ne de o geceye mühürlediği derin cümleler. Hepsi buharlaşıp uçmuştu. Defter, sanki hiç kullanılmamış gibi, bembeyaz, el değmemiş bir kumsaldı.

​Tam o sırada, gökyüzünde imkânsız bir olay gerçekleşti. Dolunay, yörüngesinden çıkmışçasına dünyaya doğru hızla alçalmaya başladı. Ay, denizin üzerinde yavaşça durdu ve devasa, gümüşî bir kapı gibi açıldı. Bu bir felaket değil, bir kucaklaşmaydı.

​Ayın içinden, gökyüzündeki bulut çerçeveden süzülen o suret çıktı. Artık siyah şalı yoktu yüzü, ayın ışığıyla yıkanmış, melekûtî bir güzellikteydi. Bu kadın, masadaki kadının ta kendisiydi. Ancak bu, gelecekteki, belki de geçmişteki, zamanın ötesindeki bir yankıydı.

​Zaman ve mekân birbirine girdi. Masada oturan kadın, sandalyesinden kalkıp denizin üzerinde yürümeye başladı. Ayın gümüşî ışığı, ayaklarının altında sağlam bir yol oluşturuyordu. İki kadın biri şimdiki zamanda kaybolmuş, diğeri ebediyette var olan ayın kapısında buluştular. İki kadının gözlerinde aynı hüzün vardı. ​Sözsüz anlaştılar. Masadaki kadın, boş defteri zamanın ötesindeki surete uzattı. Suret, defteri alırken gülümsedi. O gülümsemeyle birlikte, defterin sayfaları doldu ve bu sefer harflerle değil, evrenin sırrını fısıldayan, kimsenin duymadığı, okumadığı, sadece ruhun hissettiği o betimlemelerle, notalarla, renklerle dolmuştu. 

​Bu iki kadın birleşip tek bir ruh olduklarında, ayın kapısı kapandı, gökyüzü eski haline döndü. Dolunay, tekrar gece yarısı göğünün en ücra köşesine yerleşti.

​Kıyıda ise , ne ahşap masa vardı, ne kavanozdaki mum, ne de kadın. Kumsalda sadece, denizin köpüklerinin arasında parlayan, boş ama bir o kadar da dolu o defter duruyordu. Ve rüzgâr, o defterin sayfalarını yavaşça çevirdiğinde, sahile hiç duyulmamış, hüzünlü ama huzurlu bir melodi yayılıyordu.​ Masadaki kadının ve gökteki suretin kaderini burada, sonsuzluğun kollarında mühürlüyordu.

             DİLEK SARIKAYA

 Menajer :ilayda Can & Dilara sarıkaya 

​Babamın gidişini ne zaman hatırlasam soğuk kasım sabahına dönerim. Kasım ayı o soğuk, o kışın geleceğini haber veren uğursuz ay... Kokudan bahsetmişken otogarların kokusuna değinmeden geçmek olmazdı. Otogarın keskin mazot kokusu eşliğinde annemin titreyen elleriyle babamın boynuna sardığı o lacivert atkı… Lacivert, ah lacivert... Sen nasıl bir renksin ki benim hayatımın bütün kötü anlarında sen varsın.

​Biz çocuktuk o zamanlar. Almanya, Fransa ya da Belçika; neresi olduğu bizim için önemli değildi. Nerede olduklarını dahi bilmiyorduk. Bana göre büyükşehirlere gitmesi ne kadar imkânsızsa oralara gitmesi de o kadar imkânsızdı. Bizim için o uzak memleketler; babamızı bizden çalan, yerine sadece her ay gelen banka havalelerini ve bayramlarda gönderilen çikolata paketlerini koyan büyük, meçhul bir canavardı.

​Evet, sizi de sıkmadan hemen asıl anlatacağım kısma döneyim: Babam gittiği yerde tam otuz yıl çalıştı. Döndüğünde saçlarına kır düşmüş, o eski dik duruşu kamburlaşmış, gözlerindeki o parıltı sönmüştü. Biz artık kendi hayatlarımızı kurmuş, büyümüş çocuklardık. O ise evimizin ortasında, yıllar sonra memleketine dönmüş bir yabancı gibi sessizce otururdu. Sorardık "Nasıl geçti o yıllar baba?" diye. Hep aynı yarım gülümsemeyle cevap verirdi: "Çalıştık işte oğlum, ekmek parası. Fabrika, ev, sonra yine fabrika…"

​Babamız dünyasını değiştirdikten ve ardında büyük bir sessizlik bıraktıktan iki yıl sonra, eski evin tavan arasındaki o tahta valizi açtım. Amacım sadece eski fotoğrafları bulmak, belki gençlik yıllarına ait bir iz aramaktı. Fakat valizin en dibinde, sararmış bir ayakkabı kutusunun içinde, üzeri kırmızı kurdeleyle bağlanmış kalın bir deste kâğıt buldum. Biraz inceleyince bunların, babamın bize hiç göndermediği, gönderemediği mektuplar olduğunu anladım. Sizler de okumak istersiniz diye birkaç tanesini buraya bırakmak istiyorum.

​İlk Mektup:

​"Hülya'm, eşim, çocuklarımın annesi ve benim gözümün nuru çocuklarım…

​Bugün buraya geleli tam bir ay oldu. Size dün gönderdiğim mektupta fabrikanın ne kadar büyük olduğundan, kaldığım lojmanın sıcaklığından bahsetmiştim. Hepsi yalan. Burası çok soğuk. Öyle sadece havası değil, insanı da soğuk, sokakları da.

​Bu akşam işten çıktıktan sonra odama geldim. Dört kişi kalıyoruz bu daracık yerde. Herkes kendi memleketinin sessizliğine gömülmüş. Duvara, küçük oğlumun giderken elime tutuşturduğu o resmi yapıştırdım. Burada güneş bile insanı ısıtmıyor. Kendimi hiç bu kadar eksik hissetmemiştim. Dilini bilmediğin bir kalabalığın içinde yürümek, sağır ve dilsiz bir çölde yürümek gibiymiş. Beni merak etmeyin diyorum ya hep telefonda; siz hiç üzülmeyin ama bilin ki ben sizi çok özlüyorum, yüreğimde tütüyorsunuz."

​Bunları okurken boğazımda bir düğüm oluştu. Bizim o yıllarda mahallede gururla anlattığımız, "Babam Avrupa’da, bize oyuncak getirecek" diye övündüğümüz o gurbet, meğer babamın üzerine çöken devasa bir yalnızlık canavarından ibaretmiş. Bize yazdığı resmî mektuplarda hep "İyiyim, her şey yolunda, siz parayı dert etmeyin" diyen adam; geceleri bu adsız kâğıtlara içini dökmüş ama yollamamış.

​İkinci Mektup:

​"Bugün pazar. Herkes kiliseye koştu ya da parklara gitti. Burası parklarıyla meşhur, hem de öyle büyükler ki görmeniz lazım. Benim de sizleri görmem lazım. Çok özledim... Ben gitmedim, odada kaldım. İçimde öyle bir sessizlik var ki hani köyde yaz geceleri damda yatardık da uzaktan cırcır böceklerinin sesi gelirdi, rüzgâr kavak ağaçlarının yapraklarını sallardı ya… İşte o sesleri özledim. Bu sessizlik beni delirtecek. Bazen sokakta yürürken kendi kendime Türkçe konuşuyorum, sırf kulağım kendi dilimi unutmasın diye. Geçen gün manavda bir adamın arkasından birinin 'Kardeş!' diye seslendiğini duydum. Öyle bir irkilmişim ki dönüp adama sarılmamak için kendimi zor tuttum. Meğer bana dememişler.

​Büyük oğlan okula başlamış, mektupta yazmışsın Hülya'm. Fotoğrafını göndermişsin ama boyu uzamış mı, sesi değişmiş mi anlamıyorum ki fotoğraftan. Ben onun zihnimdeki yedi yaşındaki hâliyle yaşıyorum burada. Korkuyorum ciğerparem. Döndüğümde beni tanımamalarından, 'Bu adam kim?' diye yüzüme bakmalarından çok korkuyorum. Burada sadece ömrümü vermiyorum ben; çocuklarımın büyüyüşünü, onların kokusunu, senin saçlarındaki beyazlara eşlik etmekten mahrum kalıyorum."

​Gözümüzden uzak olan, gönlümüzden tabii ki ırak olmamıştı; o bizim canımızdı, babamızdı ancak biz o yıllarda babamızın yokluğuna alışmıştık. Biz büyürken o, bizim çocukluğumuzun uzağında sadece bir gölge gibi yaşamıştı. Aslında biz büyürken o eksiliyormuş.

​Üçüncü Mektup:

​"Dün doğum günümdü. Tabii burada kimse bilmez, bilse de ne fark eder? Vardiyadan gece yarısı çıktım. Fabrikanın kapısında durup gökyüzüne baktım. Memlekette de siz bu aya bakın; sizinle aynı şeye bakmayı bile çok özledim. Gözlerimin altı çökmüş, ellerim nasır tutmaktan artık eskisi gibi yumuşak değil. Buraya gelirken bir idealim vardı: Ev alacaktık, çocukların geleceği kurtulacaktı. Evi aldık, geleceklerini de kurduk sayılır. Ama ben bittim Hülya'm. İçimdeki o neşeli adamı bu fabrikaların devasa çarkları arasında bıraktım.

​Bazen mutfakta çay demliyorum tek başıma. İki bardak koyuyorum masaya. Biri benim, diğeri seninmiş gibi. Karşımdaki boş sandalyeye bakıp saatlerce konuşuyorum seninle. Çocukların yaramazlıklarını anlatıyorsun bana, ben de dinliyorum. Sonra çay soğuyor, sandalye boş kalıyor."

​Okuduğum Son Mektup:

​Kutunun en altında, muhtemelen dönmesine yakın bir zamanda yazılmış ama tamamlanmamış son bir sayfa vardı. Üzerinde tarih yoktu, sadece birkaç satır karalanmıştı:

​"Artık dönme vakti yaklaşıyor. Biletimi aldım. Ama içimde tuhaf bir sızı var. Yıllarca bu anı bekledim, her gece rüyamda o terminale indiğimi gördüm. Fakat şimdi korkuyorum. Ben o topraklardan çıkalı çok oldu, oranın insanı olmayı unutmuş gibiyim. Buraya da ait olamadım hiçbir zaman. İki dünya arasında sıkışmış bir hayalet gibiyim şimdi. Çocuklar büyüdü; beni bir baba olarak mı görecekler, yoksa sadece para gönderen uzak bir akraba gibi mi? Eğer beni kucaklamakta tereddüt ederseniz, eğer gözlerinizde o eski sıcaklığı göremezsem ben ne yaparım…"

​Cümle orada bitiyordu. Kalem kâğıttan yorulmuş, aniden kendini çekmiş gibiydi. Muhtemelen babam yazmaktan, yüzleşmekten vazgeçmişti.

​Mektupları göğsüme bastırıp tavan arasındaki o karanlık köşede ne kadar ağladığımı bilmiyorum. Babam döndükten sonra gerçekten de hep sessizdi. Evin köşesindeki o eski tekli koltuğuna oturur, saatlerce pencereden dışarıyı, akan trafiği ya da gökyüzünü izlerdi. Biz onun bu sessizliğini yaşlılığına, yorgunluğuna yorardık. Meğer o, otuz yıl boyunca biriktirdiği o devasa sessizliğin altında eziliyormuş.

​Gurbet, sadece coğrafi bir uzaklık değilmiş; bir insanın, sevdiklerinin hayatında sadece bir "ayrıntı" olarak kalmayı kabul ettiği o korkunç fedakârlıkmış.

​Şimdi ne zaman lacivert bir atkı görsem (dedim ya, lacivert o uğursuz renk) ya da pencereye bir yağmur vursa, o karanlık şantiye odalarında çocuklarının kokusunu hatırlamaya çalışan, o çok sevdiği Hülya'sının gözlerini özleyen yalnız adamı görüyorum. Ve içimden çok geç de olsa o sessiz çığlığı haykırıyorum gökyüzüne:

​"Seni anlıyorum canım babam. Nihayet seni duyuyorum. O gurbet denen canavarın elinde yalnız değilsin, ruhun hiç incinmesin."

​Komiser Korhan bir süre ekrana baktı. Arayan numara gizliydi. Ahizeyi kaldırıp kulağına götürdü.

​“Efendim?”

​Karşıdan ses gelmedi. Önce birkaç saniye boyunca düzenli bir tıkırtı duyuldu; tıpkı mekanik bir metronom gibi. Ardından derinden gelen, soğuk bir erkek sesi konuştu:

​“Selam, Korhan.”

​Korhan’ın eli telefonda sıkılaştı. “Sen kimsin?”

​“Bu kaydı dinlediğinde, karının gömülü olduğu yeri bulmak için kırk beş dakikan kalmış olacak.”

​Korhan’ın elindeki kahve bardağı parmaklarının arasından kayıp yere düştü. Seramik parçaları etrafa saçılırken sıcak sıvı ayaklarına yayıldı fakat bunu hissetmedi bile.

​“Ne dedin sen?”

​“Karının mezarını bul, Korhan.”

​“Seni bulduğumda—”

​“Bulamayacaksın.”

​Ses son derece sakindi; ürkütücü derecede dingin... Korhan’ın çene kasları kasıldı.

​“Karım üç yıl önce öldü!” dedi sesi öfkeyle titreyerek. “Bir vurkaç olayında... Faili bulunamadı!”

​Karşıdaki adam hafifçe kıkırdadı. “Emin misin?”

​Korhan cevap veremedi.

​“O gece Belgrad Ormanı’nda şiddetli bir yağmur vardı. Arabanın sağ farı kırılmıştı. Aslı’nın bileğinde ise babasından kalan gümüş saat...”

​Korhan’ın yüzündeki kan çekildi. Bu ayrıntıları nereden bilebilirdi? Bunlar polis raporlarında bile yer almayan, yalnızca olay yerindeki kişinin bilebileceği detaylardı.

​“O ayrıntıları nereden biliyorsun?”

​“Mezardaki tabutun içine hiç baktın mı?”

​Telefon pat diye kapandı.

​Korhan birkaç saniye boyunca elindeki karanlık ekrana bakakaldı. Derken ekran yeniden aydınlandı; bir konum mesajı düşmüştü. Riva yakınlarında, yıllardır işletilmeyen terk edilmiş bir maden ocağı...

​Korhan’ın ilk refleksi masadaki telsize uzanmak oldu. Ancak parmakları telsize değdiği an duraksadı. Yavaşça geri çekti elini. Hayır, ekibini bu işe karıştırmayacaktı. Bu onun kişisel kâbusuydu.

​Silahını kılıfına yerleştirdi, montunu üzerine alıp karanlık geceye adım attı.

​Sağanak yağmur başlamıştı. Silecekler ön camı temizlemekte yetersiz kalıyordu. Korhan direksiyonu iki eliyle sıkıca kavramış, gözlerini karanlık yoldan ayırmıyordu. Ama zihni kontrolsüzce üç yıl öncesine kayıyordu.

​Aslı’yla o gece kavga etmişlerdi. Nedeni neydi? Bir an hatırlayamadı. Sonra Aslı’nın ıslak yüzü belirdi gözünün önünde:

​“Böyle devam edemeyiz, Korhan!”

​Ardından kapının şiddetle çarpılma sesi... Aslı araçtan inip yağmurun içine doğru koşmuştu. Korhan da arkasından gitmişti.

​Sonrası... Kesik bir fren sesi. Şiddetli bir çarpma. Ve zifirî karanlık.

​Korhan gözlerini kırpıştırdı. “Hatırla...” diye mırıldandı kendi kendine. “Ne olur hatırla...” Ama zihni yine aynı duvara çarpıp duruyordu.

​Maden ocağının girişine vardığında arabayı yol kenarına çekti. Paslanmış demir kapıyı zorlayarak açtı. İçerisi ağır bir rutubet ve küf kokusuyla kaplıydı. Fenerini yaktı.

​“Kimse var mı?”

​Sesi, yüksek tavanlı boşlukta yankılanıp kendisine döndü. Bir süre yalnızca kendi postal seslerini dinledi. Sonra o tıkırtı yeniden duyuldu.

​Tık.

Tık.

Tık.

​Korhan silahını emniyetten çıkardı. Çift elle tutarak sesin geldiği yöne, geniş depo bölümüne doğru ilerledi. Fenerin ışığı karanlığı deldiğinde gördüğü manzara karşısında donakaldı.

​Deponun ortasında tek bir sandalye duruyordu. Sandalyeye bir adam bağlanmıştı ve ağzı kalın bir koli bandıyla kapatılmıştı. Korhan hızla adama doğru koştu. Adam onu görünce çıldırmış gibi çırpınmaya başladı.

​“Tamam, sakin ol! Seni kurtaracağım,” diyerek bandı tek hamlede söküp attı.

​Adam ciğerlerini patlatırcasına nefes aldı, ardından korkuyla haykırdı:

​“Yaklaşma bana!”

​Korhan duraksadı. “Ben polisim!”

​“Biliyorum!”

​“Seni kurtarmaya geldim!”

​“Hayır!” Adamın sesi dehşetle titriyordu. “Beni sen getirdin buraya!”

​Korhan’ın zihni çalkalandı. “Ne saçmalıyorsun sen?”

​“Beni sen kaçırdın!”

​“Ben seni hayatımda ilk kez görüyorum!”

​Adam başını çaresizce iki yana salladı, gözlerinden yaşlar süzülüyordu. “Üç saat önce gördün! Beni buraya sen kapattın!”

​Korhan’ın şakaklarına bıçak gibi bir ağrı saplandı. “Sen kimsin?”

​“Özel dedektifim... Adım Selim.”

​“Ne araştırıyordun?”

​Selim bir an durdu, gözlerini Korhan’ın gözlerine dikti. “Karını.”

​Korhan’ın yüzü kireç gibi bembeyaz oldu. “Ne demek istiyorsun?”

​“Üç yıl önceki o geceyi araştırıyordum. O kazadaki arabanın parçalarını buldum.”

​“Ne arabası?”

​Selim acı bir tebessümle fısıldadı: “Gerçekten hatırlamıyor musun? Garajında buldum onları... Sağ farın kırık parçalarını...”

​Korhan’ın nefesi tıkandı. Boğazı kurudu.

​Selim devam etti: “Beni yakaladığında buraya getirdin. Bana silah doğrulttun. Sonra da 'Birazdan bir kaset dinleteceğim sana, hesaplaşacağız' dedin.”

​Korhan geriye doğru sendeleyerek bir adım attı. “Hayır...”

​“Beni üç saat önce buraya sen bağladın!”

​“Hayır! Telefonda benimle konuşan başkasıydı!”

​Selim’in gözleri ağlamaktan kızarmıştı. “Korhan... Telefon falan yoktu!”

​Korhan başını hızla çevirdi. “Ne telefonu?”

​“Seni buraya çağıran bir telefon hiç olmadı!”

​Korhan’ın bakışları sandalyenin yanındaki sehpanın üzerinde duran eski kasetçalara kaydı. Kasetçaların kapağı açıktı ve içi bomboştu. Ama az önce ses tam olarak oradan gelmişti...

​Korhan yavaşça yaklaştı. Tam o sırada ceketinin iç cebinden hafif bir cızırtı yükseldi. Titreyen elini cebine attı ve küçük bir diktafon çıkardı. Cihaz çalışıyordu.

​Kayıt oynatılıyordu. Ve kayıttaki o soğuk, pürüzsüz ses... Kendi sesiydi.

​“Hayır...” diye fısıldadı Korhan.

​Diktafondaki ses hoparlörden dökülmeye devam etti:

​“Selam, Korhan. Bu kaydı dinlediğinde karının gömülü olduğu yeri bulmak için kırk beş dakikan kalmış olacak...”

​Korhan’ın dizlerinin bağı çözüldü, düşmemek için duvara tutundu. Kendi sesiyle konuşan o kaydı dinlerken, beynindeki zifirî karanlık perde bir anda yırtıldı.

​Yağmur...

Aslı...

Arabanın içindeki şiddetli kavga...

Ve direksiyon başındaki kendisi...

​Direksiyonu tutan ellerinin alkolden nasıl titrediğini hatırladı. Aslı’nın kapıyı açıp fırtınaya fırlayışını... “Beni rahat bırak!” diye bağırışını... Sonra kendisinin hırsla gaza basışını...

​Görüntüler bir film şeridi gibi hızlandı: Karanlıkta parlayan farlar. Aslı’nın silueti. Acı bir fren sesi. Şiddetli çarpma...

​Korhan gözlerini yumdu. “Hayır... Lütfen hayır...”

​Ama artık kaçamıyordu. Direksiyondaki adam kendisiydi. Aslı’ya çarpan araç kendi aracıydı.

​Dahası, Aslı ilk çarpmada ölmemişti. Yanına çöktüğünde hâlâ nefes alıyordu; bir şeyler söylemeye çalışıyordu. Korhan paniklemiş, polis kimliği ve kariyeri yok olmasın diye yardım çağırmak yerine karısının boğazını sıkıp nefesini kesmişti.

​Cesedi ormanın derinliklerine gömmüş, ertesi gün polis olarak olay yerine gidip "karısının kaybolduğunu" bildirmişti. Zihni, bu korkunç vicdan azabını ve canavarlığı kaldıramadığı için gerçeği reddetmiş; kendisine suçu çözmeye çalışan kahraman bir polis kurgulamıştı.

​Ama o kurgu şimdi paramparça olmuştu.

​Diktafondaki kayıt son cümlesine ulaştı:

​“Ve hafızan sana gerçeği tekrar unutturmadan önce... Tanık asla yaşamamalı.”

​Korhan başını yavaşça kaldırdı. Selim sandalyesinde geriye doğru çekilmeye çalışıyordu.

​“Korhan? Bırak o silahı...”

​Korhan cevap vermedi. Silahın namlusu kendiliğinden Selim’e doğruldu. Fenerin cılız ışığında Selim’in gözleri parlıyordu. Korhan o gözlerde bir polis memuru değil, karısını katleden ve gerçeği saklamak için her şeyi yapabilecek bir canavar gördü.

​Diktafondaki kayıt son kez cızırtıyla konuştu:

​“Geçmiş, hatırlayan son kişiyi de susturduğunda ölür.”

​Korhan’ın parmağı tetiğin üzerinde donakaldı. Dışarıda yağmur fırtınaya dönüşmüştü; içerideyse yalnızca iki adamın düzensiz nefesleri duyuluyordu.

👉 Sizce Korhan, zihnindeki o son gerçeği de susturmak için tetiği çekti mi, yoksa vicdanının sesine mi yenildi? Yorumlarınızı bekliyorum!

 ​Mahsun ustanın çeliğe su vermekten nasır bağlamış ellerindeki ince çatlaklar zamanla mühürlenmişti.

Tezgâhın üzerindeki soğuk ve paslı demire çarptığında: " Canına yandığımın dünyası çok zalimsin." diye söylendi. 

Sesini loş dükkânın tavanına iplerle astığı eski çekiçlerin, eğri büğrü vidaların ve gres kokulu havanın arasında boğuk bir inilti gibi yankılandı, sonra yine kendi ciğerine geri döndü. ​Hayat, Mahsun’a hiçbir zaman imtiyaz tanımamıştı. Önce otuz yılını verdiği bez fabrikasının demir kapısına vurulan paslı kilit ardından gelen o büyük acı küçük kızının kaybı mahvetmişti onları. O toprağın altına giren sadece küçük kızları değildi. Mahsun’un, karısının büyük kızının neşesi, evinin neşeli cıvıltısı, geleceğe dair kurulan tüm hayaller de o mezarla birlikte mühürlenmişti. Şimdi geride kalan o odaydı, kırık sandalyeleri onararak, eski radyoların tellerini tutturarak evini döndürmeye çalışıyordu. ​Akşamın alacasında dükkânın demir kepengini yarıya kadar indirip içeriye çekildiğinde, dışarıda kışın o kemiklere işleyen, iğne ucu gibi batan hırçın bir yağmur başlamıştı. Tezgâhın köşesinde, bakkalın yağlı kâğıdından sökülmüş buruşuk bir parça duruyordu. İçinde iki dilim kalın kenarlı bayat ekmek ve biraz keçi peyniri vardı. Mahsun, yorgunluktan kurumış dudaklarını aralayıp lokmasını tam ağzına götürecekken, kepengin dibinden gelen cılız, acıklı bir miyavlama sesi duyuldu. ​Kapıyı aralayıp dışarı baktığında, yağmur suyunun çamura buladığı kaldırımda, sırılsıklam olmuş, tir tir titreyen sarman bir kedi yavrusuyla göz göze geldi. Kedinin tüyleri cılız bedenine yapışmış, gözleri: "Ben de senin gibi üşüyorum, ben de can çekişiyorum" der gibi bakıyordu. ​Mahsun’un boğazına oturan o koca taş, yavrunun titreyen minik patilerini gördüğü anda eriyiverdi. Peynirden küçük bir parça koparıp nemli betona uzattı. Kedi önce korkuyla geriye doğru sıçradı, ardından açlığın ve çaresizliğin verdiği refleksle yemeğe koyuldu. Mahsun, kedinin hamlelerini izlerken yüzünde yılların unuttuğu o yorgun çizgi, hafif bir tebessümle aralandı. Gözleri dolmuştu, sadece evlat acısının ateşiyle değil; kalbinin en kuytu köşesinde hâlâ nefes alan merhametin sıcaklığıyla yanıyordu. ​Dünya zalimdi, evet. İnsanın canından can alıp, en masum sevinçlerini elinden söküp alırken geriye acı bir boşluk bırakıyordu. Dükkânında eşini, evde ise geride kalan büyük kızının hüzünlü gözlerini gördüğünde, "bu zalim düzene karşı durmanın tek yolu var elde kalanları sımsıkı sarıp sarmalamak, birbirine omuz vermek." diye düşündü. ​Mahsun usta kediyi avuçlarının içine alıp göğsüne, kalbinin attığı yere bastırdı. Dışarıdaki fırtına ulumaya devam ediyordu ama içerideki iki yaralı can, birbirinin nefesiyle o ayazı biraz olsun dindirmeye çabalıyorlardı.

            DİLEK SARIKAYA

Menajer: İlayda Can & Dilara sarıkaya

​İlkbaharın ilk nefesiyle doğdu. Sıkıca kapalı tomurcuğundan, temkinli bir umutla sıyrılarak dünyaya gözlerini açtı. İlk anları, uzun ve karanlık bir bekleyişin ardından taze sıcaklığa ve ışıktan bir elbiseye bürünmekten ibaretti. Çevresindeki yaşlı yapraklar hışırdayarak onu selamlıyor, o da taze, zümrüt yeşili bedenini rüzgâra teslim ediyordu.

​Çocukluğu, güneşin şefkatli bakışları altında büyüyerek geçti. İlkbaharın serin yağmurlarını doyasıya içti, her geçen gün damarlarının belirginleştiğini, kenarlarının dantel gibi şekillendiğini hissetti. Yaz esintileriyle dans etmeyi öğrendi. Dallarının üzerinde, kardeşleriyle hep bir ağızdan hışırdardı. Rüzgâr aralarından geçerken birbirlerine görünmez sırlarını fısıldar, ağacın güneş gören taç yapraklarında olup bitenleri konuşurlardı.

​Yaz, hayatının en görkemli dönemiydi. Yeşilin en derin, en cömert tonuna ulaşmıştı. Hücrelerindeki yaşam, kusursuz bir koro gibi çalışıyordu; güneş ışığını yalnızca kendi için değil, bütün ağaç için besine dönüştürüyordu. Yalnızca yapraklar değil, kökten uca devasa bir bütünün atan kalbiydiler.

​Kuşlar aralarında yuva kurar, yorgun böcekler gölgelerine sığınır, bazen çocuklar başlarını kaldırıp hayranlıkla bakardı. Kendini evrenin bu sessiz döngüsünde çok önemli, anlamlı bir amaca hizmet ederken bulurdu.

​Fakat değişimin ilk fısıltısını duyduğu o sabahı hiç unutmayacaktı.

​Hava farklı kokuyordu; daha serin, daha keskin ve vedaya çalan bir kokuydu bu. Bir zamanlar ipek gibi yumuşacık olan yüzeyi yavaş yavaş sertleşmeye, damarlarını ağırlaştırmaya başladı. Gün batımıyla gün doğumu arasındaki karanlık, her geçen gün biraz daha uzuyordu.

​“Başlıyor.” diye fısıldadı yaşlı yapraklar.

​Anlamıyormuş gibi davrandı, direndi.

​Sonbahar ilerledikçe yeşil rengi yavaşça çekildi ve yerini canlı bir kehribara, parıltılı bir sarıya bıraktı. İlk başta yazın o coşkulu hâline veda etmek derinden yaraladı onu. Oysa bir zamanlar, ağacın gövdesinden aldığı güçle fırtınalara meydan okuyan o gururlu yaprak şimdi, damarlarındaki suyun çekildiğini, hayatının en canlı renginin solmaya yüz tuttuğunu fark ediyordu. Direnmek nafileydi çünkü doğanın kanunu, en güçlü sarmaşıkları bile zamana teslim ediyordu. Belki de asıl maharet, dalda kalmakta değil, rüzgârın ellerine güvenle bırakılabilmekteydi. Ve kısa süre sonra bu sessiz dönüşümün de kendine has, hüzünlü bir güzelliği olduğunu fark etti. İnsanlar durup onları seyrediyor, parmaklarıyla gösterip bu sarı atlası fotoğraflıyorlardı.

​“Yapraklar en asil hâline ulaştı.” diyorlardı.

​O da bu ihtişamın aslında vedanın habercisi olduğunu bilmesine rağmen, içinde sinsi sinsi yükselen o gurura engel olamıyordu.

​Sonra dalıyla arasındaki görünmez bağ zamanla incelmeye başladı. Ağaç, yapraklarını yavaşça terk etmeye hazırlanıyordu. Aralarında, yaşam kaynaklarını kesecek o ayrılık perdesini örüyordu hücreler. İlk başta bu kopuşa direnç gösterdi. Güçlü sonbahar fırtınalarında dalına çaresizce tutundu, bırakmak istemiyordu.

​Fakat soğuk bir gecenin ardından gelen o keskin kasım sabahında artık bırakılma vaktinin geldiğini anladı.

​Düşüşü korkutucu olduğu kadar, hayatının en büyüleyici anıydı.

​Havada yavaşça dönerek süzüldü. Hayatında ilk kez, zincirlerinin çözüldüğü o gerçeği, özgürlüğü tadıyordu. Daha önce yalnızca adını duyduğu serin hava akımlarına kapıldı, hiç mümkün olmadığını düşündüğü kadar yükseldi, ardından yumuşacık bir kavisle yaşlı bir orman yolunun üzerine kondu.

​Bundan sonra ne olacağından korkmuyordu.

​Toprağın serin kollarına bırakırken kendini, şimdiden yavaşça çözülmeye, yumuşamaya başladığını hissediyordu.

​Bir zamanlar onu göklere taşıyan o toprağa, şimdi geri dönüyordu.

​Ve bu büyük döngünün içinde anlatılmaz bir huzur vardı.

​Çünkü biliyordu ki bugün toprağa karışan bu beden, yarın yeniden var olacak olanı besleyecekti. Onun yerinde, gelecek ilkbaharda yepyeni bir yaprak açacaktı. Yeni yaprak da tıpkı onun gibi, temkinli bir umutla tomurcuğundan sıyrılacaktı.

​Bir yolculuk sessizce nihayete eriyor, bir diğeri ise aynı coşkuyla yeniden başlıyor.

​Yaprakların ezgisi böyledir.

​Ve döngü tamamlandıkça toprağa düşen her veda, yarına kurulan bir köprü olacaktı.

           DİLEK SARIKAYA 

Menajer :ilayda Can & Dilara sarıkaya

Evi bulamaması bir yana, burada kaybolabilirdi. Altmış yaşında bir adamın kalkışacağından fazla büyük işlere kalkışıyordu. Artık emekli olmasının zamanı gelmişti. Gerçi emekli olsa bile medyumluğu bırakamazdı. Nasıl bırakacaktı ki? Onun hayatı buydu. Hayatı boyunca bu işi yapmış, bu işten para kazanmış, önemli çalışmalara imza atmıştı. Bu iş onun için artık bir para kazanma aracı değildi; bir yaşam felsefesi, bir alışkanlık, yaşaması için bir amaçtı. En azından evinden çok uzak olan yerlere gitmeyi bırakabilir, daha yakın yerlere gidebilirdi. Dinlendikten ve kendisini hazır hissettikten sonra oturduğu yerden kalktı ve kendisine yürümek için bir yön seçti. Haritayı katlayıp cebine koydu ve yürümeye devam etti. Haritaya ihtiyacı yoktu; hisleriyle hareket edecekti.

Uzun bir yürüyüşün ardından evi nihayet bulmuştu. Durup derin bir iç çekti, gülümsedi. Karşısındaki bir ev değildi, bir şatoydu. Dış cephesi kararmaya yüz tutmuş ve yer yer kırılıp dökülmüş beyaz taşlarla kaplıydı. Pencerelerinde ise paslı demir parmaklıklar vardı; hem de tüm pencerelerde... Resmen yıkıldı yıkılacak durumda olan eski bir şatoydu. Marcus'un dikkatini çeken tek detay, şatonun giriş kapısı olmuştu. Kapı koyu kırmızı renkteydi. Bu kirli ve eski görüntüye biraz olsun renk katmıştı.

Marcus şatoya doğru birkaç adım attığı sırada durakladı. Ayakları çamura bulanmıştı. Zemin resmen ayaklarının altından kayıyor gibiydi. Kaşlarını çattı. Hava kuru ve soğuktu ama hiç yağmur yağmamıştı. Ormanda herhangi bir yerde su veya çamur birikintisi görmemişti ancak şatonun bahçesine adım attığı anda ayakları çamura bulanmıştı. "Belki de birileri bahçedeki otları sulamak istemiştir." diye düşündü çünkü orman ne kadar yeşil ve canlıysa burası o kadar kuru ve ölüydü. Üstelik aynı ormanın içinde bulunmasına rağmen sanki başka bir bölgeye girmiş gibi hissediyordu. Şaşkınlıkla şatoya doğru yürümeye devam etti. Kapının önüne geldiğinde durdu. Duruşunu düzeltti, yüz ifadesini ciddileştirdi. Kapıya vurmak için elini kaldırdığında kapı açıldı. Sadece bozuk menteşelerin gıcırtısı duyuldu. Marcus başını uzatıp içeri bakındı.

— Merhaba, kimse var mı?

Hiç ses yoktu. Kapının arkasında da kimseyi görememişti. Kapı kendiliğinden açılmıştı. Belki de onun buraya geldiğini gören ev sahipleri kapıyı otomatik bir sistemle açmıştı. Marcus içeri girip ellerini ovuşturdu. Burası dışarıdan da soğuktu. Görüntüsü bile insanın içinin titremesine sebep oluyordu. Giriş bomboştu. Hiçbir eşya yoktu. Duvarlar çıplak, beton zemin ise topraktı. Tavan, şatonun kulelerinden birini oluşturuyor olmalıydı çünkü olabildiğince yükseğe uzanıyordu ve ucunu buradaki loş ışıktan dolayı görmek imkânsızdı. Marcus meraklı gözlerle etrafa bakınırken ileride kuru yapraklarla, dallarla ve toprakla kaplı olan geniş merdivenlere doğru ilerledi. Buraya ilk kez geliyordu ama bulunduğu yerde hiçbir şey olmadığından üst kata çıkması gerektiğini biliordu.

Merdivenleri tırmandıkça içerideki hava giderek ısınmaya başlıyordu. Marcus kaslarının gevşediğini hissetmeye başladı. O sıcağı seviyordu ama kendisini mayıştıracak ve uykusunu getirip işinden alıkoyacak kadar değil. Bunu sevmiyordu. Merdivenleri bitirip birinci kata geldiğinde şaşkınlıktan dilini yutacaktı. Karşısına kocaman bir salon çıkmıştı. Şatonun girişinden buraya geldiğinde sanki farklı bir kata değil de farklı bir binaya geçmiş gibi hissetmişti. Tıpkı kuru ormanın içinde şatonun bahçesinin çamur içinde olması gibi, salon baştan aşağı pahalı, otantik ve klasik eşyalarla doluydu. Her yere altın ve bordo renkler hâkimdi. Duvar kâğıtları, zemindeki halıfleks, altın biblolar, şamdanlar, aksesuarlar, avizeler, kadife koltuklar... Burası resmen bir saraydı. Bir köşede yanan şömine buradaki varlıklı görüntüyü tamamlıyordu. Marcus meraklı gözlerle etrafı seyrederken bir kadın sesi duydu:

— Hoş geldiniz.

Marcus hızla arkasını döndü. Karşısındaki kadın, içinde bulundukları salonla oldukça uyumluydu: zengin ve gösterişli. Üzerinde uzun, bordo renkte kadife bir elbise vardı. Gösterişli altın bir gerdanlık ve yaldızlı bir kemer takmıştı. Uzun sarı saçları ve küçük, yuvarlak yüzüyle insanı âdeta büyülüyordu.

— Merhaba, sanırım siz...

— Ben Katrina, bu evin sahibiyim. Bir de kocam var, Mark. Birazdan burada olur. Buyurun oturun, size kırmızı şarap ikram edeyim.

Marcus kadının gösterdiği koltuğa oturdu. Kadın ona bir kadeh kırmızı şarap getirdi. Marcus şarabından bir yudum aldığında mest oldu. Böyle bir şeyi içtiğini hiç hatırlamıyordu. Muhtemelen bir daha da içemeyecekti. Oldukça pahalı ve eski bir şarap olmalıydı. Kadın da başka bir koltuğa oturup konuşmaya başladı:

— Sizi neden çağırdığımızı biliyor musunuz? diye sordu görüntüsüyle uyumlu ses tonuyla.

Marcus kadehini sehpanın üzerine bırakıp ellerini iki yana açtı ve dudaklarını büktü:

— Ben medyumum. Beni genelde anlamlandırılamayan paranormal olayları çözmem için çağırırlar. Sanırım siz de böyle bir nedenle çağırdınız.

— Neden hemen böyle bir şey düşündünüz? diye sordu kadın ona sinsice bakarak.

Marcus etrafa bakınarak karşılık verdi:

— Burası bir şato ve ben genelde ya şatolara ya uzun süredir kullanılmayan evlere ya da akıl hastanelerine giderim.

— Burası da gittiğiniz mekânlara benzediği için sizi anlamlandıramadığımız paranormal bir olay için çağırdığımızı sanıyorsunuz, öyle mi?

Marcus kadına baktı:

— Öyle sanıyorum.

— Ama biz sizi bunun için çağırmadık. Biz başımıza gelenin ne olduğunu zaten biliyoruz.

Marcus meraklı gözlerle ona bakarak sordu:

— Madem biliyorsunuz, beni neden çağırdınız?

— O öyle istedi, dedi kadın net bir şekilde.

Marcus kaşlarını çattı:

— Kim?

O sırada salona biri girdi. Kadın ayağa kalktı:

— Bu Mark, benim kocam. (Sonra adama döndü.) Hayatım, Bay Marcus bir medyum. Şehirde ondan iyisi yokmuş.

Adam Marcus'a baktı ve gülümseyerek ona yaklaştı. Marcus ayağa kalktı. Tokalaştılar ve tekrar koltuklara oturdular.

— Eşiniz bana başınıza gelen şeyin ne olduğunu zaten bildiğinizi söyledi. Beni tam olarak ne için çağırdığınızı anlayamadım. Ne yapmamı istiyorsunuz?

Adam derin bir iç çekti ve konuşmaya başladı:

— Bir doğum olacak. Bu doğum için sizin yardımınıza ihtiyacımız var.

Marcus sırıttı:

— Anlamadım, doğum mu?

— Evet, bir doğum.

Marcus bir kadına, bir adama baktı:

— Ben bir medyumum. Bunun için size bir doktor gerekli. İzninizle...

Marcus ayağa kalktığı sırada adam onu durdurdu:

— Oturun, Bay Marcus.

Marcus adama baktı, sonra dönüp sehpanın üzerindeki kadehine baktı. Bu karı kocanın saçmalıklarını dinlerken en azından bu leziz şarabı bitirebilirdi. Sonra kalkıp gidecekti.

— Bu kutsal bir doğum, Bay Marcus. Bu doğum için de sizin yardımınıza ihtiyacımız var, diye devam etti adam.

Marcus adamı dinlemiyordu bile. Şarabını keyifle yudumlarken bir yandan da başını sallıyordu:

— Evet, anlıyorum, demekle yetindi.

— Anlamıyorsunuz, Bay Marcus. Bu doğuma ancak siz yardım edebilirsiniz.

Marcus şaşkınlıkla adama baktı:

— Siz ciddisiniz.

— Elbette ciddiyiz. Yoksa neden sizi buralara kadar yoralım?

Marcus bu kez ciddiyete büründü. Kadehini başına dikti ve tek yudumda şarabını bitirdi. Sonra tekrar karı kocaya döndü:

— Bana ayrıntıları anlatın. Bahsettiğiniz şey tam olarak nedir?

Karı koca, Marcus'un onlara yardım etmeyi kabul ettiğini anlayınca rahatladılar ve anlatmaya başladılar:

— Bu doğumu kutsal yapan şey, doğacak şeyin aslında bir ölü olması.

Marcus kaşlarını çattı. Bu, hayatında duyduğu en saçma şeydi:

— Ölü bir insanı ancak Tanrı canlandırabilir. Siz veya ben böyle bir şey yapamayız, dedi net bir şekilde ve oturduğu yerden kalkmaya yeltendi ama adam onu durdurdu:

— Bu düşündüğünüz gibi bir şey değil. Tanrı'ya biz de inanıyoruz ve onun neler yapabileceğini biz de biliyoruz ama bu, sizin düşündüğünüz gibi bir şey değil.

Marcus rahatsız olmuştu. Sıkıntıyla iç çekti. Buradan bir an önce çıkıp gitmek istiyordu:

— Nedir derdiniz? Çabuk anlatın, ben de gidip işime bakayım.

— Bu da bir iş, hem de çok önemli bir iş. Kutsal bir iş.

Kadın araya girdi ve onu ikna etmek için olabildiğince nazik ve kibar olmaya çalıştı:

— Bakın, Bay Marcus, bu kişi herhangi bir insandan doğmayacak. Bu topraklardan doğacak ve onun doğumu hem sizin hem bizim hem de bu kasabanın selameti için çok ama çok önemli.

Marcus öfkelenmeye başladı:

— Siz ne saçmalıyorsunuz böyle? Sizin derdiniz ne? Hasta mısınız siz?

Karı koca birbirlerine baktılar, sonra tekrar Marcus'a döndüler:

— Biz hasta değiliz, Bay Marcus, dedi kadın net bir şekilde. Sadece gerçekleri söylüyoruz. O, bu kasabanın ilk medyumuydu. Bu kasabada doğdu, bu kasabada büyüdü. Herkesin derdine derman oldu, herkese yardım etti. İyilik yapmadığı, hayatına dokunmadığı kimse kalmadı. Ama sonra biri geldi.

Kadın konuştukça bu konu Marcus'un ilgisini çekmeye başlamıştı. Kadına dikkat kesildi. Kadın devam etti:

— Biri geldi. Bir din adamı, bir peder... Buradaki halkın beynini yıkadı. Onun bir cadı olduğunu; lanetli, insan kılığına girmiş bir şeytan olduğunu ve yok edilmesi gerektiğini söyledi. Tüm kasaba o din adamına inandı ve onun istediğini yaptı.

— Ne yaptılar? diye sordu Marcus.

— Onu yakarak öldürdüler, dedi adam. Ama yanarken, can çekişirken bir yemin etti. Tam yüz yıl sonra geri geleceğini söyledi. Eğer onun geri gelişine yardım etmezsek bu kasabaya gerçekten lanet yağdıracağını söyledi.

Kadın devam etti:

— Eğer onun geri gelişine, doğumuna yardım etmezsek bu kasabaya lanet yağdıracak. İşte o zaman bizi kimse kurtaramayacak.

Marcus başını öne eğdi ve düşünmeye başladı. Eğer doğru söylüyorlarsa onlara yardım etmeliydi ama neden kendisinden yardım istediklerini anlayamamıştı:

— Bu doğuma benim dışımda başka kimler katılacak? diye sordu.

— Tüm kasaba, herkes sizinle beraber olacak, size katılacak, dedi adam.

— Peki o zaman benim burada olmamın anlamı ne? Benim ne önemim var ki?

— Çünkü siz bir medyumsunuz, tıpkı o kadın gibi.

Marcus kısa bir süre düşünceli bir hâlde bekledi. Sonra karı kocaya baktı. Bu kez yalvaran ve çaresiz gözlerle bakıyorlardı. Marcus onların, hatta tüm kasabanın yardıma ihtiyacı olduğunu anlayınca bunu kabul etti:

— Tamam, ne zaman olacak bu doğum? diye sordu.

Karı koca gülümseyerek birbirlerine baktılar. İkisi de heyecanlanmış ve mutlu olmuştu.

— Bu gece, dedi ikisi de aynı anda.

Marcus başını salladı:

— O halde hazırlıklara başlayalım.

Marcus gecenin o saati gelene kadar çiftin ailelerinden kalma kütüphanede vakit geçirdi. Medyumlukla ilgili tüm kitaplara göz atmış, ihtiyacı olan tüm metinleri okumaya çalışmış, hazırlık yapmıştı. Saat gecenin on ikisi olduğunda bir hizmetçi gelip ona vaktin yaklaştığını, herkesin hazır vaziyette onu beklediğini söylemişti. Marcus elindeki altın yaldızlı, ciltli kitabı masanın üzerine bırakıp hizmetçinin peşinden gitmişti. Hizmetçi onu şatonun bahçesine çıkardı. Marcus şaşkınlıktan donup kaldı. Yüzlerce insan şatonun önünde toplanmıştı. Hepsinin elinde meşaleler, üzerlerinde siyah cübbeler vardı ve hepsi sessiz ve hareketsiz bir hâlde Marcus'u bekliyordu. Karı koca da şatonun kapısından çıkıp Marcus'un yanına yaklaştı:

— Bakın, Bay Marcus, herkes sizi bekliyor, dedi kadın.

Marcus gözlerini kalabalıktan ayırmadan sordu:

— Tam olarak ne zaman başlamamız gerek ve nerede olacak?

— Burada, dedi kadın.

Marcus dönüp kadına baktı:

— Nerede?

— Bu bahçede, Bay Marcus. O burada yakıldı ve kalıntıları bu bahçenin altına hapsoldu.

Marcus şaşkınlıkla bahçenin zeminine baktı. Demek bu yüzden bahçenin zemini ormanın geri kalanından farklıydı; medyumun kalıntıları yüzünden...

— Peki şatonun girişi neden toprakla kaplı? diye sordu Marcus.

— Çünkü beton dökülmesini kabul etmiyor. Bu bölgede herhangi bir yere beton dökmeye çalıştıysak toprak betonu emdi.

Marcus bir şaşkınlık daha yaşadı:

— Anlıyorum.

— Tam on dakika sonra başlamanız gerek, Bay Marcus.

— Tamam, ben hazırım.

Herkes sessiz bir şekilde beklemeye devam ediyordu. Ortamı yalnızca kasabalıların ellerindeki meşaleler aydınlatıyordu. Bu ışık gayet yeterliydi. Zamanı geldiğinde kadın ona başlaması için işaret verdi. Marcus gökyüzüne bakarak doğuma başladı:

— Alevlerin kutsadığı küllerini verimli topraklarla buluşturan ruhun ete ve kemiğe bürünmüş bir insan olarak bu dünyaya gelmesi ve azaptan kurtulması için doğumunu gerçekleştiriyorum. Artık ölümlü olan bu dünyaya geri gelme zamanı. Tüm kalıntılarının bir araya gelmesi ve ruhunu içine alması için sana destek oluyoruz.

Herkes nefesini tutmuş, şatonun bahçesinin zeminine bakıyordu. Marcus da heyecanlı bir hâlde bekliyordu. Hiçbir şey olmadı. Marcus devam etti:

— Kutsal doğumu başlatıyorum. Sana yardım ediyoruz, sana destek oluyoruz. Ruhunu azaptan kurtarıyor, seni kanlı canlı bir yaratığa dönüştürüyoruz.

Kısa bir süre sonra sert bir rüzgâr esmeye başladı. Kasabalıların ellerinde tuttukları meşaleler birer birer sönmeye başladı. Herkes şaşkın ve korkmuş bir hâlde birbirine bakıyordu. Biraz sonra gök gürlemeye, gökyüzü aydınlanmaya başladı. Gri bulutlar, koyu kahverengi ile turuncu arasında bir renge bürünen gökyüzünü sarmalamaya başladı. Ortalık yeteri kadar aydınlanmıştı ama saat gecenin biriydi. Herkes korkmaya başlıyordu. Biraz sonra zemin sarsılmaya başladı. Hafif bir sarsıntıydı ama kasabalıların yeterince korkmasına neden olmuştu. Herkes ağır adımlarla geri geri gitmeye başlamıştı.

Marcus ise arkasında duran çiftle birlikte meraklı gözlerle çamurlu zemine bakıyordu. Biraz sonra zemindeki çamur kurumaya ve ormanın diğer yerlerindeki gibi kuru toprağa dönüşmeye başladı. Hâlâ şiddetli bir rüzgâr vardı ama sarsıntı azalmıştı. Toprağın bir kısmında hareketlenme oldu. Önce bir el göründü, sonra başka bir el, siyah saçlar ve ardından kadının başı göründü. Herkes dehşet içinde toprağın altından çıkan kadına bakıyordu. Kutsal doğum gerçekleşmişti. Kadın beline kadar dışarı çıkmıştı. Gözleri bembeyazdı ve yüzünde donuk bir ifade vardı. Sanki nereye geldiğini anlamaya çalışır gibi bir hâli vardı. Etrafa bakınarak belinden aşağısını da toprağın içinden çıkarmaya çalışıyordu ama epey zorlanıyordu. Marcus ona yardım etmek için yaklaşmak istedi. Bir hamle yaptığında arkasında duran ev sahibi kadın onun kolunu yakaladı:

— Hayır, Bay Marcus. Siz yeteri kadar yardım ettiniz. Gerisini o halletsin.

Marcus önce ona, sonra topraktan doğan kadına baktı. Hayatında böyle bir şeyi ilk defa görüyordu. Bu anın her ayrıntısını hafızasına kazımaya çalışıyordu; her detayını, her bir saniyesini... Hayatında bir daha asla böyle bir şey görmeyecekti. Kutsal doğum gerçekleştikten sonra rüzgâr kesildi, bulutlar dağıldı, hava karardı ve etraf zifiri karanlığa gömüldü. Kasabalılar ellerindeki meşaleleri aceleci bir hâlde tekrar yaktılar. Marcus merdivenlerden inip yerde yatan kadının yanına yaklaştı ve onunla konuşmaya çalıştı:

— İyi misin? İyi misin? Konuşabilir misin?

Kadın boş gözlerle yıldızlarla dolu berrak gökyüzüne bakıyordu. Sabit ve donuk bir sesle konuşmaya başladı:

— Yerime biri gitmeli. Yerime biri gitmeli.

Marcus anlamamış gözlerle kadına bakıyordu. Sonra aceleyle ev sahiplerine döndü:

— Doktor gerek! Doktor gerek! Onun kontrol edilmesi gerek!

Ev sahipleri onlara yaklaştı. Kasabalılar da bahçeye giriyor, onların etrafını sarıyordu.

— Hayır, kontrol edilmesine gerek yok, dedi adam.

Marcus önce onlara, sonra kasabalılara, sonra yerde yatan kadına baktı. Her şey ona anlamsız geliyordu. Burada garip bir şeyler vardı; yolunda gitmeyen bir şeyler vardı. Yerdeki kadın hâlâ sayıklıyordu:

— Yerime birinin gitmesi gerek.

Marcus bunun ne anlama geldiğini fark edince hızla ayağa kalktı. Korku dolu gözlerle etrafındaki insanlara baktı. Herkes meşalelerle onun etrafını sarmıştı. Ev sahibi çift ise ona gülümseyerek bakıyordu. Kadın ona yaklaştı:

— Teşekkür ederiz, Bay Marcus, her şey için.

— Ne? Ne yaptım ki? diye sordu Marcus.

— Henüz hiçbir şey ama birazdan yapacaksınız.

— Ne yapacağım? Ne yapacağım ki?

Kocası da onlara yaklaştı ve gülümseyerek söylendi:

— Onun yerine siz gideceksiniz.

— Efendim, anlamadım? Siz ne saçmalıyorsunuz?

Adam önce kasabalılara, sonra Marcus'a baktı:

— Eğer onu geri getirmeseydik kendisi gelecek ve bize lanet yağdıracaktı. Ama yerine birini göndermezsek de lanet yağdıracak. Bu yüzden yerine birinin gitmesi gerek.

— Siz... Siz bana bundan bahsetmediniz! diye bağırdı Marcus.

— Evet, dedi kadın. Eğer bunu söyleseydik bunu asla yapmazdınız. Bu yüzden bunu sizden sakladık, Bay Marcus. Onun yerine siz gideceksiniz. Çünkü sizin bizi lanetleme gibi bir gücünüz yok ama onun var. Bu yüzden sizi onun için kurban etmek zorundayız.

— Neden ben? Neden ben?

— Çünkü siz medyumsunuz, tıpkı onun gibi.

Karı koca yerdeki kadını alıp şatoya geri dönerken kasabalılar da ellerindeki meşalelerle ona iyice yaklaştı ve etrafını sardı. Marcus dehşet içinde bağırıyordu. Çığlıkları, ormanın derinliklerinde yankılanmaktan başka bir işe yaramıyordu. Şimdi alevlerle kutsanarak küllerini verimli topraklarla buluşturacak, ruhu ete ve kemiğe bürünmüş bu bedenden çıkıp azap görecek olan kendisiydi; hem de sonsuza kadar.

Yüreğimde. 

​Ilgın, kalabalıktan uzaklaşıp doğada yalnız kalmayı seven biri olarak ulu bir ağacın gölgesinde oturuyordu. Suyun sesi ona huzur veriyordu. Toprağın kokusu rüzgârla yayılıyor, ağaçtan dökülen eski yapraklar yere seriliyordu.

​O sırada insanları çok seven Arven yanına geldi:

​— Ilgın, yine daldın gittin. Ne buldun bu yapraklarda?

​Ilgın başını kaldırıp gülümsedi ve elindeki yaprağı gösterdi:

​— Bak Arven, bu yapraklar hep aynı yerde duruyor ama bakan herkes başka bir şey görüyor. Kimi huzuru buluyor, kimi ise sadece kendi sıkıntılarını fark ediyor. Yaprak bize içimizdekini gösteriyor.

​Hayatın telaşından ve kaygılarından yorulan Melâhat de yaklaşıp aralarına katıldı:

​— Her zaman huzur bulmak kolay değil. Ben bu yaprakların sesini duyduğumda sadece yorgunluk hissediyorum.

​Arven dostça Melâhat'ın omzuna dokundu:

​— Belki de sorun dışarıdaki rüzgâr değil. İnsanın kalbinde ne varsa dışarıya o yansır. Göz neye bakarsa yürek onu görür.

​Melâhat etrafa, toprağa ve suya baktı. Yüzü gülümsemeye başladı ve derin bir nefes aldı:

​— Haklısın galiba. Doğada her şey yerli yerinde ama insan kendi içindeki fırtınayı dışarıya taşıyor.

​Güneş batarken vadi sessizleşti. Yalnızlığı seven Ilgın, sevgiyi arayan Arven ve yorgunluğunu hafifleten Melâhat yan yana oturup doğayı izlediler. Anladılar ki doğadaki her şey insanın kendi içini görmesi için vardı. Kalbini bu sadeliğe açan herkes kendi özüne yaklaşıyordu.

​Çamlıbel, dağ eteğinde küçük bir kasabaydı. Evler taş ve ahşaptı, sokaklar her sabah toprak kokardı. Çocuklar okuldan çıkınca dere kenarındaki söğüt ağaçlarının altında oynar, suyun sesine gülerdi. Bu doğanın içinde, papatya gibi saf yaşayan bir kız vardı; adı Merve idi. Merve'nin evi sıcak bir yuvaydı. Annesi Hatice kilim dokur, babası Kemal tahta pencereler yapardı; bu evde huzur hiç eksik olmazdı.

​Bir gün kasabaya dışarıdan üç kız geldi: Pelin, Defne ve Melisa. Bu kızlar kasabanın sade hayatını beğenmiyor, süslü elbiseleri ve kibirli hâlleriyle geziyorlardı. Merve, ilk başta bu kızların parlak hallerine özenmeye başladı.

​Bir öğle vakti okul bahçesinde Pelin güldü: "Merve, hâlâ bu tahta evde mi oturuyorsun? Bu eski önlükle seni hiç kimse fark etmez." dedi.

​Defne kolunu bağladı: "Bizimle takılmak istiyorsan değişmelisin. Dükkândan parlak takılar almalısın, yoksa yüzüne bakmayız."

​Merve başını öne eğdi: "Ben evimden memnunum, burası bana huzur veriyor."

​Melisa ise güldü: "Huzur büyük şehirlerde olur. Bu dağ başında ömrünü çürütüyorsun."

​Bu sözler Merve'nin aklını çeldi. Kendi sade önlüğünü, ahşap masayı, babasının yorgun ellerini ve annesinin bakışını küçümsemeye başladı. Onlar gibi olmak istedi. Pelin, Defne ve Melisa onu aralarına aldılar. Merve onlara uyum sağlamak için her gün kendinden ödün verdi. Ormanda kuş sesleriyle uyanmak yerine, sabahları o kızların dedikodularıyla uyanmaya başladı. Ailesinin sözlerini dinlemedi.

​Artık dere kenarında dürüstçe yürüyen o saf kız gitmiş, yerine sahte takıların peşinden giden biri gelmişti. Bir akşamüstü kasaba yolunda yürürken Merve, arkadaşlarının gerçek yüzünü duydu. Pelin arkasından şöyle diyordu: "Alt tarafı kasaba kızı, ne giydirsek köylü hâlleri gitmiyor. İşimiz bitince yüzüne bakmayız."

​Merve olduğu yerde kaldı. Gözyaşları suya damlarken seslendi: "Ben sizin için her şeyimden vazgeçmiştim, arkamdan böyle mi konuşuyorsunuz?"

​Defne omuz silkti: "Abartma, Merve! Eğleniyorduk sadece. Bizim dengimiz olabileceğini mi sandın?"

​O üç kız, işleri bitince Merve'yi bırakıp gittiler. Merve yapayalnız kaldı. Ne eski neşesini bulabildi ne de o saf günlerini geri getirebildi. Kasabanın suyu akıyordu, dağlar duruyordu, çiçekler açıyordu ama Merve'nin içindeki bahar solmuştu.

​Eve dönüp kapıyı çaldığında annesi Hatice ve babası Kemal kollarını açtılar. Merve ağlayarak annesinin göğsüne sığındı: "Anne, ben ettim; başkası olmaya çalıştım ama kendimi kaybettim."

​Annesi saçlarını okşayıp fısıldadı: "Kızım, insanın kendi evinden başka sığınağı yoktur. Başkasının yalan ışığına özenen, kendi güneşini söndürür."

​Aynaya baktığında gördüğü şey şuydu: Kendi evine yabancılaşmış, ruhu yorulmuş biri. İnsan, başkalarının süslerine özenip kendi hayatını beğenmediğinde huzurunu harcar. Hayat, başkası gibi görünmekle değil, insanın kendi özünde kalabilmesiyle güzeldir; çünkü elin rüzgârıyla yürüyen, en son başkasının elbisesiyle üşür.

​Eski ahşap konağın buğulu camına yaslanan Hazan, parmak ucunu soğuk cama bastırarak dışarıdaki sessizliğe dokunmak istedi. Dışarıda, tabiat yüzlerce yıllık yorgunluğunu üzerine örtmeye hazırlanıyordu. Gökyüzü, kurşuni ve melankolik bir tona bürünmüş, ağır bulutlar şehrin kiremit çatılarının hemen üzerine çökmüştü. Sanki birazdan bütün bu gri ağırlık, ince ve buzdan iplikler halinde toprağa damlayacaktı.

​Bahçenin ortasındaki ulu çınar, yaz boyu gururla taşıdığı zümrüt yeşili zırhını tamamen terk etmişti. Şimdi rüzgârın her esişinde çıplak kolları inliyor, dallarında inatla tutunmaya çalışan son birkaç sararmış yaprak, havada hışırtılı ve acıklı bir çığlık koparıyordu. Esen yel, kaldırım taşlarının arasına yığılmış geçmiş ayların kurumuş hatıralarını önünde sürükleyip götürüyordu. Yapraklar ise damarlarındaki incecik haritalarla birlikte sokak boyunca dalgalı bir nehir gibi akıyordu.

​Toprak, kavurucu yazın ardından kavuştuğu ilk serin damlalarla derin bir ‘ah’ çekmişti. O taze, nemli ve ot kokulu toprak esintisi, aralık bıraktığı pencereden içeri süzülüp odanın ahşap tavanına kadar sindi. Yağmurun her damlası pencere pervazına çarptıkça zamansız bir metronom gibi odadaki sessizliği dövüyor, insana gaipten gelen derin bir yalnızlık hissi bahşediyordu.

​Hazan, gözlerini karşı tepedeki sis deniziyle örtülmüş koruluğa dikti. Ağaçlar birbirine sarılmış kederli silüetler gibi ufukta eriyor, doğa kendi sessiz veda törenini kutluyordu. İçindeki o sebepsiz gurbet duygusu, dışarıdaki bu görkemli hüznün en zarif yankısı gibi göğüs kafesini yavaşça daraltıyordu.

​Derin bir nefes alırken, camdaki buğunun yavaşça silindiğini fark etti, tıpkı hayatta tutunmaya çalıştığı, zamana yenik düşen anılar gibi. Kendi adını taşıyan bu mevsim, sanki ta içinden geçen bir nehir gibi ruhunu yıkıyordu. Biliyordu ki bazı ayrılıklar gidenler için değil, geride kalıp her sonbaharda biraz daha eksilenler içindi. Pencereden sızan son rüzgâr, saçlarına dokunup geçerken o da insan en çok, kalbinde taşıdığı hazanın altında üşüyor diye içinden geçirdi.

             DİLEK SARIKAYA 

Menajer :ilayda Can & Dilara sarıkaya 

 İdil, yeni mezun olmuş genç bir sınıf öğretmeniydi. Ataması hemen çıkmadığı için zamanını dağ arasındaki Akçapınar kasabasında geçiriyordu. Burası, herkesin birbirini çekiştirdiği, kimin ne yaptığını konuştuğu dar bir yerdi. Özellikle esnaf Halil, kahveci Rıza ve boş gezen Emine gibi kasabalılar, başkalarının hayatını izlemeyi iş edinmişti. İdil için bu kasaba büyük bir hapishane gibiydi. O, çocuklara ders anlatacağı günlerin hayalini kurar, buralardan bir kuş gibi uçup gitmenin yollarını arardı.

Ailesinin kimseye bir zararı yoktu. Babası Selim, küçük dükkânında marangozluk yapan dürüst bir adamdı. Annesi Meryem evde el işi yaparak geçime yardım ederdi. Kardeşi Doruk ise lisede okuyor, okulu bitirip bu dar yerden kurtulmayı hayal ediyordu.

Yıllar önce, kasabada hırsızlık olmuştu. Suçluyu saklamak için, o sırada dürüstlüğüyle bilinen Selim'in üzerine iftira attılar. Suçsuz oldukları hâlde kasabalılar bu aileyi dışladı, yıllarını çaldı. Babası bu haksızlık karşısında sessizce ezildi, annesi üzüntüden eridi, kardeşi okulda bile dışlandı. 

İdil bu durumu İcarus hikâyesine benzetirdi. Mitolojide İcarus ile babası, kapalı kaldıkları yerden kurtulmak ve gerçek özgürlüğe ulaşmak için kanat yapıp gökyüzüne uçmuştu. Ama İcarus özgürlüğün tadını alınca güneşe yaklaşmış ve düşmüştü. Kasabalılar da o güneşten daha acımasızdı; dilleriyle insanı yaralıyorlardı. Aile bu durumdan kurtulmak için çok uğraştı ama kasabanın dar kafası yüzünden hep aynı yerde kaldı.

Yine de inançlarını yitirmediler. Biliyorlardı ki hiçbir insanın hatası bir başkasına yüklenemezdi. Herkes kendi yaptıklarından sorumluydu. Kasabalıların sözleri onları kirletemezdi. Hem her zorlukla beraber bir kolaylık vardır.

 Bir akşamüstü, güneş batarken İdil bahçede gökyüzüne baktı, uçup giden kuşları izledi. Annesi yanına geldi, babası ve kardeşi de katıldı. Hâlâ aynı kasabadaydılar, dışarıdan hiçbir şey değişmemişti. Ama İdil inancını hiç kaybetmedi. İcarus düşmüştü ama gökyüzünü bir kez gören ruh karanlığa razı olmazdı. Başını göğe çevirip kuşlar gibi uçmayı beklerken, bir gün bu tozlu yollardan gideceklerini ve gerçekten özgür olacaklarını çok iyi biliyorlardı.

 Bu gün doğum günün yaşın 25 oldu yavrum.

Bir evlat hasreti düştü bağrıma, Ne usta sözler çare oldu ne de geçen yıllar.

 Gülüşünün ebruli resmini sakladım gözyaşlarıma, Yandım, kavruldum yavrum senin o sessiz gidişine.

​Bu serseri yalnızlık ansızın vursa alnımdan beni.

Yine de her damla yaşta yaşatırdım o güzel çehreni,

Giderken yollardan bir kez daha duysam o kadife sesini, Yazardım bu çorak ömrün en güzel, en derin güftesini. ​

 sesin ruhuma bir arzuhaldir, gizli gizli yakaran,

 Karanlık zindan gecelerden aydınlık sabahlara çıkaran,

Bir tutam nefes yolla bana bulunduğun o uzak iklimden, Zarif bir kelebeğin kanadındaki gökkuşağı renginden.

​Arılar bal getirsin dağların en ıssız, en ulu ardında,

 Su taşısın şifalı pınarlar yorulmadan o yokuş yolunda,

 Yaban mersini açsın göğsünde o mavimsi bahçelerinde,

Adaçayı demle, lavanta kokan, güzel, şefkatli ellerinle.

​Taşların derinliğinde gizlenen o kadim esrarı seninle bulsam,

Ela gözlerinin serinliğinde bir ömür uyuyup uyanmasam,

 Bilirim, sensizliğin ağırlığını bir ağrı tutar yorgun başımı,

 Bu kördüğüm, bu bitmeyen hikâye çatlatır kan taşını.

​Ben kalbimin o çözülmez, o uçurumlu bilmecesini,

Yürek dağlayan taşlara kazıyorum yavrumun bitmeyen hecesini.

Bu gün doğum günün yaşın 25 oldu yavrum.

               DİLEK SARIKAYA

 Menajer :ilayda Can & Dilara sarıkaya

 ​Bir yara varmış, azizim!

Canda gizli, yürekte sızısı dinmez bir acı imiş. Öyle bir yara ki...

Bütün tabipler susmuş, tıp bu derdin karşısında aciz kalmış.

Adına gözyaşı demişler, lakin pınarları kuruyalı çok olmuş.

Sabır demişler, çarkı felek durmuş, zaman adeta donmuş.

Şifası yalnızca Hak katında saklı olan bu yara, kavuşma vaktini bekleyen körkütük bir "hasret" imiş.

Ölüm ile yaşam arasında bir nefese iki adım kalmış ki, bunun adına "özlemek" demişler, azizim! ​

Özlemek...

Ömür tahtamızdan kopup giden, göğsümüzün ortasında hep eksik kalacak o devasa boşluk kaldı bizimle.

Ne zaman solgun bir hatıra düşse aklımıza, ne zaman rüzgâr gibi adı geçse, ta derinden, can evimizden bir şeyler kopup düşer. Kalabalık şehirlerin uğultusu içinde bile yapayalnız, sessizce inleyen, gecenin koyu karanlığında gündüzden daha çok ses veren bir yaramız var bizim.

Kimsenin uzanıp da dokunamadığı, kimsenin o kör karanlığı tarif edemediği o saklı yerde. İşte orası, silinmeyen bir özlemle dolup taştı. Mevsimler devrilse de yıllar su gibi akıp gitse de eksilmeyen, aksine her gün büyüyen hasretle yaşayan yanımız var bizim azizim.

 Bizim ince belli bir fincandan tütmekte olan çayın o buğulu tütsüsünde, gramofondan sızan eski bir şarkının kırık ve mahzun melodisinde, gece yarısı sokaklarda yürüyen kimsesiz bir insanın omuzlarında yük olup yaşamaya devam eden yanımız var bizim. ​

Ben her gece, karanlık odalarda yavrumu düşünürüm. Her köşe başındaki o solgun sokak lambasının sarımtırak ışığı altında, öylece durmuş bana bakıyorsun sanırım. Dağınık saçlarında geceye karışan yağmur damlaları. Titreyen göz bebeklerinde yarım kalmış, söylenmemiş cümleler. Sonra içimden hep o aynı nakarat geçer. Kalbimin en derin dehlizlerinde, bir an bile susmadan ebediyen çalan, sokak lambalarının altında titreyen bir şarkısın sen. ​

Az önce dalgınlıkla kolumu sertçe kapının pervazına çarptım biliyormuşsun?

O an dizlerimin bağı çözüldü, soğuk betona yığıldım kaldım feryat figan, yüreğimi sökercesine hıçkıra hıçkıra ağladım.

Başımda dikilip: "Neden bu kadar ağlıyorsun, alt tarafı ufak bir çarpma?" dediler bana. Bilmiyorlar ki; canım acıyan etime yada moraran koluma değil, soğuk toprağın altında yatan o gözümün nuruna ağladım.

Onlar yarayı tenimde sandı oysa o darbe, göğüs kafesimin içinde çoktan yıkılmış,o koca enkazın altından kopan gürültüydü. Kalbimin o görünmeyen, adeta taştan kemikleri çatırdıyordu benim. Bu tarifsiz acının ne dünyada bir ilacı var ne de teselli bulacak bir limanı. Benimki bitmek bilmeyen, kabuk bağlamayacak olan en derin, en kanayan yürek yarasıdır. ​Eğer siz de aynı uçurumun kenarından bakmadıysanız, aynı keskin taşlara takılıp yüzüstü yere kapanmadıysanız, aynı kor gibi sancının peşinde geceler boyu sabaha kadar gözyaşı dökmediyseniz  ve yaranız benimle aynı yerde, sol yanınızın tam orta yerinde değilse; lütfen kimsenin yaşadığı, içinde büyüttüğü fırtınalar hakkında bu kadar kolay konuşmayın.

Çünkü; kimin hangi görünmez savaşta ruhundan neleri yitirdiğini asla bilemezsiniz. Unutmayın ki, bugün bodoslama yargıladığın ne varsa, yarın en ağır imtihanın olur. ​

Rabbim, sen cennet bahçelerinde gül kokulum olan yavruma rahmet eyle, bize de bu dağlar büyüklüğündeki acıya dayanacak sabır ve güç ver.

​Evlatla imtihan, insan yüreğinin taşıyabileceği en ağır, en kavurucu sınavdır. Hz. İbrahim, evladını o keskin bıçağın ve teslimiyetin eşiğinde sınandım.

Hz. Yakup, evladının o kara hasretiyle gözleri kör olana dek kavruldu.

Hz. Nuh ise evladının o hazin inkârıyla imtihandan geçti.

Anladım ki; evlatla sınanmak, bu dünyada sadece seçilmişlerin sırtına yüklenen çileli bir yoldur. Yürek kor gibi yanar, gözler fırtınalı bir deniz gibi durmadan ağlar. Lakin sabrın en dipsiz, en karanlık yerinde bile Rabbin o sonsuz merhameti el uzatmayı bekler. ​Bir anne, baba için bu yeryüzündeki en büyük azap, evladına bir kez olsun dokunamamak, o güzel sesini bir daha duyamamaktır.

Ama kalbi bilir ki, dökülen her damla gözyaşı O'nun huzuruna ulaşır. Çekilen her sabır o yüce katta karşılıksız kalmaz.

           DİLEK SARIKAYA 

MENAJER: ilayda Can & Dilara sarıkaya 

Kuşların dile geldiği, rüzgârın sevda türküleri söylediği bir diyarda;

Adına Sevda Ormanı derler, ortasında ulu bir çınar yaşarmış. 

Kökleri yerin yedi kat derinine, dalları göğe uzanmış.

O çınarın gövdesine sırtını yaslamış gözü yaşlı bir aşık,

Hicran ateşinden kavrulup, kağıda dökmüş yangını karışık karışık.

​Gözyaşı mürekkebine karışıp akmış satırlara:

"Ey yedi diyar ötedeki sevgilim, bu ne meşakkat, bu yara?

Yollar kapalı, dağlar karlı, gece karanlık ve pek ıssız. 

Bu garip gönül senden başka kime bağlı, kime sadık, kimsesiz?"

​Mektup bitmiş bitmesine lakin kim götürür bu fani dünyada?

Hangi posta erer bu dağları aşmaya, hangi kervan düşer bu yola?

Tam o sırada gökler gürlemiş, mor bulutlar ikiye yarılıvermiş. 

Ulu çınarın tepesinden bir nur, bir ışık düşüvermiş.

Kaf Dağı'nın ardındandır sanırsın, Anka kuşu süzülmüş masaldan. 

Kanatları yakutla, nurla, zümrütle boyalı, heybetli bir rüya asıl zamandan!

​Gözleri bin yıllık yoldan yorgun ama bir o kadar parlak. 

Süzülmüş yavaşça çınarın dalına, seslenmiş aşığa bakarak :

"Nedir bu derdin ey garip aşık, yüreğindeki bu sızı, bu endişe?

Hangi dağın ateşi düştü ki böyle kavurur bu gidişe?"

​Aşık, titreyen elleriyle uzatmış mühürlü mektubu gülümseyerek:

"Al bunu kanatlarının altına Anka, gökler şahit olsun ki sevgi gerçek!

Götür o yare, desin ki; bu garip seni bir an olsun unutmadı,

Aşk ateşi bu bedende hiç sönmedi, hep dağladı."

​Anka kuşu almış narin mektubu gagasıyla. 

Kanat çırpmış göğe doğru, binbir renkli nidayla.

Açılmış önünde göklerin en gizli, en mahrem yolu. 

Uçmuş dağlar aşmış, denizler devirmiş, yorulmamış kolu.

Her buluttan bir selam, her yıldızdan bir haber derlermiş. 

Götürmüş o saklı mektubu, sevgilinin kalbine mühür gibi eklemiş...

​Gökten üç elma düşmüş;

Biri bu masalı yazana, biri okuyana,

Biri de kalbini bu kadim sevdaya salana...

Kasabanın girişinde, kimsenin artık uğramadığı eski bir meydan vardı. Meydanın ortasında, dalları gökyüzüne uzanan yaşlı bir çınar ağacı dururdu. Gövdesindeki çatlaklar yılların izlerini taşır, her bahar yeniden yeşeren yaprakları ise hâlâ hayata tutunduğunu gösterirdi.

Kasabada yaşayan insanlar bir zamanlar bu meydanda toplanır, çocuklar ağacın altında oyun oynar, yaşlılar akşam serinliğinde sohbet ederdi. Fakat zamanla herkes kendi telaşına düştü. Meydan sessizleşti, ağaç yalnız kaldı.

Bir gün kasabaya yeni taşınan küçük bir kız çocuğu olan Ceyda, çınarın altında otururken ağacın gövdesine kazınmış eski yazıları fark etti. Bu ağaç çok şey görmüş olmalı, dedi kendi kendine. Ertesi gün eline küçük bir defter alıp ağacın yanına geldi. Meydandan geçen insanlara ağacın hikâyesini sormaya başladı.

"Büyükannem anlatırdı," dedi yaşlı bir adam. "Bu ağacın altında insanlar birbirine kızgınken bile oturur, konuşur ve barışırmış."

Bir başkası ekledi: " Eskiden herkes farklı düşünürdü ama aynı gölgede dinlenmeyi bilirdi." 

Ceyda , o günden sonra her hafta ağacın yanına gidip insanları davet etmeye başladı. Kimi kitap getirdi, kimi çiçek dikti, kimi de sadece oturup eski günleri anlattı. Çocuklar meydanı temizledi. Gençler kırılan bankları onardı. Büyükler ise birbirleriyle yeniden konuşmaya başladı. Kimse kimsenin aynı düşünmesini beklemiyordu artık, sadece birbirini dinlemeyi öğreniyordu.. Aylar sonra meydan yeniden canlandı. Çınarın dallarında kuşlar ötüyor, altında çocukların sesleri yankılanıyordu.

Bir sabah Ceyda ağacın gövdesine elini koyup:

"Bunca yıl nasıl dayanabildin?" diye fısıldadı.

Rüzgâr dalları hafifçe sallarken, ağaç cevap veriyordu:

"Çünkü köklerim toprağa, dallarım gökyüzüne bağlıydı."

İnsanlar da böyledir. Kökleri geçmişte, umutları gelecektedir.

Yıllar geçti. Ceyda büyüdü, başka şehirlere gitti. Fakat her döndüğünde ilk uğradığı yer yine o eski meydan oldu.

Çınar hâlâ oradaydı.

Gövdesindeki izler artmıştı ama gölgesi hiç eksilmemişti.

Çünkü bazı şeyler sadece büyümez başkalarını da büyütür.

Ve bazen bir şehrin değişmesi için büyük sözlere değil, bir ağacın altında yeniden kurulan küçük bir sohbete ihtiyaç vardır.

                DİLEK SARIKAYA 

Menajer: İlayda Can & Dilara sarıkaya

​Akşam saatlerinde Hızırpaşa kasabasının toprak evine sessizlik inerken bacadan duman tütmezdi çünkü evde yakacak kömür kalmamış, mutfaktaki tencere boş kalmıştı. Bu yoksul evin odasında, on yaşında bir çocuk olan Kerim oturuyordu. Soğuktan çatlamış elleriyle masada duran küçük bir teneke pervaneye dokunuyordu. Bu oyuncak, hurda tenekelerden ve bir çöp şişten yapılmıştı. Dışarıdan esen her rüzgârda gıcırtıyla dönüyor, yoksul odanın içindeki sıkıntıyı rüzgârın alıp uzağa götürebileceğine dair saf bir umut veriyordu.

​Kerim, dünyadaki bütün kötülüklerin; babasının yorgunluğunun, annesinin dertlerinin ve evdeki yokluğun sebebi olarak bu zor hayatı görüyordu. Ona göre bu ufak pervane, rüzgârı arkasına alıp döndükçe bu dertleri de yok edebilecek bir güce sahipti.

​— Abla, dedi sesi odanın sessizliğinde yankılanarak. Bu pervane dünyadaki bütün kötülükleri alıp uzağa götürebilir mi? Keşke hiç kötülük olmasa, hepsini yok edebilsek...

​Zeynep, elindeki eski bezi bırakıp kardeşine doğru döndü. Yorgunluğunu saklamaya çalışarak şefkatle gülümsedi:

​— Her rüzgâr her şeyi alıp götürmez, Kerim, dedi. Ama insan içindeki inancı diri tutarsa o dönen teneke gibi hayatın rüzgârına karşı hep dik durur. Kötülükler hemen bitmez belki ama bizim onları yenecek gücümüz var.

​Ocağın başında duran boş tencereye bakan Zeynep iç çekti. Babaları Hasan tarladaki parayla en azından ilacı alabilmişti ancak anneleri Fatma Hanım, çocukların halini görüp üzüntüden günlerdir yastığa başını aç koyuyordu. Kasabada onlara el uzatan kimse kalmamıştı. Ne kapıyı çalan bir akraba ne de hallerini soran bir komşu vardı.

​Fatma Hanım, çocuklarının bu konuşmasını kapı aralığından duydu. Gözündeki yaşları silerek içeri girdi ve zayıf sesiyle konuştu:

​— Güzel evlatlarım, diye fısıldadı anneleri. Üzülmeyin sakın. Her zorlukla birlikte bir kolaylık da vardır. Elbet bu kış biter, bahar gelir. Biz birbirimize tutundukça sırtımız yere gelmez.

​Dışarıda ise doğa kendi dengesini koruyordu. Kasabanın etrafını saran dağlar sessizce dururken tepelerden akan su sert kayaları yavaş yavaş aşındırıyordu. Pencerenin kenarındaki küçük sarı çiçek soğuğa direniyor, rüzgârda eğilen ağaçlar kökünden kopmuyordu. Yağmur her yere eşit yağıyordu. Hayatta iyilik de kötülük de hep var olacaktı; asıl kalıcı olan sabırdı.

​Kerim, ablası Zeynep’in dizine başını koydu ve pervane birkaç tur daha dönüp durdu. O akşam her şey bir anda düzelmemiş, yoksulluk kapılarını bir süre daha çalmaya devam etmişti. Yıllar geçip de o teneke pervane eskiyerek pas içinde bir kenara atılsa ve sonunda kaybolup gitse de Kerim'in içindeki o saf niyet ve kötülükten arınmış bir dünya özlemi hiç silinmedi.

​Zamanla baba Hasan tarladaki işlerini yoluna koydu, anne Fatma Hanım sağlığına kavuştu. Abla Zeynep zor şartlara rağmen okulunu bitirip ressam oldu; tuvaline doğanın renklerini ve kasabanın yoksul ama gururlu yüzünü taşıdı. Kerim ise büyüyüp ellerindeki o eski çatlaklar geçtikten sonra muhasebe alanında çalışmaya başladı, günün yorgunluğunu defterine notlar alarak ve insan hikâyelerini biriktirerek attı. Kötülükler dünyadan tamamen silinmemişti belki ama çocuklukta rüzgârı bekleyen o teneke pervanenin yerini, onların yüreğindeki dağlardan daha büyük bir umut aldı.

Mahallenin en neşesiz kahvesi olarak bilinen "Kıraathane 58", o gün hayatının en büyük sınavına hazırlanıyordu. Kahvenin daimi müdavimi olan emekli matematik öğretmeni Hikmet Hoca, kimsenin gülmediği, fıkraların havada asılı kaldığı bu kurak ortama son vermek için iddialı bir proje geliştirmişti. Ortaya atılan iddia büyüktü.Bu kahvedekileri güldürmek imkânsızdı.

Hikmet Hoca ise: "İmkânsız sadece biraz daha fazla veri gerektirir." diyerek masaya doğaçlama bir laboratuvar kurdu.

​Masanın tam ortasında, üzerinde kablolar sarkan son derece şüpheli bir sayaç duruyordu. Sayacın hemen yanında, ses dalgalarını desibel düzeyine kadar hassasiyetle yakalayan siyah bir mikrofon yükseliyordu. Sistemin beyni ise esnafın neşesini ölçmek için tasarlanan, ecnebi mühendislerin elinden çıkma entübe bir gülme ölçer cihazıydı. Hikmet Hoca, o güne kadar kimseden tek bir tebessüm bile koparamadığı için mahallenin gurur meselesi haline gelen ahşap tabureyi, laboratuvarın en stratejik noktasına, yani inatçılığıyla meşhur Berber Nuri’nin tam altına yerleştirdi.

​Berber Nuri, kollarını göğsünde kavuşturmuş, yüzünde subay tokadı yemiş gibi ciddi bir ifadeyle tabureye tırmandı.

"Hadi bakalım hoca, deliliğin bu kadarına da pes." derken; mikrofon kablosu ceketinin düğmesine takıldı.

Hikmet Hoca: " Sakin olun Nuri Bey, sistem hassas, kahkaha desibeliniz 70'i geçerse sayaç yeşil yanacak." diyerek son ayarları yaptı.

​O sırada kahvedeki herkes, ellerinde çay bardakları, nefeslerini tutmuş bu bilimsel mizah deneyini izliyordu. Çıtırdayan sobanın sesi dışında kimseden ses çıkmıyordu. Hikmet Hoca ilk fıkrayı patlattı, Temel'in fıkrası. Sayaçta çıt yok. Nuri’nin yüz kasları betonarme bir baraj gibi dimdik duruyordu. Hoca pes etmedi. İkinci fıkra, üçüncü fıkra derken tempoyu yükseltti. Gülme ölçer üzerindeki tek bir kırmızı LED bile yanmıyordu.

​Tam o sırada, kahvenin açık bıraktığı kapısından içeriye giren mahallenin tekir kedisi Müslüm, doğrudan Berber Nuri’nin bacaklarının arasına süzüldü ve Nuri’nin yeni yağlanmış, parıl parıl parlayan deri ayakkabısına sürünmeye başladı. Kedi, tam Nuri’nin pantolon paçasına tırnaklarını geçirdiği an, Nuri can havliyle bacağını yukarı çekti. Geriye doğru dengesini kaybeden Nuri, altındaki tabureyle birlikte geriye doğru devrildi.

​Tabure kahvenin tahta zemininde fırtına gibi kayarken, Nuri havada bodoslama takla atıp kahvenin ortasındaki usta şefin tepsisine, tam çay bardaklarının kucağına düştü. Üzerine dökülen üç bardak demli çay ve kafasına geçen çay tepsisiyle birlikte Nuri, yerden kalkmaya çalışırken ayağı mikrofon standına dolandı. Mikrofon, Nuri’nin elinde yankı yaparak doğrudan genzinden çıkan boğuk bir "Miyav!" sesini bütün kahveye son ses amfiyle yaydı.

​Kahvedeki sessizlik bir saniyeliğine yerini buz gibi bir şoka bıraktı, ardından kıraathanenin camları yerinden oynadı. Hayatında ilk defa bu kadar absürt bir felaket yaşayan Berber Nuri’nin kendi çıkardığı kedi sesine bakıp sırıtmasıyla birlikte, gülme ölçerin ibresi kırmızıdan mora döndü. Sayaç arıza lambası yakarak arka arkaya bip sesleri çıkarmaya başladı.

​Kahvedeki herkes masalara vura vura, çayları üstlerine döke döke kahkahaya boğuldu. Hikmet Hoca ise elindeki deftere büyük bir ciddiyetle:

Mizah formülü: "İnatçı bir tabure, hassas bir mikrofon ve bir tekir kedinin mükemmel zamanlaması." yazdı.

               DİLEK SARIKAYA

Menajer: İlayda Can & Dilara sarıkaya 

​Akköprü’nün geniş göğünde, her sabah rüzgârla birlikte özlem kuşu uçardı. O kuş, yeryüzündeki insanlara içlerindeki gizli hasretleri hatırlatmak, uzaktakilerin sızısını dindirmek için göklerde dolanırdı. Çocuk yaşta toprağa verdiği annesi Emine ile babası Hasan’ın yokluğunu ve ekmek parası için yıllar evvel gurbet ellere yolladığı kardeşi Kerem’in sessizliğini, içindeki derin aile ve sevgi açlığını hep o kuşun kanat sesleriyle dindiren Leyla, günlerini atölyede tahta yontarak geçirirdi. Gökyüzünde süzülen o kanatlara her baktığında kaybettiklerini ve uzaklardakileri yeniden bulduğunu hisseder; sanki kanat çırpan o siluette geride bıraktığı bütün canların sıcaklığını kucaklardı.

​O kuşun kanatları uzadıkça uzar, dağların ardındaki saklı yerlere değerdi. Lakin ona doğru bir adım atılsa yollar uzar, ara bir türlü kapanmazdı. Ne kadar yaklaşılmak istense de o ses hep biraz ötede kalırdı. İnsan her şeye erişemezdi; bazen nasip, uzaktan esen bir rüzgârdan ibaretti. Yine de o varlığın bu dünyada nefes aldığını bilmek, insanın yüreğini rahatlatmaya yeterdi.

​Zaman, evlerin yanından akan berrak suyun sesiyle akardı. Kasabanın taş evleri, bahçeleri ve çocukların koşturduğu yollar bu sessiz hasreti yakından tanırdı. Bahçelerdeki ağaçlar meyve vermiş, yaprakların arasından süzülen güneş toprağa düşmüştü. Leyla, çarşıdan çıkan patikadan tepeye yürürken gözlerini yine gökteki kuşa dikmişti. İçindeki özlem kuşu, ulaşılamayan şeylerin hep bir adım geride kalışını hatırlatırdı; çünkü bazı kaderler kavuşmaya değil, sadece aramaya yazılmıştı. Adımları ağırlaşmış, kalbi o kuşun sesine ayak uydurmuştu. Bu sızı, toprağın suya olan hasreti gibi derinlerdeydi.

​Dağda kayalar yerli yerinde dururken bulutlar gökte yavaşça geçerdi. İnsan bazen sevdiğine kavuşamaz, eli boş kalır sanırdı; oysa insan düşer gayrete, kalanı kendiliğinden olurdu. Leyla da vuslatın sabır istediğini iyi bilirdi. Özlem kuşuna hiçbir zaman tam anlamıyla yaklaşamamasının sebebi, elleriyle şekillendirdiği eserlerde de hissettiği gibi, bazı güzelliklerin ancak uzaktan sevildiğinde saf kalabilmesiydi. Ne kadar uzakta olursa olsun sevdiğin bir varlığın bu dünyada var olduğunu bilmek, kuru bir dalın yağmurla yeniden canlanması gibi içini ısıtırdı.

​Akşam yaklaşırken rüzgâr dindi. Leyla tepeye vardığında özlem kuşu son bir kez kanat açıp akşama karıştı. O kuşa dokunamamıştı ama atölyesine döndüğünde tahtaya yansıtacağı o sevgiyi yüreğinde duydu; çünkü bazen erişemediğin bir şeyi uzaktan sevmek insana yeterdi. “Adımlarımız neden hep geride kalır?” sorusunun cevabı belki de buydu: İnsan, en çok yetişemediği şeylere baka baka büyürdü.

Cevabı beklemeden eski paltoyu omuzlarıma attım, masanın üzerindeki boş defteri ve kalemi cebime sıkıştırdım. Kapıyı arkamdan çekerken içeride bıraktığım o güvenli ama boğucu hapsin anahtarını unuttuğumu biliyordum. Sokağa adım attığımda sabahın serinliği yüzüme bir tokat gibi çarptı ama bu acı değil, diriltici bir tazelikti. İnsanlar işlerine, telaşlarına, hayatın o sonsuz koşturmacasına yetişmeye çalışırken ben akıntının tersine yürüyen tek insan gibiydim. Adımlarım önce kararsız, biraz da ürkekti; sanki her an arkamdan biri seslenecek ve beni o eski rutinime geri çağıracak sanıyordum. Sahile doğru inerken denizin o tuzlu ve yabani kokusu ciğerlerimi doldurdu. Rıhtımın tahta korkuluklarına yaslandım. Dalgalar kıyıdaki kayalara vurdukça sanki zihnimdeki o gereksiz kalabalığı, ertelenmiş pişmanlıkları, dünün taşıyamadığım yüklerini birer birer silip süpürüyordu.

Cebimdeki defteri çıkardım. Sayfaları rüzgârda dalgalandı. Kalemim, uzun süren bir suskunluğun ardından ilk defa bu kadar kendiliğinden kaydı kâğıdın üzerine: “Kaçmak değilmiş meğer aradığım; kendime yetişmekmiş bütün mesele.”

Rıhtımın o tanıdık, güvenli taşlarını ardımda bırakıp şehrin denize çıkmayan dar, yokuş yukarı sokaklarına saptığımda sabahın ilk saatleri henüz tüm ağırlığını üzerinden atamamıştı. Eskiden bu sokaklar bana bir labirent gibi görünür, adımlarımı hızlandırarak bir an önce evdeki o boğucu güvenliğe sığınma isteği uyandırırdı. Şimdi ise her bir kaldırım taşı, her bir eski ahşap kapı sanki uzun zamandır unuttuğum bir lisanla fısıldıyordu bana. Karşı mahallede, kepenkleri henüz yeni açılan minik bir kahvenin önünden geçiyordum. İçeriden yayılan taze çay kokusu ve ocağın dem tutma sesi, adını koyamadığım bir aidiyet duygusuyla durdurdu beni. Sedirleri eskimiş, masaları zamana direnmiş bu küçük dükkânda, pencere kenarındaki masaya yerleştim. Garsonun hiçbir şey sormadan önüne bıraktığı ince belli bardaktan yükselen buğu, camdaki sabahtan kalma buğuyu yavaşça siliyordu.

Çantamdan defterimi çıkarıp sayfaları çevirirken ilk günkü o çaresiz mürekkep lekelerini, korkuyla karalanmış satır aralarını gördüm. Ne garip; insan kendi içindeki gürültüyü susturmayı başardığında dış dünyanın gürültüsü de siliniyormuş meğer. Artık ne kaçacak bir yerim vardı ne de sığınacak bir limanım. Dünya, tam da şu an oturduğum bu ahşap masadan ibaretti. Kalemimi elime aldım ama uzun süre bir şey yazmadım. Sadece pencereden sokağa dökülen ışığı, insanların telaşsız hâllerini izledim. Sonra, defterin en temiz sayfasına hayatımın bu en sessiz ve en hakiki cümlesini bıraktım: “Yolu bitirmek değil marifet; her adımda yeniden doğmayı göze almak.”

Defteri yavaşça kapattım. Çayın son yudumunu içerken göğüs kafesimdeki o eski daralma yerini engin bir boşluğa, hafifliğe bırakmıştı. Artık biliyordum; insan kendi içine vardığı an dünyanın en uzak şehrinde bile evindeydi. Sokakların o yorucu labirenti yavaşça ardımda kalırken adımlarımın yönünü bilmesem de ilk defa adımlarımın sahibi olduğumu hissediyordum. Güneş, şehrin gri çatılarının üzerinden süzülüp üzerime doğarken içimdeki o uzun kış nihayet yerini cıvıl cıvıl bir bahara bırakmıştı.

Gözlerini ilk açtığında gökyüzü, sırsız ve çatlamış bir çömlek gibi üzerlerine kapanmış, kasım ayının ağır, reçineli ve sarhoş edici buharını tepelerine döküyordu. Reyhan, köklerin arasında sıkışıp kalmış oklava gibi düzleşmiş belini esnetmeye çalıştı ama toprak, bu sabah onu her zamankinden daha sıkı, daha inatçı ve isyankâr bir tutkuyla sarmıştı. Kaburgalarının altındaki o tanıdık ağırlık, bir taşa sarılı su yılanı gibi ağır ağır kımıldıyor, teninin altındaki her kası kendi ritmine uyarlıyordu.

Zaman, Kök-Ana’da saatlerin tik taklarıyla değil, gövdeye yürüyen suyun hızıyla, yaprakların toprağa düşüşüyle ölçülürdü. Ve bugün suyun sesi hızlanmıştı; toprak, içindeki kadim çağrıyı dışarı kusmak için sabırsızlanıyordu.

“Vakit geliyor,” dedi ihtiyar Zühre. Sesi, kırk yıllık meşe kabuğunun sürtünmesinden farksızdı; kuru ama hayat doluydu. Eliyle Reyhan’ın sırtını sıvazladı. Parmak uçlarından sızan kadim toprak kokusu, Reyhan’ın kendi terine ve korkusuna karıştı.

“Orman seni tutmak istiyor, kızım. Bak, kökler ayak bileklerini sarmaya başladı bile. Doğurmadan önce seni tamamen yutmasından korkuyorum.”

Reyhan başını kaldırıp bacaklarına baktı. Çıplak teni ile altındaki koyu kahverengi toprak arasındaki sınır tamamen silinmişti. Derisinin gözeneklerinden ince, yeşilimsi damarlar fışkırıyor, toprağın altındaki diğer binlerce damarla öpüşerek onu bu dünyaya sabitliyordu. İçindeki can, her tekmesinde sanki kemiklerini değil, ormanın en derinlerindeki sütunlu çamların gövdelerini zorluyordu.

Köyün dışındaki ulu sedirin altına doğru yürümeye başladılar. Adımları kurşun gibi ağırdı; her basışta ayakları yere saplanıyor, sanki toprak onları sonsuza dek içine çekmek için yalvarıyordu. Diğer kadınlar çoktan toplanmıştı. Kimi bir dişi kurdun donuk ve kararlı bakışlarıyla ufku izliyor, kimi sırtını yasladığı kayın ağacının kabuğuyla aynı ritimde soluyor, kimi ise dalların arasında bir baykuş gibi tünemiş, sessizliği dinliyordu. Burada hiç kimse tam olarak insan değildi; herkes, içindeki o kadim hayvanın ve toprağın kokusuyla mühürlenmişti.

Reyhan sedirin gövdesine yaslanıp gözlerini kapattığında, ormanın bin yıllık uğultusu doğrudan kulak zarlarından içeri aktı. Kurtların ulumaları, köklerin yer altındaki sessiz çatırtıları, nehirlerin yatak değiştiren hırıltısı ve toprağın derinliklerinde uyuyan kadim anaların nefesi tek bir seste birleşti.

“Bırak kendini,” diye fısıldadı Zühre, kulağına doğru eğilerek. “Korkma. Sen sadece bir kapısın. Kapı açılır, rüzgâr içeri girer, rüzgâr geçer, geriye sadece ormanın sesi kalır.”

O an sancı, bir yıldırım gibi kasıklarından yukarı tırmandı. Bu, bir kesiğin ya da etin ezilmesinin acısı değildi; bu, toprağın ikiye yarılması, kayaların ufalanması gibi büyük, amansız ve durdurulamaz bir coğrafyaya aitti. Reyhan’ın göğsünden, tıpkı ormanın derinlerinde yanan gizli yangınlarda olduğu gibi koyu bir buhar ve boğuk bir hırıltı yükseldi. İçindeki dişi kurt, tenini terk edip ormanın gölgelerine karışmak ister gibi kaburgalarını tırmalarken bedeni başka bir yasaya boyun eğdi.

Pelvisi, yer altındaki mağaraların tavanı gibi büyük bir gıcırtıyla genişledi. Toprak, Reyhan’ın altında derin bir nefes gibi kabardı ve iki yana yarıldı. O esnada derisi gerildi, inceldi ve transparan bir hâl aldı; damarlarındaki kızıl kan yerini akışkan, kehribar rengi bir reçineye bırakmıştı.

“Geliyor,” dedi çevredeki kadınlar bir ağızdan. Sesleri, insan sesinden ziyade fırtınada sallanan dalların çıkardığı o hışırtılı ve tüyler ürpertici melodiye benziyordu.

Reyhan son kez bütün gücünü, toprağın ona fısıldadığı o vahşi iradeyle birleştirdi. Toprağın en derin katmanından sökülen devasa bir mandora kökü gibi, ıslak, parlak ve toprağa bulanmış ağır bir varlık kucağına düştü. Göbek bağı yoktu; onun yerine bebek ile anne arasında, canlı ve parlayan kehribar rengi kalın bir kök uzanıyordu. Zühre elindeki keskin çakmak taşını uzattı. Reyhan, taşı kendi elleriyle kavradı ve o canlı bağı tek bir kararlı hamlede kesti.

Kök kesildiği an, topraktan içeri derin, rahatlamış bir iç çekiş yayıldı.

Reyhan yorgunluktan titreyen elleriyle kucağına baktı. Doğan çocuk sadece bir et parçası değildi; teni hafif yosun yeşili tonlarındaydı ve nefes aldıkça küçük göğsü, ormanın en taze, en inatçı sürgünleri gibi inip kalkıyordu. Başının üzerinde ise henüz ele avuca sığmayan, minicik geyik boynuzlarının ilk tomurcukları belirmişti.

Yorgunluktan gözleri kapanırken Reyhan, bebeğini toprağın üzerine, ormanın kalbine doğru bıraktı. Orman, o çocuğu kucaklamak için kollarını, uzayan sarmaşıklarını, uyanan köklerini ve hışırtılı yapraklarını coşkuyla açtı.

Bu dünyada hiç kimse çocuğuna sahip olamazdı, çünkü her yeni doğan, ormanın toprağına verilmiş bir yemin, ormanın kendisine yazdığı yeni bir mit idi. Reyhan gözlerini karanlığa teslim ederken, içindeki kurdun ormanın karanlığına karışıp özgürce uluduğunu duydu. Toprak, bir evladını daha büyük bir açlıkla kabul etmişti.

Toprak, üzerine dökülen o taze kehribar kokusunu içine çektiğinde, ormanın derinliklerindeki uğultu bir an için kesildi; sanki devasa bir ekosistem, yeni doğan bu küçük nefesi selamlamak için soluğunu tutmuştu.

Reyhan’ın sırtını yasladığı sedir ağacı, gövdesinden aşağıya doğru yavaş bir titreşim gönderdi. Bu titreşim, Reyhan’ın yorgunluktan uyuşmuş tenine ulaştığında damarlarındaki reçineli akıntı yeniden hızlandı. Göz kapakları kurşun gibi ağırdı ama zihni, ormanın en yüksek dallarında esen rüzgâr kadar keskin ve uyanıktı.

“Bırakma kendini tamamen,” diye fısıldadı Zühre. Yaşlı kadının parmakları, Reyhan’ın şakaklarındaki yeşil damarları yatıştırır gibi nazikçe geziniyordu. “Daha köklerinle vedalaşmadın. Orman çocuğu aldı ama seni henüz tamamen serbest bırakmadı.”

Reyhan gözlerini araladığında, etraftaki kadınların yere çömelmiş, ellerini toprağa bastırmış olduklarını gördü. Hiçbiri kıpırdamıyordu. Onların da bedenleri bu uzun ritüelin sonunda ormanın dokusuna karışmış gibi görünüyordu. Kiminin saçları kuru yapraklara dönüşmüş, kiminin omuzları gri birer kaya parçası gibi kamburlaşmıştı.

Yavaşça doğrulmaya çalıştı. Belindeki o devasa esneme hissi, kemiklerinin yeniden insan formuna bürünürken çıkardığı kuru çatırtılarla karşılık buldu. Pelvisi eski genişliğini yitiriyor, toprağın içinden yukarı tırmanan o vahşi güç yavaşça çekiliyor, yerini sıradan bir yorgunluğa bırakıyordu. Ama içindeki o boşluk, rahminin ve ruhunun ormanla paylaştığı o devasa boşluk, hiçbir zaman kapanmayacak bir kapı gibi açık kalmıştı.

Bebek, ulu sedirin köklerinin arasında, toprağın ta kendisinden yapılmış bir beşik gibi duruyordu. Küçük geyik boynuzlarının tomurcukları, sabah ayazında parlayan çiy taneleri gibi nemliydi. Ormanın sarmaşıkları, bebeği incitmekten korkar gibi hafifçe etrafına dolanmış, ona yeşil bir battaniye örmüştü.

“Adı ne olacak?” dedi aralarından genç, henüz ilk doğumunu yapmış bir kadın. Gözlerinde dişi bir kurdun inatçı pırıltısı vardı.

Reyhan ellerine bulaşan kurumuş toprağa ve reçineye baktı. Kök-Ana’da isimler konulmazdı; isimler, çocuğun doğduğu an ormanın çıkardığı sese veya doğanın o gün ona fısıldadığı kehanete göre kendiliğinden beliriverirdi.

O sırada, sedir ağacının tepesinden kopan kuru bir dalın yere düşüş sesi duyuldu ve hemen ardından uzaklardan, ormanın kalbinden gelen derin bir rüzgâr uğultusu ortalığı kapladı. Bu ses, toprağın ve suyun birbirine kavuştuğu yerdeki o tok ses idi.

“Yar,” dedi Reyhan, sesi toprağın altından gelen bir yankı gibi boğuk ama net çıkarak. “Adı Yar.”

Zühre onaylarcasına başını salladı. Diğer kadınlar da bu ismi içlerinde tekrarladılar. İsim, ormanın yaprakları arasında yankılanarak uzaklaştı. Yar, artık ne sadece Reyhan’ın evladıydı ne de sıradan bir insan; o, Kök-Ana’nın gövdesinde açan yeni bir dal, ormanın hafızasına kazınan taze bir mit idi.

Güneş, kasım bulutlarının arasından sızan solgun ve bakır rengi ışıklarıyla ormanın üzerine serildiğinde, kadınlar sessizce ayağa kalktılar. Bebek ormanın koruyucu kökleri arasında güvenle uyuyordu. Reyhan, son kez arkasına dönüp baktı. İçindeki dişi kurdun gölgelerde sessizce adımladığını hissederek diğer kadınlarla birlikte köyün yolunu tuttu. Bedenleri ormana bir parçasını bırakmıştı ama ruhları, bu ebedi döngünün içinde yeniden, daha güçlü ve daha vahşi bir kökle toprağa bağlanmıştı.

Köyün dar ve kıvrımlı patikalarından yürürken Reyhan’ın adımları, ormanın derinliklerinden hâlâ bacaklarına sarılan o görünmez köklerin ağırlığını taşıyordu. Her adımda toprak, tenindeki reçineyi yavaşça emiyor, onu yeniden insanların kurallarına, evlerin duvarlarına ve ateşin etrafındaki o geçici güvenliğe geri çağırıyordu. Ancak Reyhan biliyordu ki o ormanın kökleri arasında bıraktığı parçasından sonra artık hiçbir duvar onu tamamen çevreleyemezdi.

Köye vardıklarında, alçak taş evlerin bacalarından tütmeye başlayan dumanlar, kasım akşamının soğuk havasına karışıyordu. Yaşlı Zühre, diğer kadınlardan sessizce ayrılıp kendi ocağına doğru süzüldü. Reyhan ise evine girdiğinde, odanın loş ve toprak kokan sessizliğiyle baş başa kaldı.

Ateş sönmek üzereydi. Külün altında hâlâ kor gibi parlayan o küçük kırmızı göz, tıpkı ormandaki vahşi bir hayvanın bakışı gibi odayı izliyordu. Reyhan, üzerine sinen toprağı ve kurumuş kehribar reçinesini yıkamak için su dolu tahta çanağa uzandı. Suyu tenine değdirdiği an, derisinin altındaki yeşil damarların hafifçe sızladığını hissetti. Orman, bedeninden elini tamamen çekmemişti; sadece sesini alçaltmış, uykuya çekilmişti.

Gece, Kök-Ana’nın üzerine ağır bir post gibi indiğinde köy tamamen sessizliğe büründü. İnsanlar uykudaydı ama bu dünyada uyku, sıradan bir dinlenme değil, ruhun toprağın altındaki köklerle yeniden buluştuğu bir rüya ayiniydi.

Reyhan yatağına uzandı ama gözlerini kapatamadı. Pencereden içeri sızan dolunayın gümüşi ışığı, odanın toprak duvarlarında uzun, yabani gölgeler çiziyordu. Kulaklarını tırmalayan o uzak rüzgâr uğultusu, şimdi daha yakından, sanki evin hemen dışındaki çalılıkların arasından geliyordu.

Ve o an, karanlığın içinden tanıdık bir ses yükseldi. Derin, boğuk ama bir o kadar da taze bir nefes.

Reyhan yerinden fırladı, üzerindeki örtüyü iterek kapıya koştu. Ahşap sürgüyü açtığında, soğuk gece havası yüzüne keskin bir bıçak gibi çarptı. Eşiğin hemen önünde, ormanın kenarından süzülüp gelen küçük bir gölge duruyordu.

Yar, oranın koruyucu sarmaşıklarından ve yapraklarından sıyrılmış, gecenin rengine bürünmüş bir şekilde orada duruyordu. Minik geyik boynuzları, dolunayın ışığında parlıyor, gözleri ise bir kurdunki gibi karanlıkta yansıma veriyordu. O, sıradan bir insan yavrusu gibi ağlamıyordu; aksine, ormanın diliyle, toprağın o derin ve sarsılmaz ritmiyle soluyordu.

Reyhan diz çöktü. Çocuğunu kucağına aldığında, içindeki dişi kurdun göğsünde yeniden uyandığını, ormanın bin yıllık hafızasının bu küçük bedenle birlikte yeniden evine döndüğünü hissetti.

Bu dünyada analık bir son değil, ormanla yapılan ebedi bir anlaşmaydı. Reyhan, Yar’ı göğsüne bastırıp başını gökyüzüne kaldırdığında, yıldızların bile bu topraktan beslenen devasa birer kök ağıyla birbirine bağlı olduğunu gördü. Gece, ana ve çocukla birlikte yeniden nefes almaya başladı.

Ve son nefes, toprağın derinliklerinde yankılanıp sessizliğe karıştı.

Ulu sedirin gölgesi, Kök-Ana’nın üstüne ağır bir yorgan gibi örtülürken nehirler yataklarında huzurla dinlenmeye, orman ise bir sonraki uyanışa kadar rüya görmeye başladı. Reyhan ve Yar, karanlığın ve toprağın ev sahipliğinde, bu kadim döngünün en saf ve en vahşi parçası olarak gecenin sınırsızlığına karıştılar. Artık ne bir başlangıç ne de bir son vardı; sadece köklerin ve nefesin ebedi akışı kalmıştı.

               DİLEK SARIKAYA 

Menajer :ilayda Can & Dilara sarıkaya

​Her şey mayıs sonlarında, bir gece saat üç sularında Fahri’nin Zeyno’yu aramasıyla başlamıştı. “Bu deli kadını al götür Zeynep, can güvenliğim yok!” diye bağırıyordu telefonda.

​Zeyno sözüm ona grubun anaç tavuğudur. Sena, kırılganlığına bakmadan “eşitlik” naraları atar; ben pasif-agresif inişler çıkışlar yaşarım. Sena iplenmediğini anladığında, ben konuşamadığımda Zeyno kanatlarını açardı; biz de hemen altına tünerdik. Sıcacık. Konfor alanımızdaydık. On beş yıldır…

​Zeyno sabahlığını çektiği gibi kapı terliklerini ayağına geçirdi. Dövmeye adam lazımdı herhalde, beni aradı. Ben sonradan katılmıştım aralarına ama aynı sokakta oturuyorduk. Çocuklarımızı beraber büyütmüştük.

​Fahri yine eve geç gelmiş, yine açıklama yapmamış, Sena’nın damarına damarına basmıştı. Bu adamın suyu kaynamıştı ya, neyse.

​Sena hâlâ flört ettiği günlerini arıyor, kümeden düştüğünün ayırdına varamıyordu. Kapıyı çaldık. Benim tarafım belli. Zeyno incinmiş kadınlara şefkat göstermekte mahirdir ama asıl öykündüğü arabuluculuktur. Kapıyı yılışık kocası açtı. Salona girince Sena’yı, kocasına yönelttiği bıçakla heykel gibi donmuş hâlde bulduk. Ahretliğimiz Zeyno, bir fotoroman sahnesinin tam ortasındaymış gibi araya girdi ve o bıçağı aldı.

​Don Kişot’u erkek bilirdiniz, değil mi?

​Elindeki bıçakla Zeyno birden yutkundu, dudakları titremeye başladı. Koltuğa yığıldı. Emir kipiyle Fahri’ye “Su getir!” dedim. Suyeşili bardaktan su içti Zeyno. Bu bardağın aynısından hepimizde vardı. Taksitçide Zeyno hayran hayran bakarken ona, hepimiz oyun arkadaşı oluvermiştik.

​Zeyno ok gibi fırladı yerinden. Sena’ya dönüp “Bu senin meselen,” dedi ve çekip gitti. Kaptan Zeyno gemiyi terk etmişti.

​Sena banyoya girip kapıyı kilitledi. Hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı.

​Sen hırçınlığın resmini çizebilir misin, Abidin?

​Sena’nın bile telefon rehberinde olmayan annesinin, babasının bende bir karşılığı olabilir mi? Babası, Sena evlenirken nikâhına gelmemiş, çeyizini nakliye ücretini vermesi koşuluyla göndereceğini söylemişti. Bahtsız bedevi annesi sınırlı kelimeyle konuşurdu; kızıyla ortak bir dil oluşturamamıştı.

​“Sena, sakin ol canım, aç kapıyı.”

​Kilit biraz takıldıktan sonra açıldı. Sessizdi. Hayret. Ayrık otları yol buldu kendine.

​Sena, “Sen niye gitmedin İdil? Seyir mi lazım?” dedi.

​Kan yürümüş gözlerine baktım. “Küçücük mutfağına yüreklerimizi sığdırmıştık yıllarca. Kapının yerini biliyorum,” dedim.

​“Sil baştan başlamak lazım,” diyordu arkamdan. Tutunacak son dalını da kesiyordu.

​Küçük, samimi, 90’lar tadında bir dostluk filomuz vardı. Kriz anında toplanırdık. Teknik yönden zayıf çözümler bulur ama yine de kara bulutları dağıtırdık. Günlerin getirdiği sofralarda firik pilavı, ev yapımı karışık turşular… Hep Sena’nın başına kalan kahve falı bakma ritüeli…

​Bir şey çatladı. Sesi kulağıma geldi.

​Eve gidince keskin bıçağın ucuna ben geçtim bu defa. Bütün sıfatlarınızı aldım, apoletlerinizi söktüm. Korku aptallaştırıyordu beni. Hakikate çıplak gözle bakıyor, inanmıyordum.

​Sabahına Zeyno’yu aradım. İnternetten hangi çantaya bakıp örnek çıkarıyor kim bilir… Baraj kapaklarını açmayacak yeni sürüm arkadaş bulmuş mudur akşamdan sabaha? Realisttir o. Şeyhimize sadakatte kusur mu ettik? Takkesi düşerse onu da alırdık yerden biz.

​Birkaç ısrardan sonra açtı telefonumu. “Silik varoluşlardan bıktım, bir faydam olmadı. Bırakmayı bilmek gerek,” dedi. Genel bir cümlenin içinde yerimi almıştım.

​Bizi bir arada tutan Zeyno’ymuş meğer. Geldi kulağıma övünmesi…

​Sol göğsüme yürüyen bir sızı var ki zannetmem ki onu da bana bıraksın, Sena sahiplenir.

​Geçen pazarda gördüğüm o dolgun kadın geldi aklıma. Sesi de benzemez ya insanın. Sena, sen insanoğlunun ortalaması mısın?

​Sena’nın 25 yıllık boşuna kürek çektiği evliliğini bitirdiği de geldi kulağıma. Hayatın kendisi mi, zihninden geçenler mi yordu seni? Bunu düşünecek çok zamanın olacaktır artık.

​Bu gemiden mutlu inecekmiş. Yolun sonra yaşamından tatmin olmuş, hafiflemiş insanların gülümsemesi kalacakmış yüzünde. Öyle sabitlemiş WhatsApp’ın bu sözü.

​Dostluk filosunda açık kalan sekmeler var. Zeyno milyoncudan aldığı boncuk çekmecelerine uzanırken, Sena kıraathanenin önünden saklanmadan geçerken, ben metanetle şapkamla selamladım dilimin varmadığı yakın maziyi. Beni nelerin beklediğini bilemediğim tali yola girerken akşam da olmak üzereydi.

Sokak lambasının ışığı, Arnavut Kaldırımları'nın üzerinde yorgun ve titrek bir gölge gibi uzuyordu. Bu şehir, hüznü hep en sessiz saatlerinde kusar, gece yarısını geçtikten sonra gürültülü caddeler yerini, insanı kendi iç sesiyle baş başa bırakan o keskin, acımasız ıssızlığa bırakır. Adımlarımın kaldırım taşlarında yankılanan tok sesi, içimdeki binlerce hicranın melodisine ayak uyduruyordu. Her bir taş, üzerinden geçen onca yılın, söylenmemiş sözlerin ve yarım kalmışlığın ağırlığıyla çökmüştü içime. Göğüs kafesimin altındaki o daracık odada bir sızı hüküm sürüyordu. Binlerce hicran. Sadece bir kelime, sadece geçici bir acı değildi bu, zihnimin en ücra kıvrımlarında saklanan, her biri kendi yangınını sırtlamış anıların koca bir ordusuydu. Bazen uzaktan uzağa çalınan hüzünlü bir veda, bazen de rüzgârın pencere camına savurduğu kuru bir yaprak, o uyuyan orduyu sessizliğin orta yerinde birden ayağa kaldırırdı.

​Hafızamın en tozlu raflarında, zamanın silmeye kıyamadığı o son bakış duruyordu hâlâ. Gözlerindeki o buğu, ayrılığın o keskin, boğucu kokusu ve geride bırakılan eksik cümleler. İnsan en çok neye yanar, biliyor musun? Gidenin yokluğuna ve geride kalanların o evde, o odada, o masada bıraktığı o yankılı sessizliğe. Her köşe başı, yaşanmamış yarınların hayaliyle örülü birer örümcek ağı gibiydi; dokunsan dağılacak, dokunsan ruhunun teli kopacaktı. Rüzgâr, eski bir defterin sararmış yapraklarını havalandırır gibi esti saçlarımdan. Gökyüzü kapkara bulutlarla örülüydü, yıldızlar küsmüş gibi saklanmıştı. İçimdeki o binlerce hicran o karanlık gökyüzünün yeryüzüne inmiş haliydi, ne bir adım ileri gidebiliyor ne de arkaya bakmadan durabiliyordum. Sadece yürüyordum. Zamanın ötesine, belki de hiç varılamayacak o sakin limana doğru, içimdeki kalabalık yalnızlıkla birlikte.

​O yürüyüşün sonu olmayan bir dehliz gibi uzandığını hissettiğim anlarda, sokak lambaları da birer birer sönüyor, geriye sadece içimin o kör karanlığı kalıyordu. Her adımda, zihnimin ta derinliklerinde yıllardır kilitli tuttuğum o paslı kapı biraz daha aralanıyordu. Kapının ardında ise loş bir salon, üzerinde hâlâ kokusu tütmeyen kahve fincanları ve masanın üzerinde yarım kalmış, inkâr edilmiş bir mektup duruyordu. Zaman, bazı insanları geleceğe taşırken bazılarını aynı cümlenin ortasında asılı bırakır; işte ben o asılı kalanlardandım. Ne hikâye bitti ne de kelimeler tükendi; sadece sayfalar birbirine yapışmıştı. Elimi uzatsam dokunacak gibiydim o eski güne, o rüzgârlı sabaha. Ama dokunduğum an, her şeyin bir avuç kum tanesi gibi parmaklarımın arasından kayıp gideceğini biliyordum.

​Adımlarım beni farkında olmadan şehrin unutulmuş sahil şeridine, dalgaların betona çarparak köpürdüğü o ıssız rıhtıma çıkardı. Deniz, simsiyah dev bir ayna gibi gökteki bulutları yansıtıyordu. Burası, kelimelerin bittiği, rüzgârın en yüksek sesle konuştuğu yerdi. İçimdeki binlerce hicran, dalgaların her vuruşunda sanki birer çakıl taşı gibi kıyıya vuruyor, her biri ayrı bir geçmişin ezgisini mırıldanıyordu. Rıhtımın ortasındaki paslı demir korkuluklara yaslandım, soğuğun parmak uçlarımdan içeri sızmasına boyun eğerek. İnsan, en büyük kavgaları hep kendi içinde, kimsenin duymadığı o tenha odalarda veriyor. Dışarıdan bakanlar sadece yürüyen bir gölge görür, oysa o gölgenin içinde yıkılmış imparatorluklar, yakılmış gemiler ve hiç söylenmemiş veda hutbeleri yatar.

​Ufuk çizgisinde, gecenin lacivert tonunu yavaşça delen o soluk, grimsi aydınlık belirmeye başladığında, şehrin üzerindeki kabus dağılmıyor, sadece gerçeği daha keskin hatlarıyla gözler önüne seriyordu. Gökyüzü mordan griye dönerken, içimdeki yoğun sis tabakası yerini derin bir yorgunluğa bırakıyordu. Gece boyunca savaştığım o hayaletler, günün ilk nefesiyle birlikte rüzgâra karışıp kaybolmuştu. Kepenkler birer birer açılıyor, fırından yeni çıkmış ekmek kokusu sokağın tiner ve egzoz kokusuna karışıyordu. Hayat, kimsenin durup yas tutmasına izin vermeyecek kadar acımasız bir tempoyla akıp gidiyordu. Bir zamanlar canımı yakan o yüzler, şimdi kalabalığın arasında eriyip giden silüetlerden ibaretti.

​Ofis penceresinden dışarıyı izlerken camdaki kendi yansımamla göz göze geldim. Yüzümdeki çizgiler, son birkaç yılda ömrümden eksilenlerin haritası gibiydi. İnsan, yaşadığı acıları kabullendiği an yaşlanır derler; ben ise acılarımla dost olmuştum. Akşamın alacasında eve dönüş yolculuğu, günün en uzun saatleriydi. Trenin camına yasladığım başım, rayların çıkardığı o monoton ritimle sallanırken, dışarıdan akıp giden banliyö evlerinin ışıkları, hayatın geçiciliğini fısıldayan küçük fenerler gibiydi. Acaba kaç insan benim gibi taşıyordu içindeki o görünmez kalabalığı? Kaç kişi, gündüzleri maskesini takıp gülümserken, geceleri kendi içindeki binlerce hicranla hesaplaşıyordu?

​Eve vardığımda, üzerimdeki paltoyu çıkarıp koltuğun üzerine bıraktım. Evin o tanıdık, sakin ve biraz da kimsesiz kokusu karşıladı beni. Lamba tuşuna basmadım; ay ışığı salonun büyük penceresinden içeri süzülüp yer tahtalarının üzerine gümüşten bir yol çizerken o loşluk bana yetiyordu. Sehpanın üzerinde duran eski radyonun düğmesini çevirdiğimde, cızırtılı bir frekansın arasından yavaşça yayılan eski bir şarkı odanın dört bir yanını sardı. Şarkının o ağır, hicran dolu nağmesi kalbimin tam orta yerinde kırıldı. Gözlerimi kapattım ve geride bıraktığım onca yılı, silinen yüzleri, eksilen dostlukları bir film şeridi gibi geçirdim gözümün önünden. Hiçbiri kaybolmamıştı aslında; hepsi ruhumun kıvrımlarında, o binlerce hicranın arasında yerini almış, sakinleşmeyi bekliyordu. Derin bir nefes alıp gülümsedim.

​Zaman, kendi kuyruğunu yutan bir yılan gibi dönerken, içimdeki o fırtınalı deniz nihayet en derin maviliğinde dinginleşmeye çabalıyordu. Artık ne rıhtımın soğuk demirlerine yaslanıp birilerini bekliyor ne de geçmişin kapılarını hırsla zorluyordum. Binlerce hicranı, göğsümün altında bir yük olarak saklıyordum, ömrümün en kıymetli anı defterine düşülmüş zarif birer mısra gibi. Pencerenin önünde, demini almış sıcacık bir çayla dışarıdaki akıp giden hayatı izlerken anladım ki insan, kendi hikâyesinin rüzgârıyla barıştığı an özgürleşiyordu. Yarım kalanlar, veda edilemeyenler ve o sessiz geceler. Hepsi beni bugüne, bu sakin limana taşıyan görünmez dalgalardı. Odanın loş sessizliğinde, içimdeki o muazzam kalabalıkla birlikte acımı kabullenerek yepyeni bir sabaha kucak açtım.

           DİLEK SARIKAYA 

Menajer: İlayda Can & Dilara sarıkaya 

Akşam güneşi dağların ardına çekilirken, uzun zamandır yürüyen bir yolcu küçük bir dergâhın önüne geldi.

Üzerinde yolun tozu, yüzünde yorgunluğun izleri vardı.

Kapının önünde oturan yaşlı bir derviş, yolcunun elindeki ağır çantaya baktı.

"Yolun uzunmuş," dedi.

Yolcu derin bir nefes aldı:

"Yol uzun değil," diye cevap verdi.

"Ben çok yoruldum." 

Derviş başını kaldırıp ona baktı:

"Peki çantanda ne taşıyorsun?" 

Yolcu çantasını yere bıraktı.

"Geçmişimi." dedi.

Derviş gülümsedi.

"Geçmiş dediğin şey, yürürken neden hâlâ sırtında?" 

Yolcu cevap veremedi.

Derviş kapının yanındaki çeşmeyi gösterdi:

"Git, yüzünü yıka. Sonra gel." 

Yolcu çeşmenin başına gitti. Ellerini ve yüzünü suyla temizledi. Döndüğünde derviş hala aynı yerde oturuyordu.

"Şimdi daha iyi misin?" 

"Biraz." 

"Çantanı aç." 

Yolcu çantayı açtı.

İçinden eski mektuplar, kırılmış bir saat, solmuş bir fotoğraf ve yıllardır sakladığı birkaç eşya çıktı.

Derviş hiçbirine dokunmadı.

"Bunların hangisi bugün sana lazım?" 

Yolcu uzun süre düşündü.

"Hiçbiri." 

"Öyleyse neden taşıyorsun?" 

Yolcunun gözleri doldu.

"Çünkü onları bırakırsam yaşadıklarımı da unutacağımı sanıyordum." 

Derviş yavaşça ayağa kalktı.

"Hatırlamak başka şeydir, taşımak başka." 

Bu söz yolcunun içinde bir yere dokundu.

Derviş devam etti:

“Geçmiş, sana yol gösterebilir. Fakat direksiyona geçmesine izin verirsen seni hep aynı yere götürür.”

Yolcu çantasındaki eşyalara yeniden baktı.

İlk kez onları birer hatıra olarak değil, yıllardır kendisini durduran yükler olarak görüyordu.

Bir süre sonra çantadan bazı şeyleri çıkardı.

Her çıkardığında omuzlarının biraz daha hafiflediğini hissediyordu.

Sonunda çanta neredeyse boş kaldı.

Derviş ona baktı.

"Şimdi yolun bitti mi?" 

Yolcu başını salladı.

"Hayır." 

"Peki ne değişti?" 

Yolcu çantasını omzuna aldı.

"Yol aynı. Ama ben artık aynı ağırlıkla yürümüyorum." 

Derviş gülümsedi.

"İnsan bazen yolunu kaybettiğini sanır. Oysa kaybolan yol değildir. İnsan, taşıdığı yüklerin arasında yönünü göremez." 

Yolcu dergâhtan ayrılırken gökyüzünde ilk yıldızlar görünmeye başlamıştı.

Adımları hala yavaştı.

Fakat bu kez yorgunluğu farklıydı.

Çünkü artık geçmişinden kaçmıyor, onunla birlikte de yürümüyordu.

Sadece onu geride bırakıp yoluna devam ediyordu.

Ve o gece yolcu şunu öğrendi. 

İnsan kendini bulmak için her zaman yeni bir yol aramak zorunda değildir.

Bazen eski yüklerini bırakması yeterlidir.

Çünkü bazı yollar ayaklarınla değil,

kalbin hafiflediğinde açılır.

Fikriye Kaya 

​Altay ve Aysima’nın evliliği, taş evin odalarını neşeyle doldururken sonbaharın ilk serinliğinde kapılarını çalan mucizeyle taçlandı. Aysima Öğretmen, Nur adını verdikleri minik kızını kucağına aldığında kışlanın çelikten komutanı Altay’ın gözlerinden süzülen yaşları kimse saklayamadı.

​Altay, kızını kucağına alıp doğruca Alper’in yanına koştu. Onu tekerlekli sandalyesinde oturan devresinin kucağına bıraktı.

​"Bak devre... Harbiye ranzalarında iki yetim gibi birbirimize sarılırken bir gün kucağımda kızımla sana geleceğimi söyleseler inanmazdım. Nur’un amcası sensin. Ona bu vatanı ve dik durmayı sen öğreteceksin."

​Alper, minik bebeğin yumuk ellerini tutarken gözleri doldu. O küçük can, sadece Altay ile Aysima’nın değil, bu dört kişilik büyük ailenin yeni neşesi, umudunun simgesi olmuştu.

​II. Adım Adım İyileşen Bir İrade

​Minik Nur’un gelişi, Alper’in içindeki o gizli direnci yeniden ateşledi. Ela’nın hiç tükenmeyen inancı ve her gün elinden tutup verdiği güçle Alper zorlu bir fizyoterapi sürecine girmeye karar verdi.

​Askerî hastanenin fizyoterapi salonunda geçen aylar, cephedeki en çetin operasyonlardan bile daha zorluydu. Yıllarca dağlarda rüzgâr gibi koşan o bacaklar, şimdi paralele yakın barlara tutunurken titriyordu. Her düşüşünde, her canı yandığında yanında iki kişi vardı: Bir elini tutan Ela ve diğer yanında terini silip "Kalk devre, daha operasyona gideceğiz!" diye bağıran Altay.

​Aylar süren ter, acı ve inatçı bir iradenin ardından o mucizevi an geldi.

​Bir öğleden sonra Mardin’e bakan terasta Ela elinde çaylarla içeri girdiğinde Alper tekerlekli sandalyesinde değildi. Paralel barlara ihtiyaç duymadan bastonuna hafifçe dayanarak ayakta duruyordu. Ela’nın elindeki tepsi neredeyse düşecekti. Alper, titrek ama kararlı iki adım attı ve Ela’ya doğru yürüdü. Ela sarı örgülü saçlarını onun göğsüne bastırıp gözyaşlarına boğulurken Alper başını onun saçlarına gömdü:

​"Sana söz vermiştim, Ela... Seninle o nikâh masasına yürüyeceğim demiştim. Bak, ayaktayım."

​III. Mardin’de Davul Sesleri: Düğün Hazırlıkları

​Alper’in ayağa kalkmasıyla birlikte taş evde tatlı bir telaş başladı. Yarım kalan o vuslat tamamlanacak, Ela ve Alper görkemli bir düğünle hayatlarını birleştirecekti.

​Düğün hazırlıkları tam anlamıyla imece usulü ilerliyordu:

​Aysima Öğretmen, bir yandan kucağındaki minik Nur’u emzirirken bir yandan da Ela’nın gelinlik detaylarıyla ilgileniyor, beldedeki kadınlarla birlikte düğün yemeklerinin planını yapıyordu.

​Altay Üsteğmen, kışladaki görevinden arta kalan her anı Alper’in yanında geçiriyor, davetiyelerden düğün alanının kurulmasına kadar her ayrıntıyı bizzat koordine ediyordu.

​Ela, bir yandan hayatlarının en mutlu gününe hazırlanırken bir yandan da kitabının ikinci cildini, bu iyileşme ve yeniden doğuş hikâyesini kâğıda döküyordu.

Ben Şırnaklıyım, sevgilim Trabzonlu.

​Bir gün yine mesajlaşırken bana:

​— Sen Trabzon’u seviyor musun? Biliyorsun ben Trabzonluyum, sevmezsen üzülürüm, dedi.

​Ben de:

​— Sevmez olur muyum canım, tabii ki seviyorum, dedim.

​Çok hoşuna gitti. Sonra ben de sordum:

​— Peki, sen Şırnak’ı seviyor musun?

​— Evet, hem mor yapraklı ağaçları, ters laleleri var. Çok seviyorum, dedi.

​Kendisinin en sevdiği renk mor. Sosyal medyada gördüğü ters lalelere de bayılıyor. Hatta sürekli:

​— Bana ters lale topla, diyor. 

​Ben de:

​— Bir gün beraber Şırnak’ı gezeriz. Dağlara çıkarız, sana odun ateşinde kaçak çay demlerim, dedim.

​Bir anda heyecanlandı:

​— A, ne güzel olur! Piknik de yaparız. Ama biliyorsun, ben çayı açık seviyorum. Kaçak çay çok ünlü bir çaymış, acaba içebilir miyim ki?

​— Neden içemeyesin? Senin için açık hâle getiririm, dedim.

​— Ya, öyle oluyorsa içerim ki!

​— Zor değil, suyunu biraz fazla koyarız, açık olur.

​— İyi o zaman, dedi.

​Bir süre sonra merakla sordu:

​— Peki, bu kaçak çay nerelerde yetişiyor?

​İşte burada benim normal bir insan gibi gerçeği söylemem gerekiyordu.

​Ama ben bozuntuya vermedim:

​— Cudi ve Gabar’da daha çok yetişiyor, dedim.

​Tabii kendisi bilmiyor ki "kaçak çay" dediğimiz şeyin adına kaçak denmesinin sebebi; Irak ve İran’dan vergisiz şekilde ülkeye sokulması. Sanıyor ki Şırnak dağlarında yetişen özel bir bitki. 

​Bir süre düşündü, sonra tekrar sordu:

​— Peki, hangi mevsimde yetişiyor? Hiç topladın mı?

​Artık geri dönüş yoktu:

​— İlkbaharda yeşermeye başlıyor, yazın ilk aylarında topluyoruz. Ben de çok topladım, dedim.

​— Ya, ne güzel! O zaman beraber toplarız!

​Ben de:

​— Neden olmasın? Hatta "Manitayla kaçak çay toplamaca" diye özçekim bile çekeriz, dedim.

​O kadar hoşuna gitti ki…

​Şu an muhtemelen kafasında Şırnak dağlarında, mor yapraklı ağaçların altında ve ters lalelerin arasında, elinde sepetle kaçak çay topladığı romantik bir tatil hayal ediyor.

​Kıyamam ya… 

​Bir gün gerçeği öğrendiğinde bana sadece şunu soracak:

​— Muhsin… Sen beni kaçak çay toplamaya mı götürecektin yoksa sınır ticaretine mi hazırlıyordun? 😭😂

Kasabada herkes ona Kırk İki derdi.

​Kimse gerçek adını bilmezdi.

​Sabahları belediyenin önündeki bankta oturur, elindeki küçük deftere bir şeyler yazardı. Öğlene doğru kalkar, fırına gider, iki ekmek alırdı. Birini kendisi yer, diğerini karşı kaldırımda bekleyen köpeğin önüne bırakırdı.

​Akşam olunca yine aynı banka dönerdi.

​İnsanlar ona alışmıştı.

​Çocuklar yanından geçerken selam verir, esnaf bazen önüne bir bardak çay bırakırdı. Kırk İki de kimseye yük olmazdı.

​Bir gün kasabaya yeni bir belediye müdürü geldi.

​İlk yaptığı iş, belediyenin çevresindeki bankları kaldırmak oldu.

​— Görüntüyü bozuyorlar, dedi.

​Banklar söküldü.

​Kırk İki, ertesi sabah geldiğinde oturacak yer bulamadı. Elindeki defteriyle bir süre kaldırımda ayakta durdu. Sonra belediyenin kapısından içeri girdi.

​— Bankı neden kaldırdınız? diye sordu.

​Müdür başını kaldırmadan:

​— Eskiydi, diye cevapladı.

​— Ama kullanılıyordu, dedi Kırk İki.

​— Yeni banklar gelecek.

​— Ne zaman?

​Müdür bu kez başını kaldırıp ona bakarak:

​— Yakında, dedi.

​Kırk İki başka bir şey söylemeden çıktı.

​Yeni banklar gelmedi.

​Ertesi gün de gelmedi.

​Bir hafta sonra da...

​Bir ay sonra da...

​Kırk İki artık her sabah aynı kaldırımın kenarına oturuyordu.

​Bir sabah fırıncı ona ekmek uzatırken:

​— Senin gerçek adın neydi? diye sordu.

​Kırk İki bir süre düşündü ve:

​— Hatırlamıyorum, dedi.

​— Olur mu öyle şey?

​Kırk İki elindeki defteri açıp sayfanın en üstüne kendi adıymış gibi yazılmış iki kelimeyi göstererek:

​— "KIRK İKİ", beni böyle çağırıyorlar, dedi.

​Fırıncı gülümseyerek:

​— Peki, neden Kırk İki?

​Kırk İki omuzlarını kaldırarak:

​— Bilmiyorum, dedi.

​Fırıncı bu kez:

​— Kaç yaşındasın? diye sordu.

​Kırk İki bilmediği için cevap veremiyordu.

​O günden sonra kasabada onun hakkında konuşmalar başladı.

​Kimisi savaştan döndüğünü söyledi, kimisi ailesini kaybettiğini, kimisi aklını kaçırdığını... Kimisi de aslında çok zengin olduğunu, insanları kandırmak için böyle yaşadığını söylüyordu.

​Ve Kırk İki bütün bunları duyuyor, hiçbirine cevap vermiyordu.

​Her gün aynı saatte defterini açıyor, bir şeyler yazıyor, sonra kapatıyordu.

​Belediyedekiler de bunu fark etmişti.

​Bir gün adamlardan biri yanına gelip deftere baktı.

​— Ne yazıyorsun? diye sordu.

​Kırk İki defteri kapatarak:

​— Hiç, dedi.

​— Adam göster bakalım yazdığın hiçleri, dedi.

​Kırk İki:

​— Olmaz, diyerek defterini sıkı sıkı tutuyordu.

​Adam elini uzatıp almaya çalışırken Kırk İki defteri çekti. Adam bırakmıyor, çekiştiriyordu.

​Kısa bir çekişmeden sonra defter Kırk İki'nin elinden kurtulup yere düştü.

​Sayfalar açıldı.

​Adam eğilip deftere baktığında her sayfada bir isim olduğunu gördü. Ayşe. Mehmet. Fatma. Hasan. Yüzlerce isim...

​Adam şaşkınlıkla:

​— Bunlar kim? diye sordu.

​Kırk İki yere bakıyor:

​— Bilmiyorum, diye yanıtlıyordu.

​— Nasıl bilmiyorsun? Bunları sen yazmadın mı?

​— Yazdım.

​— O zaman kim olduklarını biliyor olman lazım.

​Kırk İki başını hızlıca iki yana sallayarak:

​— Ben sadece isimleri unutmamak için yazıyorum, dedi.

​Adam sayfaları çevirmeye devam ediyordu. Bazı isimlerin yanında tarihler; bazılarının yanında "Bekçi", "Öğretmen", "Anne", "Çocuk", "Fırıncı" yazıyordu.

​Adam son sayfaya geldiğinde orada yalnızca "Kırk İki" ve yanında bugünün tarihinin yazılı olduğunu gördü.

​Adam kaşlarını çatarak:

​— Bu ne? diye sordu.

​Kırk İki defteri adamın elinden hızla alırken:

​— Bugün beni de yazdılar, dedi.

​— Kim?

​Kırk İki belediye binasına bakarak:

​— Yeni müdür, dedi.

​Adam anlamamıştı:

​— Ne yazdı?

​Kırk İki defteri kapatırken:

​— Artık gereksiz, dedi.

​Sonra ayağa kalkıp uzaklaştı.

​Ertesi sabah Kırk İki yoktu.

​Kimse önce fark etmedi.

​Fırıncı her zamanki gibi iki ekmek hazırladı. Birini tezgâhın kenarına ayırıp bir süre bekledi.

​Kırk İki gelmedi.

​Ertesi gün de gelmedi.

​Üçüncü gün fırıncı belediyeye gidip:

​— Kırk İki nerede? diye sordu.

​Müdür:

​— Kırk İki kim? dedi.

​— Belediyenin önündeki bankta oturan adam.

​Müdür:

​— Hatırlamıyorum, dedi.

​Fırıncı çıkıp gitti.

​Oysa kasabada herkes Kırk İki'yi tanıyordu. Ama kimse onun kim olduğunu bilmiyordu.

​O gece fırıncı evde eski bir çekmeceyi açtı. Yıllardır el sürmediği eşyaların arasından küçük, solmuş bir resim çıkardı.

​Resimde belediyenin önündeki bank vardı. Bankta bir adam oturuyordu. Resmin altında çocuk yazısıyla "Beni okuldan alan amca" yazıyordu.

​Fırıncı resimdeki adamın yüzüne uzun süre baktı. Kırk İki'nin yüzünü artık hatırlayamıyordu. Ama onu hatırlayan bir çocuk vardı.

​Sabah olduğunda fırıncı kasabanın meydanına gidip belediyenin önüne eski bir sandalye koydu. Üzerine Kırk İki'nin defterini bıraktı.

​İnsanlar önce uzaktan baktı. Sonra birileri yaklaşıp defteri açmaya başladılar ve içindeki isimleri okudular.

​Yaşlı bir kadın kalabalığın içinden:

​— Ayşe benim annemdi, diye söyledi.

​Bir başkası:

​— Mehmet benim babam...

​Sonra başka biri:

​— Hasan bizim apartmanda kapıcılık yapardı, dedi.

​İsimler birer birer okunmaya başladı. Meydandaki kalabalık büyüdü. Herkes defterde bir yerlerde kendi geçmişinden birini buluyordu. Kimi bir öğretmeni, kimi çocukluğunda elinden tutan bir komşuyu, kimi her sabah selam verdiği halde adını hiç sormadığı birini...

​Akşam olduğunda meydan sessizleşti.

​Fırıncı defteri eline alıp son sayfayı açtı. "Kırk İki" yazıyordu. Ve altındaki tarih hâlâ bugünü gösteriyordu.

​Fırıncı cebinden kalemini çıkartıp bir süre düşündükten sonra tarihin yanına "Bugün hatırlandı" yazdı.

​Ertesi sabah belediye yeni bankları getirdi. Hiçbiri eski bankın yerine konmadı.

​Kasabalılar eski bankın bulunduğu yere bir sandalye bıraktılar.

​Fırıncı da her sabah iki ekmek hazırlamaya devam etti. Birini kendisi için, diğerini ise artık kimin geleceğini bilmeden karşı kaldırıma bırakıyordu.

​Çünkü bazı insanların hayatımızdan çıkması için ölmesi gerekmiyordu; bazen yalnızca onları görmeyi bırakıyorduk.

           DİLEK SARIKAYA 

Menajer :ilayda Can & Dilara sarıkaya

​Mihriban için o gün, sıradan bir gün değildi. Haftalardır zihninde döndürdüğü, hayalini kurarken bile kalbinin ritmini değiştiren o an nihayet gelip çatmıştı. Bahçedeki ahşap masanın üzerinde duran sıfır kask, güneşin altında parıldıyordu.

​Mihriban, her zaman yaptığı gibi ritüelini bozmadı. Aynanın karşısına geçip saçlarını özenle iki yandan ördü. Örgülerini omzunun üzerinden geriye atarken kendine baktı; gözlerinde hem tatlı bir heyecan hem de geri adım atmayacak bir kararlılık vardı.

​Aşağı indiğinde Serbay, motorun yanında durmuş, aynalarını kontrol ediyordu. Mihriban’ın geldiğini görünce yüzüne o güven veren gülümsemelerinden birini yerleştirdi.

​"Hazır mısın rüzgârın kızı?" diye sordu Serbay, kaskı Mihriban’a uzatırken.

​"Doğduğumdan beri hazırım," dedi Mihriban gülerek.

​Kaskı kafasına geçirip vizörü indirdiği an, dış dünyadaki tüm uğultu kesildi. Sadece kendi nefesi ve motorun çalışmaya başladığındaki o tok, güçlü gürültü kaldı. Debriyajı çekip ilk vitese taktığında, içindeki Artemis ruhunun uyandığını hissetti. Gazı yavaşça açtı ve iki tekerlek, üzerindeki yükü unutup asfaltla buluştu.

​Yol ilerledikçe rüzgâr, örülen saçlarının arasından süzülüp geçiyor, özgürlük hissi adeta kanında dolaşıyordu. Virajları aldıkça kendini bir kuş kadar hafif hissediyordu.

​Biraz ileride, yol kenarındaki seyir tepesinde onları bekleyen üç tanıdık yüz belirdi: Aysima, Edilay ve Tuanay. Motorun sesini duyar duymaz üçü de ıslık çalıp alkışlamaya başladılar.

​Mihriban motoru durdurup kaskını çıkardığında, rüzgarın dağıttığı örgülerini düzeltti. Yüzünde kocaman, ışıl ışıl bir gülümseme vardı.

​Edilay coşkuyla öne atıldı: "Abla inanılmaz görünüyordun! Adeta bir film sahnesi gibiydi!"

​Tuanay gözlerini motordan alamayarak ekledi: "Ben de büyü büyüyünce kesinlikle böyle bir şey istiyorum. Baksanıza şuna, duruşu bile karizma!"

​Aysima ise yanına yaklaşıp Mihriban’ın gözlerindeki o değişimi hemen fark etti. "Ruhun sonunda ait olduğu yeri buldu, değil mi?" dedi sessizce.

​"Buldu Aysima," dedi Mihriban, arkasındaki yeşil vadiye ve sonsuz gibi görünen yola bakarak. "Direksiyonu elime aldığım an, hayatımın kontrolünün de tamamen bende olduğunu hissettim. Bu sadece bir motor değil; bu benim kanatlarım."

​Serbay arkadan gelip grubun yanına katıldı, elini Mihriban’ın omzuna koydu. "Ve bu kanatlar seni daha çok uzun yollara götürecek. Biz de her zaman arkanda takipte olacağız."

​Güneş yavaş yavaş batmaya başlarken, tepeye çöken tatlı serinlikte dört dost ve Serbay, Mihriban’ın ilk sürüş zaferini kutladılar. Mihriban, saçlarındaki örgüler rüzgârda savrulurken bir kez daha anladı: O, kendi yolunu çizen, rüzgara yön veren kadındı.

İçinde iki zıt duygu büyük bir savaş veriyordu. Bir yanda yeni bir başlangıcın getirdiği o ürkek heyecan, diğer yanda ise alışılmışın güvenli limanından ayrılmanın burukluğu vardı. Masanın üzerindeki kahve fincanını eline aldı. Parmakları, porselenin sıcaklığında geçmiş yılların yorgunluğunu ve dostluklarını aradı. Bu duvarlar arasında sadece çalışmamış ilk iş deneyimi ile büyümüştü. Başarılanı birlikte kutlamış, başarısızlıkları omuz omuza göğüslemişlerdi.

Masanın üzerindeki fotoğraflarda ekip arkadaşlarıyla yaptıkları iş gezilerinden anılar vardı. Fotoğraflara baktıkça gittiği o yerler zihninde yeniden belirmiş, yüreğindeki heyecanlar yüzünde tebessüme neden olmuştu. Bilgisayarın kenarına iliştirdiği küçük notların ise artık bir anlamı kalmamıştı. Kiminde önemli telefon numaraları yazarken kiminde unutmaması gereken kısa bilgiler yer alıyordu.

Kapı aralandı ve içeriye ekip arkadaşları girdi. Yüzlerindeki o hüzünlü tebessüm, boğazındaki düğümü daha da büyüttü. Veda konuşması yapmak için dudaklarını araladı ancak kelimeler sanki dışarı çıkmak istemiyordu. Yalnızca, "Her şey için teşekkürler," diyebildi. Sesi hafifçe titrek çıkmıştı. Cümlelerin yetmediği yerde sarılmalar başladı. Her bir kucaklaşma, paylaşılan mesailerin, edilen sadık sohbetlerin ve içilen binlerce çayın sessiz birer teşekkürüydü.

Odadan ayrıldığında son kez dönüp kapıya baktı. Artık bu kapıdan girdiğinde o odanın bir çalışanı değil, misafiri olacaktı. Yapılacak sohbetler eski içtenliğinde değil yüzeysel kalacaktı. Zaman, hayat içerisindeki rolümüzü bize danışmadan değiştiriyordu.

Koridorda kendisini uğurlamaya gelen üniversiteden arkadaşı ve işe birlikte başladığı diğer arkadaşını görünce gözleri istemsizce doldu. Elindeki kutuyu bir kenara bırakıp bu gidişin bir son değil ara verme olduğunu hatırlattı.

Kutusunu kucaklayıp binanın turnikelerinden dışarı adım attığında, rüzgâr yüzüne çarptı. Arkasına dönüp binanın cephesine son kez baktı. İçeride bıraktığı kendiyle şu an dışarıda duran kendisi aynı kişi değildi. Cebindeki çıkış kartını teslim etmişti ama kalbindeki aidiyet duygusunu tamamen söküp atamamıştı. Hüzün, yerini yavaşça derin bir minnete bıraktı. Gitmek, kalmanın değerini anlamaktı. Gözlerinde biriken bir damla yaşı silip adımlarını geleceğe doğru attı.

Fırından henüz çıkmış taze ekmeklerin o yoğun, buğulu kokusu mahallenin taş sokaklarına yayılmıştı. Tozlu kaldırımın üzerine bağdaş kuran çocuklar, mahalleye adeta kök salmış yaşlı adamın etrafında sabırsızlıkla halka oluşturdular. Yaşlı adam, asırlık bir çınar gövdesini andıran nasırlı ellerini bastonunun tepesine yaslayarak derin, huşu dolu bir nefes alıp ağır ağır anlatmaya başladı:

​“Evvel zaman içinde, sarp yokuşlu bir dağ köyünde yaşayan bir sucu vardı. Omuzlarında dengede duran kalın sırığın iki ucuna asılı iki su testisiyle geçerdi yolları. Testilerden biri demir gibi sağlam, pürüzsüz ve kibirliydi; diğeri ise gövdesini baştan başa çizen derin bir çatlağa sahip, ezik ve mahcuptu.

​Güneş henüz dağların ardındayken başlardı yolculukları. Dere kenarına inilir, o soğuk, berrak sular testilere doldurulur ve yeniden köye tırmanılırdı. Sağlam testi, aldığı her damlayı sahibinin evine ulaştırırken çatlak testi, sarsıla sarsıla katettikleri o uzun yol boyunca içindeki hayatı toprak yola usul usul akıtırdı.

​Aylar, mevsimler devrildi. Çatlak testinin sırtındaki yük her gün biraz daha eksildi. Bir ikindi vakti dayanamadı çatlak olan:

​— Benden utanmıyor musun? diye fısıldadı toprağa doğru. Benim yüzümden emeğin heba oluyor, eve hep eksik su gidiyor.

​Sucu, yolun ortasında durdu; yılların kazandırdığı o dingin tebessüm yerleşmiş çizgili yüzüyle:

​— Yarın dönüş yolunda yere, sadece kendi tarafına dikkatlice bak, dedi yalnızca.

​Ertesi gün şafakla birlikte yola koyuldular. Çatlak testi, suçluluk duyduğu o sol tarafına çevirdi gözlerini. Gördüğü manzara karşısında şaşkına dönmüştü. Kendi tarafındaki toprak, akıttığı o sessiz sularla canlanmış; boy veren rengârenk yabani çiçekler, mor sümbüller yol boyu bir nehir gibi akmıştı. Rengârenk kelebekler o can pazarında kanat çırpıyordu. Yolun diğer tarafı ise kupkuru, çatlamış toprak olarak kalmıştı.

​Sucu, arkasına dönüp testinin şaşkınlıkla bakan gözlerine bakarak şefkatli bir sesle sordu:

​— Gördün mü? Ben senin akıttığın o sularla yıllardır bu çiçekleri suluyorum. Her gün evimin penceresine koyduğum o taze demetleri senin sayende götürüyorum. Sen çatlak olmasaydın bu yolun kaderi hep aynı kalır, bu güzelliklerin hiçbiri var olamazdı.”

​Yaşlı adam hikâyenin bu yerinde susup bastonunu biraz daha kendine çekerek etrafını saran çocukların gözlerindeki pırıltıyı süzdü. Sesini biraz daha alçaltarak:

​— İnsan bazen kusur sandığı şeyle başkasının hayatını güzelleştirir evlatlar. Herkes pürüzsüz ve kusursuz olmaya çalışır bu hayatta ama dünyayı yaşanılır kılan, o küçük çatlaklardan sızanlardır, dedi.

​Çocuklardan biri, merakla parlayan gözlerini yaşlı adama dikip sordu:

​— Peki amca, insan kendi çatlağını nasıl sever?

​Yaşlı adam, çocukların saf yüreklerine dokunur gibi yavaşça gülümseyerek yanıtladı:

​— Önce o çatlağın başkasına ne iyi geldiğini fark ederek evlat... İnsan, kendi yarasının bir şifa olduğunu gördüğünde kusuruyla kavga etmeyi bırakır.

                 DİLEK SARIKAYA

 Menajer :ilayda Can & Dilara sarıkaya

        Camın Ardındaki Şehir

​Kafatasımın içi, taşındığımız günden beri kalabalık bir liman kasabasını andırıyordu. Dışarıdan bakanlar, boynumun dik duruşuna, üzerimdeki koyu renk kumaşın ciddiyetine ve göz kapaklarımın ardındaki o sükûnete bakıp huzurlu bir insan gördüklerini sanırlardı. Oysa o sakinliğin altında, asırlık dalgaların dövdüğü iskeleler ve tuzlu suyla şişmiş tahtalar vardı.

​Başımın hemen üzerinde, saçlarımın yerini alan o büyük demir kafes gece gündüz uğuldardı. İçinde minik, taş binalardan oluşan gotik bir mahalle ve o sokaklarda hedefsizce yüzen turuncu balıklar yaşardı. Ne nefes alabiliyorlardı ne de ölebiliyorlardı, zaman o kafesin içinde donmuştu. Her derin nefes alışımda teller kemiklerime batar, pas kokusu genzimi yakardı.

​Göğüs kafesimin üzerine yerleşmiş ikinci dünyada ise zaman çoktan durmuştu. Paslı borularla başımdaki kafese bağlanmış o eski yelkenli, hiç rüzgâr almayan camdan bir denizin ortasında asılı kalmıştı. Yanı başımdan usulca süzülüp geçen dışarıdaki o tek serbest balık, camın ardındaki sonsuzluğa gururla bakarken, benim akvaryumdaki yoldaşım sadece kendi camdaki siluetine dokunabilirdi.

​Yüzümdeki o ince çatlaklar, o geminin taşıyamadığı yükün ve içimde biriken kelimelerin dış dünyaya sızma çabasıydı. Her sabah aynaya baktığımda, o çizgilerin biraz daha derinleştiğini, zihnimin ağırlığından parça parça döküldüğünü görürdüm.

​Şehrin gürültüsü, kafesin içindeki dalgaların sesini bastırmaya yetmezdi. İnsanlar sokaklarda koşuştururken, ben ellerimle göğsümün üzerindeki o cam mahfazayı sıkıca kavrar, saatlerce kımıldamadan dururdum. Parmaklarım camın soğukluğuna öyle bir adapte olmuştu ki, tenimle mika arasındaki sınırın çoktan kalktığını hissediyordum. 

​Onu korumaya mı çalışıyordum, yoksa içindekilerin yere dökülüp paramparça olmasından mı korkuyordum? Cevabını kendime bile itiraf edemedim.

​O gün, atölyenin penceresinden sızan solgun ikindi güneşinde, dışarıdaki balıklardan biri durdu ve uzun uzun gözlerimin içine baktı. Göz kapaklarım kapalıydı ama onu hissedebiliyordum. O serbest balık, akvaryumun içindeki tutsak yoldaşına sanki dışarıdaki okyanusun ne kadar geniş, rüzgârın ne kadar acımasız ama bir o kadar da canlandırıcı olduğunu anlatmak istiyordu.

​İçimdeki yelkenli ilk kez o an, yerinden kıpırdar gibi oldu. Paslı çarklar gıcırdadı, borulardan geçen suyun sesi kulaklarımda uğuldadı. Göğsümdeki kafesin telleri gerildi.

​Hayatım boyunca hep limanda bekleyen o gemi oldum. Rüzgârı bekledim, doğru dalgayı bekledim, kafesin kapısının kendiliğinden açılacağı o mucizevi anı bekledim. Oysa bilmediğim ya da bilmek istemediğim şey, kapının kilidinin içeriden ya da dışarıdan açılmadığıydı, anahtar çoktan kaybolmuştu.

​Yüzümdeki çatlaklardan birine parmak ucumla dokundum. Derinleşen çizgilerden biri çeneme doğru uzanıyordu. Eğer o çatlak tamamen açılırsa, içerideki onca su, o minik kasaba ve serbest kalmayı bekleyen balıklar dışarı dökülecekti. Belki de korktuğum şey yok olmak değil, serbest kalmaktı.

​Çünkü insan, içinde yaşadığı kafese o kadar çok alışır ki, bir süre sonra parmaklıkları göğüs kafesinin gerçek kemikleri sanmaya başlar.

​Ellerim camı biraz daha sıkı kavradı. Dışarıdaki balık gözden kayboldu, yelkenli olduğu yerde sessizce sallanıyordu. Ve ben, kendi zihnimin okyanusunda, ne batabilen ne de karaya varabilen o sonsuz yolculuğumda başım öne eğik, bir sonraki dalganın camı dövmesini beklemeye devam ettim.

​Camın soğukluğu parmak uçlarımdan bileklerime, oradan da omuzlarıma doğru yayıldı. Kafesin içinde asılı duran o küçük kasabanın sokaklarında rüzgârın sesi değişmişti, artık sadece uğuldamıyor, tahta pencereleri zorlayan hırçın bir melodiye dönüşüyordu.

​Gözlerim kapalıydı ama zihnimin perdesinde her şey netleşmeye başlıyordu. O paslı borulardan yalnızca su değil, yılların birikimi, söylenmemiş sözler ve yutkunulmuş acılar akıyordu. Göğsümdeki yelkenli, yıllar sonra ilk kez geriye değil, ileriye doğru hafifçe eğildi. Yelkenlerini şişirecek o rüzgârın dışarıdan değil, kendi içimdeki derin bir nefesten doğabileceğini o an fark ettim.

​Yüzümdeki çatlaklar artık birer yara izi gibi değil, sanki kabuk bağlamış birer harita gibi görünüyordu. Her bir çizgi, ruhumun katmanlarını birbirine bağlayan gizli geçitlerdi. Sesim içimdeki o dar odalarda yankılanırken: "Eğer bırakırsam, geriye ne kalır?" diye düşündüm. 

​Cevap, akvaryumun dışındaki o turuncu balığın akıntıyla birlikte özgürce süzülüşünde saklıydı. İnsan, kaybetmekten korktuğu şeylerin aslında onu tutsak eden ağırlıklar olduğunu ancak onları serbest bırakmaya yeltendiğinde anlıyordu.

​Ellerim yavaşça gevşedi. Camın üzerindeki parmaklarım birer birer çözüldü. O an, ne o kafes yıkıldı ne de o minik kasaba sular altında kaldı, ilk defa, içimdeki o limandan ayrılmayan gemi, rüzgârını bulmuş gibi sessizce ve gururla denize doğru süzüldü.

​Camın pürüzsüz yüzeyinden ellerimi çektiğim an, üzerimdeki o ağır yükün bir kısmının havaya karıştığını hissettim. Başımın üzerindeki kafes hâlâ oradaydı, minik evler, paslı sokaklar ve zamanın durduğu o gotik mahalle yerli yerindeydi. Ancak artık o kafes beni taşıyan bir zindan değil, geçmişimin sergilendiği sessiz bir müzeydi.

​Yelkenli, boruların bağından tamamen kopmasa da serbest bırakılmış bir kuş gibi hafifçe sallanıyordu. Yüzümdeki çatlaklardan içeriye doğru sızan o ikindi güneşi, içerideki donuk suları ısıtmaya, turuncu balıklara yepyeni bir canlılık katmaya başladı. Göz kapaklarım hâlâ kapalıydı ama dış dünyayı artık bir tehdit olarak değil, keşfedilmeyi bekleyen uçsuz bucaksız bir okyanus olarak algılıyordum.

​Aynaya bakmama gerek yoktu, yüzümdeki çizgilerin birer kırık değil, yaşanmışlığın mühürleri olduğunu biliyordum. İnsan, kendi zihninin derinliklerinden korkmayı bıraktığı an, en şiddetli fırtınaların bile aslında kendi iç denizini temizlemek için estiğini anlıyordu.

​Ve ben, ilk defa limandan ayrılmak zorunda olmayan ama nereye isterse gidebilecek güce sahip olan o gemi gibi, derin bir nefes alarak sessizliğin içinde yürümeye devam ettim.

            DİLEK SARIKAYA

Menajer: İlayda Can & Dilara sarıkaya

​

Gidiyordum. Ama bu sadece gürültülü bir şehirden, çocukluğumun her köşesine sindiği dar sokaklardan ayrılmak değildi. Bu eylem, kalbimin bir parçasını paslı bahçe kapısına asıp, geriye kalan enkazla birlikte bilinmezliğe doğru sürüklenmekti. Kendimden, ruhumda yeni filizlenen kadim masaldan fütursuzca kaçıyordum.

​Geride, cevabını hiçbir zaman tam olarak öğrenemeyeceğim, belki de öğrenmemin yasak olduğu tekinsiz bir sır perdesini bırakıyordum. Hüseyin Eniştemin otuz yıllık dilsiz acısını, teyzemin her adımımı ürkek bir kuş gibi takip eden sessizliğini ve her şeyden önemlisi, antika halı dükkânının önündeki birkaç saniyeye mühürlenen, adı konmamış ama ruhumun derinliklerine kök salmış ilk aşkımı bırakıyordum. Bahsi geçen altı haneli numara, hayatımın geri kalanı boyunca karanlık ve uykusuz gecelerde, cüzdanımın en kuytu köşesinde bir umut ışığı olarak parlayacaktı belki; ama içten içe sarsıntılı otobüs koltuğunda çok iyi biliyordum ki hayatın hoyrat, kimseyi dinlemeyen fırtınası daha yolun başında titrek ışığı çoktan üflemişti. Biz, henüz başlamadan bitmeye mahkûm edilmiş bir masalın iki yarım kalmış çaresiz kahramanıydık. Kader, bazı hayatları birleştirmek için değil, birbirine uzanan ellerin çaresizliğini göstermek için düğümlerdi.

​Otobüs karanlık otobanı keskin bir bıçak gibi yarıp geçerken, Eylül’ün acımasız rüzgârı son kez camda delice uğuldadı. Bu hırçın uğultu, Rafael’in köprüdeki çaresiz bekleyişinin bir yankısı mıydı, yoksa Rovinda’nın taş evin soğuk duvarlarına hapsolmuş çığlığı mı, bir türlü ayırt edemiyordum. İstanbul’un asırlık ışıkları birer birer geride kalırken acıyla anladım: Bazı insanlar birbirlerinin hayatına sadece "mazi" olmak için girerlerdi. Bazı hikâyeler, yaşanmak ve mutlu bir sona ulaşmak için değil; yıllar sonra bir gece yarısı ansızın hatırlanıp, insanın içini sızlatan kronik bir sızı olarak kalmak için yazılırdı. Rafael benim için hep zümrüt gözlü gizemli prens, İstanbul ise tam uyanacakken acımasızca biten, tadı damağımda kalmış yarım bir rüya olarak kalacaktı.

​İstanbul’un yedi tepesi karanlığa tamamen gömülürken, cama buğulu bir nefes bıraktım; dışarıdaki dünya bir anlığına tamamen görünmez oldu, sadece kendi yansımamla ve buğulu gri perdeyle baş başa kaldım. Titreyen parmağımla buğuya sadece tek bir isim yazdım. 

Otobüs hızlandıkça, yol kenarındaki ışıklar birbirine karışıp birer çizgi hâline geldikçe isim yavaşça eridi; harfler tıpkı gözyaşlarım gibi damla damla aşağı süzüldü. İstanbul silindi, tozlu ve küf kokulu sokaklar silindi, paslı anahtarın koridordaki çınlaması silindi...

​Eniştemin elindeki kâğıdı kalbine bastırışını, Rafael’in "vatanım ve mezarım" dediği gümüş madalyonu hatırladım. 

 Şimdi hepsi buğulu bir camın arkasında, ulaşılamaz bir tarihin tozlu raflarındaydı. Geriye sadece Mazideki Eylül ve kalbimdeki hiç dinmeyecek o ince, kadim sızı kaldı. Artık ben de eniştem gibi, anlatamadığım bir hikâyenin sessiz hamalıydım.

                 ​Bitti. 

"Rovinda..." dedi, ismi ilk kez kutsal bir yemini bozar gibi, dudakları titreyerek anarak. "Otuz yıl önce, yine böyle fırtınalı bir Eylül gecesi, bahsi geçen yıkık köprüde beni beklemişti Melis. Kültürlerimiz, ailelerimiz, aramıza çekilen görünmez ama yıkılmaz duvarlar... Hepsini yıkıp, her şeyi göze alıp ona gitmeye karar vermiştim. Ama gidemedim. Babam, yani deden, gece yarısı bir cellat gibi önüme dikildi. Eğer sınırı geçersem, ailemin yüz karası olacağımı, beni bu topraklardan süreceğini, ismimi maziye ebediyen gömeceğini söyledi. Korktum... Korku, sevdadan daha güçlü, daha sinsi bir zehirdir kızım. Ben köprüye varamadım, adımlarımı kendi korkaklığıma zincirledim. Rovinda sabaha kadar nehrin soğuğunda, rüzgârın acımasız koynunda adımı fısıldayarak, her ayak sesinde umutlanarak beklemiş. Ertesi gün buralardan bir daha dönmemek üzere çekip gittiğinde, arkasında sadece kalbini kilitlediği bu madalyonu ve taş evin gizli bölmesinin anahtarını bıraktı. Ben otuz yıldır taş evin kapısına her baktığımda, kendi korkaklığımın cesedini görüyorum. Mekânlar unutmaz, Melis; taşlar insanlardan daha vefalıdır."

Eniştemin kelimeleri ruhuma birer kor gibi düşerken, gözüm saniyede bir duvardaki eski sarkaçlı saate kayıyordu. Akrep ve yelkovan birer akrep gibi kalbime batıyordu. Vakit gece yarısını çoktan geçmişti. İçimdeki yangın sırtımdaki acıyı, bedenimdeki sızıyı tamamen unutturmuştu. Rafael... Benim zümrüt gözlü çaresizliğim, şu an lanetli köprüde, tam da eniştemin otuz yıl önce yaptığı gibi tek başına, amansız bir soğukta bekletiliyordu. Tarih, hiçbir detayı atlamadan, aynı acımasızlıkla kendini tekerrür ettiriyordu. Eniştemin omuzlarındaki çöküşü, vicdan azabıyla küçülen cüssesini izlerken haykırdım:

"Sen korkuna yenildin, enişte! Kendi zindanının anahtarını otuz yıl cebinde taşıdın. Ama biz Rafael ile aynı kaderin kurbanı olmayacağız. Köprü bizim sonumuz, maziye gömülen yeni yaramız olmayacak!"

Teyzemin arkamdan yükselen, beni engellemeye çalışan çaresiz feryatlarına, eniştemin sırtımda çakılı kalan sarsılmış bakışına asla aldırmadan dış kapının paslı sürgüsünü bir hışımla çektim. Gecenin zifiri karanlığına, sisli ve amansız Eylül fırtınasına kendimi gözümü kırpmadan fırlattım.

Dışarıda gökyüzü adeta delinmişti. Ayaklarım çamura batıyor, hırçın rüzgâr gitmemi istemez gibi göğsüme vuruyor, beni geriye doğru itiyordu. Yağmur damlaları yüzüme birer kırbaç gibi inerken sadece koşuyordum. Saçlarım yüzüme yapışıyor, nefesim boğazımda düğümleniyordu ama duramazdım. Kalbim göğüs kafesimi yırtacak gibi atarken zihnimde tek bir dua, tek bir yakarış vardı: Lütfen orada ol, lütfen geçmişin lanetine inanmayıp beklemiş ol... Geçmişin günahı bizim ayaklarımıza dolaşmamalıydı.

Değirmenin yanındaki yıkık köprüye vardığımda, ciğerlerim patlayacak gibiydi, nefesim boğazımda asılı kaldı. Nehir her zamankinden daha hırçın, daha gürültülü akıyordu; sanki maziye yakılan karanlık ağıtı tamamlamak ister gibi coşmuş, yatağından taşmıştı. Gözlerimi köprünün eski, hırpalanmış ahşap gövdesine diktim. Sisin gri perdesini delmek istercesine bakışlarımı çaresizce gezdirdim. Bir karaltı, tanıdık bir silüet, zümrüt gözlerin karanlıktaki o sıcak ışıltısını aradım.

Ama köprü boştu.

Yalnızca hırçın suların sağır edici sesi ve fırtınanın uğultusu vardı. Rafael gitmişti. Tıpkı otuz yıl önce Rovinda'nın ümidinin sönüp gitmesi gibi, Rafael'in de inancı bu karanlık, soğuk sularda boğulmuştu. Zaman, en büyük intikamını bizi birbirimize geç kalmış kılarak almıştı.

Köprünün tam ortasına gelip dizlerimin üzerine çöktüm; çamur ve taşların soğukluğu iliklerime kadar işlerken, rüzgâr yüzüme veda şarkıları üflüyordu. Kader, bizi geçmişin günahlarıyla yargılamıştı; en acısı da, bekleyen değil, bekleten olmanın o ağır kırgınlığı şimdi benim omuzlarıma mühürlenmişti.

​Ankara’nın kalbinde, Ankara Kalesi’nin hemen eteklerindeki Atpazarı Yokuşu'nda yükselen o ihtişamlı han, yüzyıllardır duvarlarında gizli hikâyeler saklardı. Tarih kayıtlarına göre Kanuni Sultan Süleyman döneminde, 1523 yılında Rüstem Paşa tarafından yaptırılan Çengelhan, eskiden uzak diyarlardan gelen kervanların, tüccarların ve yolcuların buluşma noktasıydı. Yüzyıllar boyunca nice kervanın konakladığı; ipeklerin, baharatların ve kıymetli kumaşların alınıp satıldığı bu taş avlulu kervansaray, günümüzde Rahmi M. Koç Müzesi olarak geçmişin en görkemli sanayi ve kültür buluşmalarına ev sahipliği yapıyordu.

​Okul gezisi vesilesiyle müzeyi gezen on üç yaşındaki İlayda ile sekiz yaşındaki kardeşi Dilara, aralarındaki beş yıllık yaş farkının verdiği o tatlı uyumla gruptan biraz uzaklaşarak müzenin en sessiz ve en büyüleyici salonuna adım attılar. Burnuna gelen antika makine yağı, eskitilmiş deri ve ahşap kokusu onları adeta başka bir yüzyıla çağırıyordu. Vitrinlerin arasında dolaşırlarken ortadaki masanın üzerinde duran eski, ağır pirinç gövdeli antik bir denizci pusulası dikkatlerini çekti. Camı hafifçe çizilmiş, üzerindeki kadranı yılların yorgunluğuyla sararmış bu pusula, sanki sıradan bir yön gösterici değil, zamanın akışını değiştirecek gizemli bir anahtardı.

​Küçük Dilara merakına yenik düşerek parmağını camın üzerindeki minik pirinç klipse uzattı ve ablası İlayda’nın şaşkın bakışları arasında kapağı hafifçe araladı.

​O an, hanın tavanındaki devasa ahşap kirişler hafifçe gıcırdadı. Pusulanın içindeki ibre deli gibi dönmeye başladı ve ortasından sapsarı, sıcak bir ışık huzmesi fışkırıp iki kardeşin etrafını sardı. İlayda ile Dilara ayaklarının yerden kesildiğini, zamanın ve mekânın büküldüğü dev bir dişli çarkın üzerinde süzüldüklerini hissettiler. Kulaklarında rüzgâr gibi yankılanan kadife bir ses, "Hoş geldiniz küçük kâşifler! Dokunduğunuz bu pusula sadece kuzeyi göstermez; insan zihninin, emeğinin ve hayallerinin en büyük mucizelerini uyandıran bir zamansal rehberdir. Şimdi sıkı tutunun ve tarihin ellerinde nasıl canlandığını görün." dedi.

​Işık dalgası onları yuttu ve iki kardeş kendilerini bir anda müzenin en eski oyuncak salonunda buldular. Ayak uçlarında, 19. yüzyılın sonlarında üretilmiş, tenekeden yapılmış kurmalı bir yarış arabası duruyordu. Araba birden canlandı, minik tekerlekleri taş zeminde patır patır dönmeye başladı. Direksiyondaki minik teneke şoför başını kaldırıp gülümseyerek, "Biliyor musunuz küçük dostlar? Ben üretildiğimde dünyada piller ya da uzaktan kumandalar yoktu. Çocuklar beni hareket ettirmek için bu küçük anahtarı saat gibi kurar, mekanik hızın ve mühendisliğin ilk büyüleyici adımlarını benimle atarlardı!" dedi.

​Zaman akmaya devam etti; İlayda ve Dilara göz açıp kapayıncaya kadar kendilerini bu kez müzenin ihtişamlı ulaşım koridorunda buldular. Karşılarında, Türk sanayi tarihinin ve ulaşımının en önemli dönüm noktalarından biri duruyordu: Türkiye’de üretilen ilk traktörlerden biri olan Minneapolis-Moline UTSD model traktör. Traktörün devasa demir tekerlekleri arasında yankılanan motor sesiyle birlikte, geçmişin tarım emekçilerinin tarladaki ter kokusu havaya karıştı. Traktörün arkasındaki duvarda asılı duran, 19. yüzyıldan kalma belgeli devasa buharlı gemi maketi aniden suya indirilmişçesine hafifçe sallandı, maketin bacasından tüten hayali bir duman etrafı sardı.

​Hızla akıp giden zaman sarmalı iki kardeşi bu kez müzenin en neşeli köşesine; rengârenk seslerin yükseldiği bebek salonuna ve müzik aletlerinin bulunduğu bölüme taşıdı. Vitrinlerin arkasında sıralanmış, porselen yüzlü, dantel elbiseli antik bebekler sanki canlanmış gibi onlara bakıyordu. Bu bebekler, geçmiş yüzyıllarda çocukların en kıymetli oyun arkadaşlarıydı; her biri ince el işçiliğiyle, porselen başlarla ve dönemin moda kumaşlarından dikilmiş elbiselerle özenle hazırlanmıştı.

​O sırada, müzenin en değerli parçalarından biri olan 19. yüzyıl sonuna ait görkemli bir müzik kutusu kendiliğinden çalışmaya başladı. Delikli metal diskler dönerken odayı yüzyıllar öncesinin saray salonlarını çınlatan büyüleyici ve neşeli bir melodi doldurdu.

​O an, İlayda ve Dilara birbirlerine baktılar. İlayda’nın duru, taze sesi ile Dilara’nın neşeli ve tatlı tınısı, müziğin ritmine kusursuz bir uyum sağladı. İki kardeş, porselen bebeklerin etrafında dönerek o esrarengiz melodiye eşlik etmeye başladılar. Sesleri Çengelhan’ın yüksek taş duvarlarında yankılandı; geçmişin çocuklarının söylediği eski ninnilerle, oyun şarkılarıyla ve kervansarayın duvarlarına sinmiş yüzyıllık ezgilerle adeta dans etti. Dilara büyülenmiş gibi müziği dinlerken İlayda makinelerin, oyuncakların ve müziğin sadece demir, ahşap ve porseleneden ibaret olmadığını; her birinin geçmişin insanlarının neşesini, hayallerini ve insan ruhunun ortak şarkılarını taşıdığını işte o an fark etti. Aralarındaki beş yaş farka rağmen ikisinin de kalbi aynı coşkuyla çarpıyordu.

​"Zaman sadece ileriye akar sanırsınız ama burası müze; burada geçmiş de gelecek de sizinle birlikte nefes alır." diye fısıldadı içlerindeki o sihirli ses.

​Güçlü bir rüzgâr dalgası İlayda ile Dilara’yı yeniden sarıp sarmaladı. Gözlerini açtıklarında, tavanından 1941 model gerçek bir Douglas DC-3 uçak maketinin sarkıtıldığı Çengelhan’ın o büyüleyici salonunda, eski pusulanın açık kapağı karşısında yine aynı yerde duruyorlardı. Kalpleri hâlâ göğüslerinden fırlayacak gibi çarpıyordu ama yüzlerinde kocaman, gururlu ve sır dolu bir gülümseme vardı.

​Arkadan annelerinin "İlayda, Dilara, hadi canlarım, çıkıyoruz! Gruptan kopmayın." diye seslenen sesi duyuldu. İlayda pusulanın kapağını dikkatlice kapattı, Dilara ise cebinde sanki o zamansal yolculuğunun hafif sıcaklığını hissederek ablasının elini sımsıkı tuttu. Müzeden dışarı, Ankara Kalesi’nin serin rüzgârına doğru adım atarken içlerinden, "Bugün biz sadece tarihi bir binayı gezmedik; Kanuni döneminden kalan bu muazzam hanın taş duvarları arasında kurmalı teneke arabaların coşkusunu, buharlı makinelerin gücünü, bebeklerin sessiz bakan gözlerindeki tarihi ve eski bir pusulanın rehberliğinde müzik kutusunun ezgisine eşlik ederek zamanın içinde şarkı söylemenin mucizesini bizzat yaşayarak öğrendik." dediler.

                    DİLEK SARIKAYA 

Menajer :ilayda Can & Dilara sarıkaya 

Ahşabın ve taşın birbirine çarpan hırçın tınısı, sanki yıllardır saklanan ne varsa bir feryatla dışarı fırlatmıştı. Sırtıma saplanan keskin, yakıcı acıyla taş zeminde bir an nefessiz kaldım. Ciğerlerimdeki hava, darbenin etkisiyle acımasızca dışarı itilmişti. Gözlerimin önünde karanlık noktalar uçuşurken olduğum yerde çaresizce yığılıp kaldım.

Ama asıl canımı yakan, bedenimdeki ani darbe ya da kemiklerime sızan ağrı değildi. Hemen tepemdeki teyzemin dehşet dolu çığlığı ve üst katta aniden yanan soluk, cılız ışığın koridoru bir mahkeme salonu gibi kaplamasıydı. Yakalanmıştım. Aşağıya süzülen bu merhametsiz, zayıf aydınlık; suçumu ve gizlice kaçma çabamı çırılçıplak ortaya sermişti.

Daha da kötüsü, Rafael şimdi köprüde, gecenin amansız ayazında, rüzgârın uğultusunu benim heyecanlı ayak seslerim sanarak umutla bekliyordu. Dakikalar saatlere dönecek, karanlıkta ismimi defalarca, her seferinde biraz daha azalan bir inançla fısıldayacaktı. Nehrin hırçın suları genç adamın sesini yutarken ben gidemedikçe, beni yarı yolda bıraktığımı, korkup kaçtığımı ya da başıma feci bir şey geldiğini düşünecekti. Köprüdeki çaresiz, yalnız ve üşüyen bekleyişi, kalbime yerdeki taşlardan daha sert, daha acımasız batıyordu. İhanet etmiş gibi hissetmenin ağırlığı, sırtımdaki fiziksel ağrıya karışıyordu. Aramızdaki ince kader çizgisi, koridorda yanan zayıf ışıkla birlikte derin, kapanmaz bir yara gibi açılmıştı.

“Melis! Kızım, bu saatte ne yapıyorsun burada? Nereye gidiyordun?”

Teyzem Zehra, beyaz geceliğiyle yanıma gelip omuzlarımdan beni sarsarken gözleri bir anda yerdeki tozların arasından hırçın bir yıldız gibi parlayan gümüş madalyona takıldı. Teyzemin rengi bir saniye içinde kül gibi oldu. Elleri havada asılı kaldı; sanki yerde yatan bir eşya değil de otuz yıl önce canlı canlı gömdüğü zehirli bir yılanı görmüş gibi irkildi. Göz bebekleri korkuyla büyüdü, bakışları madalyonun üzerindeki eski işlemelere çakılı kaldı. Dudakları titredi ama kuruyan, nefesi kesilen boğazından tek bir kelime bile çıkmadı. Koca bir devrin kapanmayan hesabı, gümüş kapağın ardında teyzemi selamlıyordu.

Hüseyin Eniştem ise merdivenlerin tam ortasında, tavana kadar uzanan devasa bir gölge gibi dikilmişti. Üzerimize çöken kasvetli heybetiyle adeta bir celladı andırıyordu. Elindeki feneri bir yargıç edasıyla aşağıya doğrulttuğunda ışığın hüzmesi tam da küçük pirinç anahtarın üzerine düştü. Işık madalyona ve metale çarptıkça tozlu koridor sanki geçmişin hayaletleriyle, Rovinda’nın bitmeyen, zamansız feryatlarıyla doluyordu.

Eniştemin bakışları olduğu yerde dondu. Her zaman sert, otoriter ve sarsılmaz görünen dağ gibi adamın dudaklarının ilk kez çaresizce, rüzgârda kalmış bir yaprak gibi titrediğini gördüm. Maskesi düşmüş, ardındaki yaşlı ve korku dolu adam ortaya çıkmıştı. Ağır adımlarla aşağı indi. Her basamak eniştemin vicdan azabı, her gıcırtı sakladığı koca günahın sesi gibi inledi. Eğildi ve hiçbir şey söylemeden anahtarı ve madalyonu, sanki kutsal ama lanetli bir emaneti yerden kaldırır gibi elleri titreyerek avucuna aldı. Metal parçası avucuna değdiği an, sanki sıcak bir kömür dokunmuş gibi yüzü acıyla kasıldı.

“Bu...” dedi. Sesi, yılların tozunu, pasını ve suskunluğunu yutmuş gibi çatallanıyordu. “Bu senin eline nasıl geçti, Melis? Onca yıl sonra... Nasıl buldu seni? Nasıl çıktı bu mezardan?”

Kolumdaki sızıyı ve sırtımdaki yanma hissini tamamen unutup yerden, topraktan ve haklılığımdan aldığım cesaretle doğrudan gözlerinin içine baktım. Korku duvarını çoktan aşmış, gerçeğin çıplaklığına sığınmıştım.

“Sadece neden sakladığını bilmek istiyorum, enişte! Neden otuz yıldır o taş evin kapısını, Rovinda’nın kalbini bu küçük anahtarla kilitli tuttuğunu; neden hepimizi, bu koskoca evi bu dilsizliğe mahkûm ettiğini bilmek istiyorum! Biz bu evde nefes almıyoruz, sadece maziye bekçilik ediyoruz. Gerçekler merdivenlerden düşmüyor, enişte; onlar artık kapıyı zorluyor!”

Eniştem bana cevap vermedi. Vermedi, zira verecek hiçbir kelimesi, kendini aklayacak tek bir cümlesi bile yoktu. Bakışları avucundaki madalyonda kilitli kalmış, aklı ise otuz yıl önceki bir Eylül gecesine, çok uzaklara, gençlik hatıralarının kanayan yerine gitmişti.

Yavaşça dış kapıya doğru yürüdü, paslı sürgüyü kontrol etti ve dışarıya, Rafael’in beni bir ömürlük umutla beklediği karanlık, sisli ormana doğru uzun uzun baktı. Bakışları karanlığı delmek ister gibiydi. Sanki orada, ağaçların ve yıkık köprünün arasında birinin nefes aldığını, birinin kalbinin çarptığını, birinin tıpkı kendisi gibi çaresizce beklediğini biliyordu. Sanki otuz yıl önce, başka bir kederli Eylül gecesinde kendisi de köprüde bekletilmiş, umudu yavaş yavaş üşüyerek, kimsesizce sönmüş gibi acı bir tebessüm geçti yüzünden.

İnsan, başkalarını hapsettiği zindanların anahtarını cebinde taşır ama bilmez ki en büyük mahkûm, o anahtarı elinde tutandır.

O an anladım; eniştem sadece bizi değil, aslında en çok kendisini o taş evin görünmez duvarlarına, kendi yarattığı karanlık zindana kilitlemişti.

Sessizlik yeniden çöktüğünde pencerelere vuran rüzgârın uğultusu arttı. Uzaktaki köprüden gelen nehir sesi artık bir aşk itirafı değil, maziye yakılan, Rafael’in yalnızlığıyla beslenen karanlık bir ağıt gibi duyuluyordu. Zaman tamamen durmuştu ve biz, donmuş zamanın içinde kendi cehennemimizi soluyorduk.

Üç gündür, büyük umutlarla sokaktan postacının geçmesini beklemek bir ömürden uzun gelmişti bana. Nihayet sokağın başında göründü. Omzuna astığı çantasından çıkardığı evrakları ve belgeleri sırayla kapıları çalarak teslim ediyordu. Hâliyle gözüm çantasına takılı kaldı. İçerisinde benim sınav sonuç belgemin olması umudu bile kalbimin hızlanmasına yetmişti. Bana doğru yaklaştığını görünce istemsizce ayağa kalktım. Adımı söyleyip elindeki belgeyi uzattığında heyecandan kuruyan boğazımdan ses çıkmadı. Donuk bakışlar eşliğinde elime aldığım belgeyi tutmakta zorlandım. Cevap dahi vermeden hızlıca kapıyı açıp eve girdim. Belgeyi tek başıma açmamak için doğruca salona yöneldim.

O an için hevesimin kursağımda kalacağını bilmiyordum. Sevincime ortak olacaklar ümidiyle anne ve babamın yanında bir çırpıda açtım zarfı. İçinden çıkan kâğıdın en alt bölümünde yazan, İstanbul Üniversitesi Mühendislik Fakültesini kazandığımı görünce sevinçten göz bebeklerim yerinden fırlayacak oldu. Lakin sevincim bundan öteye gidemedi. Benim aksime ailemden çıt çıkmıyordu. Sessiz bakışlar eşliğinde beni bir süre süzdükten sonra asıl gerçeği yüzüme vurdular.

Maddi durumumuz şehir dışında okumama imkân vermiyordu. İçimdeki sevinç yerini birden hüzne bıraktı. Ne yaptıysam ikna edemedim onları. Benim için yapılacak tek bir şey kalmıştı. Parasızlık, hayallerime gem vuramayacaktı. Hiç istemeseler de bunu yapmak zorundaydım.

Bana engel olamayacaklarını anladıklarında durumumu mecburen kabul ettiler. Yolculuk için kendime küçük bir çanta hazırladım. Fazla eşyaya ihtiyacım yoktu. Nasılsa hem okuyup hem de çalışacaktım. Her bir eksiğimi aileme yük olmadan karşılayacaktım.

Annem yolculuk için bana yiyecek bir şeyler hazırladı. Kendi elleriyle yaptığı böreklerin yanına bir de en sevdiğim yaprak sarmasından koydu. En çok özleyeceklerim, annemin yemekleri olacaktı. Belli bir süreliğine buna katlanmak zorundaydım. Babam ise elindeki, çok büyük sayılmayacak bir bavulu uzattı bana. Yolculuğa bununla çıkmamı istedi ancak ben kabul etmeyip kendi hazırladığım çantamla gideceğimi söyledim.

Aramıza giren soğukluk sevincimi buruk yaşamama neden olsa da gün gelecek beni anlayacaklardı. Okulumu bitirip geri döndüğümde beni affedeceklerdi. Lakin öyle olmadı. Okul bitse de iş hayatı şehirden ayrılmama engel oldu. Uzaktan geçirilen yıllar uzadıkça gönül mesafesi daha bir arttı.

Aradan tam on iki yıl geçti. Annemin verdiği acı haber sonrası dönmek zorunda kaldım. Dünya gözüyle babamı bir daha görmek yokmuş nasibimde. Bunun böyle olacağını bilemezdim elbet. Yaşarken babamın kıymetini bilememek daha çok koydu bana.

Cenaze sonrası eve geldiğimizde aklıma birden bavul geldi. On iki yıl önce üniversite için evden ayrılırken benim için hazırladığı bavul. Dolabın en üst rafında yıllarca bekleyen bavulu indirdim. Tozunu alıp fermuarını açtım, içinde sadece üç şey vardı. Giyecek kıyafetler, bir defter ve defterin arasına sıkıştırılmış bir not.. .

Bu babamın el yazısıydı. "Oğlum, gidiyorsan git ama bil ki bu bavul hep burada kalacak. Hasret dediğin şey eşya taşımaz, insan taşır. Dönmen için değil, dönmek istersen diye duruyor.’’

Bavulu kapattım. Ertesi hafta İstanbul’a o boş bavulla gittim. Tekerlekleri ilk defa ses çıkardı. Çünkü bazı bavullar gitmek için değil, geri dönmek için toplanır. 

​ 

Mutfaktan teyzemin her zamanki telâşlı, her tabağa bir kaygı yükleyen tıkırtıları geliyordu. Koridorda ise Hüseyin Eniştemin yeri sarsan, otoriter ama artık içinde bariz bir tereddüt barındıran sert adımları yankılanıyordu. Aileme yakalanmadan, bakışlarındaki keskin ve delici sorgulara kurban gitmeden bir yolunu bulup Rafael’e ulaşmalıydım. Eski, ahşap çalışma masamın başına geçtim. Çekmecenin gıcırtısı, sabahın kırılgan sessizliğinde sanki bir ihanetin çığlığı gibi odaya yayıldı. Titreyen ellerimle, üzerine mürekkebin adeta gözyaşı gibi damladığı küçük bir kâğıt parçasına sadece birkaç kelime yazabildim:

​"Değirmenin yanındaki yıkık köprüde. Öğleden sonra. Hayatımız buna bağlı."

​Bahsi geçen satırları Rafael'e ulaştırmak, eniştemin her an üzerimde hissettiğim kartal bakışlarından sıyrılmak, karanlık bir labirentte körlemesine yol bulmaktan çok daha zordu. Ama pirinç anahtar cebimde, bacağıma her çarptığında bir alarm saati gibi ruhumu amansızca sarsıyordu. Köprüde buluştuğumuzda, zümrüt gözlerin en derinine, dipsiz kuyunun dibine bakacak ve gerçeği söküp çıkaracaktım. Eğer Rafael de her şeyi biliyor ve benden saklıyorsa, bu durum ikimizin de sonunun, büyük hayal kırıklığının başladığı yer olacaktı.

​Notu küçük, pürüzlü bir taşın etrafına sıkıca sarıp, Rafael’in her sabah bakır güğümleriyle su doldurmaya gittiği çeşmenin yanındaki gizli oyuğa bıraktım. Kalbim sanki büyük bir cinayet işlemişim gibi küt küt atıyordu. Eve döndüğümde, kahvaltı masasında eniştemin kurşun gibi ağır, ekmeği bile bölerken insanı ürperten sessizliğiyle karşılaştım. Zeytin tabağına uzanırken bile cebimdeki metallerin birbirine çarpıp ince bir ses çıkaracağından, eniştemin bu gizli suç melodisini duyacağından korkuyordum. Zira onun bakışları, insanın ruhundaki en mahrem çekmeceyi bile kırıp açacak kadar keskindi.

​Öğleden sonra, "Biraz yürüyüş yapıp hava alacağım, başım çok ağrıyor," diyerek evden adeta kaçar gibi çıktım. Değirmenin oradaki; zamanın, rüzgârın ve hırçın suların yıprattığı yıkık köprüye vardığımda, Rafael’in çoktan orada beklediğini gördüm. Sırtı bana dönüktü, nehrin bulanık ve hırçın sularına bakıyordu. Omuzları, dükkândaki tozlu halıların yükünden değil de, mahallenin gizli günahlarının ağırlığıyla biraz daha çökmüş gibiydi. İstanbul’un bu unutulmuş köşesi, ikimizi de kendi karanlığına çekiyordu.

​Yanına vardığımda yavaşça döndü. Gözlerinde daha önce hiç görmediğim, ruhumu sızlatan bir ifade vardı; suçluluk mu, yoksa asırlık bir kederin mirası mıydı bu? Elimi titreyerek cebime attım; gümüş madalyonu ve pirinç anahtarı çıkardım. Avucumu ona doğru açtığımda, sanki doğa bile bu itirafa tepki verdi; rüzgâr aniden sertleşti, Eylül fırtınası aramıza girmek ister gibi saçlarımı yüzüme savurdu. Yapraklar ayaklarımızın altında adeta ölüm şarkıları fısıldıyordu.

​"Bunları taş evin eşiğinde buldum Rafael," dedim, sesim rüzgârda dağılmasın diye tüm gücümle çabalayarak. "İçindeki fotoğrafları gördüm... Yabancı ama bir o kadar tanıdık yüzleri. Şimdi bana doğruyu söyle... Sen bu anahtarın neyi açtığını, sessizliğin neye gebe olduğunu biliyor musun?”

​Rafael, avucumda bir yıldız gibi parlayan madalyona ve küçük anahtara, sanki mezarından kalkıp gelmiş, yarım kalmış bir hesabı sormaya hazır bir hayalete bakıyormuş gibi baktı. Genç adamın çehresindeki hatlar gerildi, dudakları titredi. Uzun bir süre sessiz kaldı; aramızda sadece nehrin taşlara çarpan hırçın sesi ve rüzgârın uğultusu vardı. Sonunda ciğerlerini yakarcasına derin bir nefes aldı ve gözlerimin içine, en savunmasız, en çıplak yerime baktı.

​"Halam..." diye fısıldadı, sesi acıyla ve yılların suskunluğuyla boğulmuştu. "Rovinda... Küçüklüğümden beri onun odasında sakladığı, kimselere göstermediği madalyonu hep görürdüm. Kimseyle konuşmadığı, yıldızların bile bu sırrı duymaktan korkup sustuğu gecelerde gümüş kapağı açar, saatlerce o fotoğraflara bir şeyler fısıldardı. Bir gün cesaretimi toplayıp sorduğumda, bakışlarını benden kaçırmış ve sadece 'Bu madalyon benim hem vatanım hem de mezarım Rafael, onu asla kaybetmemeliyim' demişti." Aşk, bayım, bazen bir insanın vatanı olur; ama o vatandan sürgün edildiğinde, geriye sadece boynunda taşıdığı bir mezar kalır.

​Rafael'in sesi iyice kısıldı, bakışlarını uzaklara, karanlık ve dilsiz taş eve çevirdi. "Bana hep bir Eylül masalı anlatmıştı. Sonu her zaman zemheri kışla biten, imkânsızlıklarla ve duvarlarla örülü bir masal... Madalyondaki adamın bir kahraman olduğunu ama kalbinin geleneklerin ve ailelerin ördüğü duvarların altında ezildiğini söylerdi. Fakat bu anahtar, Melis... Bu anahtardan hiç bahsetmedi. Madalyonun içinde bir kapıyı, belki de gizli bir dünyayı açacak böylesi bir gücün saklı olduğunu ben de bilmiyordum."

​Bana bir adım daha yaklaştı. Şimdi nefeslerimiz birbirine karışıyordu ama aramızdaki kader bağı, bir keman teli gibi gerilmişti; her an kopabilir ya da en acı şarkısını çalabilirydi. Gözlerindeki zümrüt yeşili, suların hırçınlığıyla çalkalanıyordu.

​"Eğer bu anahtar ortaya çıktıysa," dedi, sesi şimdi bir uyarı gibi buz gibiydi. "Hüseyin Enişten bir şeyleri artık gizleyemeyeceğini, geçmişin o derin toprağın altından taştığını anlamış demektir. Bu anahtarın açtığı kapı her neyse... Bizi ya bu mahalleden, bu kapalı kutudan kurtaracak ya da masaldaki gibi ikimizi de yan yana küle çevirecek."

Flütle çalınan bir melodi duyuluyordu.

Yumuşak, süssüz bir melodiydi. Çimenlerin, ağaçların ve ufkun duygusunu taşıyordu. Sanki yıllardır orada bekleyen bir hatırayı uyandırmak için çalınıyordu.

Bazı yerler bizi asla terk etmez.

Sadece zaman geçtikçe daha sessiz, daha uzak ve ulaşılması daha zor hâle gelirlerdi.

Burası da öyle bir yerdi.

Ormanın kenarında, yıllar önce kendi elleriyle astığı iki hamak vardı.. İki kızına ait iki hamak.

Kızları küçükken buraya gelirlerdi. İkisi de aynı anda annelerine seslenirdi.

 *Anne, beni daha yükseğe salla!"

" Hayır anne, önce beni!"

Anne gülerek:

" İkinizi birden nasıl sallayayım ben?"

Sonra bir hamaktan diğerine geçer, önce birini, sonra diğerini iterdi. Kızların kahkahaları ormana yayılırdı.

Bazen ikisi de aynı anda konuşur, anne hangisini dinleyeceğini şaşırırdı.

Ama hiçbirini diğerinden ayırmadı. İkisi de canıydı.

İkisi de nefesiydi.

İkisi de dünyaya geldiği gün hayatına başka bir anlam katmıştı. Anne, iki kızına bakarken dünyanın kendisine verebileceği en büyük mutluluğu verdiğini düşünürdü.

Onların ellerini tuttuğunda bütün korkuları dinerdi.

Birinin başını omzuna yasladığında diğerini de yanına çekerdi. İkisini birden sarardı.

 "Siz benim iki kanadımsınız," derdi.

Kızlar gülerdi.

O zamanlar ölümün ne olduğunu, 

ayrılığın ne kadar ağır olabileceğini bilmiyorlardı. 

Yıllar geçti, kızlar büyüdü.

Hamaklar yerinde kaldı.

Bir zamanlar küçük ayakların sallandığı o hamaklarda artık sessizlik vardı. Anne, her baktığında hâlâ çocuklarını görüyordu. Çocukluğun sesleri bazen eşyalarda saklanır.

Bir oyuncakta.

Eski bir elbisede.

Bir fotoğrafın köşesinde.

Ya da yıllardır aynı yerde duran bir hamakta. Sonra hayat, hiç kimsenin hazırlıklı olmadığı bir yerden vurdu onu.

Kızlarından biri gitti.

Öyle bir gidişti ki...

Anne bunun gerçek olduğuna uzun süre inanamadı.

İnsanın “dayanamam” dediği bir ayrılık varmış. Ve insan, dayanamayacağını söylediği o ayrılığa dayanabiliyor olmakla sınanıyormuş.

Ona beklememesi söylendi. Yine de bekledi. Çünkü anneydi.

Bir annenin kalbine “artık gelmeyecek” demek kolay değildi.

Bir gece yine ormana gitti. Gece yarısına kadar orada kaldı. Lambanın kandil ışığı giderek azalırken orman sessizleşti. Rüzgâr bile yavaşladı.

Kadın iki hamağın karşısında durdu.ikiside boş olmasına rağmen gözleri yalnızca küçük kızının hamağına takılı kaldı. 

Bir zamanlar küçük bedeniyle sallandığı o hamak şimdi sessizce rüzgârla hareket ediyordu.

Kadın elini uzattıp:

" Sen burada olmalıydın," diyerek hamağın ipine dokundu.

"İkiniz de burada olmalıydın," diyerek ağlarken gözlerini kapattı.

Bir anda yıllar öncesine döndü.

İki küçük kız.

İki hamak.

Ve aralarında duran genç bir anne.

Birini sallarken diğeri sabırsızlanıyordu.

" Anne, sıra bende!" 

 "Anne, daha hızlı!"

Kahkahalar... 

Çimen kokusu.

Güneş.

Hayat.

Kadın gözlerini ağlayarak açtığında yine yalnızdı.

 Oturup başını hamağın kenarına yasladı ve uyuyakaldı.

Küçük ayakkabıları onunla bekledi.

Ertesi sabah dünya yine aynıydı.

Güneş doğmuştu. Kuşlar ötüyordu. Ağaçlar rüzgârla sallanıyordu.

Ama onun dünyası sonsuza kadar eksilmişti.

İnsanların görmediği acılar vardı. Yüzünde gülümsemeyle ilerlerken içinde her şey sessizce parçalanabilirdi.

O da gülümsedi, konuştu.

Gündelik işlerini yaptı.

Diğer kızına sarıldı.

Onu kaybetmemek için belki biraz daha sıkı tuttu biliyordu.

Bir çocuğunu kaybetmek için belki daha sıkı tuttu. Biliyordu; bir çocuğunu yalnızca bir insanı kaybetmek değildi.

Birlikte yaşadığın yılları, hayallerini, geleceğini, hatıralarını, kendinden bir parçayı kaybetmekti.

Diğer kızı yanındaydı.

Onu da canından çok seviyordu. Ve insanın kalbinde bir evladın yeri, diğerinin sevgisiyle kapanmıyordu.

Birinin varlığı, diğerinin yokluğunu silmiyordu.

Anne ikisini de aynı kalple seviyordu. Biri yanında nefes alıyordu. Diğeri ise artık yalnızca hatıralarda yaşıyor, sadece enerjisini hisettiriyordu. 

Geceleri yine fotoğrafları açıyordu. Her karede kızının yüzündeki gülümsemeye uzun uzun bakıyordu.

 "Sen mutluydun," diyerek parmaklarını fotoğrafın üzerinde geziniyordu. 

 "Ben ise o mutlu anlarına şimdi gözyaşlarımla dokunuyorum. Seni ne kadar çok özledim, yavrum," diyordu. 

İçinde biriken onca cümleyi ona anlatmak istiyordu.

Yarım kalan onca duyguyu... 

Bir kez sesini duymak.

Bir kez “Nasılsın?” demek istiyor

ama ulaşamıyordu.

Çalmayan bir telefon, cevap vermeyen bir numara ve her geçen gün biraz daha büyüyen bir özlem kalmıştı ona.

İnsan en ulaşamadığı kişiye yanıyordu. Keşke bilseydi.

Keşke kızına, sensizliğin içinde nasıl derin bir boşluk bıraktığını anlatabilseydi. Canının her gün biraz daha nasıl yandığını... 

Kalp nadiren bir anda kırılırdı.

Hayal kırıklıklarıyla, eksikliklerle, kırık sözlerle ve veda etmeye hiç hazırlanmadığımız ayrılıklarla yavaşça kırılırdı.

Onun kalbi ise bir kez kırılmamıştı. Her hatırlayışta yeniden kırılıyordu.

Bir şarkıda, bir fotoğrafta, bir kokuda... 

Bir çocuğun kahkahasında.

Bazen sokakta kızına benzeyen birini gördüğünde...

Bazen telefonu eline alıp onun numarasını aramak istediğinde... 

Bazen de iki hamak arasında durduğunda ve birinin boş olduğunu gördüğünde... 

Bir gün yine ormana gitti.

Bu kez yanında diğer kızı vardı.

İki kadın sessizce yan yana yürüyüp hamakların yanına geldiklerinde ikisi de durdu.

Anne bir süre hiçbir şey söylemedi. Sonra kızının elini tutarak:

"Hatırlıyor musun? Seni ve kardeşini burada salladığım günleri." dedi. 

Kızı başını sallayarak:

"Hatırlıyorum." dedi. 

Anne gülümserken gözlerinden yaşlar da beraberinden boşalıyordu. 

"İkiniz de aynı anda “Anne, beni daha yükseğe salla” derdiniz." 

Sonra anne boş hamağa bakarak.

"Ben ikinizi de canımdan çok sevdim, yavrum," dedi.

Kızı annesinin elini daha sıkı tutarak:

"Biliyorum, anne," dedi. 

"İnsan birini kaybedince diğerini daha az sevmez. Tam tersine... Daha çok sarılmak istiyor. Çünkü hayatın ne kadar kırılgan olduğunu anlıyor." 

Rüzgâr eserken boş hamak hafifçe sallandı. Anne, o an kızının çocukluğundaki kahkahasını duyduğunu sanarak gülümsedi. Gözyaşları yanaklarından akarken...

O günden sonra anne boş hamağı kaldırmadı. kimseye de izin vermedi.

O hamak artık yalnızca bir hamak değildi.

Bir kızın çocukluğuydu.

Bir annenin elleriydi.

İki kardeşin kahkahasıydı.

Ve yarım kalan bir hayatın sessiz tanığıydı.

Her gittiğinde önce iki hamağa bakıyor, birinde hâlâ diğer kızını görüyordu. Ötekinde ise kaybettiği kızını.

Ama artık boşluğu yalnızca acıyla görmüyordu.

Orada sevgiyi de görüyordu.

Çünkü bazı insanlar hayatımızdan gider ama sevgileri asla gitmez.

Bir flüt melodisine dönüşür.

Ağaçların arasından geçen rüzgâra...

Ayın gümüş ışığına... 

Bir fotoğrafın içindeki gülümsemeye ve bazen boş kalan bir hamağın usulca sallanmasına... 

Kadın yıllar sonra bile kızına mektup yazar gibi konuşmaya devam etti.

"Hasretin ne demek olduğunu şimdi çok daha iyi anlıyorum ve yavrumun hasretini çekiyorum."

Gökyüzüne bakarak: " Bir gün ben de bu dünyaya veda edeceğim.

Tıpkı bir rüzgârın dalları usulca terk etmesi gibi... Hiç kimseyi incitmeden. Gürültü koparmadan. Toprağın kokusuna karışacağım.

Yağmurun sesinde beni dinleyin. Bir sabah ansızın camınıza vuran hafif bir esintide... Belki bir çiçeğin yaprağındaki çiğ damlasında... 

Size yalnızca “Ben buradayım” diyeceğim.

Çünkü yavrum sen gittin diye sevgim bitmedi.

Sen gittin diye anneliğim de bitmedi. Ben hâlâ sizin annenizim . Ve siz ikinizde hâlâ benim kızımsın. Biriniz yanımda, biriniz gökyüzünde." 

Kadın son kez boş hamağa baktı.

Sonra diğer hamağa.

İki hamak yan yana duruyordu.

Biri yaşayan kızının çocukluğunu taşıyordu.

Diğeri ise yalnızca hatıraları.

Ama ikisi de aynı annenin sevgisine aitti.

Anne yavaşça yürürken arkasından rüzgâr esti.

Boş hamak hafifçe sallanırken flüt sesi yeniden duyuldu.

Yumuşak, sessiz, uzak... 

Kadın dönüp baktığında kızını hissetti.

Bazı insanlar gitse bile hiçbir zaman gerçekten gitmez.

Bir annenin kalbinde, iki kız çocuğunun yan yana sallandığı o eski yaz günlerinde sonsuza kadar yaşayacaklar.

                 DİLEK SARIKAYA

Menajer :ilayda Can & Dilara sarıkaya

Dr. Günce sabah servise girdiğinde hastaların koridorda sıra olduğunu gördü.

En önde, elinde dosyayla Hasan duruyordu.

“Ne oluyor?” diye sordu.

Hasan ciddi bir ifadeyle:

“Toplantımız var, doktor hanım.”

“Ne toplantısı?”

“Hastanenin yönetim toplantısı.”

Dr. Günce, “Peki, müdür kim?”

Hasan hiç düşünmeden arkasındaki yaşlı adama işaret ederek:

“Cemil Bey,” dedi.

Cemil Bey sandalyesinde oturmuş, elindeki çayı karıştırıyordu.

“Peki, başhekim?”

“Zelal.”

“Ben?”

Hasan bir an durdu ve:

“Sen de hastanesin,” dedi.

Dr. Günce gülmemek için dudaklarını ısırıyordu.

“Peki, toplantıda ne konuşacaksınız?”

Hasan dosyasını açtı.

“Çok önemli üç madde var. Yemekler kötü, televizyon bozuk ve doktor hanım sürekli bizi iyileştirmeye çalışıyor.”

Dr. Günce kaşlarını kaldırarak:

“Peki, bunda ne sorun var?”

Hasan dosyayı kapatıp:

“Bazen insanın iyileşmeye değil, biraz anlaşılmaya ihtiyacı vardır,” dedi.

Dr. Günce, Hasan’a dikkatle bakarak:

“Sen bunu nereden biliyorsun, Hasan?” diye sordu.

Hasan gözlerini hastalara çevirerek:

“İnsan bazen kendi başına gelmeden başkasının derdini anlayamıyor, doktor hanım,” dedi.

Cemil Bey bu sırada çayından höpürdeterek koca bir yudum aldı. Sonra elini kaldırıp ciddi ciddi:

“Ben de yemeklerin kötü olduğunu düşünüyorum,” dedi.

Herkes alkışlamaya başladı.

Dr. Günce kahkahayla gülüyordu, artık tutamamıştı kendini.

O gün hastalar, farkında olmadan toplantıyı gerçekten yapmışlardı.

Yemekler düzeldi.

Televizyon tamir edildi.

Ve Dr. Günce’nin aklında Hasan’ın, “Bazen insanın iyileşmeye değil, biraz anlaşılmaya ihtiyacı vardır,” cümlesi kaldı.

Ertesi sabah Dr. Günce servise girdiğinde yatağının başında sessizce oturan Cemil Bey’i gördü.

“Günaydın, Cemil Bey, nasılsınız?”

Cemil Bey her zamanki gibi:

“İyiyim, doktor hanım,” diye cevap verdi.

Günce dosyasına bakmak için elini uzatırken:

“Gerçekten nasılsınız?” diye sordu.

Cemil Bey gözlerini pencereye çevirip:

“Kızımı çok özledim,” dedi.

Günce dosyayı kapatıp sandalyesini yatağın yanına çekti.

“Anlatmak ister misiniz?” diye sorduğunda Cemil Bey başını çevirip ona baktı.

İşte o an Günce, Hasan’ın ne demek istediğini gerçekten anladı.

Bazı yaraların ilacı vardı.

Bazılarının ise sadece dinlenmeye ihtiyacı vardı.

O günden sonra serviste bir hastaya “Nasılsın?” diye sormadan önce, gerçekten cevabını dinlemeyi öğrendi. Bazen bir insanın ihtiyacı olan şey ilaç değil, karşısına oturup, acele etmeden onu dinleyen biriydi.

Ve Dr. Günce o gün, bazı yaraların tedavi edilmekten önce görülmek istediğini öğrendi.

              DİLEK SARIKAYA 

Menajer :ilayda Can & Dilara sarıkaya 

​Pencerenin aralığından içeri giren hava, perdeleri hafifçe kıpırdatıyor, duvarın üzerindeki gölgeleri yerinden oynatıyordu. Fakat odanın içinde garip bir dinginlik vardı. Sanki burası evin geri kalanından ayrılmış, zamanın biraz daha yavaş aktığı bir yerdi.

​Masanın üzerinde yuvarlak bir kâğıt duruyordu. Kâğıdın tam ortasında ise küçük bir daire vardı. Dairenin çevresinde başka daireler, onların çevresinde kareler, üçgenler ve birbirini tekrar eden ince çizgiler... Desen büyüdükçe karmaşıklaşıyor fakat hiçbir çizgi diğerinin önüne geçmiyordu. Her şey olması gerektiği yerdeydi. Desenin karmaşık olmasına rağmen gözü yormuyordu. Tam tersine, baktıkça gözleri merkeze doğru çekiliyordu.

​Çizgilerin arasında küçük semboller vardı. Bazıları çiçeklere, bazıları kapılara, bazılarıysa daha önce hiç görmediği şekillere benziyordu. Bütün bu işaretlerin gelişigüzel yerleştirilmediğini düşündü. Mandalanın merkezinden dışarıya doğru baktığında bir dünya görüyordu. Dışarıdan merkeze baktığında ise başka bir şey... Kendine benzeyen bir şey.

​Bu tür desenlere Hindistan ve Tibet'teki eski tapınaklarda rastlandığını biliordu. Yüzyıllardır insanlar bunları yalnızca güzel oldukları için çizmemişlerdi. Mandala, onlar için düzenin bir tasviriydi. Evrenin, insanın ve zihnin birbirinden tamamen ayrı olmadığını anlatan sessiz bir harita...

​Fakat onu asıl etkileyen şey, bu haritanın tamamlandığında sonsuza kadar korunmamasıydı. Bazı mandalalar günlerce süren bir çalışmanın ardından kumların üzerinden yavaşça dağıtılıyordu. Onca emek ve sabır... Tek bir hareketle yok oluşu. Bunu düşündüğünde içinde tanımlayamadığı bir duygu oluşuyordu. Belki de mandalanın anlamı tam olarak buydu: Bir şeyi kusursuz hâle getirmek için uğraşırken onun sonsuza kadar kalacağına inanmamak.

​İnsan da böyleydi. Hayatı boyunca kendinden parçalar topluyor, bazılarını saklıyor, bazılarını unutuyor, bazılarını da hiç kimsenin görmemesi için derinlere gömüyordu. Sonra bir gün, hiç beklemediği bir anda, bütün o parçalar karşısına çıkıyordu. Mandalanın da böyle bir tarafı vardı. İnsan çizdikçe kendinden bir şeyler bırakıyordu. Bazen seçtiği renklerde, bazen tekrar tekrar çizdiği bir çizgide, bazen de boş bıraktığı yerde...

​Belki de bu yüzden psikologlar ve sanat terapistleri yıllar içinde mandalalara farklı bir gözle bakmaya başlamıştı. Çünkü insan her zaman konuşarak anlatmıyordu kendini. Bazı şeylerin kelimesi yoktu. Bazı korkuların adı konulamıyordu. Bazı anılar anlatılmak için değil, yalnızca bir şekilde dışarı çıkarılmak için bekliyordu.

​Elindeki kalemi kâğıdın üzerine bıraktı. İlk çizgiyi nereye çekeceğini bilmiyordu. Sonra merkezdeki küçük daireye baktı. O kadar küçüktü ki bütün o büyük desenin içinde kaybolup gitmesi gerekirdi. Ama gitmiyordu. Tam tersine, her şey onun etrafında kurulmuştu.

​Belki de mesele, hayatındaki bütün parçaları düzene sokmak değildi. Belki mesele, bütün o karmaşanın ortasında kendine ait bir merkez bulabilmekti.

​DİLEK SARIKAYA

​Menajer: İlayda Can & Dilara Sarıkaya

​Eğer her şey yaşanıp bittiyse, her feryat dindiyse bu anahtar neden hâlâ birinin elinde, taze ve tehlikeli bir umut gibi inatla saklanıyordu? Neden paslanıp toprak olup gitmemişti de küçük bir dokunuşla, tek bir bakışla parlayabiliyordu?

​Anahtarın, madalyonun ince ve yıpranmış zincirinden yavaşça kurtulurken çıkardığı hafif metalik ses, odanın sessizliğinde adeta bir çığlık gibi yankılandı. Pirinçten yapılmış, ucu zamanın nemi ve rutubetiyle hafifçe kararmış dilsiz metal parçası şimdi avucumda, kaderimin kaçınılmaz bir parçası gibi duruyordu. Üzerinde hiçbir işaret, hiçbir isim, hiçbir gizli yol haritası yoktu; ama taşıdığı sarsıcı gizem, bilinen tüm haritalardan daha büyüktü. Onu parmaklarımın arasında yavaşça çevirirken metalin kendine has, eski zamanları ve hatta hafifçe taze kanı andıran soğuk kokusunu duydum. Bahsi geçen anahtar heybetli bir konak kapısını açacak kadar büyük değildi; daha çok bir kalbe, mahrem bir hatıraya, kimsenin girmeye cesaret edemediği yasak bir odaya giden yolu inatla koruyor gibiydi. Belki gizli bir çalışma masası çekmecesi, belki teyzemin çeyiz sandığının en dibindeki eski bir mücevher kutusu ya da taş evin rutubetli duvarları içine, gevşemiş bir tuğlanın arkasına gizlenmiş kimsenin bilmediği küçük, ahşap bir bölme...

​İçimi kemiren kuşku, zehirli bir sarmaşık gibi damarlarıma yayıldıkça nefesim daralıyor, odadaki oksijenin tamamen tükendiğini hissediyordum. Hüseyin eniştemin geçen gün taş evin kapısında, çökmüş omuzları ve etrafı kollayan tekinsiz bakışlarıyla ne işi vardı? Bahsi geçen otoriter adamı sarsan o büyük şey neydi? Ve bu anahtar, Rovinda’nın madalyonunda saklıysa, eniştem onca yıl sustuktan sonra neden onu bugün saklandığı karanlık dehlizden, kalbinin üzerindeki cepten fırtınayla çıkarmıştı? Yoksa geçmiş, sandığımız gibi sadece eski hatıralarda ve tozlu raflarda değil, evin soğuk taşları arasında hâlâ canlı, aç ve tehlikeli bir organizma gibi sinsice nefes mi alıyordu? Karanlıkta lambanın cılız ışığıyla parlayan küçük anahtara bakarken sesim odanın sessizliğinde ürkütücü bir yankıyla tınladı:

​“Sen neyin kapısını tutuyorsun? Ve ben kapıyı açtığımda, altından çıkacak çıplak, parçalayıcı gerçeğe gerçekten hazır mıyım?”

​Anahtarın soğukluğu parmak uçlarımdan başlayarak ruhuma, oradan da kemiklerime sızarken asıl ürkütücü olanın bu metal parçası değil, zamanın amansız ve geri dönülmez akışı olduğunu bir kez daha fark ettim. Neden şimdi? Neden bunca yıl sonra, yine bir eylül vakti, yapraklar ölüm renklerine bürünmüşken Rovinda bu topraklara, bu lanetli mahalleye geri dönmüştü? İstanbul’un bu eski, yorgun mahallesinde hiçbir şey tesadüf olamazdı; burada rüzgâr bile gizli bir amaca hizmet eder, sokaklar adımların nereye basacağını fısıldardı.

​Garipti... Onların fırtınalı, yasak ve yarım kalan aşklarının başladığı yaşlardaydık Rafael ile. Aynı yaşlardaydık, aynı sokakların tozunu yutuyor, aynı fırından çıkan ekmeğin sıcak kokusunu soluyorduk. Aynı hüzünlü mevsimin tam kalbindeydik ve en kötüsü de aynı imkânsızlığın kıyısında, dipsiz bir uçuruma el ele, korkuyla bakıyorduk. Sanki tarih, otuz yıl önceki tozlu, kanlı ve gözyaşı kokan sayfayı yeniden açmış; yarım kalan acı cümleyi bizim ellerimizle, bizim taze gözyaşlarımızla tamamlamaya karar vermişti. Kader bazen yeni sayfalar yazmaz; sadece eski yaraları, hiç tanımayan ellerin üzerine yeniden açar.

​Bu nasıl bir kaderin tecellisi, nasıl bir tesadüfün acımasızlığıydı? Biz, onların geçmişte yarım bıraktığı günahların bedelini ödemek için mi seçilmiştik?

​Onlar yenilmişti; mahalle baskısına, köhne ve paslanmış geleneklere, farklı kültürlerin ve inançların yarattığı görünmez ama yıkılmaz duvarlara boyun eğmişlerdi. Rovinda gitmiş, arkasında koca bir boşluk ve kapanmayan derin yaralar bırakmıştı; eniştem ise o günden beri yaşayan bir ölü gibi, her lokması boğazında kalan derin bir suskunluğa gömülmüştü. Şimdi yıllar sonra ansızın, bir hayalet gibi dönen kadın sadece geçmişin hesabını sormaya mı gelmişti, yoksa bizim de Rafael ile aynı uçurumdan, aynı sessizlikle düşüşümüzü izlemek için mi oradaydı? Bizim hikâyemiz de onlarınki gibi bir kül yığınıyla mı son bulacaktı?

​Gözlerimi odanın zifiri karanlığına diktim. Cebimdeki anahtarın sadece bir çekmeceyi değil, bu tekerrür eden kaderin paslı zincirini de kırabileceğini umuyordum. Belki de bu metal parçası, bize dayatılan makûs talihi tersine çevirmenin tek yoluydu. Ama bir yandan da iliklerime kadar korkuyordum; ya bu anahtar bizi bu mahalleden ve bu imkânsızlıktan kurtarmak için değil de söndüremeyeceğimiz daha büyük bir yangını, tüm aileyi kül edecek bir felaketi başlatmak için oradaysa?

​O gece anladım; bazı kapılar içindekiler dışarı çıkmasın diye değil, dışarıdakiler o karanlığa bulaşmasın diye kilitlenirdi. Ve ben, elimdeki anahtarla sınırı geçmek, karanlığa gözümü kırpmadan adım atmak üzereydim.

​Doğanın bir parçası olduğunu hatırlıyor, hatta tamamen ona ait olmak için yaban hayatı yaşamayı bile düşünüyordu. Ama elbette bunu yaparsa hayatta kalamazdı. O burada yaşayamazdı, en fazla birkaç gün dayanabilirdi. Çünkü hayatta her şeye sahip olarak, hiçbir iş yapmadan, yalnızca emirler vererek yaşamıştı. Burada kime emir verecek, işlerini kime yaptıracaktı ki? Bunu gerçek hayatta yapamayacağını biliyordu. Bu yüzden bunu sadece düşlerinde yaşıyordu. Geceleri uyumadan önce kendisini bu ormanda yaşarken hayal ediyordu. Hayallerinde ormandaki gölün yanında küçük bir kulübesi ve kulübenin içinde birkaç eşyası oluyordu. Beslenmek için ise bir sürü bitki ve meyve... Yalnızca bunlarla beslenmiyordu. Hayvanlarla konuşuyor, onlarla arkadaşlık yapıyordu. Doğanın ta kendisi oluyordu. Bir süre sonra uykuya dalıyor, uyanınca da bütün hayalleri yok oluyordu.

​Biraz sonra hayallerini başka bir şey bozdu. Durdu. Karşıda, ağaçların arasında biri vardı. Ağır adımlarla yürüyordu. Markel kaşlarını kaldırdı. Bu bir kadındı ve tek başına bu ormanda yürüyüş yapmaya gelmişti. Buna şaşırdı çünkü kasabanın kuralları gereği kadınlar asla tek başlarına dışarı çıkmazlardı. Markel kadının olduğu yere doğru ilerledi. Kadın hâlâ ağaçların arasında yürüyordu. Markel ise yoldaydı. Kadın ilk bakışta bir hayaleti andırıyordu. Üzerinde uzun, siyah tül bir elbise vardı ve yere kadar uzanan siyah saçları vardı. Markel kadının yüzünü çok merak ediyordu. Ona seslendi:

​— Affedersiniz, bakar mısınız?

​Kadın durdu, ağır ağır başını çevirip ona baktı. Markel şaşkınlıkla donup kaldı. Kadının saçları ve elbisesi ne kadar siyahsa yüzü o kadar aydınlıktı. Resmen parıl parıl parlıyordu. Bakışları kalbini delip geçiyordu. Markel'in midesi yanmaya başladı. Kadın ona cevap vermedi. Markel yoldan çıkıp ağaçların arasına daldı ve kadına biraz daha yaklaştı.

​— Sakıncası yoksa size eşlik edebilir miyim? Yalnız yakalanırsanız ceza alabilirsiniz. Bunun olmasını istemem.

​Kadın gülümsedi ve başını "evet" anlamında salladı. Sonra önüne döndü ve yürümeye devam etti. Markel de onun yanında yürüyordu.

​— Buraya her gün geliyorum ama sizi ilk kez görüyorum. Siz düzenli olarak mı geliyorsunuz?

​— Bazen, dedi kadın. Ses tonu Markel'in kalbine ok gibi saplandı.

​— Öyle mi? Ben aslında her gün geliyorum, yalnız...

​— Öyle mi?

​— Eğer isterseniz bundan sonra yürüyüşe beraber çıkabiliriz.

​— Eşiniz sizinle gelmiyor mu?

​Markel durakaldı. Kadına evli olduğunu söylemeyecekti. Bunu yapsaydı kadın zaten bir süre sonra öğrenecekti çünkü burası küçük bir kasabaydı ve hiçbir şey gizli kalmıyordu. En azından ortaya çıkana kadar bu melek gibi kadınla beraber olabilirdi. Ama belli ki kasaba onun sandığından daha küçüktü. Kadın onun evli olduğunu zaten biliyordu.

​— O biraz şey... Böyle şeyleri sevmez, daha çok uyumayı sever.

​— Siz uyumayı sevmez misiniz?

​— Severim tabii. Aslında bu biraz saçma bir cümle oldu. Uyumadan yaşayamayız sonuçta.

​— Ben yaşayabilirim, dedi kadın ona bakıp gülümseyerek.

​Markel kadına baktı, bilinçsizce sırıttı ama bir yandan da kadının ne demek istediğini anlamaya çalışıyordu. Kadın gayet dinç ve sağlıklı görünüyordu. Uyumayan bir insan böyle görünemezdi.

​— Nasıl yani? Siz uyumadan kaç gün dayanabiliyorsunuz?

​— Ben hiç uyumam, dedi kadın ve tekrar önüne döndü.

​Markel kahkaha attı.

​— Evet, bu çok komikti, diye geveledi ama kadın bunu umursamadı.

​Biraz sonra gölün kenarına geldiler. Kadın ona döndü.

​— Artık eve gitmem gerek.

​— Sizi evinize bırakayım.

​— Hayır, evimi öğrenmeyi istemezsiniz.

​— Neden?

​— Buradan uzaklaşın, dedi kadın ve gölün kenarında yürümeye başladı.

​Markel ise kadının arkasından bakmakla yetindi. Şu an deli gibi merak ettiği şey, kadının son söyledikleriydi. Neden onun evini öğrenmeyi istemeyeceğini söylemişti? Ne saklıyordu? Gizli sırrı neydi? Aile... Markel'in aklına direkt bu geldi. Belli ki kadının korkunç bir ailesi vardı ve Markel'i görürlerse iyi şeyler olmayacaktı. Ya da belki de daha farklı bir sebep... Belki de bu melek gibi kadın bir harabede yaşıyordu ve Markel'in bunu görmesini istememişti. Bundan utanmıştı.

​Markel onun bu isteğine saygı duydu ve onun peşinden gitmedi. Ama onu nasıl unutacağını bilmiyordu. Bir daha ne zaman ve nerede görecekti? Bir daha ne zaman konuşacaklardı? Hiçbir şey bilmiyordu. Bu bilinmezlik ve merak duygusu onu yiyip bitiriyordu. Sadece birkaç dakika önce tanıdığı bu kadını neden bu kadar çok merak ettiğini bilmiyordu. Ne oluyordu böyle? Yoksa hayatının aşkı olduğunu sandığı karısını aldatmak üzere miydi? Yoksa başka birine, hem de hiç tanımadığı bir kadına mı âşık olmak üzereydi?

​Markel derin derin nefes aldı ve kendisini sakinleştirmeye çalışarak oradan uzaklaştı. Eve vardığında karısı yataktan henüz yeni kalkmıştı. Üzerini değiştirmiş, saçlarını yapmış, şimdi de makyajıyla ilgileniyordu. Markel onun makyajsız, doğal hâlini daha çok beğeniyordu ama karısını doğallığa asla ikna edemiyordu. Makyajdan asla vazgeçmiyordu. Markel de üzerini değiştirdikten sonra beraber kahvaltı sofrasına geçtiler. Karısı sofrada bir yandan kahvaltısını ediyor, bir yandan da magazin dergilerine göz gezdiriyordu. Markel'in yüzüne bile bakmıyordu.

​Markel sabah yürüyüşündeki kadını hatırladı. Hâlâ onu düşünüyordu. Onu bir türlü aklından çıkaramıyordu. Onu bir daha nasıl bulacak, bir daha nerede görecekti bilmiyordu. Kadın ona bazı sabahlar yürüyüşe çıktığını söylemişti ama Markel oraya her sabah gitmesine rağmen onu ilk kez görmüştü. Ayrıca kadın, evini öğrenmemesi için onun gitmesini beklemişti. Markel bundan sonraü rotasını değiştirecekti. Artık göl kenarına gidecekti. Kadın muhtemelen oralarda bir yerlerde yaşıyordu.

​Tüm dikkatini karısının sesi bozdu:

​— Bugün alışverişe çıkacağım, uşağa biraz para ver.

​Markel göz ucuyla ona baktı.

​— İyi de daha üç gün önce çıktın alışverişe.

​Karısı başını dergiden kaldırıp ona baktı. Meydan okuyan bir bakıştı bu. Karısı ne kadar güzelse, ne kadar saf ve masum görünse de karakteri bunun tam tersiydi. Ama Markel güzelliğinden ve zarafetinden dolayı, yanına yakıştığından ve kendisine uygun bir eş olduğundan dolayı onunla evliliğini sürdürüyordu. Aksi hâlde beraber bir hayat yaşanacak bir insan kesinlikle değildi. Ama Markel buna katlanmak zorundaydı. Sonuçta bu onun için bir itibar meselesiydi. Onu sırf güzelliğinden ve zarafetinden dolayı seviyordu. O kadar uyurken daha saf ve masum oluyordu. Markel onun her zaman uyumasını, hiç uyanmamasını diliyordu ama bunun için onun ölmesi gerekirdi.

​— Ne zaman ne yapacağımı sana soracak değilim, dedi karısı diklenerek.

​Markel derin bir iç çekti. Buna verecek tek bir cevabı vardı:

​— Nasıl istersen.

​Karısı onun yüzüne bile bakmadan kahvaltısını bitirdi. Sonra hazırlanıp evden ayrıldı. Markel ise kalan tüm günü şöminenin başında şarap içerek geçirmişti. Havanın kararmaya başladığını ise hizmetçiler akşam yemeğini hazırlayınca fark etmişti. Ama karısı hâlâ eve gelmemişti. Markel karısının nerede olduğunu sorunca hizmetçilerden biri onun şehirde kadın arkadaşlarıyla akşam yemeği yediğini, bu yüzden Markel'in bu akşam yemekte yalnız olacağını söylemişti.

​Markel bilinçsizce sırıttı. Onu her zaman sofrada görmek isteyen ama bu akşam ondan habersiz bir şekilde arkadaşlarıyla randevuya çıkan bu kadına artık katlanmak zorunda olmadığını anlamaya başladı. Ondan daha anlayışlı, daha kibar, daha nazik kadınlar vardı. Markel artık bu evliliğe tahammül edemiyordu. Ne diye başkalarına gösteriş yapmak için onu para kasasından başka bir eşya olarak görmeyen bir kadına katlanmak zorundaydı ki? Buna katlanmayacaktı. Bu işi bitirmeye karar vermişti.

​Gece olduğunda yatağına girdi. Karısı da yatak odasına girdi ve elindeki alışveriş poşetlerini bir kenara bırakıp üzerini değiştirdi. Markel ile hiç ilgilenmedi. Banyoya girdi, duş aldı ve sonra odaya, yatağa girdi. Markel bütün gece uyumadı. Sabah olması için sabırsızlanıyordu. O göle gidecek ve o kadını bulmaya çalışacaktı.

​Gün ağarmaya başladığında Markel yataktan çıktı. Karısı hâlâ uyuyordu. Sabah kahvesini bile içmeden, sadece yüzünü yıkayıp yürüyüş kıyafetlerini giydi ve evden ayrıldı. Orman yoluna girdiğinde gölü görelim diye etrafına çok dikkatli bakıyordu. Kadını gördüğünü hatırladığı bir yere gelmişti. Patika yoldan çıkıp ağaçların arasına daldı ve yürümeye devam etti. Kadın ile buradan ağaçların arasında dümdüz yürüdüğünü hatırlıyordu. Yürümeye devam etti ve sonunda gölü buldu. Etrafına bakındı ama kadın ortalıkta görünmüyordu.

​Biraz sonra omzuna dokunan bir elle irkildi. Arkasına döndüğünde onu gördü. Kadın orada durmuş, gülümseyerek Markel'e bakıyordu. Markel de ona gülümsedi.

​— Ah, merhaba. Ben şey...

​— Beni arıyordun, diyerek onun sözünü kesti kadın.

​Markel kaşlarını kaldırdı.

​— Aslında evet, sizi arıyordum.

​— İşte buradayım, dedi kadın ve suya doğru yürümeye başladı. Ayak bileklerine kadar suyun içine girdiğinde durup Markel'e döndü ve gülümseyerek devam etti:

​— Evimi arıyordun, öyle değil mi?

​Markel yutkundu. Verecek bir cevap bulamadı. Kadının onu bir sapık gibi görmesini istemiyordu.

​— Ben sadece...

​Kadın ona döndü:

​— Gün batımına kadar burada kalırsan seni evime davet ederim. Bunun için kısa bir yürüyüş gerekecek.

​Markel gözlerini kocaman açtı.

​— Gerçekten mi? diye sordu heyecanla.

​— Tabii.

​— Tamam, tamam. Ben burada bekleyeceğim, dedi Markel sabırsızlıkla.

​Kadın oradan uzaklaştığında Markel arkasından bakakaldı. Neden gün batımını beklemesi gerektiğini anlamamıştı. Gün batımına daha çok zaman vardı ama burada bekleyecekti. Kadın ona evine gitmek için kısa bir yürüyüş gerektiğini söylemişti. Evi buraya çok yakın bir yerde olmalıydı ama Markel etrafında hiçbir ev görmüyordu. Burada göl ve ağaçlardan başka hiçbir şey yoktu.

​Markel bir kenara geçip oturdu ve gün batımını beklemeye başladı. Bu sırada uyuyakalmıştı. Gözlerini açtığında tuhaf bir şey fark etti. Gökyüzü pembemsi bir renkteydi. Bu da etrafın pembe bir görüntüye sahip olmasına neden oluyordu. Markel şaşırdı ama bu muhteşem doğa olayının tadını çıkarmak istedi. Bir süre sonra göl yüzeyi bu kez kırmızıya dönmeye başladı ve kırmızı renk biraz daha koyulaştığında Markel bir şeyler fark etti. Bu sıradan bir doğa olayı değildi. Bu başka bir şeydi.

​Oturduğu yerden kalkıp etrafa bakındı. Her yer kırmızıydı. Göl bile... Bir süre sonra durgun gölde bir hareketlilik oldu. Markel suya biraz daha yaklaşıp göle dikkat kesildi. O sırada suyun üzerine çıkan siyah bir şey dikkatini çekti. Biraz sonra bu şeyin aslında onu evine davet eden kadının ta kendisi olduğunu fark etti. Markel şaşkınlıktan donup kalmıştı.

​— Neler oluyor? diye sordu Markel. Kadının yalnızca başı görünüyordu.

​— Buraya gel. Sadece kısa bir yürüyüş, dedi kadın büyüleyici bir sesle.

​Markel'in aklından bir anda binlerce düşünce geçti. Karısı da bu düşüncelerin içindeydi ama hepsini kafasından silip attı. O kadını istiyordu. Sonunun ne olacağı umurunda bile değildi.

​Markel kan kırmızısı göle girdi. Beline kadar suya girdiğinde başını kaldırıp son bir kez etrafına bakındı. Demek kadının evi burasıydı. Bu göldü ve evine girebilmesi için gün batımı gerekiyordu. Gökyüzü ve göl kırmızıya dönmeliydi. Kadın ancak bu şekilde evine gidebiliyordu.

​Kadının başı suyun altında gözden kaybolduğunda Markel de kendisini suya bıraktı ve o da gözden kayboldu. Artık kırmızı gölde kadının olmuştu. Biraz sonra hava tamamen karardı ve göl de diğer her yer gibi karanlığa gömüldü.

 Saf olanın yolculuğu, yıllardır dağın eteğinde sessizce duran bir taşla başlar. Taş, rüzgâra bile ses çıkarmaz; dağa tutunduğu yerden ayrılmaz. Yolculuk da zaten bu derin sessizlikle başlar.

 Kimi insan sevgiyi büyük sözlerde, yeminlerde arar. Sesini yükseltip dağları inlettiğinde sevginin büyüdüğünü sanır. Oysa bahar geldiğinde toprak susar ama tohumu büyütür. Gökyüzü bulutla dolar, fırtına kopar ama yağmur toprağa değdiğinde konuşmaz; sadece düşer ve can verir. Saf olanın yolculuğu bu sessiz düşüşle başlar.

İçten gelen duygu, ormandaki bir çiçeğin güneşe dönmesi gibidir. Çiçek kimseye sevdiğini söylemez, sadece boynunu ışığa uzatır. Arı, çiçeğin özüne kimseye duyurmadan konar. Bu yolculukta ne sevgi dildedir ne de büyük bir vaat vardır. Her şey öylesine saf ve sadedir ki dışarıdan bakıldığında sadece huzur görülür.

Peki yolculuğun yönü nedir ?

İçte sessizce büyüyüp kayayı aşındıran sular gibi olmak mı, yoksa yeryüzünü ıslatan yağmur gibi dışa vurmak mı?

Saf olanın yolculuğu ne tamamen susmaktır ne de durmaksızın konuşmaktır. Gönülden gelen sesin bir anlamı olması için önce kalpte birikmesi gerekir. İçindeki sevdalı nefes, bazen bir duvara yaslanıp bekleyen bir yolcunun hâlidir; bazen de bir yaprağın rüzgârla fısıldaşması.

Yeryüzü dağlarıyla taşlarıyla susmayı bilir, gökyüzü bulutlarıyla dolup taşmayı. İnsan da böyledir. Saf olanın yolculuğu ne içe gömülüp unutulan bir sırdır ne de rüzgârda savrulan boş bir ses. O yolculuk, içteki sessizliğin dışarıya dökülen en sade hâlidir. Toprağın suya, çiçeğin bahara kavuştuğu an gibidir. İnsan sevdiğinde ne çok konuşmaya ihtiyaç duyar ne de tamamen susmaya; kalbinin atışı yettiği sürece yolculuk devam eder.

​Paslı bahçe kapısının eşiğinde, demir parmaklıkların, yabani sarmaşıkların ve yıllanmış rutubetin tam dibinde durduğumda, kurumuş eylül yapraklarının arasına saklanmış gümüş bir parıltı yeniden gözümü aldı. Eğilip metalin soğukluğuna dokunduğumda, ağır ve buz gibi madalyon avucumun içine ürkütücü bir son nefes gibi düştü. Avucumdaki gümüşün ağırlığı, sadece gramlarla ölçülemeyecek kadar büyüktü; sanki tüm mahallenin yıllardır sustuğu ne varsa, bu küçük yuvarlak metalin içine sığdırılmıştı. Yüzeyinde ince bir işçilikle, neredeyse büyük bir öfkeyle kazınmış gibi duran sert hatlı, otoriter bir "H" harfi vardı. Zincirin ucunda sallanan minik, pirinç bir anahtar, dilsiz bir şahit gibi parmaklarıma dolandı. Kalbim, göğüs kafesimi parçalamak isteyen yaralı bir kuş gibi göğsümü zorlarken; madalyonun kapağını tırnağımla, sanki yasak bir mezarı aralar gibi titreyerek açtım. Zamanın sararttığı ama pürüzsüz kalmış iki küçük portreyle karşılaştım.

​Sol taraftaki genç adam, hayatım boyunca tanıdığımı sandığım kimseye benzemiyordu. Bakışlarında fırtınalı, dizginlenemez ve biraz da korkutucu bir tutku gizliydi. O gözlerde, Hüseyin eniştemin o bildiğim, akşam yemeklerinde masaya çöken ağırbaşlı, ezik hüzünlerinden tek bir iz bile yoktu. Karşımdaki yüz, eniştemin hiç anlatmadığı, belki de bizzat kendisinin bile hafızasından silmek istediği o vahşi, günahkâr gençliği miydi? Sağdaki kadın ise soluk bir sis bulutunun içinden bana gülümsüyor gibiydi; dudaklarında hem tehlikeli bir davet hem de derin bir keder vardı. Boynunda ise şimdi ellerimin arasında, tenimi bir kor gibi yakan bu madalyonun aynısı asılıydı. Onlar kimdi? Hayatım boyunca tanıdığımı sandığım o durağan insanların, bu yabancı ve tutkulu yüzlerle ne bağı vardı? Bulduğum madalyon, gömülü bir mezarın ilk taşı mıydı, yoksa uyanmaması gereken bir lanetin, yüzyıllık bir sürgünün başlangıcı mı? Geçmiş, toprağın altına alelacele gömülen bir ölü gibidir; ne kadar derine gömersen göm, bir eylül yağmuruyla yeniden yüzeye çıkar.

​Tam o esnada, sokağın o kof ve ağır sessizliğini Rafael’in sesi, sanki havayı ikiye bölen bir kırbaç gibi aniden yardı:

​"Melis! Neden bu evin önündesin?"

​Sanki büyük bir cinayet işlerken suçüstü yakalanmışım gibi sarsıldım. Panikle madalyonu ve uğursuz, pirinç anahtarı hırkamın en derin cebine tıktım. Yakalanma korkusu, teyzemin mutfaktaki o ürkütücü uyarıları, eniştemin koridordaki sert, suçlu bakışları... Hepsi zihnimdeki savunma duvarlarını birer birer yıktı. Dudaklarımdan, hiçbir mantık süzgecinden geçmemiş, tamamen savunmasız ve çıplak bir cümle döküldü. Gözlerimi Rafael’in o zümrüt yeşili, meraklı ve aynı zamanda şüpheyle kısılan derin bakışlarına diktim; sesimdeki titremeyi bastırmaya çalışarak, neredeyse bir yalvarışla fısıldadım:

​"Sadece... Seni görmek istedim."

​Kendi sesim bile kulaklarıma yabancı bir melodi, bir başkasının feryadı gibi gelmişti. Bir yalan mıydı bu, yoksa madalyonun bana verdiği sarsıcı dehşetin içinde sığındığım tek ve devasa gerçek miydi?

​Rafael’in yüzündeki sert ve sorgulayıcı ifade, bir saniyeliğine tamamen dağıldı; bakışlarında şaşkınlık, minnet ve keder arasında ince, görünmez bir köprü kuruldu. Adımını bana doğru atacak gibi oldu ama taş evin, Rovinda’nın pencerelerinden sızan görünmez gölgesi hâlâ ikimizin üzerine karanlık bir kefen gibi düşüyordu.

​O an, parmaklarımın cebimdeki anahtara değmesiyle bir şeyi daha fark ettim; elimdeki madalyon sadece geçmişin kilitli kapılarını değil, bizim de henüz mürekkebi kurumamış kaderimizin kilidini açmıştı. Gizemli anahtar artık bendeydi ve artık hiçbir şey, pencerelerin ardındaki masumiyet kadar temiz kalmayacaktı. Eylül, artık sadece hüzün değil, bir yangın mevsimiydi.

Her şey Leavenworth’e ilk geldiğim günlerde başladı. Kafa dinlemek, yaşanmış yorgunluğumu dindirmek için seçip geldiğim bu yer, temeli sadece üç kat taşıyacak hayat apartmanıma yüzlerce kat bindirmişti. Yaşadıklarımı başkalarına anlatamazdım. Herkes delirdiğimi ya da aklımı kaçırdığımı düşünecekti.

Leavenworth Lisesinde öğretmenliğimin ilk günüydü. O gün erkenden kalkıp hazırlanmış ve heyecanla kahvemi yudumlarken, yeni başlangıcımın bana çok güzel şeyler getireceğine inanarak kendi kendime gülümsüyordum. Çehremde beliren o gülümseyiş, o günden sonra bir daha bana uğramadı.

O gün işe başlayacağım günü asla unutamam. Sabah hızla giyinmiş ve beş dakika uzaklıktaki Leavenworth Lisesine gitmek için yola çıkmıştım. Kaldığım evin sokağından hemen köşeyi dönünce, iki tarafı ağaçlarla sıralı bir yol karşıma çıkmıştı. Hafif esen okyanus meltemi saçlarıma karışmış, bir o tarafa bir bu tarafa uçuşmasına sebep olmuştu. Hızlı bir şekilde yürürken elimdeki saç lastiğiyle saçlarımı topladım.

Yolun sonuna geldiğimde kafamı kaldırdım. Karşımda heybetli bir yapı duruyordu. Eski Barok mimarisiyle yapılmış binanın sütunları arasında, yer yer melek heykelleri ve garip şekillerde, değişik hayvan heykelleri yer almaktaydı. Bina saçakları ince taş oymalarıyla bezenmişti. Üç blok bina, sanki birleşmiş tek bir yapı gibi duruyordu. Arkasını yoğun ağaçlarla kaplı Ember Forest ormanına dayamış, öylece ihtişamıyla ortada duruyordu.

Yalnız, girişte merdivenlerin her iki tarafında bulunan aslan heykelleri oldukça ürkütücüydü. Duvarlara gizlenmiş hayvan figürleri pek de sevimli değildi. Sütunlardaki melek heykellerinde hem kanat vardı hem de boynuz. Bu bana çok garip gelmişti. Bu heykeller melekleri mi, yoksa şeytanı mı temsil ediyordu? İçimi bir kasvet sardı.

Sabah henüz erken olduğundan öğrenciler tek tek geliyorlardı. Merdiven basamaklarından çıkınca, daha önce tanıştığım okul müdiresi Bayan Elisa Miller karşımda duruyordu. Sert, uzun bir yüze sahip olan kadın saçlarını topuz yapmıştı. Oldukça zayıf ve uzun boylu bir kadındı. Makyajsız yüzünde donuk bir ifade vardı. Sadece kırmızı bir ruj sürmüştü. Oldukça itici bakışlarının altında kırmızı ruj çok sırıtıyordu.

Kendisine yaklaşıp:

— Günaydın, Bayan Elisa!

— Günaydın, dedi.

Sert ve soğuk bir sesi vardı.

İçeri girdiğimde karanlık, kasvetli bir hava vardı. Birkaç öğrenci sabah erken gelmiş, koridorlarda dolaşıyordu. Dikkatimi çeken şey, okul koridorlarında hiç ses olmamasıydı. Çocuklar sanki birer robot gibi dolanıyorlardı. Bu bana normal gelmemişti.

Daha önce çalıştığım okullarda gürültüden yerimizde duramıyorduk. Çocukların koşturmaları, bağırışları okul dışına taşar, ta ötelere giderdi. Buradaki öğrencilerin bakışları bile boş ve donuktu. Sadece sana bakıp başlarını eğerek selam veriyor ve çekip gidiyorlardı.

Birinci kattaki öğretmenler odasına girdim. İçerisi doluydu. Herkese selam verip kendimi tanıttım.

— Merhaba! Ben Sally Brown. Okulun yeni tarih öğretmeniyim.

İçerideki topluluktan sessiz bir şekilde karşılık verenler oldu. Daha sonra bana ayrılan masama geçtim. Yanımda getirdiğim kitap ve defterlerimi çıkarıp masanın üstüne koydum.

İşte o gün, benim hikâyemin başladığı gündü.

Okul sorumlusu olan Bayan Sandra yanıma geldi.

— Şey... Öncelikle hoş geldiniz, Bayan Sally. Umarım okulumuzdan memnun kalırsınız.

Bunu söylerken etrafına şöyle bir bakış attı. Sonra elindeki anahtarı bana uzatarak kısık bir sesle:

— Bayan Sally, bu anahtar bizim kütüphanemizin anahtarıdır. Genelde tarih öğretmenleri kütüphanemizden sorumludur. Eski öğretmenimiz emekli olmuştu. Siz yeni geldiğiniz için size teslim ediyorum, dedi.

Çarçabuk anahtarı elime tutuşturup hemen uzaklaştı. Birkaç soru soracaktım ki o kadar hızlı kaçtı ki ağzımdan çıkan kelimeler öylece havada kaldı.

İlk dersime girdiğimde sınıftaki öğrenci sayısının çok az olduğunu gördüm. Eski ve karanlık perdeleri olan bu sınıf, olduğundan daha kasvetli görünüyordu. Bu havayı teneffüs eden öğrenciler de sanki bundan etkilenmiş gibi başları önde, dersi sessizce dinliyorlardı.

Dersi anlatırken arada, “Sorusu olan var mı?” diye sorduğumda sınıfta çıt çıkmıyordu. Sanki sınıfta sadece ben vardım. Kendi kendime ders anlatıyordum. O kadar zorlamama rağmen öğrencilerle iletişim kuramıyordum.

Dersin son on dakikasına girerken saçları gözlerini kapatmış, yüzü görünmeyen sıskaca bir çocuk, birden sınıfta oturduğu yerden fısıldar gibi konuştu:

— Kütüphaneye gittiniz mi?

Tahtada yazı yazan ben, birden geri döndüm.

— Hayır, gitmedim. Neden sordun?

— Yok bir şey hocam. Siz devam edin dersinize, lütfen.

Sorularımın havada kalması beni sinirlendiriyordu. Sadece kendileri istedikleri zaman konuşuyor, ben cevap istediğimde susuyorlardı.

Ders bitmişti. Ben de sınıftan çıkıp kütüphaneye gitmek istedim. Koridora çıktığımda bir öğrencinin kolunu tuttum ve ona kütüphanenin yerini sordum. Soru sorduğum çocuğun gözleri kocaman açıldı.

— Siz kütüphaneye mi gideceksiniz?

Bunu söylerken sesinde bir titreme hissettim.

— Şey... Yani kütüphane en üst katta, efendim. Şimdi mi gideceksiniz? Hemen mi gideceksiniz?

Bir sürü anlamsız soruyu üst üste sormaya başladı. Ben garip bir şekilde duraksadım ve ona baktım.

— Neden? Kütüphanede ne var ki?

Çocuk aceleci bir şekilde:

— Yok hocam, bir şey yok, deyip hızla oradan uzaklaştı.

Dudaklarımı bükerek kendi kendime düşündüm:

“Niye herkes kütüphane adını duyunca bir garip oluyor? Sınıftaki öğrenci neden bana kütüphaneyi sordu?”

Dersim boştu. En iyisi gidip kütüphaneye bir bakayım, dedim kendi kendime konuşarak üst katlara doğru merdivenden çıkmaya başladım.

Koskoca bina tarihi bir yapı olduğundan asansörü yoktu. Hızlanan nefesimi kontrol ederek ağır ağır basamakları çıkmaya başladım. Her katta karşılaştığım nöbetçi öğretmenlerin, “Kütüphaneye mi çıkıyorsunuz?” diye soru sormaları merakımı daha da celbetmişti.

En üst katın önüne geldiğimde, çatı katına doğru çıkan uzun, tek bir merdiven ve başında bir kapı vardı. Ahşap oymalı olan bu kapının üstüne, garip bir şekilde, binanın dış yapısında gördüğüm melek-şeytan desenleri işlenmişti. Rengi siyaha dönen kapının üstünde koskoca harflerle “KÜTÜPHANE” yazıyordu.

Derin bir nefes aldım ve elimdeki anahtarı anahtar deliğine soktum. İki elimle zorlayarak kapının kilidini açtım ve elimle kapıyı ittim.

Ancak kapı açıldığı gibi tekrar kapandı.

Ben tekrar kapıya yüklendim ve kapı açıldı. Ancak kapıyı itmek istediğimde, sanki içeriden biri de kapıyı bana doğru itiyordu.

İçeride biri mi vardı?

O zaman neden kapı kilitliydi?

Ortada tuhaf bir durum vardı.

İçimi bir ürperti sardı.

Yoksa çocuklar bana oyun mu oynuyordu?

Kapıyı arkadan biri itiyordu.

Kütüphanenin kapısı neden açılmıyordu?

Bölüm 1: Yoldaş Kız Ayşe

Çınar Mahallesi’nin taş sokaklarına sabahın ilk ışıkları düşmeye başladığında Ayşe çoktan yola çıkmış olurdu. Yirmili yaşlarının başındaki bu genç kız, başındaki yazması ve hızlı adımlarıyla mahallede tanınırdı. Herkes ona ihtiyaç duyana el uzattığı için “Yoldaş Kız” derdi.

O sabah eski mahalle fırınının önünden geçerken Hasan Amca’yı gördü. Yaşlı adamın elindeki un torbası ağırdı. Birkaç adım atıyor, sonra durup dinleniyordu.

Ayşe hemen yanına gitti.

“Ver amca, ben taşıyayım.”

Hasan Amca itiraz edecek olduysa da Ayşe torbayı çoktan omzuna almıştı.

“Yorulursun kızım,” dedi yaşlı adam.

Ayşe gülümsedi.

“Birlikte taşırız, amca.”

Sokağın sonuna kadar yan yana yürüdüler. Çınarların arasından süzülen sabah ışığı taşlara vuruyor, mahalle yavaş yavaş uyanıyordu.

Fırının önüne geldiklerinde Ayşe torbayı yerine bıraktı.

Hasan Amca ona teşekkür etti.

“Sağ ol kızım. Herkes kendi derdine düşmüşken sen hâlâ başkasını düşünüyorsun.”

Ayşe başını salladı.

“İnsan bazen küçük bir yardımın bile birinin işini kolaylaştıracağını unutmamalı.”

Hasan Amca bu sözün üzerine sessizce gülümsedi.

Ayşe ise daha fazla oyalanmadan yeniden yola koyuldu. Mahallede yardıma ihtiyacı olan başka insanlar da vardı.

Çınar Mahallesi’nin taş sokaklarında onun ayak sesleri yeniden duyulmaya başladı.

Yaz ortasında yükselen inşaat, emeklilik günlerinin habercisiydi. Sinan Bey, her hafta sonu şehirden köye koşuyor, tuğlaları eliyle sayıyor, harcın kokusunu içine çekiyordu. Duvarlar yükseldikçe, içindeki o bitmek bilmeyen yorgunluğun yerini tatlı bir heyecan alıyordu. Özenle seçtiği pencere pervazlarını yerine taktığında artık onun için sadece dış dünyayı değil emekliliğe açılan bir pencere olacaktı. Çatının kiremitlerini hiç acele etmeden tek tek elleriyle yerleştirdi. Dile kolay, otuz beş yıllık memuriyet hayatı boyunca hep bunun hayalini kurmuştu.

Aradan geçen üç yılın ardından nihayet evi tamamlamayı başardı. Geriye yalnızca , küçük bir yerinde organik tarım yapacağı, kalanında ise torunlarının koşup oynayacağı bahçeyi düzenlemek kalmıştı. Bahçe çitlerini özenle yerleştirirken başındaki hafif sızı amansız bir ağrıya dönüştü. Önceleri sıcağa ve yorgunluğa bağladı fakat bir sabah, elindeki çekiç yere düşüp parmakları uyuştuğunda gerçeğin gölgesi üzerine çöktü.

Hastanede konulan teşhis, yükselen o duvarlar kadar sertti. Beyninde hızla büyüyen bir tümör. Sinan Bey, özenle hazırladığı bahçesinde ıhlamur ağacının gölgesinde serinleyemeden, beyaz ve soğuk bir yoğun bakım odasının tavanına dikti gözlerini. Günler gecelere, cihazların ritmik sesleri köydeki kuş cıvıltılarının hayaline karıştı. O hayalini kurduğu emeklilik günleri, o odanın steril duvarları arasında yavaşça eridi.

Aylar süren savaşta bedeni yenik düştü. Sinan Bey, emeklilik dilekçesinin kokusu henüz üzerindeyken, hayalini kurduğu o köye omuzlar üzerinde döndü. Cenazesi, yarım kalan o evin hemen ilerisindeki mezarlığa defnedildi.

Şimdi o köyün yamacında, bahçesi yarım kalmış, çitleri tamamlanmayan, ağaç fidanları serpilmeyen öksüz bir bina duruyor. Sinan Bey'in ömrü, en büyük hayalini tamamlamaya yetmemişti. Geriye sadece rüzgârın içinden geçtiği hüzünlü bir beton iskelet kaldı.

Dağların arasında bir vadi vardı.

Oraya giden yolların hiçbiri aynı yere çıkmazdı. Kimi sislerin içinde kaybolur, kimi sarp kayalıklarda son bulur, kimi de insanı saatlerce yürüttükten sonra başladığı yere geri getirirdi. Bu yüzden vadiyi bilenler oraya gitmez, bilmeyenler ise onu bulamazdı.

Vadinin tam ortasında ise yüzyıllardır değişmeyen bir sır yaşardı.

Gün henüz doğarken dağların zirvelerine ilk altın ışık vurdu. Bulutlar ağır ağır vadinin üzerine çökerken, ormanın içindeki yapraklar rüzgâr değmeden kıpırdamaya başlamıştı.

Sonra suyun sesi duyuldu.

Ardından yüzlerce küçük derenin aynı anda uyanmasına benzeyen bir uğultuya dönüşürken vadinin en yüksek kayalıklarının üzerinde bir kadın belirdi.

Çıplak ayakları toprağa değmiyordu. Sanki dağın kendisi onu taşıyordu.

Uzun, koyu kızıl saçları omuzlarından aşağıya dökülüyor, saçlarının arasından yeşil sarmaşıklar ve ince kökler geçiyordu. Kimi yerlerde saçları yosunla kaplanmıştı. Yapraklar bedeninin üzerinde bir örtü gibi dururken, ağaç kökleri kollarının çevresinden geçerek yeniden toprağa uzanıyordu.

Kadın gözlerini kapattığında ilk damla saçlarının ucundan düştü.

Sonra bir tane daha, ardından yüzlerce damla...

Şelaleler onun saçlarından, omuzlarından ve parmak uçlarından doğmaya başladı. Su ellerine doğru akarken kadın iki avucunu yavaşça birleştirdiğinde, sanki bütün dağlar onun nefesini bekliyormuş gibi vadideki kuşlar, rüzgâr ve her şey bir anlığına sustu.

Ağaçların yaprakları bile kıpırdamıyordu.

Kadın gözlerini açmadan ellerini aşağıya çevirdi.

Avuçlarının arasından dökülen su, kayaların üzerinden kıvrılarak aşağıya inmeye başladı. Önce ince bir dere olup sonra büyüdü, genişledi ve vadinin içinden geçen berrak bir nehre dönüştü.

Nehrin geçtiği her yerde toprak canlanıyordu.

Kurumuş otlar yeşerirken yosunlar kayaların üzerine yayıldı. Ağaçların dallarında yeni yapraklar belirdi.

Vadinin üzerinde asılı duran sis, güneşin altın ışıklarıyla birleşerek gümüş renkli bir örtüye dönüştü.

Kadın bütün bunlara bakarken yüzünde sadece derin bir huzur vardı.

O vadinin sahibi değil, kendisiydi.

Dağın hafızası, ormanın kalbi, nehrin sesi ve toprağın nefesiydi.

Uzaklarda, dağ yolunda ilerleyen birkaç küçük araç göründü.

İnsanlar vadinin güzelliğine bakıyor, gördüklerinin gerçek olduğuna inanmakta güçlük çekiyordu. Fakat hiçbiri kadını fark etmiyordu. Onu görebilmek için gözlerinin açık olması yetmiyordu. İnsanın önce içindeki gürültüyü susturması gerekiyordu.

Kadın başını hafifçe kaldırdığında güneş yüzüne vurdu ve bütün vadi ışıkla doldu.

Sonra kadın yavaşça geriye doğru çekilirken saçları ağaçların dallarına karıştı.

Kolları sarmaşıklara dönüştü.

Ayaklarının altında kökler belirdi. Bedeninin çevresindeki yosunlar çoğaldı. Ve birkaç nefes sonra artık orada değildi.

Yalnızca ellerinden doğan nehir akmaya devam ediyordu.

Vadinin aşağısında insanlar hâlâ gördükleri manzaraya bakıyor, huzurun içlerini doldurduğunu hissediyorlardı.

Hiçbiri bunun tam olarak ne olduğunu anlayamadı. Vadinin derinliklerinde, suyun sesi arasında eski bir cümle yankılanıyordu:

“Doğa senden hiçbir şey istemez. Yalnızca kendini hatırlamanı bekler.”

Ve o günden sonra, ne zaman dağların üzerinde altın renkli bir gün doğsa, vadiden geçenler şelalelerin arasında uzun kızıl saçlı bir kadının siluetini gördüklerini anlatmaya başladılar.

Kimileri bunun bir hayal olduğunu söyledi.

Kimileri bir efsane olduğunu düşündü.

Kimileri ise doğanın insanlara gönderdiği bir işaret olduğuna inandı.

Vadinin sırrını gerçekten bilenler ise şöyle söylerdi:

“Onu arama. Onu bulduğun gün, aslında kendini bulmuş olursun.”

DİLEK SARIKAYA

Menajer: İlayda Can & Dilara Sarıkaya

Öğleden sonra, teyzemin mutfaktaki derin ve dalgın sükûtundan faydalanıp bir gölge gibi sokağa süzüldüm. Adımlarım benden tamamen bağımsız hareket ediyordu; ayaklarım beni, ister istemez, mahallenin adını anmaktan bile korktuğu, Rovinda'nın hayaletinin dolaştığı söylenen metruk taş evin önüne götürdü.

Evin bahçesi, Rafael'in daha önce fısıldadığı gibi, mahallenin geri kalanına tamamen yabancı olan hüzünlü mor kadife çiçekleriyle doluydu. Bahsi geçen çiçekler, bu çorak toprağın, bu sert iklimin çocukları değildi kesinlikle. Sanki başka bir zamandan, uzak bir coğrafyanın derin acısından kopup buraya sürgün edilmişlerdi. Eğilip kadife yapraklarına dokunmak istedim; kokuları genzimi yakarken içimde tarifi imkânsız, ürpertici bir his peydah oldu. Zamanın unuttuğu bu bahçe, sanki yaşayanları değil, sadece hatıraları ağırlıyordu.

Tam o esnada, evin paslı ferforje kapısının hemen dibinde, kuru yaprakların arasında parlayan bir nesne gözümü aldı. Kalbimin güm güm atışını göğsümde, tam boğazımda hissederek eğildim ve nemli toprağın arasından çekip aldım. Üzerinde ince, dâhiyane bir işçilikle "H" harfi işlenmiş, kenarları maziyle kararmış gümüş bir madalyon avucumda duruyordu. Metalin soğukluğu, parmak uçlarımdan sızıp saniyeler içinde kalbime kadar ulaştı. Sanki mazi, avucumda duran soğuk kütlenin içinden bana fısıldıyordu.

"Onu hemen bırakmalısın, Melis."

Aniden yükselen bu boğuk sesle sıçrayarak arkamı döndüğümde Rafael'i gördüm. Antika dükkânının o tanıdık vitrini önünde değil; hemen yanımda, metruk evin koyu gölgelerinin içindeydi. Zümrüt gözleri bu kez bir yangın yerini, küllerin altında söndürülemeyen eski bir koru andırıyordu.

"Bu madalyon" dedim, sesimdeki titremeyi gizlemeye çalışarak, "kapının hemen önündeydi, toprakta..."

Rafael, elimdeki gümüşe bakmadı bile. Bakışlarını taş evin üst katındaki camları kırık, perdeleri çürümüş pencerelerine dikti.

"Bazı kapılar, içindekiler dışarı çıkmasın diye değil, dışarıdakiler o karanlıkta kaybolmasın diye kilitlenir" dedi, sesindeki kadife buzla. "Elimde tuttuğun madalyon, yıllar önce bu kapıdan çıkan son şeydi. Halam Rovinda, giderken onu demir parmaklığa asmıştı; bir gün mutlaka geri döneceğine dair edilen dilsiz bir yemin gibi... Şimdi durup dururken toprağa düşmüşse yemin bozulmuş, hesap günü gelmiş demektir."

O saniyede Rafael'in elini, madalyonu sımsıkı tutan elimin üzerine koyduğunu hissettim. Bu, bizim ilk ten temasımızdı. Teninin soğukluğu parmaklarımı sararken ruhuma bıraktığı elektrik akımı, damarlarımdaki tüm kanı çılgınca hızlandırdı. Kalbim göğüs kafesimi yırtacak gibi çarparken dünyanın tüm sesleri kısıldı, mor çiçeklerin kokusu ağırlaştı.

"Melis, bu mahallenin altına gömülmüş gizli bir nehir var," diye fısıldadı kulağıma doğru. Nefesi tenimi yakıyordu. "Suyu kanla, ahla ve yasakla beslenen bir nehir... Rovinda, o nehrin kapaklarını otuz yıl sonra yeniden açmaya geldi. Şimdi sakince git, teyzenin yanına dön ve bu madalyonu kimseye gösterme. Özellikle de Hüseyin eniştene..."

Elimi yavaşça bıraktığında geride bıraktığı boşluk, fiziksel bir acı gibi canımı yaktı. Eve nasıl döndüğümü, koridordan nasıl süzüldüğümü ve gümüş madalyonu odamdaki yastığımın altına nasıl sakladığımı hayal meyal hatırlıyorum.

Akşam yemeğinde eniştemin masanın üzerine çöken ağır sessizliği, artık sadece sıradan bir otorite gösterisi değil, büyük bir fırtına öncesindeki sıra dışı sakinlikti. Çorba kaşığının porselen tabağa her çarpışında, madalyonun yastığımın altındaki varlığı zihnimde yeniden canlanıyordu. Eniştemin gözleri yemeğinde değildi; sürekli dışarıdaki taş evin karanlık pencerelerinde, gecenin içinde tekinsiz bir şeyleri arıyor gibiydi. Yüzündeki gergin çizgiler, sakladığı o otuz yıllık sırrın ağırlığıyla iyice derinleşmişti.

Gece yarısı su içmek için kalktığımda koridorda göreceğim o manzara, aslında bu gümüş madalyonun ilk çığlığı olacaktı.

 Bir gün her şey güzel olacaktı. Çocukken mi, gençliğinde mi, yoksa hayatın onu iyice yorduğu yıllarda mı bunu ne zaman söylediğini hatırlamıyordu artık. Belki de her defasında başka bir güne bırakmıştı umudunu.

Bir gün...

İnsan, bazen iki kelimeyle koca bir ömrü tüketebiliyor.

Çocukken büyümeyi beklemişti. Büyüyünce özgürleşeceğini sanmıştı. Gençliğinde biraz daha sabretmesi gerektiğini söylemişlerdi.Sonra evlilik, sonra geçim derdi, sonra başkalarının ihtiyaçları girmişti hayatına. Kendisi hep biraz daha beklemişti. Bir gün kendine sıra gelecekti güya ama o gün hiç gelmedi.

Pencerenin önünde oturup dışarıdaki insanlara baktı. Herkes bir yere yetişiyordu. Kimi elinde poşetlerle eve dönüyor, kimi çocuğunun elinden tutmuş yürüyordu. Bir kadın kahkaha atarak telefonda konuşuyordu.

Bir an kendi gençliğini düşündü.

Ne çocukluğunu doyasıya yaşayabilmişti ne de gençliğini. Hayat, daha ne olduğunu anlayamadan avuçlarının arasından akıp gitmişti.

Avuçlarında hiçbir şey yoktu.

Ne kıymetinin bilindiğini hissedebilmişti ne de değerinin.

Uzun yıllar boyunca kendisine verilenle yetinmiş, kendisinden bekleneni yapmıştı. Kimseyi üzmemek için sustuğu günler olmuştu. Kırıldığı hâlde gülümsediği, ağlamak isteyip de odasına kapanamadığı geceleri...

İnsan, kendini sürekli başkalarının hayatına sığdırmaya çalışırken kendi hayatından çıkıp gidiyor.

Bir gün değişmeye başladı.

Sessizce.

Kimse fark etmeden.

Artık hayatta yük olmayı değil, kendi yükünü taşımayı öğreniyordu. Belki de bu yüzden biraz daha mesafeli, biraz sesizdi.

Bazı insanlar çok konuştuğu için değil, çok sustuğu için değişirdi.

Onun sessizliğinin içinde yıllar birikmişti. Kaybedilen insanlar, söylenemeyen sözler, yarım kalan vedalar...

Ve dostlar vardı.

Bir zamanlar, "O dost bana gelsin." demişti. Sözün devamını hatırlamıyordu belki ama o günün sıcaklığını hatırlıyordu. Bir kadeh uzatılmış, birlikte içilmiş, hayatın bütün ağırlığı birkaç saatliğine masanın üzerinde unutulmuştu.

Sonra o dost da gitmişti.

Geriye bir sandalye, yarım kalmış bir sohbet ve söylenmemiş cümleler kalmıştı.

İnsan bazı ayrılıkları ağlayarak atlatamıyordu. Bazen insanın acı,gözyaşına sığmıyordu.

O da ağlamamayı öğrenmişti.

"Ağlama dost." demişlerdi bir zamanlar. Oysa ağlamamak, acı hissetmemek değildi. Sadece acıyı kimseye göstermemeyi öğrenmekti.

"Sen yoktun. Ben yalnız kalmayı öğrendim. Acıya duvar gibi durmayı, kimseye belli etmeden geceleri uyanmayı, sabah olduğunda hiçbir şey olmamış gibi sofraya oturmayı öğrendim. Kaybolmuş bir dilin sözcükleri gibi öksüz, bağsız kalmayı da...

Ama en zorunu başka bir yerde öğrendi. İnsanın kendi kendine yetmeyi öğrenmesi, güçlü olmak değildi. Bazen sadece başka bir seçeneğin kalmamış olmasıydı.

Yıllar önce çok büyük sözler söyleyen insanların, başkasının acısını uzaktan izlerken ne kadar kolay konuşabildiğini düşündü.

İnsanoğlu sınanmadığının bülbülü, sınandığının ise dilsiziydi.

Acıyı yaşamayana her şeyin bir açıklaması vardı.

"Geçer."

"Alışırsın."

"Zaman her şeyi iyileştirir."

Söylemesi ne kolaydı.

Yaşayana sormak gerekir bir de bunu. Zikri aynı mıydı?

Bir başkasının yükünü taşımayan herkes, o yükün hafif olduğunu sanırdı. Oysa her yük, taşımayana hafif gelir.

Bir gün aynanın karşısına geçip yüzünde yılların bıraktığı çizgilere baktı. Her çizginin bir hikâyesi vardı.

Bazıları çocukluğundan kalmıştı.

Bazıları gençliğinden.

Bazıları ise kimsenin bilmediği gecelerden...

Elini yüzüne götürüp," Bunca yıl neyi bekledim?" diye düşündü.

İnsanın hayatındaki en büyük kayıp, bir şeyleri kaybetmesi değildi belki de. Kendi hayatını yaşamayı sürekli ertelemesiydi.

Pencereyi açıp bir süre öylece durup düşündü.

Belki hayatının tamamını geri getiremezdi. Çocukluğunu, gençliğini yeniden yaşayamaz, gidenleri geri getiremezdi.

Ama bundan sonrasını beklemek zorunda da değildi.

Dönüşüm biraz da buydu.  

Eski kabuğun kırılması her zaman acıtırdı.

Nasıl ki tohum, toprağın altında çatlamadan güneşe ulaşamazsa...

Belki de yıllardır yaşadığı acı, onu yok etmek için değil, kendisine ulaştırmak için vardı.

Acıdan kaçtıkça eksik kalmıştı.

Şimdi ilk kez acısına başka bir gözle bakıyordu. Onu bir ceza gibi değil, hayatın elindeki sert bir ateş gibi görüyordu.

İnsan o ateşte yanarken değişiyor, eksiliyordu yeniden şekilleniyordu. Kadehini eline aldığında içinde ne var bilmiyordu.

Şarap mı, geçmiş mi, yoksa yıllardır söyleyemediği sözler mi?

Bir yudum alırken artık kimsenin gelmesini, anlamasını, kıymetini bilmesini beklemiyordu.

Kendi kıymetini kendisi biliyordu artık yada bilmeye çabalıyordu.

Pencerenin önünde durup dışarı baktığında gökyüzü yavaş yavaş aydınlanıyordu.

"Bir gün her şey güzel olacak." demişti yıllarca.

O gün bir türlü gelmedi ve artık beklemiyordu.

Bazı insanlar, hayatlarının en güzel gününe kavuşmazlar. Kendi içlerinden geçerek, o günü kendileri yaratırlar. Sonra durup cümlesini değiştirdi.

 Bir gün değil, bugün.

Koca bir ömrü “bir gün” diyerek geçirmişti.

Ve artık o günü beklemeyecekti. Hayatından geriye ne kadar zaman kaldığını bilmiyordu.

Ama ilk kez, kalan zamanın kendisine ait olduğunu biliyordu.

             DİLEK SARIKAYA

 Menajer :ilayda Can & Dilara sarıkaya

​Sabahın ilk ışıkları, çalışma masasının üzerindeki dağınık notların üzerine düştüğünde odayı yine alışıldık bir sessizlik kapladı. Pencerenin önündeki saksıda duran çiçeğin yapraklarına bakarken zihninde her şeyin birbirine karıştığını hissetti. Bir yaprağın yeşili ile bir böceğin kanadındaki tonu birbirinden ayırt edemiyordu; sanki dünya onun gözünde tek bir renk paletine dönüşüyordu.

​Masasının üzerindeki kitaplara ve yarım kalmış defter sayfalarına göz gezdirdi. Okuduğu bir paragrafı zihninde tutabilmek, bir nehrin suyunu avuçlarıyla yakalamaya çalışmak kadar imkânsızdı. Kelimeler, daha gözüyle takip edip zihnine yerleştirmeye çalışırken rüzgârın savurduğu bir bulut gibi dağılıp gidiyordu. Oysa “Kalemle öğreten, insana bilmediğini bildiren” bir nizam vardı; fakat kendisi bu labirentin içinde yolunu kaybetmiş bir yolcu gibiydi.

​Evin içinde adım atarken bile bir huzursuzluk içindeydi. Kıyafet seçmek, birbirine uyumlu eşyaları bir araya getirmek veya elindeki basit bir aletle bir simetri kurmak onun için aşılmaz dağlar gibiydi. Tarihin derinliklerinde saklı kalmış bir köprünün mimarisini hayal etmek veya bir yol haritasını okumak, zihninin derinliklerinde ancak anlık kıvılcımlar oluşturuyordu. Dışarı çıkıp fotoğraf makinesini eline aldığında doğanın o eşsiz manzarasını, dağın heybetini veya yağmur sonrası oluşan gökyüzünün o duru görüntüsünü çerçevelemek istiyordu. Ancak vizörden baktığında gördüğü görüntü hafızasında bir türlü sabit kalmıyor, fotoğrafı çekemeden o anın büyüsü zihninden siliniyordu.

​Bazen bir atın yürüyüşündeki asaleti bile seçemez, tarihten gelen izleri bugünün Türkçesi ile ifade etmekte zorlanırdı. Zihninin derinliklerindeki bu ıssız adın sahibi Araz, kendi içindeki binlerce yolla örülmüş bu labirentin içinde dönüp duruyordu. Ne bir taşın sertliğini ne bir suyun akışını tam olarak kavrayabiliyor ne de elindeki malzemenin kıymetini tam olarak bilebiliyordu.

​Yine de bu karmaşanın içinde, kalbinin derinliklerinde ince bir sızıyla yazmaya devam etti. Belki de anlamak; her şeyi ezberlemek ya da mükemmel bir simetri kurmak değildi. Belki de bu labirentin içinde kaybolmak; insanın kendi eksikliğiyle yüzleşmesi ve bu kısıtlı dünya hayatında, her şeyin birbirine karıştığı o noktada bile bir parça huzur arayabilmesiydi. Kalemi bıraktığında dışarıdan gelen bir kuş sesiyle irkildi; doğa kendi düzeninde akıp giderken o, kendi zihnindeki yolları yeniden anlamaya çalışıyordu.

​Bu sözler, boşlukta savrulan kuru bir yaprak gibi değil; namludan çıkmış bir kurşun kadar ağır ve soğuk bir şekilde koridorun parkelerine düştü. Nefesimi tuttum, sırtımı buz gibi duvara yasladım. Anladım ki, eniştem sadece karanlığa bakmıyordu; o dehlizin içinden birinin çıkıp gelmesini bekliyor ya da giden birinin hayaliyle sessiz, kanlı canlı bir hesaplaşma yaşıyordu. Mahallede herkesin çekindiği o dik omuzları, şimdi Rovinda isminin altında acıyla iki büklüm olmuştu. Otoriter bir aile reisinden, suçlu bir çocuğa dönüşmüştü sanki. Vicdan azabı öyle bir yüktür ki; dışarıdan dağ gibi duran adamları, kendi evlerinin koridorlarında bir gölge gibi iki büklüm eder.

​Yavaşça geri çekilmek istedim ama ayaklarım eski döşemelere çivilenmiş gibiydi. Ay ışığı, koridorun sonundaki kenarları nemden kararmış boy aynasına vurduğunda, aynadaki yansımam bana yabancı birinin sureti gibi göründü. Sanki tozlu, sırları dökülmüş camın arkasında başka bir hayat, başka bir Melis vardı. Bahsedilen Melis, evin duvarlarına sinmiş küf kokulu sırları benden çok daha iyi biliyordu. Aynadaki soluk gölgem, evin duvarlarına yüzyıllardır sinmiş olan eski acılara, yarım kalmış sevdalara karışıp kayboluyordu.

​Eniştem, elindeki buruşmuş bir kâğıdı hırkasının iç cebine, tam kalbinin üzerine yerleştirdi. Kâğıt parçası sanki onun son nefesiyse, onu kaybederse ruhu gövdesinden ayrılacakmış gibi elini bir süre cebinin üzerinde tuttu. Bir saniye önce gördüğüm o yıkılmış adam, kâğıdı sakladığı an yeniden sert maskesini takınmaya çalıştı. Ama otoriter adımlarının yerini artık suçluluk duygusunun verdiği ürkek bir yürüyüş almıştı. Odasına doğru ilerlerken, geçtiği her ahşap basamak acıyla inledi. Sanki koca ev, üzerinde taşıdığı bu yeni yükü, günahkâr geçmişi artık kaldıramıyordu.

​Mutfağa girdiğimde elimdeki bardağı doldurmayı bile unuttum, öylece tezgâha yaslanıp kaldım. Gözüm, az önce eniştemin bakışlarının bir mıknatıs gibi çekildiği dilsiz taş eve takıldı. Rafael’in gündüz vakti evin bahçesinde gördüğü, mahallenin toprağına yabancı mor çiçekleri düşündüm. Kültürlerin, dillerin, dinlerin ve inançların arasına örülen aşılmaz duvarların, meğer Hüseyin Eniştemin kalbinde de yıllar önce, bir yangın gibi yükseldiğini o gece anladım. Bizim evin derin sessizliği, aslında Rovinda'nın evindeki o büyük gürültüyle aynı kaynaktan besleniyordu.

 ​Herkesin sustuğu, her kapının ardında bir fısıltının, bir gümüş madalyonun saklandığı bu mahallede, aynalar bile gerçeği söylemekten korkuyordu artık. Ama eniştemin omuzlarındaki o ani çöküş, saklanan her neyse onun artık sığınağına sığmadığının en büyük kanıtıydı. O gece anladım ki, Eylül sadece dökülmüş yaprakların değil; sökülmüş maskelerin, çıplak kalmış gerçeklerin mevsimiydi.

​Yatağıma döndüğümde, tavanın loşluğunda dans eden gölgeleri izlerken fısıldadım: "Peki ya o hikâye yeniden başladığında, biz neresinde duracağız? Birer kurban mı, yoksa birer şahit mi?"

​Yastığımın altındaki gümüş madalyonun varlığı, tenimi bir kor gibi yakıyordu. Sabahın ilk ışıklarıyla paslı kapıya gideceğimi, Rafael'in gözlerindeki gizemli davete ne pahasına olursa olsun cevap vereceğimi biliyordum. Tozlu aynanın bana daha ne acı gerçekler göstereceğini henüz bilmiyordum ama artık geri dönüşü olmayan o patikaya girmiştim.

(Devam edecek)

Bir akşam çocuklar fırının önünde toplanmıştı. İçlerinden biri Mustafa Amca’ya, "İnsanların en zor taşıdığı yük nedir?" diye sordu. Yaşlı adam yüzünde hafif bir tebessümle, "Etrafıma toplanın bakalım, size bir taşın hikâyesini anlatayım." dedi. Çocuklar heyecanla Mustafa Amca’nın etrafında toplanıp yerlerini aldılar. "Hikâyeyi dinlemeye hazırız." dediler. Ve Mustafa Amca başladı hikâyesine: 

Yıllar, yıllar önce bir köyün meydanında kocaman bir çınar ağacı varmış. Ağacın dibinde de yumruk kadar, sıradan bir taş dururmuş. Kimse o taşa dokunmazmış. Nedenini soranlara köyün yaşlıları, "Yerinde dursun." dermiş.

Bir gün köye meraklı bir yabancı gelmiş. "Alt tarafı taş." demiş. Eğilmiş, taşı yerinden kaldırmış. Kaldırdığı anda çınarın dallarından yüzlerce serçe havalanmış. O kadar çok kuş uçmuş ki gökyüzü bir anlığına kararmış. Yabancı paniklemiş, ne yapacağını bilememiş. Köylülerden biri taşı eski yerine koymuş. Az sonra kuşlar tekrar gelip dallarına konmuş.

Yabancı dayanamayıp sormuş. "Bu taşın sırrı nedir?" diye. Köyün en yaşlısı, "Taşın hiçbir sırrı yok, evlat." diye cevaplamış. "Öyleyse?" demiş yabancı. "Yıllardır kuşlar bu taşı görünce buranın güvenli olduğunu öğrenmişler. O taş yerinde durdukça yuvalarına korkmadan dönüyorlar."

Yabancı sessizce uzaklaşırken yaşlı adam sözünü tamamlamış. "Hayatta bazı şeylerin değeri yaptığında değil, hep yerinde durduğunda anlaşılır. Güven de böyledir. Bir kez yerinden oynadı mı, geri gelmesi uzun zaman alır."

Mustafa Amca çocuklara bakarak, "İnsanlar hep büyük işler yapmanın peşindedir. Oysa bazen en büyük iyilik, birinin hayatında yerinden oynamayan taş olabilmektir." demiş.

Çocuklardan biri, "Yani güvenilir olmaktır." demiş.

Yaşlı adam, "İşte evlat. İnsan, sözünü tutarak büyür. Güveni koruyarak da hatırlanır." demiş.

O gece çocuklar evlerine dönerken çınarın altındaki taşı değil, kendi hayatlarında yerinden oynatmaması gereken değerleri düşünüyorlardı.

 DİLEK SARIKAYA

 Menajer : İlayda Can & Dilara Sarıkaya

​ İstanbul’un tarihi sokaklarını adımlamayı, Kız Kulesi’nin karşısında rüzgârı dinlemeyi, Galata’nın gölgesinde kaybolmayı hayal eden ben, artık evden, sokağa bakan pencerenin başından bir milim bile ayrılmak istemiyordum. Dışarıdaki koca dünya, Rafael’in dükkânının önündeki birkaç metrekarelik kaldırıma sığmıştı sanki. Teyzem ya da eniştem yakalamasın diye odadaki ışığı bile açmıyor, sadece karşı binan sızan loş sokak lambasının aydınlığında gencin siluetini seçmeye çalışıyordum. Evin içinde gölgeler hareket ettiğinde bir suçlu gibi panikle perdenin arkasına sinmek kalbimi yoruyordu ama bu ürkek yorgunluk bile ruhuma tarifsiz bir tat veriyordu.

​Pencerelerin ardına gizlenmiş bu dilsiz sevda, günler geçtikçe beni daha cesur, daha cüretkâr adımlar atmaya itiyordu. Evdeki otoriter havayı ve Hüseyin Eniştemin her şeyi sorgulayan o sert, delici bakışlarını atlattığım nadir anlar, hayatımın en kritik kaçışlarıydı. Artık fırına gitmek benim için sadece iki sıcak ekmek alıp dönmekten ibaret değildi; yürüdüğüm yol, her saniyesi titizlikle planlanmış, provası zihnimde defalarca yapılmış gizli bir randevuydu. Aşk, pencerelerin ardına gizlenmiş dilsiz bir duadır; sadece gökyüzünün işittiği, insanların ise günah saydığı...

​Her sabah, içimde kanat çırpan koca bir kelebek ordusuyla kendimi sokağın kollarına fırlatıyordum. Rafael’in antika halı dükkânının önünden geçerken kalp atışlarım öyle bir hızlanıyordu ki, çıkan güm güm sesi ayakkabılarımın parke taşlarındaki tıkırtısını bastırıyor, teyzemin üst kattaki pencereden bu gürültüyü duymasından korkuyordum. Dükkânın kapısına doğru ürkekçe bakarken, "Lütfen," diye fısıldıyordum içimden, "lütfen tam şu an dışarı çıksın, bir halının tozunu silkelemek için dışarı asıp sadece bir saniye dursun..."

​Ama demir kapı bir türlü açılmadı. Rafael, dükkânın loş derinliğinde gizemli bir gölge gibi duruyor, zümrüt gözleriyle adımlarımı izliyor ama dükkânın eşiğini bir türlü geçmiyordu. Gencin bu suskunluğu, dükkânındaki eski halıların karmaşık düğümleri gibi içimi düğüm düğüm ediyordu. Eve her dönüşümde, avucumdaki ekmeklerin sıcaklığı değil, kalbimdeki serin, buruk hüzün kalıyordu yanıma. Gece karanlığında kurduğumuz o masumiyet köprüsü, sabahın sert, gerçekçi ışığında paramparça oluyordu.

​Ancak bu sessiz köprü, mahallenin yıllanmış, her duvar çatlağını bilen eski gözlerinden kaçmayacaktı. Tehlike, Rafael’in hemen yan binasında, dördüncü katta adeta zamana direnen bir anıt gibi duran 98 yaşındaki Ermeni asıllı teyzeden geldi. Yaşlı kadın, mahallenin dilsiz tarihçisiydi; kimin kime baktığını, kimin nefesini nerede, kimin için tuttuğunu ruhuyla sezerdi.

​Bir öğleden sonra, yaşlı kadının titrek eli kapımızı çaldı. Mutfaktan gelen boğuk fısıltılar, evin içindeki o huzurlu sessizliği bir bıçak gibi ikiye kesti. Teyzemle mutfakta fıs fıs konuşurlarken, ben salonda bir heykel gibi donmuş, nefesimi tutarak onları dinliyordum. Kalbim göğüs kafesimi zorlayacak kadar şiddetle vururken, sırtımdan aşağı soğuk bir ter damlasının süzüldüğünü hissettim. Yakalanma korkusu, daha yolun başında suçluluk duygusuyla birleşip ruhumu hırpalıyordu. Çocukluğumda ne zaman gizli bir şey yapsam kalbim böyle sıkışır, saklanacak bir köşe arardım; ama şimdi saklanacak hiçbir yerim yoktu. Yaşlı komşunun o titrek ama zehir gibi keskin sesini tam olarak duyamamış olsam da, teyzemin "Yapma ya..." diyen o telâşlı, endişeli nidası yaklaşan fırtınayı özetliyordu.

​Misafir gittikten sonra teyzem yanıma geldi. Yüzündeki o her zamanki neşeli şefkat, yerini koyu bir bulut tabakasına bırakmıştı. "Gel seninle biraz konuşalım kızım," dedi. Sesi bir anne şefkatiyle sarmalanmış ama bir yargıç kesinliğiyle bilenmişti.

​"Bak canım kızım," dedi ellerimi kendi sıcak avuçlarına alıp sıkıca bastırarak. "Burası küçük yer, dedikodu bir kıvılcım gibi parlar ve tüm mahalleyi küle çevirir. Buraya misafir gelmiş bir genç kızın sürekli camda oturması, hele ki karşı binaları böyle dikkatle izlemesi... Yakışık almaz. Elâlem ne der, bilirsin. Hem enişten bir duyarsa, o fırtınayı bu evde kimse dindiremez. Zapt edilemez, sert bir adamdır, biliyorsun."

​Boynumu büyük bir mahcubiyetle bükerek, "Peki teyzeciğim, dikkat ederim. Ama ne yapayım, evde çok sıkılıyorum," diye kekeledim. Kalbimde tam o saniyede bir şeylerin çatırdayarak kırıldığını hissettim.

​Teyzem kollarını açıp bana sarıldı. "Sen eskiden gezmeyi severdin, sana ne oldu anlamıyorum. İste, seni İstanbul’un en güzel yerlerine götürelim. " dedi. O an anladım ki, teyzemin bu yumuşak, sevecen uyarısı aslında hayallerimin etrafına örülen ilk taş duvardı. Yaşlı kadının fısıltısı, bizim masumiyetimizi "yasak" bir günaha çevirmişti bile.

​Teyzem mutfağa döndüğünde adımlarım beni yeniden odama, o yarım kalmış sığınağıma sürükledi.    

 Pencere pervazının ahşap dokusuna parmak uçlarımla dokundum; tozların arasında sanki az önceki hayallerimin enkazı yatıyordu. Karşı dükkanın kapalı kapısına bakarken içimi ilk defa bu kadar ağır, bu kadar erken gelen bir hayal kırıklığı kapladı. Rafael’e karşı duyduğum özlem, henüz adı bile konmamışken yasakların gölgesinde büyüyordu. Yine de ümit, o pencerenin tozlu pervazında bir ekmek kırıntısı gibi durmaya, her şeye rağmen içimi ısıtmaya devam ediyordu.

“Ey ahali! Korkunuz kime? Ne zararını gördünüz bu masumun? Hangi tarlayı yaktı, kime el kaldırdı? Hayvanlar bile onu sevdi; bakın, köyümüzün en hırçın ve en güzel atı bile onun yanındayken ne kadar sakin, ne kadar huzurlu! Unuttunuz mu, daha dün kuraklıktan kavrulan derelerimiz, o geldikten sonra nasıl coştu? Tarlalarımız başak verdi, ambarlarımız doldu, aç kalmıyoruz. Bu çocuk köyümüze ceza değil, bereket getirdi!”

Köylüler bu hakikat karşısında başlarını öne eğdiler. Aysima da Ateş’in elinden tutup ona sahip çıktı. Böylece Ateş, o köyün bir parçası oldu.

Aylar ve yıllar birbirini kovaladı. Ateş köyde büyürken doğayla iç içe yaşadı; sular berraklaştı, ekinler güldü, çiçekler her zamankinden daha gür açtı.

Ancak bir gün huzur bozuldu.

Çevredeki köyleri yağmalayan, gözü dönmüş üç beş zorbacı ve bozguncu, ellerinde silahlarla karabasan gibi köye bastı. Amaçları köyün bütün mahsulünü çalmak, insanları korkutup kaçırmaktı.

Köylüler ne yapacaklarını bilemez hâlde korkuyla saklanırken, Ateş öne atıldı. Doğanın verdiği o saf cesaret ve güçle, köyün hayvanlarını yardıma çağırırcasına bir hamle yaptı; zorbacıların önünü tıkadı, onlara karşı durdu.

Ateş’in bu korkusuz duruşunu gören köylüler de cesaret bulup birlik oldu ve bozguncuları köyden kovdular.

O günden sonra Toprakkale köyünde hiç kimse Ateş’e yabancı gözüyle bakmadı. Hepsi içten içe şunu çok iyi anladı:

“İnsanın kalbinde merhamet olmayınca, ne malın bereketi kalıyor ne de yuvanın huzuru.”

Artık o köyde doğa, insanlar, hayvanlar, çiçekler, böcekler ve pırıl pırıl akan sular hep birlikte, huzur içinde ömür sürdü.

​Montunun fermuarı açık; bir kulağında kulaklık var, diğerinde yok... Çünkü Kırmızı için hayat yeterince müzikli ve zilliydi o an...

​Tramvayda birkaç kişi haricinde kimseler yoktu; belki de ilerleyen duraklarda yer dahi kalmayacaktı. Arka taraflara doğru ilerledi Kırmızı.

​İlerideki koltuklarda yaşlı, minyon bir teyze oturuyordu. Başında pembe bir bere, elinde kocaman bir poşet ciklet, yüzünde muzip bir gülümseme vardı. Gözlüklerinin üzerinden bakar iken Kırmızı ile göz göze geldiler. Kırmızı oturdu karşısına, sonra yüzünde bir tebessüm ile el salladı. Devamında, "İyi akşamlar teyze. Parti mi var burada, niyeyse ne kadar enerjiksin?" dedi.

​Yaşlı teyze yüzünde bir gülümsemeyle dolu dolu bir kahkaha attı. Sesi tramvayın sesine ve geceye karıştı.

​"Parti bende, yüreğimde çocuk..." dedi.

​Kırmızı tebessüm ederek, "Ben de aynı kafadayım teyze." karşılığını verdi.

​Yaşlı teyze elini poşetine götürüp içinden bir ciklet çıkardı ve Kırmızıya uzattı: "Al bakalım, hayatın tadı da böyledir." diyerek. "Önce ekşi gelir, sonra bal gibi tatlı olur. Seninki de öyle olacak." dedi yüzünde tatlı bir gülümsemeyle...

​Kırmızı hiç beklemeden aldığı cikleti ağzına attı. Çiğnerken yüzü buruş buruş olan Kırmızı, devamında geniş geniş tebessüm ediyordu: "Vay be! Harbiden ekşi başladı."

​Tramvay gecenin içine doğru ilerlerken yaşlı, minyon teyze elini bu sefer çantasına usulca götürerek içinden kendi gibi minik bir müzikçalar çıkardı. Kırmızı hayret içerisinde izliyordu sadece. İçinden, "Vay be, 2026 yılında bile hâlen bu tür şeyler taşıyan teyzeler var." diye geçirdi...

​Yaşlı teyze elini "play" tuşuna götürdüğünde, 90'lardan hareketli şarkılar çalmaya başladığında yerinden kalkıp dans etmeye başladı. Kırmızı önce hayretler içerisinde izlerken devamında ona eşlik etti.

​İyice yorulup tekrar yerlerine oturduklarında minik, yaşlı teyze elini son defa poşetine götürdü. İçinden küçük bir not kâğıdı çıkarıp Kırmızıya doğru titreyen elleriyle uzattı:

​“Bugün de bitti / Yarın yine dans edeceğim...”

​Son durağa doğru geldiklerinde dışarıda kar yağıyordu. Kar taneleri birer konfeti gibi gökyüzünden süzülerek toprağa karışıyordu...

​Son durakta indiler. Yaşlı, minik teyze bu sefer el sallarken Kırmızıya, "Yarın başka tramvay var evladım. Belki ben binerim, bu sefer sen DJ olursun." diyerek usulca gecenin içinde kayboldu.

​Kırmızı gülümseyerek "Anlaştık teyze, bu sefer çalma listesi bende!" dedi...

​Ve zıplaya zıplaya yürümeye başladı karın içinde.

​Cebinden not kâğıdını çıkarıp okurken kulağında hâlâ o şarkı çalıyordu: (Sezen Aksu / Geri Dön)

​Kırmızı kafasında soru işaretleriyle eve doğru yürürken zihnini yoran bir şeyler vardı. "Bir öğrenmeler manzumesi hayat, hiç bitmeyen..." dedi içten içe kendince...

​Oturduğu binanın önünde birkaç dakika bekledikten sonra kendinden emin adımlarla her basamağı tırmanırken anahtarını usulca cebinden çıkardı. Kapıyı açtı, salonun perdesini araladı, mutfağa doğru ilerledi. Çay suyunu koyduktan sonra sürekli oturduğu divanın karşısına oturdu bu sefer ve zifiri karanlık gecede gökyüzüne daldı.

​Yaşlı, minik teyze ile yaşadıklarını düşündü kısa bir an; koca bir hayat dersi...

​"Peki insan nasıl kendini dünyanın bir parçası hisseder?" diye sordu kendine... Oturduğu yerden kalkıp mutfağa ilerledi, çayını demledi Kırmızı. Odasına gidip not aldığı günlüğünü ve kalemini aldıktan sonra oturup yazmaya başladı... "İşin sırrı değişime olan inançtır." diye bir başlık ekledi. Yaşlı teyzenin verdiği not kâğıdını defterinin ön kısmına zımbaladı. Yazmaya başladı; bilinç akışı ile art arda cümlelerin bir çeşit sayıklama gibi dökülmesine müsaade etti Kırmızı... Gecenin içinden sessizce akıp giden bir ırmak gibi... Kırmızının gözlerinden adeta uyku akıyordu ama o yazmak istiyordu gün aydınlanmadan...

​"Bu bizim dünyamız, ona sahip çıkmalıyız. Ona her gün yine, yeniden aşk ile bakmalıyız." yazdı.

​Anlattı.

Altını çizdi.

Tarif etti Kırmızı...

​Kendi sözlerini bulmak için önce başkalarının kelimelerine sığındı...

​"Kendi payıma çok şey öğrendim." dedi yaşanan gece için...

​Ömür dediğimiz şey; kendimiz ve dünya ile kurduğumuz ilişkide içini doğru düzgün doldurmakla görevlendirildiğimiz bir zaman parçasından başka bir şey değil. Akil baliğ olmak bunu bilmektir belki de...

​Hem yalnız hem çaresiz ve ihtiyaç sahibiydi ki Kırmızı, yazdıkları bunun tezahürüydü...

​Kırmızı, olduğu yerde kendini uykunun sıcacık kollarına bıraktı.

​Ahmet, beş yıl önce oğlunu, ardından da eşini kaybetmişti. Ailesi artık evlenmesini söylüyor, o da yalnızlıktan tükenmiş hissediyordu. Zaten yıllar öncesinden, çocukluktan komşu çocuklarıydılar. Mine ise evlendikten sonra başka bir şehre taşınmış, uzun yıllar sonra memleketine kırık ve yaralı bir kalple dönmüştü. Mutsuz evliliğini sonlandırmak zorunda kalmış ve baba evine sığınmıştı. Bir daha hayatına kimseyi almayı asla düşünmüyordu.

​Mine, evin altındaki dükkânda ev yapımı gıdalar yapıp satıyordu; Ahmet ise pazarcıydı ve dükkânın hemen önünde bir karpuz tezgahı vardı. Bu yüzden her sabah karşılaşıyor, her gün mutlaka bir sebep bulup sohbet ediyorlardı.

​Ahmet başlarda ona, "Gel Mine abla, sana en kırmızısından kestim," diyerek karpuz ikram ediyor, Mine de "Sağ ol Ahmet abi, kesene bereket," diye karşılık veriyordu. İlk zamanlar Mine bunun altındaki niyeti hiç anlamamıştı. Zaten Ahmet’in de başlangıçta farklı bir düşüncesi yoktu. Fakat zamanla sohbetleri koyulaştı, Ahmet evlenmek istediğini ama kimseye güvenemediğini dile getirmeye başladı.

​Bir gün Ahmet’in ağabeyi durumu fark edip, "Neden uzakta arıyorsun? Hayat arkadaşın dibimizde, komşu kızından daha iyisini mi bulacaksın?" deyince Ahmet içindeki hisleri Mine’ye açma cesaretini buldu.

​Tezgahın tenhalaştığı bir an Ahmet derin bir nefes alıp konuya girdi:

"Mine... Ben artık sana abla demek istemiyorum. Benim yüreğim de seninki gibi yorgun. Hayat arkadaşım ol, yuvam ol istiyorum." 

​Mine bu sözleri duyunca ne yapacağını şaşırdı, hemen savunmaya geçti:

"Şaka gibisin Ahmet abi! Sen bana abla, ben sana abi diyorum, hiç olacak şey mi? Hem benim dilim yandı, Allah isteyenlere nasip etsin," diyerek kestirip attı.

​Aslında ortada çok daha büyük, gizli bir engel vardı: Mine, kâğıt üstünde hâlâ boşanamamıştı. Ailesi bu durumu gizli tuttuğu için Mine de kimseye bir şey söyleyemiyordu. Hem bu hukuki çıkmaz hem de ailesinin çıkaracağı engeller yüzünden bu sevdanın gerçekleşme ihtimali yok gibiydi.

​Ahmet ise pes etmiyordu. Fırsatını bulduğu ilk an yine şansını denedi:

"Herkes bir mi Mine? Ben senin o kırılan kalbini onarırım, seni el üstünde tutarım. İzin ver çocuklarım ve aile büyüklerimiz gelsinler, istesinler seni." 

​Ahmet o kadar güzel hayaller kurup anlatıyordu ki Mine içinden, "Ah, keşke farklı bir zamanda, başka şartlarda olsaydık," diye geçiriyordu. Ama dışarıdan hep o sert duvarını korudu:

"Sakın ha, sen delirdin mi? Ben özgürlüğümü bir daha kimseye kaptırmam! Sen evlenmek istiyorsan git başkasını bul, altınları da ona tak, hayallerini onunla gerçekleştir!" 

​Fakat Ahmet, Mine’nin çalışma şevkini ve o sert kabuğunun altındaki kırılgan kadını gördükçe ondan daha da çok etkileniyordu. Ona gülümseyerek, "Allah yazdıysa olur Mine. Ben sabrederim, beklerim kurban olduğum," diyordu.

​Ahmet ona kararlılıkla, "Ben aklına yerleştirdim, sen de düşünürsün. Allah'ını seviyorsan teklifimi düşün. Hem sen yalnız, ben yalnız... İki bekâr insanın evlenmesi kadar doğal, haklı ve güzel ne var ki bu dünyada? Ben sana kötü gözle bakmıyorum kurban olduğum, nikâhıma alacağım,.Allah'ın emriyle önce isteteceğim," demişti.

​O günden sonra Ahmet, her pazar dönüşü Mine’ye mutlaka bir şeyler getirmeye başladı. Ne büyük tesadüftü ki sanki kalbini okumuş gibi hep en sevdiği yiyecekleri buluyordu. Bir gün yine kapısını çaldı; elinde Mine’nin dünyada en çok sevdiği iki şey vardı: Tulumba tatlısı ve uğur böceği şeklinde kocaman bir yaş pasta.

​Mine garip bir şekilde hem çok mutlu olmuş hem de bir o kadar şaşırmıştı. Daha önce kimse onu bu kadar düşünmemiş, yüzünü güldürmek için böyle çabalamamıştı. İçeri geçip dayanamayarak tulumbadan bir tane yedi.

​O an gayriihtiyari Ahmet’i düşündüğünü fark etti. Gece boyu Ahmet aklından çıkmamıştı. Kendi içinde amansız bir savaş başlamıştı; bir yanda Ahmet, bir yanda kızı ve oğlu, bir yanda aile büyükleri, bir yanda da kâğıt üzerindeki o bitmeyen evliliği arasında sıkışıp kalmıştı. Çok güçlü bir dürtü, "Arayıp sohbet et," diyordu. Ahmet’in bu duruma vereceği tepkiyi merak ediyordu. Hemen ardından, "Ne diye merak ediyorsun, delirdin mi sen kızım, gevşeme hemen!" diyerek rüyadan uyanır gibi kendini toparlıyordu.

​Hissettiği duygulara bir türlü anlam veremiyordu. "Galiba Ahmet'ten etkileniyorum," diye geçiriyor, hemen ardından "Yok canım daha neler, abi dedim ona, olamaz!" diyerek kendine söyleniyordu.

​Sanki çevredeki herkes de ikilinin birbirine olan çekiminin farkındaydı. Mine dedikodudan, laf sözden çok çekiniyordu. "Nasıl bir cendere bu Allah'ım? Lütfen beni hata yapmaktan koru," diye içinden sessizce dua edip duruyordu. Tek başına mücadele etmekten öylesine yorulmuştu ki... Belki de bu yorgun ve yaralı kalbi, tam da bu yüzden durmaksızın kanıyordu. Hayatta gerçek bir destekçisi olmamıştı, yoktu da. Bu yaştan sonra yeniden hayata tutunmaya, her şeye tek başına göğüs germeye zorlanmaktan bıkmıştı. Üstelik bu yaştan sonra tekrar evlenmek de ona göre değildi. Kendi kendine, "Sen güçlüsün, bugüne kadar kimseye eyvallahın, minnetin olmadı; yine öyle kalmalısın," diye telkinde bulunuyordu.

​Gözü masanın üzerinde duran uğur böcekli pastaya takıldı. Ahmet sanki ince bir mesaj vermek ister gibiydi. "Yoksa sen benim uğurumsun mu demek istiyordu?" Mine, zihninde uçuşan bu düşüncelere ve kalbinin giderek hızlanan ritmine bir türlü engel olamıyordu.

​Ahmet, pastayı verdiği gün, çok yorulduğunu, mallar bitince işi bırakıp yaylaya gidip tatil yapacağını söylemişti. Mine’nin içini hüzün kaplamıştı. Ahmet bilmese de henüz Mine kendine dahi itiraf etmese de o, yalnızlığının ortağıydı, yalnızlığının arkadaşıydı. Arkadaşı gidecekti. Bu düşünce kalbini sıkıştırıyordu. İyi kötü onu anlayan, konuşurken rahatça konuşabildiği biri vardı. O da giderse tamamen yine yalnızlığa ve sessizliğe gömülecek demekti. Garip bir şekilde, "Keşke birlikte gidebilseydik," diye geçirdi içinden. Tabii olamazdı. "Hadi bakalım Mine Hanım, yeniden yalnızlığına sarıl bakalım," diye iç çekti. Bir an, "Keşke ürünleri bitiremese," diye aklından geçirdi. Sonra bu kötü, bencilce düşünce için kendine kızdı. "Affet Allah'ım," dedi. "Ne ara bu kadar bencilleştim? Bana ne oluyor?" diye söylendi.

​Her akşam kapı zili çaldığında, Mine "Eyvah, yoksa dediğini yaptı mı?" diye korkuyla pencereden bakar, kapıyı öyle açardı. Her kapı çalındığında "Geldiler mi yoksa?" diye düşünmek, Ahmet'i aklından bir türlü çıkaramamasına neden oluyordu. Ahmet, Mine'nin aklında bir şekilde yer almayı başarmıştı. Bu durum nereye varır bilinmezdi ama Mine'nin tek bildiği ve Ahmet'e de söylediği şey, ikisinin sadece iki iyi arkadaş olabileceğidir. Gelgelelim, Ahmet bu duruma hep "Yakışık almaz, kitabımıza sığmaz," diyerek karşı çıkıyordu.

​Mine, hayatındaki o boğucu monotonluktan da bunalmıştı aslında. İçinden, "Keşke tatile gitme imkânım olsaydı, kendim için yaşayıp felekten birkaç gün çalsaydım," diye geçiriyordu. Bir gün bu düşüncesini Ahmet’le paylaştığında Ahmet hemen atılmıştı:

"Kurban olduğum kabul etmiyorsun ki! Gel diyorum, gelmiyorsun kurban olduğum. Kabul etsen harika vakit geçirirdik, nereye istersen giderdik." 

​Mine ise hemen çıkışmıştı:

"Ben illa biriyle dedim mi ki? Sen gitmek istiyorsan git, beni ne diye karıştırıyorsun?" 

​Ancak Ahmet’in incinebileceğini düşünerek hemen ardından yumuşakça gülümsemişti. Ahmet ise boynunu büküp:

"Tek başıma sap gibi mi gideyim? İnsan tat almaz ki," demişti.

"Hiç arkadaşın yok mu?" diye sormuştu Mine.

​"Var da erkek erkeke gidilmez ki... Hadi siz kadın kadına gidebilirsiniz ama biz erkeklerde o olmaz," diye karşılık vermişti Ahmet.

​"Aman neyse, ben zaten bir yere gidemem, işim başımdan aşkın. Hem yalnız değilim, yalnız olsam istediğim yere gidebilirdim," deyip, "İşim var," diyerek kaçar gibi dükkâna girmişti.

​Ahmet ise arkasından gülerek seslenmişti:

"Kaç bakalım, kaç! Kurban olduğum! İnşallah o günler yakındır. Çocuklara seni anlattım, gün yakındır demedi deme! Seni gördüler ve çok mutlu oldular. " 

​Mine olduğu yerde kalmıştı:

" Nee? Sen ciddi misin? Ne yaptın öyle, rezil ettin beni!" 

​Yanakları al al kızarmış, utancından ne yapacağını bilememişti.

​İçimizdeki kapılar bazen bir tatta, bazen bir zil sesinde açılır; kaçmaya çalıştıkça yollar yine aynı yüze çıkar.

​Mine de ne kadar kaçmaya çalışsa da kendini Ahmet'i düşünürken buluyordu.

​ Yalnızlık, insanı önce kendi ördüğü duvarların arkasında saklar; ancak bir başka yorgun yürek kapıyı çaldığında, o duvarların aslında korumaktan çok mahrum bıraktığını anlar.

​(Değerli dostlar, yeni bir kurgunun henüz taze taslağıyla karşınızdayım. Mutfaktaki haliyle, ufak tefek eksikleriyle bıraktım buraya. Fikirleriniz ve eleştirileriniz benim için çok kıymetli. Devam edecek...)

Mahallenin en büyük olayı yıllardır aynıydı: Kimin balkonundan kime laf atıldığı...

​Ta ki Perihan Teyze internetten akıllı ev sistemi alana kadar.

​Kadın üç gün boyunca herkese hava attı: "Ben artık teknoloji insanıyım." Kimse inanmadı tabii. Çünkü Perihan Teyze televizyon kumandasını bile poşette saklayan bir kadındı.

​Ama dördüncü gün olay patladı.

​Sabah ezanıyla birlikte mahallede korkunç bir ses yankılanıyordu:

​"UYARI! HAREKET ALGILANDI!"

​Millet yataktan fırladı. Hatçe Teyze pencereyi açıp bağırdı:

"Perihaaan! Eve polis mi geldi?" 

​İçeriden Perihan Teyze’nin sesi duyuldu:

"Ben de bilmiyorum kız! Ev kendi kendine konuşuyor!" 

​Meğer kadın internetten sesli alarm sistemi kurmuş. Ama yanlışlıkla dili İngilizce, modu da yüksek güvenlik moduna almış. Kadın gece tuvalete kalkınca ev bağırıyordu:

"INTRUDER ALERT! (İzinsiz giriş uyarısı!)" 

​Mahalle üç gece uyuyamadı.

​En sonunda muhtar gelip kapıyı çaldı. Perihan Teyze saç baş dağılmış hâlde açtı. Gözünün altı morarmış... Belli ki kendi alarmından korkup duruyordu.

​Muhtar:

"Perihan Abla, bu ne?" diye sorunca kadın sinirle elini uzatarak salonu gösterdi:

"Ben bunun sadece ışık yakacağını sanmıştım!" 

​Tam o sırada mutfaktan ses geldi:

"WARNING! (UYARI!)" 

​Muhtar yerinden sıçrarken Hatçe Teyze, "Ayetel Kürsi okuyun!" diye bağırmaya başladı. Karşı apartmandan biri korkudan terlikle kaçmaya başladı. Perihan Teyze panikle kumandaya bastı. Bu sefer ışıklar disko gibi yanıp sönmeye başladı. Salon bir anda düğün salonuna döndü.

​Muhtar, "Abla kapat şunu!" diye bağırırken Perihan Teyze, "Hangi tuş olduğunu bilmiyorum!" diye bağırarak karşılık veriyordu.

​Derken sistem kendi kendine müzik açtı. Hatçe Teyze korkudan ağlayacakken mahallenin en arsız kadını Neriman ortaya çıktı. Kadın bir anda oynamaya başladı:

 "Hazır müzik açılmış!"

​Bir dakika sonra muhtar alkış tutarken çocuklar zıplamaya başladı. Perihan Teyze korkudan bastığı tuşlarla ışıkları daha da hızlandırdı. Mahallede cin çıktı sanılan gece bir anda düğüne döndü. Tam herkes oynarken sistemin kadın sesi tekrar konuştu:

" BATTERY LOW." 

​Mahalle sakinleşirken Hatçe Teyze gözlerini kısıp:

"Kız, bu cin değilmiş. Şarjı bitiyormuş," dedi.

​O an bütün sokak kahkahadan kırılıyordu. Ama rezillik burada bitmemişti. Ertesi gün Perihan Teyze sistemi tamamen söktürmek için teknik servis çağırdı. Genç bir çocuk gelerek laptopu açtı, beş dakika uğraştı. Sonra ciddi ciddi sordu:

"Teyze, siz neden güvenlik sistemine isim olarak "Kocamdan Bıktım" yazdınız?"

​Kadın şaşkınlıkla gencin yüzüne bakıyordu. Komşular ve muhtar da yanında dinliyordu. Sistem her açıldığında aslında şunu söylüyormuş:

"Welcome, Kocamdan Bıktım." 

​Hatçe Teyze ne diyeceğini bilmezken muhtar gözlüğünü çıkarıp katıla katıla, gözlerinden yaşlar süzülerek gülmeye başladı. Neriman duvara yaslanmış, elini ağzına bastırarak gülmemeye çalışıyordu. Perihan Teyze kıpkırmızı olmuştu:

"Ben onu şifre sanmıştım!" 

​Teknik servisteki genç çocuk gülmemek için dudağını ısırıyordu. Tam çıkarken sistem son kez konuştu:

"GOODBYE." 

​Perihan Teyze arkasından bağırdı:

"Hadi git de kurtulalım senden şeytan!" 

​O günden sonra bu olay mahallede dalga konusu oldu. Artık biri teknolojiyle ilgili konuşunca herkes aynı şeyi söylüyordu:

​"Perihan Teyze’ye danışma da ne yaparsan yap!"

     DİLEK SARIKAYA 

Menajer :ilayda Can & Dilara sarıkaya

Karşısında oturan yaşlı adam, Ahmet'i sessizce izliyordu. Adamın yüzünde, telefon ekranına hapsolmuş bu gence karşı derin bir hüzün vardı. Ahmet ise dünyadan kopuk vaziyette, dijital dünyanın sahte pırıltıları arasında kaybolmuşken, önünden geçen muhteşem gün batımını, hemen arkasındaki genç çiftin birbirine sevgiyle bakışını kaçırdı.

Vapur iskeleye yanaştığında Ahmet, başını ekrandan kaldırmadan kalabalıkla birlikte yürüdü. Yürürken bile gözleri ekrandaydı. Tümseği son anda fark edip sendeleyince boynundaki kronik sızı kendini hatırlattı. Başını dik tutmak ona artık yabancı geliyordu.

Eve vardığında, günlerdir konuşmayı ertelediği annesi mutfakta yemek yapmakla meşguldü. Annesi ona, "Hoş geldin oğlum, günün nasıl geçti?" diye sordu. Ahmet, cebinden çıkardığı telefona gelen yeni bir bildirime bakarak, kuru bir "İyi" ile geçiştirdi. Annesinin yüzüne bakmadı bile. Oysa annesinin fazla bir isteği yoktu. Gözlerindeki o yorgun ve yalnız ifadeyle oğlundan sadece iki çift laf ve sıcak bir tebessüm bekliyordu, o kadar.

Ahmet, odasına geçip yatağına uzandı. Saatler hızla aktı. Sosyal medyada sözüm ona başkalarının mükemmel hayatlarını izlerken içini açıklanamaz bir yalnızlık ve yetersizlik hissi kapladı. Telefonu bıraktığında saat gece yarısını çoktan geçmişti. Gözleri kuruluktan yanıyor, beyni ekrandan yayılan aşırı uyarıcılar yüzünden bir türlü sakinleşemiyordu. Işığı kapattı ama uyku ona uğramadı.

Karanlık odada, elinde sımsıkı tuttuğu telefonun soğuk gövdesini hissetti. Binlerce dijital arkadaşı o soğuk telefonun içinde olmasına rağmen gerçekte yapayalnızdı. Telefonu onu dünyaya bağlıyor gibi görünse de oysa gerçekte onu hayattan koparan en büyük duvardı.

Beklenmedik şekilde telefonun ekranı aniden aydınlandı. Ekranda eski bir çocukluk fotoğrafı belirdi. Dijital bir arşiv hatırlatmasıydı. Fotoğrafta Ahmet, annesinin elini tutmuş, kahkahalarla gülüyordu. Gözlerinde ne bir ekran yansıması vardı ne de zihninde bir beğeni kaygısı. Sadece o anın saf mutluluğu ve tarifsiz sevinci vardı.

Derin bir nefes alıp yataktan kalktı. Telefonu masanın üzerine yüzüstü bıraktı. Sessizce salona doğru yürüdü. Annesi koltukta, elinde bir örgüyle uyukluyordu. Usulca yanına oturup elini tuttu. Annesi gözlerini açıp şaşkınlıkla oğluna baktığında Ahmet gülümseyerek, "Anne," dedi, "Uzun zamandır seninle sohbet etmedik. Haydi gel, bir çay koyalım da konuşalım."

Telefonu odada sessizce titremeye devam ediyordu ama artık Ahmet ait, olduğu yerdeydi. Gerçek hayatın tam içinde.

​İğdelik’in o sert ayazı, insanın tenini geçer de doğrudan kemiğini kırardı. Karadağ’ın eteklerine yaslanmış taştan evlerin arasında ne bir ocağın sıcaklığı ne de şefkatli bir el gördü Kenan. Baba bildiği, usta bellediği Aksakal’ın gölgesinde sadece susmayı, boyun eğmeyi ve yalnızlığı öğrendi. Hani derler ya, “İnsan insana merhamet etmezse toprak da gökten inecek rahmeti unutur.” işte o evin içinde ne bir damla sevgi ne de yeşermeye yüz tutmuş bir umut vardı.

​Aksakal’ın yıllardır omzunda taşıdığı ağır yükü hafifleten, içindeki sızıyı ve geçmişin tozlu sırlarını en iyi bilen sadık bir sırdaşı vardı: İlyas. Kenan, çocukluğundan beri unutulmaya yüz tutmuş ne kadar hakikat varsa İlyas’ın o sakin ve dağ rüzgârını andıran sesinden öğrenmişti. Çünkü İlyas, “Söz gümüşse sükût altındır.” diyerek her yaraya sabırla bir yama bulmaya çalışırdı.

​Günlerden bir gün, dağların ardındaki köylere adını anmaktan bile korkulan o illet hastalık musallat oldu. Gedikli’yi ve Yaylacık’ı kasıp kavuran bu salgın, anaları evlatlarına hasret bırakıyordu. Aksakal, şifa aramak için Kenan’ı da yanına katıp yola düştü. Vardıkları yer; gürül gürül akan şelalelerin, mor sümbüllerin ve yabani nergislerin arasından süzülerek can bulan Akpınar köyüydü.

​O dar ve taşlı sokaklarda, kaderin gizli ipi ilk kez başka birine düğümlendi. Çiçeklerin arasında, bakışlarında ne yapacağını bilemez derin bir hüzün taşıyan Zeliha ile karşılaştılar. Zeliha’nın ocağının omuzlarındaki yükünü çeken, adı dağlarda mertliği ve duruşuyla bilinen ağabeyi Ömer’di. Evin içinde ise henüz hayatın baharında ama ölümün pençesindeki küçük kardeşi Mustafa yatakta kıvranıyordu. Mustafa’nın iniltileri odayı doldururken Aksakal hiç vakit kaybetmeden otları çıkardı, yaralılara koştu. Başucunda dualar mırıldanarak “Sabreden derviş muradına ermiş.” atalar sözünü fısıldadı; şifa bulana kadar o odadan dışarı adım atmadı. Hastalar yavaş yavaş gözlerini açarken Kenan ile Zeliha o daracık odanın loşluğunda göz göze geldiler. Zaman, akan o coşkulu su gibi birden durdu. Suların şırıltısı, sanki yeniden canlanan hayatın türküsünü söylüyordu.

​Fakat bu dünyada huzur, dağların ardındaki geçici rüzgârlar kadar kısa sürerdi. Bir gece, Akpınar köyüne gözü dönmüş bozguncular ani bir baskın düzenledi. Ortalık kana bulanırken Zeliha’nın ocağının direği olan, her daim onları koruyup kollayan büyük ablası Fatma bu saldırıda can verdi. Toprağa düşen her damla kan, Zeliha’nın kalbine sönmez bir kor düşürdü. “Haksızlık karşısında susan dilsiz şeytandır.” derdi ya büyükler; Zeliha da o haksızlığa karşı susmadı, intikam ateşiyle kavruldu. Bu haklı ve çetin yolda ona sadece Kenan değil, köyün delikanlılarından, yüreği kara sevdalara ve korkuya kapalı olan genç dostu Murat da omuz verdi. Murat, Akpınar’ın tozlu patikalarında Zeliha’nın adımlarına yoldaş olmuş, bu davada kılıcını onların önüne siper etmişti.

​Hastalığın şifası da tam o karanlık günlerin ardında bulundu. Dağın zirvesinde yetişen, sadece şafak sökmeden hemen önce toplanan o efsanevi "Birlik Otu" kaynatılıp hastalara içirildi. Şifa yavaş yavaş yayıldıkça Kenan’ın içindeki o kurak ve buz tutmuş topraklar da Zeliha’nın adıyla yeşermeye başladı. Gittiği her yerde, dar yollarda, sarp kayalıkların ardında hep onunla omuz omuza yürüdü. İçindeki o kimsesiz çocuk, ilk kez birinin bakışında ısınmıştı.

​Ancak kader, yazgısının en acımasız sayfasını açmak üzereydi.

​Bozguncuların başında, adını duyanların yüreğinin ağzına geldiği acımasız bir kadın vardı: Şahika. Kenan, Aksakal’ın en yakın sırdaşı İlyas’tan öğrendiği o sarsıcı gerçekle yıkıldı. Yıllar önce onu bir kuytu köşede savunmasız bırakıp giden, canını taşıdığı o kadındı. Dünya başına yıkılmıştı; o anın tarifi kelimelere sığmazdı.

​Aynı gece, karanlığın koynunda Şahika ve adamları Aksakal’ın sığındığı ocağı bastı. Usta bildiği, her ne kadar sevgi görmese de eteğinde büyüdüğü o ihtiyar adam, kendi doğurduğu kadının eliyle can verdi. Son nefesini vermeden önce Kenan’ın titreyen elini tuttu, gözlerindeki o son ferle fısıldadı: “Hakkını helal et oğul... İnsan sevmediğini koruyamazmış, biz sevmeyi de korumayı da çok geç öğrendik...”

​Kenan, kollarında can veren ustasının acısıyla kavrulurken Zeliha onun yaralı yüreğine elleriyle merhem oldu. “Şüphesiz ki her zorlukla beraber bir kolaylık vardır.” der gibi, Zeliha kederini içine gömerek “Yalnız değilsin, bu dağın dağıttığını biz birlikte toplayacağız.” dedi.

​Artık intikam vakti gelmişti. Fatma’nın kanı yerde kalamazdı. Kenan, bir yanda baba bildiği ustanın katili, diğer yanda kendisini dünyaya getiren ama zehir saçan o kadınla yüzleşmek zorundaydı. Dağın tepesindeki sarp kayalıklarda bozguncularla amansız bir çatışma başladı. Şahika elinde hançerle üzerine yürürken Kenan başka bir çaresinin kalmadığını gördü. Atalarımız boşuna “Zalim kendi kılıcında boğulur.” dememişti; annesini öldürmek istememişti ama bu dünyanın daha fazla yanmaması için elleri o ağır gerçeğe mühürlendi. Şahika dağın eteklerindeki kayalıklara düşerken Kenan’ın içindeki son çocukluk bağı da o derin uçuruma gömüldü.

​Zirvede kalan ağır sessizlik, rüzgârın uğultusuyla bölündü. Kenan, Zeliha’yı mutlu etmek, onu bu acı coğrafyadan uzak, sakin ve yeşil bir hayata taşımak istiyordu. Ancak İğdelik köyünün töresi katıydı, taştandı; oranın insanı dışarıdan birini gelin olarak istemezdi. “Herkes kendi tarlasının mahsulünü yer.” diyerek bu sevdaya karşı çıktılar.

​Kenan, doğup büyüdüğü, sevgisizliğin sarardığı o köyü arkasında bıraktı. Zeliha’ya doğru yola çıktı; birlikte yeni bir dünya kuracaklardı. Şelalelerin coşkuyla dalgalandığı, papatyaların açtığı uzak bir vadiye yerleşeceklerdi.

​Fakat İğdelik’in karanlık zihniyeti peşlerini bırakmamıştı. Köyün ileri gelenleri bu ayrılığı ve kendi gururlarını hiçe sayan bu saf aşkı bir türlü sindiremedi. Ormanın o ıssız patika yoluna, kimsenin bulamayacağı hain bir tuzak kurdular. Kenan, Zeliha’ya kavuşmak için adımlarını hızlandırdığı o an, dar bir vadide çınarların altında pusuya düşürüldü.

​Atılan o zehirli ok, sadece bir bedeni değil, iki yaralı kalbin kurduğu bütün hayalleri yere serdi. Kenan, toprakla kucaklaşırken son kez gökyüzüne baktı; bulutlar sanki onun içindeki yangına ağlıyordu.

​Haber Akpınar köyüne ulaştığında Zeliha’nın dünyası bir anda karardı. Gözyaşları, evinin önündeki pınarın suyuna karıştı; aktı, aktı ve köyün ortasındaki o çayırı suladı. Sevdiği adamın cansız bedeninin arkasından günlerce konuşmadı, dağlara çıktı, onun yürüdüğü yolları ezberledi. Bedeni bu ağır yüke, bu derin yalnızlığa daha fazla dayanamadı. Hastalıktan değil, yüreğindeki sönmeyen yangından, gözyaşlarıyla sulanan o çayırın ortasında hayata gözlerini yumdu.

​Güneş batarken İğdelik ve Akpınar köylerinin tam ortasındaki o dağda iki yeni mezar kazıldı. Biri sevgi görmeden büyüyen bir adamın, diğeri ise o adamı bütün kalbiyle seven bir kadınınkiydi. Şimdi ne şelaleler o eski coşkuyla akıyor ne de dağlar o günkü kadar dik duruyor; rüzgâr o çayırın üzerinde hep aynı sessiz türküyü mırıldanıyor: “Kimi bu dünyada muradına erer, kimi ise sadece severek göçer.”

​Her eylül, beraberinde sadece sararmış yaprakları değil, toprağın altına alelacele gömülmüş sırları da getirir. Kimine göre hüzündür eylül; kimine göre ise bitmek bilmeyen bir bekleyişin, yarım kalmış bir cümlenin son noktasıdır.

​Mazideki Eylül, Melis ve Rafael’in hayatın amansız gerçekleri karşısında nasıl çaresiz kaldıklarını fısıldar bize. Anlatılanlar sadece bir sevdanın değil; sorumlulukların, mecburiyetlerin ve ansızın gelen ayrılıkların hikâyesidir. Annesinin hastalığıyla sarsılan genç bir kızın, hayalleri ile vicdanı arasında sıkışıp kalışını ve üniversite yolunda arkasında bıraktığı zümrüt bakışlı gencin sessiz vedasını taşır sayfalara.

​Kültürlerin arasına örülen görünmez duvarlar yetmezmiş gibi, hayat da kendi engellerini çıkarır karşımıza. Hüseyin Enişte’nin sükûtunda ve Rovinda’nın gidişinde olduğu gibi Melis ve Rafael için de eylül, bir kavuşma değil, bir kopuş mevsimidir. Çünkü mazi, biz onu unuttuğumuzu sandığımızda bile tozlu bir aynadan bize bakmaya devam eder.

​Bu satırlarda büyük zaferleri değil, kadere rıza göstermenin o sessiz, vakur ağırlığını bulacaksınız. İki farklı dünyadan insanın tek bir eylül akşamında birbirine dokunup nasıl uzaklaşmak zorunda kaldığına şahit olacaksınız.

​BÖLÜM 1: İSTANBUL’LA İLK RANDEVU VE ZÜMRÜT MÜHÜR

​Yıllar önceydi. Üzerinden kaç eylül geçti, kaç sarı yaprak rüzgârın koynunda savrulup gitti bilmiyorum ama hatıraların kokusu hâlâ genzimde taptaze… İstanbul’a tek başıma, göğüs kafesimi zorlayan, kabına sığmaz bir heyecanla gitmiştim. Yaşadığım yerin dışında, devasa ve tekinsiz İstanbul ile ilk randevumdu. Şehre yaklaşırken kalbim, yabancı bir kapıyı çalacak, bilinmez bir labirente adım atacakmışım gibi ürkekçe atıyordu. Yan koltuğumda uyuyan yabancının ritmik horultusu, otobüsün yorgun tekerlek sesine karışırken ben sadece camdaki soluk aksime ve ardımda bıraktığım memleket toprağına bakıyordum.

​Dışarıda eylül ayının kendine has, kararsız ilk günleri hüküm sürüyordu. Hava, gitmekle kalmak arasında tereddüt eden tatlı bir yaz sıcaklığını taşıyor; ancak aralık camdan sızan rüzgârda hafif ama keskin bir sonbahar serinliği seziliyordu. Otobüs, kentin gökyüzünü hoyratça dilimleyen yüksek, ruhsuz binalarının arasından süzülmeye başladığında, hayatımda ilk defa gördüğüm bu beton ormanı karşısında şaşkınlığımı gizleyemedim. Şehir, tüm azametiyle beni bir lokmada yutacak gibi gelmişti.

​Derken birdenbire gri betonların arasından denizin sonsuz, hoyrat maviliği belirdi. Camın ardındaki masmavi çarşaf, kentin tüm karmaşasını ve içimdeki gürültüyü dindirdi sanki. İşte o saniyede anladım; bu kalabalık devin kendine has, masalsı bir ruhu vardı ve beni daha ilk bakışta girdabına çekmişti. Kendi kendime fısıldadım: "Korkma Melis, bu dev şehir seni bekleyip duruyor."

​Esenler Otogarı'na girdiğimizde büyülü masal kısa bir süreliğine kesildi. Bahsedilen yer kocaman, gürültülü ve gri bir mahşer meydanı gibiydi; egzoz dumanı ile taze simit kokusu havada amansızca birbirine karışmıştı. Teyzem ve eniştemin beni karşılamaya geleceğini biliyordum ama insan selinin içinde tanıdık bir yüz bulamamak kalbimi bir mengene gibi sıktı. Henüz gün ağarmamıştı; etraf loş, puslu ve tekinsizdi. Muavin, "Karşılamaya gelen olacak mıydı?" diye sorduğunda sesimdeki titremeyi gizlemeye çalışarak "Evet," dedim. Valizimin sapını sıkıca kavradım; sanki ellerimi bırakırsam ben de bu kalabalıkta kaybolup gidecektim.

​Yalnızlık hissiyle geçen kırk beş dakika, zamanın durduğu bir asır gibi geldi bana. Eniştem ve teyzem normalde saat gibidirler ama otobüs beklediğimizden erken varmıştı perona. Nihayet karaltılarını kalabalığın arasından seçtiğimde üzerimdeki ağır tedirginlik yerini büyük bir ferahlığa bıraktı. Taksiye binip eve doğru yol alırken İstanbul’un sabah mahmurluğunu, uykulu caddelerini izliyordum. Haliç'in tuzlu kokusu camdan içeri süzülürken başıma geleceklerden henüz tamamen habersizdim.

​Aynaya her baktığımda uzun kumral saçlarımı, hayatın tüm renklerini içimde taşıyan ela gözlerimi gören; neşesi yüzünden okunan, selvi boylu, hayat dolu bir kızdım o dönemler. Tüm gençlik enerjimin ortasında kaderin benim için hazırladığı büyük "durak" anı, varacağımız taş evin tam karşısındaki eski, gizemli antika halı dükkânının önünde gerçekleşti.

​Taksiden indiğim an dünya bir saniyeliğine tamamen sustu. Sokağın gürültüsü, teyzemin "Geldin mi yavrum!" feryatları, taksicinin bagaj kapağını sertçe kapatma sesi... Hepsi bir sis perdesinin arkasında silindi. Bir çift gözle kesiştim. Kumraldı, uzun boyluydu ve dükkânın önündeki halının tozlarını silkerken elindeki sopayla öylece duraksamıştı. Üzerinde hafif güneş yanığı bir gömlek vardı; sanki tozlu raflardan, eski kitaplardan fırlamış bir masal prensiydi.

​Ama asıl mühür, zümrüt yeşili gözlerindeydi. Bakışları, ruhumun hiç bilmediğim gizli bir kapısını aralamıştı. Tozlu halıların, eski eşyaların arasında parlayan nadide bir mücevher gibiydi. Hissettiğim anlık şokun büyüklüğünü kaldıramayarak sanki hiçbir şey olmamış gibi başımı çevirip hızla eve doğru adımladım. Kalbim o kadar hızlı çarpıyordu ki teyzemin bana sıkıca sarıldığını bile algılayamadım. Bakış, oracıkta zihnime keskin ve silinmez bir mühürle kazınmıştı bile.

​İçeride teyzemle konuşurken, çayımı yudumlarken bile ruhum dışarıdaki tek bir saniyeye asılı kalmıştı. Kalbim, bana buraya sadece gezmeye veya üniversite telaşına değil, destansı bir hikâyenin parçası olmaya geldiğimi hatırlatıp duruyordu. Pencereye sırtımı dönmüştüm ama sırtımın tam ortasında zümrüt bakışların sıcaklığını, beni izleyen o derinliği hissediyordum. Anladım ki benim masalım pencerelerin ardına gizlenmiş, sessiz ve belki de yaşanması yasak bir sevda olacaktı.

​Dünyanın tüm kalabalığı, tek bir çift gözün zümrüt yeşilinde sessizliğe gömülebilirmiş; o gün, o sokakta anladım. Gözlerim artık hep onu, sonradan adının Rafael olduğunu öğreneceğim zümrüt gözlü genci arayacaktı. Eylül, artık sadece bir takvim yaprağının adı değil, kalbime vurulan o bakışın adıydı benim için.

Kasabanın eski tren yolunun bittiği yerde, yıllardır kimsenin uğramadığı geniş bir düzlük uzanırdı. Çocukken oraya dünyanın sonu derdik. Çünkü raylar orada biter, ötesini yalnızca rüzgâr bilirdi.

Diz boyu yükselen otlar, rüzgâr estiğinde dalga dalga hareket eder, toprağın altında, gözle görülmeyen başka bir hayat saklıymış gibi bir his uyandırırdı.

İşte o unutulmuş düzlük, yıllar sonra bir sabah ansızın renklenmeye başladı.

Önce eski bir kamyon geldi. Kasasında, güneşten solmuş üzerinde Vintage Panayırı yazan bir tabela vardı.

Ardından bir kamyon daha geldi. Sonra bir diğeri.

Gün doğana kadar düzlükte ipler gerildi, bez tenteler kuruldu, paslı çiviler toprağa çakıldı. Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte ortaya çıkan manzara, sanki gece boyunca kurulmuş bir rüyadan geriye kalmış gibiydi.

O sabah erkenden uyandım. İçimde tarif edemediğim bir merak vardı. Üzerime aceleyle bir şeyler geçirip dışarı çıktım.

Panayıra doğru yürürken rüzgâr, daha önce hiç duymadığım ama bir yerlerden tanıdık gelen kokular taşıyordu. Eski kitapların sayfaları, cilalanmış ahşap, naftalin ve yağmur yemiş demirin kokusu.

Geçmiş, küçük parçalar hâlinde bugünün içine karışıyordu.

Panayırın girişinde eski püskü bir kemer vardı. Üzerindeki harfler zamanla solmuştu. Yaklaştığımda yalnızca hatırlayanlar İçin sözlerini okuyabildim. 

İçeri adım attığım anda sanki zamanın sesi kısılmıştı. Kalabalığın uğultusu uzaklaşmış, renkler daha derin, anlar daha yavaş akmaya başlamıştı.

Bir köşede duran gramofon, cızırtıların arasından eski bir şarkı çalıyordu. Melodiyi tanımıyordum. Yine de içimde bir yere dokunuyordu, sanki yıllardır unuttuğum bir anı, sessizce beni hatırlıyordu.

Panayırın içinde ilerledikçe her tezgâh başka bir zamana açılan kapı gibiydi.

Bir köşede eski daktilolar sıralanmıştı. Tuşlarına dokunduğunuzda, sanki yarım kalmış cümleler yeniden hayat bulacakmış gibi bir his veriyorlardı. Bazı harfler silinmişti, bazı tuşlar yıpranmıştı ama her biri, bir zamanlar birinin ellerinde anlam kazanmıştı.

Bir başka tezgahta sararmış mektuplar duruyordu. Zarfların üzerinde tanımadığım insanların isimleri yazılıydı. Kimin yazdığını, kime gönderildiğini bilmiyordum. Ama her birinde tanıdık bir duygu vardı. özlem, bekleyiş, söylenememiş sözler.

Bir diğerinde ise rengârenk fincanlar dizilmişti. Her fincanın başka bir kahvenin değil, başka bir sohbetin hatırasını taşıdığına inanabilirdim. Kimi uzun geceleri, kimi eski dostlukları, kimi de artık geri dönmeyecek insanlarla paylaşılan sessiz anları saklıyor gibiydi.

Fakat bütün bu kalabalığın içinde en çok dikkatimi çeken, köşede duran küçük bir çadır oldu. Diğerlerinden daha sadeydi. Gösterişli eşyalarla süslenmemiş, yalnızca sessizce orada duruyordu.

Çadırın önünde yaşlı bir kadın oturuyordu. Saçları gümüş gibi parlıyor, yüzünde yılların bıraktığı sakin bir ifade taşıyordu. Beni görür görmez gülümseyerek "Geç kaldın," dedi.

Sözleri o kadar sakindi ki şaşırmaktan çok, sanki uzun zamandır beklediğim bir şeyi duymuş gibi hissettim.

"Neye?" diye sordum.

Kadın gözlerini üzerimden ayırmadan "Kendine" diye cevap verdi. Sonra eliyle çadırın içini gösterdi.

İçeri girdiğimde küçük bir odaya benzeyen bir yerle karşılaştım. Duvarlarda farklı boyutlarda aynalar asılıydı. Ama bunlar sıradan aynalara benzemiyordu.

Her biri , bir zaman parçası taşıyor gibiydi.

Kadın ağır adımlarla bir aynanın önüne geldi. "Bak," dedi.

Yaklaştım. Kendimi görmeyi bekliyordum. Ama aynada çocukluğumu gördüm.

Bahçede koşan küçük hâlimi. Dizlerimdeki yaraları, üzerimdeki eski kıyafetleri ve yüzümdeki o büyük, hesapsız gülümsemeyi.

O görüntü o kadar gerçekti ki bir an elimi uzatıp aynanın içindeki çocuğun elini tutmak istedim.

Gözlerim doldu.

"Bu nasıl mümkün olabilir?" diye fısıldadım.

Kadın "Hatıralar kaybolmaz," dedi. "Sadece onları saklayacak bir yer ararlar."

Beni başka bir aynaya götürdü.

Bu kez karşımda, yıllar içinde uzaklaştığım biri vardı.

Bir zamanlar çok sevdiğim ama hayatın sessizce aramıza mesafe koyduğu biri.

Gözlerindeki sıcaklık, söyleyemediğimiz sözler ve yarım kalmış anlar bir anda içimde yeniden canlandı.

Kadın aynaya bakarak "Bazı anlar vardır tam yaşanamazlar. Söylenmesi gerekenler söylenmez, sarılması gerekenlere sarılınmaz. Ama insanın içinde tamamlanmayı beklerler." dedikten sonra sustu bir süre sessiz kaldıktan sonra devam etti. "Burada ise kendilerine bir yol bulurlar" dedi. 

Çadırdan çıktığımda dışarıdaki dünya aynıydı. Ama ben aynı değildim. Panayırın içinde dolaşmaya devam ettim.

Az önce yaşadıklarımın etkisi hâlâ üzerimdeydi. Etrafımdaki her eşya, sanki yalnızca geçmişten kalmış bir nesne değil, birinin yarım kalmış hikâyesi gibiydi.

Bir süre sonra küçük bir tezgahta eski bir saat gördüm.

Zinciri kararmış, camı çizilmişti. Dışarıdan bakıldığında yılların yorgunluğunu taşıyordu. Ama kulağımı yaklaştırdığımda düzenli bir şekilde çalışan tik taklarını duydum.

Sanki zaman, bütün yıpranmışlığına rağmen hâlâ yoluna devam ediyordu.

Satıcı, gözlüğünün üzerinden bana bakarak. 

"Bu saat sıradan değildir," dedi.

"Ne farkı var?" diye sordum.

"Bu saat sadece zamanı göstermez."

Saatin kapağını yavaşça kapattı.

"Ne gösterir?"

"Ne kadarını kaçırdığını."

Saati elime aldığımda garip bir ağırlık hissettim. Bu, yalnızca metalin ağırlığı değildi. Sanki içinde yaşanmış yıllar, söylenmemiş cümleler ve geri dönmeyen anlar birikmişti. Aldım.

Biraz ilerlediğimde, elinde eski bir uçurtma tutan küçük bir çocuk gördüm.

Uçurtmanın kumaşı yer yer yamalanmıştı. Renkleri solmuştu ama yine de neşeli görünüyordu. Sanki bütün yaralarına rağmen gökyüzüne çıkmaya hazırdı.

Çocuk bana bakarak "Uçurmak ister misin?" diye sordu.

"Uçar mı ki?" dedim.

Çocuk omuzlarını silkerek

 "Denemeden bilemezsin."

Elindeki ipi bana uzattı.

Birlikte koşmaya başladık.

Rüzgâr çok güçlü değildi. Hatta ilk anda uçurtmanın havalanmayacağını düşündüm. Ama biraz daha koştukça ip gerildi. Uçurtma önce sendeledi.

Sonra yükselerek gökyüzünde ağır ağır süzülmeye başladı.

İp avuçlarımın arasındaydı.

O anda çevremdeki bütün sesler uzaklaştı. Sanki dünya bir anlığına durmuş gibiydi. 

Gökyüzü hiç olmadığı kadar geniş, içimdeki ağırlık ise hiç olmadığı kadar hafifti.

Çocuğun kahkahası rüzgâra karıştı. O sesi tanıyordum.

Nereden geldiğini anlamam biraz zaman aldı. Sonra fark ettim. O çocuk bendim.

Daha küçük hâlimdi.

Daha cesur, daha meraklı, daha korkusuz. Henüz hayatın bazı şeyleri eksiltebileceğini bilmeyen hâlim.

Uçurtma gökyüzünde dans ederken içimde uzun zamandır yerini arayan bir şey yerine oturdu. Belki de kaybettiğimi sandığım şeyler gerçekten kaybolmamıştı. Belki sadece onları yeniden hatırlamam gerekiyordu. Akşamüstüne doğru panayır yavaş yavaş sessizleşmeye başladı.

Gün boyunca hayat dolu görünen düzlük, şimdi yavaşça eski hâline dönüyordu. Tenteler sökülüyor, tabelalar indiriliyor, ipler birer birer çözülüyordu.

Sanki panayır hiç kurulmamış bütün o anlar yalnızca kısa bir rüyanın içinden geçmişti.

Ama ben biliyordum.

Bazı şeyler gerçek olmak için uzun sürmek zorunda değildi.

Çıkışa doğru yürürken yaşlı kadını yeniden gördüm. Hâlâ aynı sakinlikle oturuyordu. Sanki bütün gün boyunca beni değil, çok daha uzun zamandır beklediği bir şeyi izlemiş gibiydi.

Yanından geçerken bana bakarak "Unutma," dedi.

Durup ona döndüm.

"Geçmiş seni çağırmaz.

Sen onu dinlersen konuşur" dedi. 

Bu sözleri içimde bir yere bıraktım. "Unutmayacağım," dedim ve panayırdan çıktım.

Arkamı dönüp baktığımda düzlük yine eski hâline dönmüştü. Ne tenteler vardı ne tabelalar. Ne de gün boyunca gördüğüm o renkli kalabalık.

Sadece rüzgâr ve diz boyu uzayan otlar vardı. 

Sanki hiçbir şey yaşanmamış gibiydi. Ama cebimde bir saat 

ve içimde değişen bir şeyler vardı. O günden sonra zamanla kavga etmeyi bıraktım.

Çünkü bazı anları geri getiremeyeceğimi öğrendim. Geçmişi değiştiremezdim. Kaybolan günleri yeniden yaşayamazdım. Ama onları hissedebilirdim. Onları taşıyabilirdim. Çünkü insan bazen kaybettiği şeyleri değil, onlarla birlikte kaybettiği kendisini arar. Aradan yıllar geçti. Yine de bazı akşamlarda rüzgâr aynı kokuyu getirir.

Eski kitapların kokusunu, cilalı ahşabı, yağmur yemiş demiri

ve biraz da hüznü.

Bazen cebimde olmayan o eski saatin tik taklarını bile duyar gibi olurum. O zaman içimden hatırlayanlar için hiçbir şey gerçekten kaybolmaz cümlesi geçer. 

               DİLEK SARIKAYA 

Menajer :ilayda Can & Dilara sarıkaya 

Yağmur, şehrin bütün seslerini birbirine karıştırıyordu.

​Nehir, pencerenin önünde durmuş, karşı apartmanın ışıklarına bakıyordu. Bazı pencereler erken kapanmış, bazıları hâlâ açıktı. Her ışığın ardında başka bir hayat olduğunu düşündü. Başka sofralar, başka kavgalar, başka suskunluklar…

​İnsanların birbirine ne kadar yakın yaşayıp birbirlerinden ne kadar uzak kalabildiğine şaşırdı.

​Elindeki kahveyi masaya bıraktı.

​Soğumuştu.

​Tıpkı son zamanlarda içinde biriken bazı şeyler gibi.

​Telefonu çaldığında saate baktı.

​Gece yarısını çoktan geçmişti.

​Ekranda tek bir isim vardı:

​Mert.

​Nehir uzun süre telefona dokunmadı.

​Onu yıllardır görmemişti.

​Aslında yıllar, bazı insanları unutmak için yeterli değildi. Sadece hatırlamayı daha sessiz hâle getiriyordu.

​Telefon sustu.

​Nehir derin bir nefes aldı.

​Tam o sırada yeniden çaldı.

​Bu kez açtı.

​— Alo?

​Karşıdan birkaç saniye ses gelmedi.

​Sonra Mert'in sesi duyuldu.

​— Nasılsın?

​Nehir gülümsedi.

​İnsan bazı sesleri unutamıyordu.

​— İyiyim.

​Bu, yetişkinlerin en çok kullandığı yalandı.

​“İyiyim.”

​Çünkü bazen gerçeği anlatmak için fazla yorgun, fazla kırgın ya da fazla gururlu olurdunuz.

​Mert kısa bir sessizlikten sonra:

​— Seni gördüm bugün, dedi.

​Nehir'in yüzündeki ifade değişti.

​— Nerede?

​— Eski kitapçının önünde.

​Nehir pencereye döndü.

​— Yanıma neden gelmedin?

​Mert güldü ama o gülüşün içinde neşe yoktu.

​— Çünkü bazı insanlara yıllar sonra yaklaşmak, aradan geçen yılları yok saymak gibi geliyor.

​Nehir sustu.

​Haklıydı.

​Aralarında söylenmemiş o kadar çok şey vardı ki…

​Bir zamanlar birbirlerini çok sevmişlerdi.

​Sonra hayat, sevginin yetmediği bir yerden kırılmıştı.

​Ne büyük bir kavga olmuştu ne de ihaneti andıran bir hikâye.

​Sadece iki insan, aynı şeyi farklı zamanlarda istemişti.

​Biri kalmak istemişti.

​Diğeri gitmek.

​Ve bazen bir ilişkinin bitmesi için bundan daha büyük bir sebep gerekmiyordu.

​— Hâlâ aynı yerde mi oturuyorsun? diye sordu Mert.

​— Evet.

​— Yarın kahve içelim mi?

​Nehir gözlerini kapattı.

​Bazı tekliflerin cevabı hemen verilmezdi.

​Çünkü insan bazen karşısındakiyle değil, geçmişiyle buluşmayı kabul ederdi.

​— Olur, dedi sonunda.

​Ertesi gün şehir güneşliydi.

​Nehir, yıllar önce birlikte gittikleri küçük kafeye girdiğinde Mert'i cam kenarında otururken gördü.

​İlk fark ettiği şey, saçlarına düşen beyazlardı.

​İkinci fark ettiği şey ise bakışlarının değişmiş olduğuydu.

​İnsan yaşlanınca yüzünden önce gözleri değişiyordu.

​Mert ayağa kalktı.

​Birbirlerine sarılmadılar.

​Sadece baktılar.

​Sonra oturdular.

​Garson geldi.

​İki kahve söylediler.

​Bir süre havadan sudan konuştular.

​İşlerden, şehirden, ortak tanıdıklardan…

​Hayatlarının asıl hikâyesine gelmemek için çevresinde dolaşıyorlardı.

​Sonunda Mert sordu:

​— Mutlu musun?

​Nehir kahvesinden bir yudum aldı.

​Bu kez cevap vermeden önce düşündü.

​— Bilmiyorum.

​Mert başını eğdi.

​— Ben de.

​İkisi de güldü.

​Çünkü yıllar sonra ilk kez birbirlerine dürüst davranmışlardı.

​Nehir masanın üzerindeki ellerine baktı.

​— Sana kızmıştım, dedi.

​— Biliyorum.

​— Çok.

​— Onu da biliyorum.

​— Sonra sana kızgın olduğumu unuttum.

​Mert gözlerini kaldırdı.

​— Peki, ne kaldı?

​Nehir uzun süre sustu.

​Sonra:

​— Merak kaldı, dedi.

​Mert'in yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluştu.

​— Bende de.

​Dışarıda insanlar yürüyordu.

​Arabalar geçiyordu.

​Şehir, onların hikâyesinden habersizce yaşamaya devam ediyordu.

​Nehir o an anladı ki bazı aşklar bitmiyordu.

​Sadece insanın içindeki yerlerini değiştiriyordu.

​Bir zamanlar hayatının merkezinde duran biri, yıllar sonra kalbinin sessiz bir köşesinde durabiliyordu.

​Ne tamamen yabancı…

​Ne de eskisi kadar yakın.

​Mert elini masanın üzerine koydu.

​Nehir o ele baktı.

​Yıllar önce tuttuğu eli tanıyordu.

​Ama artık o elin sahibini eskisi kadar tanımıyordu.

​Belki de asıl mesele buydu.

​İnsanlar değişiyordu.

​Ve aşk, bazen iki insanın birbirini yeniden tanıma cesaretiydi.

​— Pişman mısın? diye sordu Nehir.

​Mert cevap vermeden önce dışarı baktı.

​— Seni kaybettiğim için mi?

​Nehir başını salladı.

​— Evet.

​Mert derin bir nefes aldı.

​— Pişmanlığım, seni kaybetmek değil.

​Nehir'in gözleri doldu.

​— Neymiş?

​— Seni kaybettiğimi anlayacak kadar geç kalmış olmak.

​Nehir bu cümleyi uzun süre içinde taşıdı.

​Sonra hafifçe gülümsedi.

​— Bazı şeyler zamanında yaşanmadığında, sonradan yaşansa da aynı olmuyor.

​Mert başını salladı.

​— Biliyorum.

​Kalkma vakti geldiğinde ikisi de bunu biliyordu.

​Nehir montunu giydi.

​Kapıya doğru yürüdüler.

​Dışarıda yine yağmur başlamıştı.

​Mert şemsiyesini açtı.

​Birlikte birkaç adım yürüdüler.

​Sonra yol ayrımına geldiler.

​Mert durdu.

​— Seni bir daha görebilir miyim?

​Nehir ona baktı.

​Bu kez cevap vermesi uzun sürmedi.

​— Belki.

​Mert gülümsedi.

​Nehir de.

​Sonra iki ayrı yöne yürüdüler.

​Nehir arkasına bakmadı.

​Çünkü bazı hikâyeler yeniden başlamak için değil, insanın geçmişiyle barışması için geri gelirdi.

​Eve döndüğünde pencerenin önünde durdu.

​Yağmur yine şehri örtüyordu.

​Masada dün geceden kalma kahve fincanı hâlâ duruyordu.

​Nehir fincanı eline aldı.

​Kahve buz gibiydi.

​Ama ilk kez onu dökmek istemedi.

​Çünkü bazı şeylerin soğuması, onların değersiz olduğu anlamına gelmiyordu.

​Bazı duygular da vardı ki…

​İnsan onları yeniden yaşamak için değil, bir zamanlar gerçekten yaşanmış olduklarını bilmek için saklıyordu.

Derya YAĞMUR

 Küçük Havin, köyün sınır taşında dalgın dalgın duran Kartal’ın yanına sessizce süzüldü. Minik parmak uçları, Kartal’ın omzuna dokundu:

 — "Biz burada seni görmek istemiyoruz dediler sana da, değil mi? Yapacaklarım kendi babamın bile işine gelmez; o insanlara ve babama inat ben bu köyü bırakmam, sonuçlarına kendileri katlanacak."

Kartal, gözlerini sarp kayalıklardan ayırmadan sessizliğini korurken, küçük Havin öfkesini bastırmaya çalışarak devam etti. Tufan Ağa’nın kurduğu bu adaletsiz düzene başkaldıran bir tek o vardı. Yıllardır insanların toprağını elinden alan, köyü korku ve baskıyla yöneten babasına açıkça karşı çıkıyordu. Köylüler ise Mirza gibi hakkı gasbedilen, Zevcan gibi bu düzenden korkup ses çıkaramayan ya da Ferzen gibi yaşananlara dayanamayıp aklını yitiren insanlardı; hepsi korkunun gölgesinde sinmişti. Onlar, dışarıdan gelen Kartal’ı bir tehdit, kendi içlerinden çıkıp bu düzene karşı çıkan küçük Havin’i ise inatçı biri olarak görüyordu. Bu yüzden Havin bu topraklarda yapayalnızdı ve bu karanlıkta tek dostu Kartal’dı.

 Havin içine derin bir nefes çekti. Köyün tarlalarındaki papatyalar ve gelincikler bakımsızlıktan solmuştu; pınarların berrak suları çamura dönmüş, sokaklarda koşan çocukların neşeli sesleri kesilmişti.

O sırada Kartal nihayet sessizliğini bozdu, başını yavaşça küçük kıza çevirdi ve derin bir sesle, "Yalnız yürümeyeceksin," dedi. Tam o anda, tarlaların arasından gelen ayak sesleri sessizliği böldü. Tufan Ağa ve köyün ileri gelenleri, ellerinde meşalelerle tepeye doğru tırmanmaya başladı. Kalabalık, ikisini de köşeye sıkıştırmak için çembere alırken Kartal bir adım öne çıktı. Küçük Havin ise bu tehditlere boyun eğmeyeceğini gösteren dik bir duruşla onun yanında yer aldı.

 Tufan Ağa en önde durdu, arkasında ise sinmiş köylüler vardı. Kızına ve Kartal’a gözdağı vermek için sertçe bağırdı, ancak küçük Havin’in gözlerindeki kararlılığı görünce bir an için duraksadı. Kartal ise kalabalığın üzerine doğru kendinden emin bir adımla yürüdü.

 O gün o tepede, köylüler yıllardır tanıdıkları korku duvarının çatladığını gördüler. Tufan Ağa ne kadar öfkelense de, çocuk yaştaki Havin'in ve Kartal'ın bu düzene boyun eğmeyeceği anlaşılmıştı. Çoraklaşan topraklarda solan papatyaların yerini, artık bastırılamayacak bir direnişin filizleri alıyordu.

Zamanın henüz isimleri öğrenmediği çağlarda, dağların gökyüzüne fısıldadığı, nehirlerin tanrıların nefesiyle aktığı kadim bir diyar vardı. Bu topraklarda tanrılar, insanların arasında sessizce dolaşır. Bazen bir yabancı kılığına girer, bazen yaşlı bir bilge olur, bazen de yalnızca rüzgârın uğultusunda hissedilirdi. Onları gören pek az olurdu, görenler ise gördüklerini anlatmaya cesaret edemezdi. O çağlarda kulaktan kulağa "Gölge doğarsa denge bozulur. Gölgeyi Taşıyan Kadın gelirse, dünya ya ateşle sınanacak ya da yeniden iyileşecektir." diye yayılan eski bir kehanet vardı. Hiç kimse bu sözlerin anlamını bilmiyordu. Yalnızca en yaşlı kâhinler, kehanetin gerçekleşeceği gecede gökyüzünün bile susacağını söylerdi. Ve o gece geldi. Ay ışığının en parlak olduğu vakitte bir kız çocuğu dünyaya geldi. Adını Liya koydular. Doğduğu an gökyüzü sanki görünmez bir el tarafından ikiye ayrıldı. Ay karardı, yıldızlar ışıklarını içine çekti ve rüzgâr bile nefes almayı unuttu. İnsanlar bunun bir uğursuzluk olduğuna inandı. Liya büyüdükçe korkuları arttı. Çünkü onun gölgesi diğer insanların gölgesi gibi değildi. Güneş battığında yerinde kalmaz, sessizce yürürdü. Bazen ay ışığında ondan ayrılır, bazen görünmeyen biriyle konuşur gibi fısıldardı. Liya ise o fısıltıları duyabiliyordu. "Gün gelecek, beni anlayacaksın," derdi gölgesi. Bu yüzden insanlar Liya'dan uzak durdu. Çocuklar onunla oynamadı. Köylüler arkasından dualar okudu. Yaşlılar gözlerini kaçırdı. Ama tanrılar, onlar yalnızca izledi. Aralarında en sessizi, zaman tanrısı Zayron'du. O, geçmişi ve geleceği aynı anda görebiliyordu. Bir gün kaderin terazisine baktığında dengenin çatladığını fark etti. İnsanlar açgözlülükle birbirini tüketiyor, tanrılar ise güçlerinin sarhoşluğuyla kibirleniyordu. Dünya yavaş yavaş kendi ağırlığı altında eziliyordu. Zayron biliyordu ki bu dengeyi ne ordular ne de tanrılar düzeltebilirdi. Kehanetin vakti gelmişti. Yaşlı bir yolcu kılığına girerek Liya'nın karşısına çıktı. "Gölgen senden daha ağır," dedi. Liya gözlerini gölgesine çevirdi. "Çünkü yalnız benim acımı taşımıyor," dedi . "O, dünyanın sustuğu bütün acıları taşıyor." Zayron bir insanın gözlerinde korkudan daha büyük bir şey merhamet gördü. Yaşlı yolcu gözlerini Liya'nın gözlerinden ayırmadan "Sen gölgeni duyuyorsun" dedi. Liya "Evet doğduğum günden beri." "Peki sana ne söylüyor?" Liya cevap vermemişti çünkü gölgenin söyledikleri, insanların duymaya hazır olduğu sözler değildi. O gece, ay yeniden karardı. Liya köyün dışındaki sessiz tepeye çıktı. Çocukluğundan beri ne zaman içi daralsa oraya giderdi. Dünyanın bütün sesleri orada susar, yalnızca rüzgâr konuşurdu. Ay ışığı toprağa vurunca gölgesi ayaklarının dibinden ayrıldı. Önce ince bir sis gibi yükseldi. Sonra yavaş yavaş insan biçimine büründü. Yüzü yoktu ama Liya onun kendisine gülümsediğini hissediyordu. "Yine geldin." "Her zaman gelirim." "Neden yalnız bana görünüyorsun?" Gölge bir süre sessiz kaldıktan sonra devam etti. "Çünkü insanlar kendi gölgelerinden korkar. Beni görebilmeleri için önce kendilerini görmeleri gerekir" dedi. Liya dizlerinin üzerine çökerek "Ben neyim?" diye sordu. "Bir kapısın." "Neyin kapısı?" "İnsan ile tanrı arasında unutulan yolun." Rüzgar sert esmeye başladığında dağların ardından siyah kuşlar yükseldi. Gökyüzünde görünmeyen bir çan çalmış gibiydi. Gölge "geliyorlar" dedi. Ertesi gün güneş doğmadı. Gökyüzü kurşuni bir renge büründü. Köylüler korkuyla evlerine kapandı. Tapınakların çanları kendi kendine çalarken dağların zirvesinden ışıklar inmeye başladı. Yedi tanrı geliyordu. Her biri farklı bir kudret taşıyordu. Biri ateşten yaratılmıştı. Biri deniz kadar derindi. Biri yıldızların ışığını omuzlarında taşıyordu. En arkada ise zamanı üzerinde taşıyan Zayron yürüyordu. Tanrılar Liya'nın önünde durdu. İçlerinden en yaşlı olan "İnsanların kalbi ağırlaştı" dedi. Bir diğeri ekledi. "Tanrılar da merhameti unuttu." Sonra hepsi aynı anda Liya'ya "Kehanet seni işaret ediyor" dediler. Liya derin bir nefes alarak. "Benden ne istiyorsunuz?" diye sordu. Zayron "Dünyanın dengesini" dedi. "Nasıl?" dedi Liya. "Cevabı gölgen biliyor." Bütün gözler yere çevrildi. Liya'nın gölgesi bu kez toprağın üzerinde değil, ayakta yanında duruyordu. Ve bunu yalnız Liya değil. Tanrılar da görebiliyordu. Tapınakta derin bir sessizlik oldu tanrılar, gölgenin gözlerinde kendi korkularını gördüler. İnsanlardan sakladıkları her acı, her pişmanlık ve her kibir, yüzyıllardır bu gölgede birikmişti. Gölge "Dengeyi isteyen önce eksikliğini kabul etmelidir." dedi. Tanrıların hiçbiri cevap veremiyordu , sonsuz sandıkları güçlerinin aslında kusursuz olmadığını görmüşlerdi. Ve o sessizliğin içinde Liya, kaderinin henüz yeni başladığını hissetti. Tapınağın taş sütunları arasından tanrılar yarım ay şeklinde dizilmişti. Ortalarında duran Liya ise korkuyordu. Ve gölgesi de onun yanında, insan suretinde sessizce bekliyordu. Zayron asasını yere vurduğunda taş zeminde ince bir çatlak oluştu. Çatlak büyüdü, derinleşti ve karanlık bir geçide dönüştü. "Bu," dedi Zayron, "unutulan yol'dur. Buradan geçen ya kendini bulur ya da sonsuza kadar kendini kaybeder." Liya derin bir nefes alıp "Ne yapmam gerekiyor?" dedi. "Saçları alevlerden oluşan tanrılardan biri öne çıktığında yedi sınavdan geçeceksin. Her sınavda bir parçanı kaybedeceksin. Ve sonunda geriye kalan kişi gerçekten sen olacak." Liya başını sallayarak onaylarken gölgesi kulağına eğildi. "Korkma insan, en çok kendine yürürken yorulur" dedi. İlk kapının üzerinde korku yazıyordu. Kapı açıldığında Liya kendini çocukluğundaki köyde buldu. İnsanlar yine ona bakıyordu. Ama bu kez bakışlarında yalnızca korku yoktu. Nefret de vardı. "Uğursuz çocuk onun yüzünden ay karardı, bereket gitti." Sesler giderek çoğalmış taşlar yağmaya başlamıştı. Küçük Liya yere düştü. Bugünkü Liya bütün bunları yeniden izliyordu. Koşup küçük kıza sarılmak istedi ama görünmez bir duvara çarptı. Zayron'un sesi gökyüzünden "geçmiş değişmez" diye yankılandı. "O hâlde neden buradayım?" diye bağırdı Liya. "Çünkü değişmesi gereken geçmiş değildir. Onu taşıma biçimindir" dedi Zayron. Liya gözlerini kapattığında içindeki öfkeyi ilk kez fark etti. Yıllardır insanların kendisine yaptıklarını affetmediğini. Hâlâ onların sevgisini beklediğini. Ve çocukluğunu sırtında taşıdığını. Yavaşça küçük Liya'nın yanına diz çöktü. Onu kimse göremiyordu küçük kızın omzuna "Artık yalnız değilsin" diyerek dokundu. O anda bütün taşlar havada durdu. Köylülerin sesleri sustu. Çocuk Liya yukarı bakarak gülümsedi. Kapı sessizce dağıldı. İlk sınav tamamlanmıştı. İkinci kapının üzerinde kibir vardı. Bu kez karşısında tanrılar duruyordu. Hepsi genç ve güçlüydü. İnsanların dualarıyla besleniyor, övgülerle büyüyorlardı. Bir çocuk diz çökerek dua etti. Tanrılardan biri yüzünü çevirdi. Yaşlı bir kadın yardım istedi. Hiçbiri onu duymadı. Gölge "İşte güç böyle dinlemeyi bıraktığında zehre dönüşür." Liya önce tanrılara baktı. Sonra diz çökerek yaşlı kadının elini tuttu. O an gökyüzündeki yıldızlardan biri söndü. Tanrılar tedirgin olmuştu çünkü tek bir merhamet, yüzlerce övgüden daha güçlüydü. İkinci kapı da açıldı. Zayron "İnsanlar seni boşuna seçmemiş" dedi. Gölge "Hayır onu insanlar seçmedi acı seçti" dediğinde bütün tanrıların yüzü bir anda ciddileşti. Çünkü evrenin en eski yasalarından biri acıyı gerçekten anlayan biri ortaya çıktığında, kader yeniden yazılmaya başlardı. Üçüncü kapının üzerinde öfke yazıyordu. Liya kapıya dokunduğu anda kendisini karanlık bir ovada buldu. Gökyüzü kızıl renkteydi. Toprak çatlamış, ağaçlar kurumuştu ve karşısında insanlar vardı. Bu insanlar Liya'nın geçmişinden gelen yüzlerdi. Onu reddedenler, ona korkuyla bakanlar ve onu yalnız bırakanlar. Birden bir ses "Onları cezalandır" diye yükseldi. Liya etrafına bakınarak "Hayır" dedi. "Onlar seni incitti" diyerek ses daha güçlü çıktı. "Onlar seni yalnız bıraktı." Liya "Evet, evet" dedi. "O hâlde neden hâlâ onları koruyorsun?" Liya susmuştu bu sorunun cevabını bilmiyordu. Gölgesi yanına gelerek "Öfke de bir gölgedir, onu yok etmeye çalışma" dedi. "Peki ne yapacağım?" dedi Liya. "Onu dinle." Liya öfkesine baktı. Yıllardır içinde sakladığı küçük kızın öfkesi aslında intikam istemiyordu. Sadece görülmek istiyordu. Liya gözlerini kapatarak "Ben seni duyuyorum" dedi. O anda kızıl gökyüzü sakinleşip alevler söndü. Kabul edilen öfke, artık insanı yakamazdı. Ve üçüncü kapı açıldı. Dördüncü kapının üzerinde "Kayıp" yazıyordu. Kapı açılır açılmaz Liya'nın nefesi kesildi sanki karşısında hiç beklemediği biri vardı. Yıllar önce kaybettiği annesi. Liya 'yı bu tek kelime bütün dünyasını sarstı. Sarılmak için koştu. Ama elleri boşluğa dokundu bu gerçek değildi. Bir sınavdı. "Ben kalmanı isterdim anne" dedi Liya. Annesinin yüzünde hüzünlü bir gülümsemeyle "Biliyorum" dedi. "Ben seni hâlâ arıyorum unutmak istemiyorum anne." "Biliyorum Liya unutmak, sevmemek değildir" dedi annesi. Liya'nın gözlerinden yaşlar akarken "Kaybettiklerimizi bırakmak neden bu kadar zor?" dedi. Annesi "Çünkü insan bazen acısını, sevgisinin son kanıtı sanır." Bu söz Liya'nın kalbine dokundu yıllardır annesinin yokluğunu değil, yokluğunun acısını taşıdığını fark etti. Annesi yavaşça uzaklaşmaya başladığında Liya bu kez onu tutmadı. Sadece gülümseyerek "Teşekkür ederim" dedi. Dördüncü kapı açılırken beşinci kapının üzerinde "sevgi" yazısı belirdi. Liya içeri girdiğinde her yer ışıkla doldu. Karşısında gölgesi vardı ve bu kez gölge karanlık değildi. Ay ışığı gibi parlıyordu. "Sen kimsin?" diye sordu Liya. Gölge cevap vermekte zorlandı. "Ben" dedi ve sustu. Ardından "Ben senin taşıdığın şey değilim. Ben senin unuttuğun parçanı taşıyorum" dedi. Liya şaşkınlıkla bakarak "Ne demek bu?" diye sordu. Gölge biraz yaklaşarak "İnsan doğduğunda bütündür. Sonra acılar, korkular ve kaybettikleri gelir. Ve insan kendinden parçalar koparır. Ben senin kaybettiğin parçaların toplamıyım" dedi. Liya "Yani sen benim karanlığım değilsin" dedi. Gölge "Hayır ben senin kabul edilmeyi bekleyen yanınım" dedi. O anda Liya gölgesine sarıldı ve bir olup ikisi birbirinden ayrılmadı. Uzakta duran tanrılar sessizce izliyor ve artık biliyorlardı. Liya dünyayı kurtarmak için değil önce kendisini bütünlemek için seçilmişti. Ve kendini bulan bir insan bütün bir dünyayı değiştirebilirdi. Altıncı kapı "affetmeydi." Liya kapıya yaklaştığında artık korkmuyordu. Her kapı dışındaki bir düşmanı değil, içindeki bir yarayı gösterdiğini artık anlamıştı. Kapı açıldığında kendisini gördü. Saçlarına ak düşmüş, gözlerinde yorgunluk birikmiş yaşlanmıştı. Yaşlı Liya ona baktı ve "Yıllar boyunca herkesi affettin" dedi. Genç Liya susuyordu. Yaşlı Liya "Ama kendini affetmedin" dedi. Bu söz, diğer bütün sınavlardan daha ağırdı. İnsan bazen başkalarının yaralarını iyileştirebilir ama kendi içindeki kırgınlığı taşıyamazdı. "Ben ne için kendimi affedeceğim?" diye sordu Liya. Yaşlı Liya ona baktı ve "Seçmediğin , değiştiremediğin, kaybettiklerin için. Ve kendini hep güçlü olmak zorunda bıraktığın için." Liya yıllarca gölgesini taşımıştı. Dünyanın acısını hissetmişti. Ama hiç kimse ona "Sen nasılsın?" diye sormamıştı. O an kendi kalbine döndü ve ilk kez "Ben de yoruldum" dedi. Bu sözle birlikte kapının duvarları çatlamaya başladı. Çünkü gerçek kabul edildiğinde, saklanan şeyler gücünü kaybederdi. Yaşlı Liya yavaşça kayboldu. "Affetmek, yapılanı doğru bulmak değildir. Affetmek, kalbini geçmişin zincirlerinden kurtarmaktır." Altıncı kapı açılırken son kapının üzerinde hiçbir kelime yoktu. Sadece bir ayna vardı. Liya aynaya baktığında bütün insanlığı gördü. Ağlayan çocukları, yalnız yaşlıları, sevgi arayan kalpleri, savaşan insanları, korkuları yüzünden birbirini incitenleri ve sonra aynanın içinde "Fedakârlık" yazısı belirdi. Zayron yakınına gelerek "Liya sana son seçimi söyleme zamanı geldi" dedi. Liya ona bakarak "Ne seçimi?" dedi. Zayron'un yüzü hüzünlendi. "Sen ve gölgen artık birsiniz. Eğer onu tamamen kabul edersen, insan olarak kalamazsın. Tanrılardan daha güçlü bir varlığa dönüşürsün. Fakat insanlar seni anlayamaz. Onlar seni bir efsane olarak hatırlar. Bir insan olarak değil." Liya "Diğer seçenek nedir?" diye sordu. Zayron Liya'nın gözlerine bakarak "Gölgeni ayırırsan dünyanın acısını yine insanlar taşır. Sen ise sıradan bir insan olarak yaşarsın." Liya etrafına bakındı belkide yıllardır aradığı şey sıradan olmak, korkulmamak, sevilmekti. Gölgesine baktığında gerçeği gördü. Gölgesi ona bakarak "Seçimini yap" dedi. Liya gülümseyerek "İkinizi de seçmeyeceğim "dedi. Tanrılar "Ne demek bu?" dedi. Liya "İnsanların acısını almak istemiyorum. Çünkü acı olmadan merhameti anlayamazlar. Ben de tanrı olmak istemiyorum. Çünkü güç, paylaşılmadığında yalnızlığa dönüşür" dedi. Zayron "Peki ne yapacaksın?" diye sordu. Liya gökyüzüne ve etrafına baktıktan sonra "İnsanlara gölgelerinden korkmamayı öğreteceğim" dedi. O anda evren sessizleşti, ilk kez biri kaderin sunduğu iki yolu da reddetmişti. Ve kendi yolunu seçmişti. Evren uzun süre sessiz kaldı. Tanrılar, bir insanın karşısında ilk kez cevap bulamamıştı. Çünkü onlar dünyayı değiştirmek için büyük güçlerin gerektiğine inanmıştı. Oysa Liya onlara başka bir şey göstermişti. Bazen dünyayı değiştiren şey güç değil, kabuldü. Zayron "Sen kehanetin söylediği kişi değilsin" dedi. Liya "Değil miyim?" dedi. Zayron "Hayır. Çünkü kehaneti yanlış anladık." Tanrıların hepsi sessizce Zayron'u dinliyordu. Gölgeyi taşıyan kadın gelirse, dünya ya yanacak ya da iyileşecek. Biz onun bir silah olduğunu sandık. Ama o bir öğretmendi. Aslında kehanet böyleydi. Liya gölgesine baktığında artık gölgesi ondan ayrı değildi. Onunla birlikte nefes alıyor, onunla birlikte yürüyordu. "İnsanlara ne olacak?" diye sordu Liya. Zayron "Onlar artık kendi gölgelerini taşıyacak" dedi. O günden sonra dünya değişmeye başladı. İnsanlar acıyı tamamen kaybetmedi. Çünkü acı, insan olmanın bir parçasıydı artık acıdan kaçmak yerine onu anlamayı öğrendiler. Bir insan hata yaptığında içinde "Dön ve bak" diye bir ses duyuyordu. Bir insan kırıldığında başka bir ses "Kalbin hâlâ hissedebiliyor" diye fısıldıyordu. Bir insan güç kazandığında ise "Unutma, sen de bir zamanlar yardıma ihtiyaç duydun." Bu sesin kime ait olduğunu kimse bilmiyordu. Eski bilgelere göre o, Liya'nın sesiydi. Tanrılar da değişmişti. Artık insanlara yukarıdan bakmıyorlardı onlar da kendi gölgeleriyle karşılaşmıştı. Ateş Tanrısı öfkesini öğrendi. Deniz Tanrısı yalnızlığını kabul etti. Bilgelik Tanrıçası her şeyi bilmenin, her şeyi anlamak olmadığını fark etti. Ve Zayron. Zaman Tanrısı ilk kez zamanı durdurdu. Çünkü bazı anların sonsuza kadar hissedilmesi gerektiğini biliyordu. Ve Liya. O dünyada kalmadı artık ne tamamen insan ne de tamamen tanrıydı. O, iki dünya arasındaki sessiz köprü olmuştu. Ayın karanlık yüzüne dönüştü. İnsanlar onu göremedi. Ama bazı geceler. Ay gökyüzünde ince bir ışıkla parladığında, yalnız kalan insanlar onun varlığını hissederdi. Derler ki: Bir insan hayatının en zor kararını verdiğinde. Birini affetmekle nefret etmek arasında kaldığında. Korkusuna rağmen doğru olanı seçtiğinde. Liya'nın gölgesi o kişinin kalbine dokunur. Ve çok hafif bir ses "acından kaçma" diye duyulur. "Çünkü seni insan yapan, hiç yara almamış olman değil. Yaralarınla yeniden ışık bulabilmendir." Yüzyıllar sonra çocuklar ayın karanlık yüzüne bakıp bir hikâye anlatmaya başladı. "Bir kadın varmış. Gölgesini yok etmek yerine onu sevmiş. Dünyanın acısını taşımak yerine insanlara kendi acılarını anlamayı öğretmiş. Ne bir kraliçe, ne bir tanrı, ne de bir kahramanmış. O sadece kendini tamamen kabul eden ilk insanmış. Ve adı hâlâ söylenir Liya. Gölgeyi Taşıyan Kadın."

              DİLEK SARIKAYA

Menajer :ilayda Can & Dilara sarıkaya

Poyraz, sahil kasabasındaki küçük bir tamirhanede çalışıyordu. İyi kalpli, yardımsever ve neşeli bir adamdı; herkesin yardımına koşardı. Fakat etrafındaki insanlar onu yalnız bırakıp sadece işleri düştüğünde aradılar. Annesi Zeren, hep kendi ev işleri ve istekleriyle onu yordu. Ustası Kenan, atölyedeki bütün ağır yükü onun omuzlarına bıraktı. Poyraz herkese sevgi ve güler yüz gösterdi ama karşılığında hep yalnız kaldı. İnsan, sevgi görmezse kurur; hor görülen bir ruh içten içe solarak yok olur gider.

​Melis ise aynı kasabadaki kütüphanede çalışıyordu. Poyraz onu çok sevdi, kalbini ona açtı. Ancak Melis bu sevgiyi önemsemedi, Poyraz'ın ona duyduğu değeri hep görmezden geldi. Bir çiçeği susuz bırakıp açmasını beklemek nasıl haksızlıksa Melis'in de bu sevgiyi karşılıksız bırakması kendi kendine yaptığı en büyük haksızlıktı.

​Zamanla her şey Poyraz'a ağır geldi. İçindeki o neşeli ışık söndü, bedeni ve ruhu yoruldu. Sonunda hastalandı, evinde yatağa düştü.

​Melis ise her şeyi çok geç anladı. Kasaba meydanında tek başına kalıp yaptığı hatayı düşündü: "Bana o kadar değer verdi, ben ise onu görmezden geldim. Şimdi hasta ve ben bu hatanın altında eziliyorum." diyerek derin bir pişmanlık duydu. Kişi, incittiği insanın ağırlığını omuzlarında taşıyamazdı; kırılan bir kalbin acısını zaman bile zor dindirirdi.

​Hayatın kuralı basittir: Poyraz herkese iyi davrandı ama kimse onun kıymetini bilmedi. Melis ise gerçeği çok geç fark etti. Şimdi ikisi de kendi köşesinde yapayalnız... Poyraz yatakta şifa bekliyor, Melis ise yaptığı hatanın acısıyla baş başa kalıyor. Sevgiye sırt çeviren herkes, sonunda sadece pişmanlık bulur.

Mahallenin en eski sakinlerinden biri, herkesin sevgi ve saygıyla selam verdiği yaşlı bir fenerci vardı. Akşam güneşi ufkun ardına çekilip gökyüzünü turuncu ve mora boyadığında, o her zamanki gibi evinin ahşap kapısını sessizce açardı. Elindeki yıllanmış gaz lambasını özenle yakar, alevin cam fanusta usulca dans edişini izledikten sonra ağır ama kararlı adımlarla sokaklara çıkardı.

​Taş kaldırımlarda yankılanan bastonunun sesi, onu tanıyanlara gecenin başladığını haber verirdi. Bir sokaktan diğerine geçer, karanlıkta kalan sokak lambalarını tek tek yakardı. Yanan her lamba yalnızca bir sokağı değil, sanki insanların içini de biraz daha aydınlatırdı.

​Bir akşam, mahalledeki gençlerden biri alaycı bir gülümsemeyle önünü kesti:

​"Dede, gözlerin artık eskisi kadar iyi görmüyor. Bu kadar zahmete neden katlanıyorsun? Hem çoğu insan seni fark bile etmiyor."

​Fenerci Dede durdu. Elindeki lambanın titrek alevine baktı. Sonra başını kaldırıp gence şefkat dolu gözlerle bakarak sakin bir sesle:

​"Ben bu ışığı kendim için yakmıyorum evlat," dedi.

​"Belki bugün kimse fark etmez. Belki adımı bile hatırlamazlar ama bir gün sen de eline bir lamba alırsın. İşte o zaman neden her akşam bu sokaklarda yürüdüğümü anlarsın."

​Genç, yaşlı adamın sözlerini anlamlandıramadı. Omuz silkip yoluna devam etti. Zaman ise sessizce akıp gitti. Mevsimler değişti, yıllar birbirini kovaladı. O genç de bir gün saçlarına aklar düşmüş, bastonla yürüyen yaşlı bir adama dönüştü.

​Sonbaharın sert bir gecesinde, rüzgâr uğuldayıp yağmur ince ince yağarken bir anda elektrikler kesildi. Mahalle zifiri karanlığa gömüldü. Yaşlı adam güçlükle yürürken uzakta titreyen küçük bir ışık gördü.

​Merakla o ışığa doğru ilerledi.

​Elinde eski bir fener taşıyan küçük bir çocuk, yaşlı bir kadının koluna girmiş, dikkatle ona yol gösteriyordu.

​Yaşlı adam yaklaşıp "Evladım, bu saatte neden dışarıdasın?" dedi.

​Çocuk hiç düşünmeden cevap verdi:

​"Dedem bana hep 'Karanlıkta bir kişinin yolunu aydınlatabilirsen o ışık bütün mahalleyi aydınlatır.' derdi. Ben de dedemin o sözünü tutuyorum."

​Bu sözler yaşlı adamın yüreğine yıldırım gibi düştü.

​Bir anda yıllar öncesindeki o akşam gözlerinin önünde canlandı: Fenerci Dede'nin yüzü, elindeki gaz lambası ve o unutamadığı sözler...

​Fenerci Dede hiçbir zaman yalnızca sokak lambalarını yakmamıştı. O, insanların kalbine iyiliğin ateşini bırakmıştı. O küçücük alev yıllar boyunca elden ele, gönülden gönüle taşınmış ve hiç sönmeden yaşamaya devam etmişti.

​Gözleri dolan yaşlı adam, elindeki küçük feneri çocuğa uzattı. "Al evlat," dedi. "Işık elde tutulmak için değil, paylaşılmak için vardır."

​Çocuk feneri aldı. Titreyen alev yüzünü aydınlatırken gözlerinde tarifsiz bir umut parlıyordu.

​Yaşlı adam arkasını döndü. Birkaç adım attıktan sonra durdu ve geriye baktı. Küçük çocuk, yaşlı kadının yanında yürümeye devam ediyordu. Fenerin sıcak ışığı karanlığın içinde ince bir umut yolu gibi uzanıyordu. Yüzünde huzurlu bir tebessüm belirdi. Artık biliyordu ki gerçek ışık bir lambanın içinde değil, iyilikle atan yüreklerin içindeydi.

​Ve o günden sonra mahallede her karanlık akşam mutlaka bir fener yanardı. Bazen yaşlı bir adamın elinde, bazen genç bir annenin, bazen de bir çocuğun...

​Hiç kimse ilk kıvılcımın kim tarafından yakıldığını bilmiyordu ama herkes o ışığın hâlâ yol gösterdiğini hissediyordu.

​İyilik, ışık gibidir. Paylaştıkça eksilmez; aksine çoğalır. Ve bazen bir insanın yolunu aydınlatan küçücük bir ışık, bir ömrün karanlığını dağıtmaya yeter.

               DİLEK SARIKAYA

Menajer :ilayda Can & Dilara sarıkaya 

Yaş bahçesi, ömrün dolu ya da boş geçmiş olsun, insanın her anıyla elinde kalan tek topraktır. İnsan, hangi yaşın bahçesindeyse o yaşın kıymetini çoğu zaman bilemez. Çocukken bir an önce büyümek ister, gençken zamanın değerini fark edemez, yaşlandığında ise geriye dönüp baktığında o bahçenin solmuş yapraklarını görür. Oysa bu bahçenin her mevsimi, kendine özgü bir güzellik barındırır.

Gökyüzünün altındaki bu geniş yeryüzünde doğa, kendi yaş bahçesini sessizce ve kusursuz bir uyum içinde yaşar. Toprak uyanır, ağaçlar çiçek açar, sular akar ve mevsimler birbirini takip eder. Hayvanlar, böcekler ve tüm canlılar, zamanın akışına direnmeden yalnızca içinde bulundukları anı yaşayarak var olurlar. Evrenin bu kusursuz düzeninde ne acelecilik ne de yapaylık vardır. Her şey, kendi yaşının ve kendi zamanının gereğini en sade hâliyle yerine getirir.

Fakat insan, bu yaş bahçesinin içinde en çok kendi zamanına yabancılaşır. Çocukluk bahçesinde oyun oynamak yerine bir an önce büyümeyi bekler; gençlik bahçesinde ise yarının kaygısıyla bugünün çiçeklerini ezdiğini fark edemez. Yaşlılık kapıyı çaldığında ise ömrün bahçesinin nasıl bu kadar çabuk geride kaldığına şaşırır. Hâlbuki yaş bahçesi, insanın içine ekildiği andan itibaren, bugünü yaşayabilmesi için vardır.

Zaman akıp gider. Tıpkı bir nehrin yatağını bulması gibi ömür de kendi sonuna doğru ilerler. Önemli olan, yaş bahçesinin hangi köşesinde olunursa olunsun, o anın nefesini bütün saflığı ve sadeliğiyle hissedebilmektir. İnsan, elindeki yaş bahçesinin kıymetini ancak durup etrafına baktığında anlar. Çünkü bu bahçe yalnızca bir kez yaşanır ve geriye onu anlamlı kılan hatıralar kalır.

Gece, ayın gümüş ışığını denizin üzerine usulca bırakıyordu. Dalgalar kıyıya vuruyor, her biri sanki gökyüzünden düşen sessiz bir notayı taşıyordu. O gece dünya uyuyordu ama bir annenin yüreği yine uyanıktı.

Pencerenin önünde oturmuş, ayı seyrediyordu. Elleri dizlerinde, gözleri uzaklarda, ruhu ise çok daha uzaklardaydı.

İnsan bazen en büyük acısını, en güzel gülümsemesinin arkasına saklardı. O da öyle yapıyordu.

Çünkü görünmeyen acılar vardı. Dokunulamayacak kadar derin, anlatılamayacak kadar ağır yaralar... Zamanın iyileştirmesi beklenen ama her sabah yeniden kanayan yaralar.

Kalbi bir günde kırılmamıştı.

Verilmeyen sözler, yarım kalan hayaller, ansızın biten vedalar ve geri gelmeyeceğini bildiği ayrılıklar... Her biri kalbinden sessizce bir parça koparmıştı.

Yüzü hâlâ gülümsemeye çalışıyordu. Ama gözleri artık eskisi gibi gülmüyordu.

Ay ışığı odanın içine süzülürken, içinden sessizce geçirdi:

"Bir anlığına senin nefesin olabilsem keşke, yavrum. Kimsenin fark etmeyeceği kadar sessiz ama yokluğum hissedilecek kadar değerli."

Söylediği sözler duvarlarda kayboldu. Çünkü özlemek, bazen insanın konuştuğu ama sesini yalnızca Allah'ın duyduğu bir duaydı.

Gözlerinden yaş süzüldü. İnsan ağladığında herkes gözyaşını görür sanırdı. Oysa en acı gözyaşları, gözlerden değil, kalpten akardı.

O gece yine aynı duayı etti.

Evlatları için o, her şeyden önce bir anneydi.

Anne olmak; dağlara meydan okuyacak kadar güçlü, ama evladının "Anne." deyişiyle dizlerinin bağı çözülecek kadar narin olmaktı.

Anne olmak, çocukları sofrada yoksa lokmasının boğazında düğümlenmesiydi.

Gece yarısı ansızın uyanıp, "Acaba üşüyor mudur?" diye düşünmekti.

Telefon çalmadığında bin türlü ihtimali aklından geçirmek, kapı çaldığında ise ilk önce umutla yerinden fırlamaktı.

Anne olmak, çocukları güldüğünde dünyayı kazanmış gibi sevinmek; onların canı yandığında ise acıyı kendi bedeninde hissetmekti.

Kimsenin çıkar gözetmeden sevmediği bir dünyada, karşılık beklemeden sevebilmenin adıdır anne. O sevgi ne zamana bağlıdır ne de mesafeye.

Evlat büyür, ev uzaklaşır, yıllar geçer. Annenin yüreği ise çocuğunu ilk kez kucağına aldığı günkü gibi beklemeye devam eder. Beklemek, belki de annelerin kaderidir.

Pencerenin önündeki kadın gökyüzüne baktığında ay, denizin üzerine ışığını bırakmaya devam ediyordu.

O ise yüreğinin en derin yerinde sakladığı ismi sessizce andı.

Bir anne için bazı yokluklar hiç eskimezdi.

Bazı hasretlerin ve bazı sevgilerin takvimi olmazdı.

Onlar, ölümün bile ayıramayacağı kadar sonsuzdu.

Başını semaya kaldırdı. Gözlerinden süzülen yaşlara rağmen gülümsedi. Biliyordu...

Bir gün bütün ayrılıklar bitecek.

Yarım kalan bütün sarılmalar tamamlanacaktı.

Ve Allah'ın rahmetinde hiçbir anne evladına hasret kalmayacaktı.

O gece ay, denizi aydınlatmaya devam etti. Ama aslında karanlığı aydınlatan ay değildi.

Bir annenin, acısına rağmen hiç tükenmeyen sevgisiydi.

            DİLEK SARIKAYA

Menajer :ilayda Can & Dilara sarıkaya 

​Kasabanın kıyısındaki kadim ormanda, çocuklukları aynı çeşmenin başında, aynı ağacın gölgesinde geçmiş iki kız vardı: Güzin ve Hazan.

Güzin, sabahın ilk ışıklarıyla uyanıp kuşların şarkısına eşlik etmeyi, doğadaki her kıpırtıyı bir hikâye gibi dinlemeyi severdi. Hazan ise gün batımının mora çalan sessizliğinde, rüzgârın ağaç dalları arasındaki uğultusunu ve toprağın derinliklerinden gelen o kadim fısıltıyı dinlemekten haz alırdı. Birbirlerinin sırlarını yüreklerinde birer emanet gibi saklar, baharda açan ilk çiçeği beraber koklar, güz gelip sararan yaprakları avuçlarında biriktirip yeminler ederlerdi. Özleri birdi, yolları ortaktı.

​Bir gün, ormanın en derin köşesinde, asırlardır kimsenin ulaşamadığı bir meşe ağacının altında yaşayan bilgenin davetiyle yola düştüler. Bilge, onları karşıladığında gözleri ikisinin de ruhuna derin bir kuyuya bakar gibi daldı. Güzin’e, ormanın tüm şifasını koruması için iyiliği ve huzuru fısıldadı; Hazan’a ise ormanın gizli karanlığını, toprağın altındaki sabırsız hırsı uyandırması için gölgeyi ve öfkeyi emanet etti. Bilge, dalların arasından süzülen son ışıkla birlikte onlara baktı ve yolları orada ayrıldı.

​Güzin döndüğünde, eli değdiği her çiçeğin daha canlı açtığını, yaralı kuşların onun gölgesinde iyileştiğini gördü; o, toprağın merhameti olmuştu. Hazan ise ormanın gölgeli yanına çekildi. Onun geçtiği yollarda otlar sararıyor, ağaçlar ürperiyor, rüzgâr adımlarıyla daha sert ve keskin esiyordu. Eskiden yan yana yürürken yolları birleştiren o kızlar, artık karşı karşıya geldiklerinde birbirlerinin varlığına tahammül edemez oldular. Güzin’in bir gülü sulamak için uzattığı eli, Hazan’ın o gülü kurutmak için savurduğu soğuk rüzgâra çarptı. Dostlukları; aşılmayan bir sura, bitmek bilmeyen bir savaşa dönüştü.

​İnsan, kendi içindeki özden uzaklaştığında en yakınındakine bile yaban olurdu. Bir zamanlar bir bütün olanlar ayrılmıştı; nitekim kalp ne ile dolarsa dışarıya da onu sızdırırdı. Kötülük ise bir kuyu gibiydi; içine düşen, sadece kendini değil, en yakınındakini de dibe çekiyordu.

​Zamanla Güzin, kasabanın şifa dağıtan koruyucusu oldu. Hazan ise gölgelerin ardında, kendi yalnızlığının soğuğunda kavrulan bir yabancıya dönüştü. Aralarındaki mesafe artık sadece coğrafi bir uzaklık değil, ruhlarında açılan koca bir uçurumdu. Güzin baharın yeşilini yaşatmak için çabalarken, Hazan toprağın küle dönmüş mirasını korumaya ant içti. İkisi de biliyordu ki o kadim meşe ağacının altındaki o an, ruhlarının tek bir gövdeden beslendiği son zamandı.

​Şimdi aynı gökyüzünün altında, birbirine en uzak iki yabancıydılar. Güzin bir çiçeğin başını okşadığında çiçek ona doğru eğilir, Hazan oradan geçtiğinde ise yapraklar korkuyla bükülüp kapanırdı. Ne bir barış mümkün oldu ne de o eski, çocuksu gülüşlerin sıcaklığı geri geldi. Kendi içlerine ördükleri duvarlar gökyüzüne kadar yükseldi ve aralarındaki o kadim bağı ebediyen koparıp attı. Güzin huzuru, Hazan ise karanlığı seçmişti; öz, yabana çoktan yenilmişti.

Bir zamanlar, dağların arasında saklı küçük bir köyde yaşayan yaşlı bir çift vardı. Çocukları olmadığı için çok üzülüyor, yıllarca dua ediyorlardı.

Bir bahar sabahı duaları kabul oldu ve bir erkek bebekleri dünyaya geldi. Bebek birkaç aylık olduğunda annesi beşiğini temizlerken bezin içinde küçücük altın külçeleri buldu. Önce gözlerine inanamadı. Günler geçtikçe bunun bir tesadüf olmadığı anlaşıldı.

Haber kısa sürede çevre köylere yayıldı. İnsanlar bebeği görmek için akın etmeye başladı. Kimisi dua istiyor, kimisi altın satın almak istiyor, kimisi de bebeği zenginlik uğruna ele geçirmek istiyordu.

Bir gün açgözlü bir tüccar, anne ve babaya:

— Bu çocuğu bana verin. Size ömür boyu yetecek kadar altın vereceğim, diyerek büyük bir servet teklif etti.

Yaşlı adam:

— Biz zaten dünyanın en büyük hazinesine sahibiz. Onu hiçbir altına değişmeyiz, dedi.

Ama tüccar aklına koymuştu; o bebeği alacaktı.

Bir gece bebeği ve beşiğindeki altınları çalmaya kalktı. Fakat tam onu kucağına aldığı anda elindeki bütün altınlar sıradan taşlara dönüştü.

Tüccar:

— Ne oluyor böyle? diye korkuyla bebeği yere bıraktı.

O sırada gökyüzü birbirine karıştı, şimşek çaktı ve kuvvetli bir rüzgâr esti. Tüccar kaçarken korku ve panikten yolunu kaybetti, günlerce ormanda dolaştı. Köye döndüğünde ise artık eski zenginliğinden eser kalmamıştı.

O günden sonra çalışarak yaşamayı öğrendi.

Bebek büyüdükçe altınlar da azalmaya başladı. On sekiz yaşına geldiği gün mucize tamamen sona erdi.

Genç adam annesine bunun nedenini sordu.

Annesi:

— Evladım, sana verilen mucize bizi doyurmak içindi. Şimdi ise kendi emeğinle kazanmaya hazırsın, dedi.

Genç adam çalışkanlığı ve dürüstlüğü sayesinde köyün en saygın insanlarından biri oldu.

Köylüler yıllar sonra bile:

— Emekle kazanılan bir lokma, mucizeyle gelen bir sandık altından daha değerlidir, diyerek bu masalı dilden dile anlattılar.

DİLEK SARIKAYA 

MENAJER : İLAYDA CAN & DİLARA SARIKAYA 

​Ember Forest; içinde çılgın, asi bir nehri barındıran derin, karanlık, ıstıraplı ve sadece hayvanların konuştuğu, kimsenin anlam veremediği bir dile sahip gizemli bir ormandı. Leavenworth’ta yaşayan aklı başında hiç kimse bu ormana öyle gelişigüzel giremezdi. Hele geceleri asla... Hem “Neden bu kasabaya geldim?” diye söyleniyor hem de kendimi olayların pençesine zorla düşürüyordum. Rahat durmuyordum.

​O gün ormanın yakınından geçen ve meraklı bir yapıya sahip olan ben, inadımı kıramayıp ünlü Ember Forest’ın içine dalmıştım. Nehrin kenarına kadar uzanan patikadan aşağıya inmiş; kulakları sağır eden, nehrin yankılanan çığlıklarına doğru korkulu adımlarla yürürken çalılıkların içindeki o korkunç cesede takılıp düşmüştüm.

​İlk gördüğümde cesedin genç bir erkeğe ait olduğunu fark ettim. Kaskatı bir şekilde ağzı açık kalmış, dişlerinin bir kısmı dökülmüştü. İki gözü de açıktı; siyah gözbebekleri yoktu, yalnızca beyaz bir çukurdan ibaretti. Adeta taş kesilmişti. O kadar korkmuştum ki kendimi geriye atıp çığlık çığlığa ormanın çıkışına doğru koşmaya başladım.

​Evet, yine olmuştu. Buraya geldiğimden beri bu ve benzeri olaylar üç kez yaşanmıştı. Ne yazık ki bu insanların kim ya da ne tarafından bu hâle getirildiğini kimse bilmiyordu. Leavenworth’ta bu durumlar, şehrin üzerine devasa bir merak ve korku ağının serilmesine sebep oluyordu. Bu korkunç manzaraya bir kez daha şahit olan ben, çabucak Müfettiş Niko Salazar’ı aramış ve “Aynı şey yine oldu!” demiştim.

​Şunu size söylesem mi bilemedim ama açıklamak zorunda olduğumu biliyorum: Aslında o cesedin kime ait olduğunu biliyordum. Korkunç şekilde ölen bu genç erkek, çalıştığım lisenin matematik öğretmeni Alan Main’den başkası değildi. Ayrıca daha önce benzer şekilde ölen diğer iki kişinin de aynı okulun öğretmenleri olduğu aşikârdı. Sudan çıkan bu sessiz tanık, sıranın bana geldiğini mi söylüyordu? Çok korkuyordum.

​Dr. Kimball’ın hemen gelmesini istedim. Bunun nasıl olduğuyla ilgili ancak kendisi bize bilgi verebilirdi. Sudaki sessiz tanık, ancak ona bir şeyler anlatabilirdi; çünkü onun dilinden sadece Dr. Kimball anlardı.

​Dr. Kimball; otuz sekiz yaşlarında, uzun boylu, geniş omuzlu ve oldukça yakışıklı bir adamdı. Uzaktan arabasını görmüştüm. Atletik bir hareketle arabadan atlamış ve koşarak yanımıza gelmişti. Elindeki çantasını açıp eldivenlerini giydi. Onu karşılayan dedektif, cesetle ilgili bilgi verdi. Kendi kendine mırıldanan Kimball, cesedi görünce yüzünü ekşitti.

​— Yine mi?

​— Evet, yine, dedi Salazar.

​— Bu, lisedeki öğretmenlerden biri değil miydi?

​Öne atıldım:

​— Evet Doctor, aynı okuldaydık.

​Kafasını bana doğru çevirdi:

​— Siz neden buradasınız?

​— Şey... Ormanda yürüyüş yapıyordum, derken sesimin titrediğini ben de fark ettim.

​— Bu ormanda! Yürüyüş ha? diyerek dudağını bükmüş, bana inanmadığını yüz ifadesiyle belli etmişti.

​— Hiçbir şeye dokunmadınız, değil mi? dedi doktor. Cesedi incelemeye başlayan Kimball devam etti: — Bunu adli tıbba gönderelim. Sadece gördüğüm kadarıyla yedi sekiz saat önce ölmüş olabilir. Ancak nasıl bir şey yaşanmış ki diğer cesetlerde de çözemediğimiz o kaskatı açık kalmış ağız, dökülmüş dişler ve bu korkunç gözler aynen duruyor? Her üç cesetteki aynı manzara bana şunu anlatıyor: Bu kişiler çok korkunç bir şeyle karşılaşmışlar. Bakın tırnak uçlarına; kan içinde ve parçalanmış. Sanki bir duvarı, betonu ya da taş parçasını kazımış gibi... Bu, nehirde olmuş bir şey değil. Ellerinin içindeki kesikler, tutunmak için yakalamaya çalıştığı su kenarındaki dal ve ağaç parçalarından olabilir. Ama tırnaklar başka bir hikâye... Alan Main’i üç gün önce Santa Barbara Kilisesi’nin önünde görmüştüm. Kiliseden çıkıyordu ancak sıkıntılı görünüyordu. Hatta yüzünün rengi bile tuhaftı. Kendisine bir şeyi olup olmadığını soracaktım ama hızla uzaklaştı ve gözden kayboldu.

​O sırada Dedektif Salazar bana dönüp sordu:

​— Bayan Sally Brown, siz okulda onu görmüşsünüzdür. Son günlerde farklı bir şey fark ettiniz mi?

​— Hayır, ben kendisini görmedim, dedim ve kestirip attım.

​Kafamı kaldırıp müfettişe baktığımda, cesedin yanı başında Alan Main dimdik ayakta duruyordu! Bir cesede baktım, bir de ona... Gözlerinin içi kapkaranlıktı. Ağzını açıp sökülmüş dişleriyle bana bir şeyler söylüyordu. Adeta zaman donmuş, ben de korkudan kaskatı kesilmiştim.

​Müfettiş Salazar’ın beni hızla sarsmasıyla görüntü bir anda kayboldu. Kendime geldim.

​Ben şimdi ne yaşamıştım burada?

Anadolu’nun küçük bir kasabasında eski bir kahvehane vardı. Duvarlarında yılların sararttığı fotoğraflar asılı, köşesinde sürekli demlenen çayın kokusu dolaşırdı. Her sabah aynı insanlar aynı masalara oturur, aynı sohbetleri yeniden anlatırdı. Çünkü bazı yerlerde değişen tek şey takvimlerdi; insanlar ise anılarıyla aynı yerde kalırdı.

​O kahvehaneye yıllardır gelen bir adam vardı. Adı Nihat’tı. Her sabah tam saat dokuzda kapıdan içeri girer, pencere kenarındaki masasına otururdu. O masa onun için sıradan bir masa değildi. Karşısındaki sandalye, altmış yıldır boş olmasına rağmen hiç yalnız kalmamıştı.

​Nihat oturur oturmaz garson iki ince belli bardakta çay getirirdi: Biri Nihat’ın önüne, diğeri karşısındaki boş sandalyenin önüne. Kahvehaneye yeni gelenler bu duruma şaşırır, kendi aralarında fısıldaşırlardı: “Birini mi bekliyor acaba?” Garson her defasında aynı cevabı verirdi: “Hayır. O sandalye yıllardır boş.” Ve bu, böylece yıllarca devam etti.

​Bir gün kasabaya röportaj yapmak için gelen genç bir gazeteci, Nihat Bey’in bu alışkanlığını fark etti. Merakına yenilip “Affedersiniz,” diyerek yanına oturdu. “Size bir şey sormak istiyorum. Her gün karşınızdaki boş sandalyeye neden çay söylüyorsunuz?”

​Nihat Bey önündeki çaya baktı. Bir süre sessiz kaldı. Çayın buharı yavaşça havaya karışırken gözleri yıllar öncesine gitti.

​“Altmış yıl önce,” dedi, “ben bu masada en yakın arkadaşımla otururdum.” Sesi sakindi ama kelimelerinin içinde uzun yıllar vardı. “Çocukluğumuz birlikte geçti. Aynı sokaklarda büyüdük. Aynı hayallerin peşinden koştuk. Çok paramız yoktu belki ama birbirimize yeterdik. Bir gün burada otururken birbirimize bir söz verdik. Kim önce giderse gitsin, geride kalana bir çay söyleyecekti.”

​Gazeteci dikkatle dinliyordu. “Peki, arkadaşınız şimdi nerede?” diye sordu.

​Nihat Bey gözlerini pencereden dışarı çevirdi. “O gün askere birlikte uğurlandık. Ben geri döndüm...” Sesi titriyordu. “O dönemedi.”

​Kahvehanenin içindeki sesler bir anda uzaklaşmış gibiydi. Sanki herkes, yıllar önce yarım kalan bir vedaya saygı duyuyordu.

​Nihat Bey devam etti: “Döndüğüm ilk gün buraya geldim. Garsona iki çay söyledim. Birini kendim içtim, diğerini ona ayırdım. O günden beri sözümü hiç bozmadım.”

​Genç gazeteci o gün duyduğu hikâyeyi yazdı. Bir insanın altmış yıl boyunca bir dosta duyduğu vefayı, kimsenin görmediği bir sadakati anlattı. Yazı kısa sürede ülkenin birçok yerinde paylaşıldı.

​Aradan birkaç hafta geçti. Bir sabah kahvehanenin kapısında genç bir adam göründü. Elinde eski, kenarları yıpranmış bir fotoğraf vardı. “Nihat Amca burada mı?” diye sordu.

​Nihat Bey geldiğinde genç adam fotoğrafı uzattı: “Bu sizsiniz. Bu da benim dedem.”

​Nihat Bey fotoğrafa uzun uzun baktı. Yıllar önce kaybettiği dostunun yüzü karşısındaydı.

​Genç adam cebinden küçük, sararmış bir kâğıt çıkardı: “Dedemin eşyaları yıllar sonra bize teslim edildi. İçinden bu not çıktı.”

​Nihat Bey titreyen elleriyle kâğıdı aldı. Notta, “Eğer ben dönemezsem Nihat verdiğimiz sözü mutlaka tutar.” yazıyordu.

​Nihat Bey uzun süre sustu. Sonra karşısındaki boş sandalyeye baktı. Altı yıl değil, altmış yıl boyunca taşıdığı bir emanet duruyordu orada. O gün ilk kez ikinci çayı içmedi.

​Çünkü bazı vedaların zamanı yıllar sonra gelir. Bazı sözler, onları duyan biri olmasa bile tutulur. Ve bazen insanı hayatta tutan şey yanında kalan insanlar değil, kalbinde taşıdığı sözlerdir.

             DİLEK SARIKAYA

Menajer :ilayda Can & Dilara sarıkaya

Eski kasabanın arkasındaki yüksek tepede, yolun bittiği o köşe başında demirden bir direk dururdu. Yıllar önce telleri kopmuş, demiri ortasından çatlayıp paslanmış olduğu için herkes oraya "Kırık Direk" derdi; ama o direk, aslında kasabanın tam köşe başıydı.

​Kasabada yaşayan herkes, günün birinde mutlaka o köşe başına uğrardı. Sabah serinliğinde çocuklar oraya koşa koşa gelir, paslı demire dokunur, yolun kenarındaki yabani çiçekleri koparıp köşe başındaki toprağa bırakırlardı. Çobanlar koyunları önüne katıp tepeye tırmanır, öğle vakti o köşe başının gölgesinde soluklanıp su içerlerdi. Kurt köpekleri etrafta dolaşır; uzaktaki ormandan ve geniş vadiden esen rüzgâr, hep o köşe başından geçerdi.

​İnsanlar bu köşe başında hep bir şeyin peşine düşerdi. Kimi uzaktan gelebilecek bir haberi bekler, kimi içindeki sıkıntıyı o köşe başına getirirdi. Kimi kaybettiği bir eşyasını, kimi de kendi içindeki sessizliği bulmak isterdi. Burası; yolların, rüzgârın ve düşüncelerin kesiştiği ortak bir köşe başıydı.

​Yaşlı bir adam, bir gün o köşe başındaki direğin dibine oturmuş, toprağa bakarak şöyle demişti: "İnsan aradığını aslında uzakta değil, hayatın köşe başında, kendi kırık hâllerinde bulur; çünkü insanın kalbi de bu demir gibi çatlamıştır."

​Etraftaki koyunlar meleşirken doğa, köşe başındaki bu sessizlikte kendi akışında akmaya devam ederdi. Ne oradaki demir yerinden oynardı ne de insanın içindeki o yorgun bekleyiş biterdi.

Köyün yamacına kurulmuş o küçük okul, sabahları güneşten önce uyanırdı. Çatısından sızan ışık, henüz ders başlamadan sınıfların içine umut serperdi. Ama o umudun asıl kaynağı ne güneşti ne de pencerelerdi.                       O umudun adı Muammer Öğretmen’di. Adı ilk duyulduğunda şaşırırdı herkes. Muammer mi? derlerdi, alışık olmadıkları bir kadın ismiydi. Ama onu tanıyan bir daha ismini sorgulamazdı. Çünkü o isim, zamanla bir anlam kazanmıştı. Sabır, emek, merhamet ve hiç sönmeyen bir ışık.                                                  Muammer Öğretmen’in sesi yumuşaktı ama içi güçlüydü. Konuşurken acele etmezdi. Sanki her kelimeyi öğrencilerinin kalbine bırakmak ister gibi seçerdi.

Sınıfa her girişinde kapıyı usulca kapatır, biraz durur, çocuklara bakardı. O bakışta yargı yoktu. Kıyas yoktu. Sadece anlama isteği vardı.

Bir gün, sınıfın en arka sırasına oturan Mehmet dikkatini çekti. Gözleri dalgındı. Defteri boş, kalemi yere düşmüştü. Ama o, bunların ötesini görürdü.

Ders bitiminde yanına yaklaştı. Diz çöktü, göz hizasına indi.

"Mehmet," dedi, sesi neredeyse bir anne şefkati kadar yumuşaktı.

"Sen bugün derste değildin aklın nerede kaldı?"

Mehmet başını önüne eğerek. 

"Babam iş bulamadı öğretmenim annem de üzgün. Evde herkes susuyor."

Muammer Öğretmen gözlerini kapattı. Bu cümleye sadece cevap vermek değil, yükünü de taşımak gerekiyordu.

Elini Mehmet’in omzuna koydu.

"Biliyor musun Mehmet,

bazen hayat bizi sessizliğin ortasına bırakır. Ama o sessizlikte bile büyüyen şeyler vardır. Sen şu an sadece bir çocuk değilsin sen bu ailenin umudusun."

Mehmet gözlerini kaldırdı. İlk kez biri ona böyle bakıyordu.

"Ben yapabilir miyim öğretmenim?" dedi çekinerek.

Muammer Öğretmen gülümsedi.

"Sen zaten yapıyorsun," dedi.

"Her sabah buraya gelerek pes etmeyerek kalbin kırıkken bile iyi kalmayı seçerek." 

Sınıfta başka bir gün. 

Ayşe söz almak için elini kaldırdı ama konuşamadı. Gözleri doldu.

"Anlatmak istemiyorsan susabilirsin," dedi Muammer Öğretmen. "Ama şunu unutma insanın içinde birikenler, paylaşılınca hafifler."

Ayşe dudaklarını ısırarak,

"Arkadaşlarım benimle dalga geçiyor öğretmenim eski kıyafetlerim yüzünden." 

Sınıf bir anda sessizliğe büründü.

Muammer Öğretmen yavaşça tahtaya yürüdü. Tebeşiri eline aldı ve büyük harflerle DEĞER yazdı. Sonra arkasını döndü.

"Çocuklar, insanın değeri giydiğiyle ölçülseydi, en iyi insanlar mağazalarda yetişirdi."

Sonra gözleri tek tek hepsinin yüzünde gezindi. "Bir insanı değerli yapan şey, kalbinin temizliği, sözünün doğruluğu ve başkalarına verdiği iyiliktir. Ayşe’nin kıyafeti eski olabilir ama kalbi sizinkinden daha yeni, daha temiz olabilir. Sizce hangisi daha önemli?" Hiç kimse konuşamadı. Ama herkes anlamıştı.Yıllar böyle geçti.

Muammer Öğretmen sadece ders anlatmadı. Kırılan kalpleri onardı. Suskun çocuklara ses oldu. Umutsuzluğa düşenlere yol gösterdi. Kışın sobayı yakarken elleri üşürdü ama hiç belli etmezdi. Yazın ter içinde kalırdı ama yine de aynı sabırla anlatırdı. Çünkü o bir çocuğun hayatına dokunmanın, dünyayı değiştirmek olduğuna inanırdı. 

Sonra bir gün o kapı açılmadı.

Muammer Öğretmen artık yoktu. Ama aslında herkes biliyordu o sadece görünmez olmuştu. Yıllar sonra o köyde yetişen çocuklar geri döndü.

Kimisi öğretmen oldu, kimisi doktor ama hepsinin içinde aynı cümle yankılanıyordu. 

İyi insan olmak, en büyük başarıdır. Mehmet, bir gün aynı sınıfta ders anlatırken. Bir çocuk el kaldırdı. 

Öğretmenim ben büyüyünce ne olacağımı bilmiyorum.

Mehmet gülümsedi. Gözleri doldu ama sesi sakindi.

"Ben de bir zamanlar bilmiyordum," dedi.

Ama bana biri "Önemli olan ne olacağın değil nasıl bir insan olacağın" dedi ve hayatım değişti. İşte o an. 

Muammer Öğretmen bir kez daha o sınıftaydı.

Çünkü bazı insanlar ölmez. 

Onlar,  dokundukları kalplerde yaşamaya devam eder.

Ve geride bıraktıkları şey sadece anı değildir. Emektir.

Ve o emek karanlıkta bile yol gösteren bir ışıktır.

              DİLEK SARIKAYA

Menajer :ilayda Can & Dilara sarıkaya

Galeri sessizdi. İnsanlar tabloların önünden geçiyor, birkaç saniye bakıp renkleri inceliyor sonra başka bir esere yöneliyordu. Herkes bir şeyler görüyordu ama çok az kişi gerçekten bakıyordu.

Sadece bir adam, uzun zamandır aynı tablonun karşısında duruyordu.

Tablo, eski bir berber dükkânını gösteriyordu.

Ahşap kapısı biraz eskimiş, duvarları yılların izlerini taşıyan küçük bir dükkândı. Aynanın kenarında ince bir çatlak vardı. Köşede eski bir radyo duruyor, camın önünde iki çocuk oynuyordu.

Adam gözlerini tablodan ayırmıyordu.

Galeri görevlisi yanına yaklaştı.

"Beğendiniz mi?" dedi.

Adam birkaç saniye daha bekledi ve "Hayır" dedi. 

Görevli şaşırarak: ''Öyleyse neden bu kadar uzun bakıyorsunuz?" diye sordu. 

Adam: "Çünkü onu tanıyorum,'' diye cevapladı. 

Görevli tabloya bakarak: "Ressamı mı?" diye sordu. 

Adam: "Hayır, bu yeri" dedi ve ekledi, "Çocukluğum burada geçti." 

Görevli meraklanmıştı. 

"Arman Demir’i tanıyor musunuz?" diye sordu. 

Adam: "Hayır." 

Görevli iyice meraklanmıştı: "Garip, çünkü bu tabloyu yapan kişi o mahallede hiç yaşamamış." 

Adam kaşlarını çatarak: "O zaman nasıl oldu da burayı böyle çizdi?'' diye sordu. 

Görevli cevap veremedi. 

Çünkü bu soru, yıllardır herkesin cevabını aradığı soruydu.

Arman Demir, hiçbir zaman fotoğraflardan çalışmazdı.

Bir sokağı çizecekse günlerce o sokakta yürürdü. İnsanların kıyafetlerinden çok, birbirlerine nasıl davrandıklarına bakardı.

Bir kahvehaneyi çizecekse saatlerce oturur, konuşulanları değil, insanların sustukları anları izlerdi. Ona göre bir binanın duvarlarını çizmek kolaydı.

Zor olan, o duvarların içinde biriken hayatı fark etmekti.

Yıllarca küçük bir atölyede çalıştı. Ünlü olmak için uğraşmadı. Zengin olmak için resim yapmadı.

Hatta bazı aylar tek bir tablosu bile satılmadı.

Ama her sabah aynı saatte atölyesini açtı. Eski radyosunu çalıştırdı, kahvesini yaptı ve fırçasını eline almadan önce uzun süre boş tuvale baktı.

Çünkü Arman için boş bir tuval, üzerine renk sürülecek bir yüzey değil, anlatılmayı bekleyen bir hikâyeydi.

Arman’ın atölyesi şehrin eski sokaklarından birindeydi.

Büyük tabelaları yoktu. Önünden geçen biri buranın bir ressama ait olduğunu bile anlamayabilirdi.

Kapının üzerindeki küçük zil, yıllardır aynı sesi çıkarıyordu.

İçeride yarım kalmış tablolar, eski kitaplar ve duvarlara yaslanmış çerçeveler vardı.

Bir köşede eski bir sandalye duruyordu. Arman her sabah ilk kahvesini orada içerdi.

Bir gün genç bir gazeteci kapısını çaldı.

"Arman Demir?" 

Arman: "Buyurun benim."

Gazeteci not defterini açarken: "Resimleriniz hakkında bir yazı hazırlıyorum. İnsanlar tablolarınıza baktığında kendilerinden bir şey bulduklarını söylüyorlar. Bunun sebebi nedir?" diye sordu. 

Arman: "Çünkü onlara hiç görmedikleri yerleri göstermiyorum." 

"Peki ne gösteriyorsunuz?" 

Arman bir süre düşündükten sonra masanın üzerindeki eski fırçalarına bakarak:

"Unutmaya başladıkları yerleri" dedi

Gazeteci bu cevabı not aldı ama tam olarak anlamamıştı.

O gün, bunu güzel bir cümle olarak düşündü.

Yıllar sonra ise insanların Arman’ın tablolarının önünde neden sessiz kaldığını anlayacaktı.

Gazeteci etrafa göz gezdirdi. 

Duvarlarda birbirinden farklı insanlar vardı.

Bir balıkçı ağlarını topluyordu.

Bir öğretmen boş bir sınıfta tahtayı siliyordu.

Bir genç adam, hastane koridorunda elindeki telefonu sıkıca tutuyordu.

Hepsinin yüzünde aynı ifade vardı: Beklemek.

"Bunlar kim?" diye sordu gazeteci.

Arman, "Bilmiyorum" diye cevap verdi.

Gazeteci: "Nasıl yani? Model kullanmadınız mı?" 

"Hayır."

"Ama hepsi gerçek gibi görünüyor." 

Arman pencerenin önündeki sandalyesine otururken "Çünkü tek bir kişiyi çizmedim ben," dedi. 

Biraz durduktan sonra devam etti:

"Yıllar boyunca karşılaştığım yüzlerce insanın ortak hikâyesini çizdim." 

Gazeteci bu kez not almak için değil, gerçekten anlamak için dinliyordu.

Çünkü karşısındaki adam resimlerden bahsetmiyordu, insanlardan bahsediyordu.

Tam o sırada kapının üzerindeki küçük zil çaldı.

İçeri yaklaşık on yaşlarında bir kız çocuğu girdi.

Elinde buruşturulmuş birkaç banknot vardı.

Çekinerek yaklaştı.

"Affedersiniz."

Arman ayağa kalkarak: "Buyur." dedi.

Kız duvardaki küçük bir tabloyu gösterdi.

Tabloda, eski bir tahta salıncakta gülen iki kardeş vardı.

"Bu resmi almak istiyorum." 

Arman tabloya baktı.

Sonra kızın elindeki paralara.

Ama paraları alıp saymadı.

Sadece: "Bu resmi neden istiyorsun?" diye sordu. 

Kız gözlerini tablodan ayırmadan:

"Çünkü kardeşim artık benimle konuşmuyor," diye cevapladı. 

Atölyenin içinde birkaç saniyelik bir sessizlik oldu.

Gazeteci elindeki kalemi yavaşça indirdi.

Küçük kız hâlâ tabloya bakıyordu.

Arman ona yaklaşarak: "Adın ne?" dedi.

"İnci" dedi kız. 

"İnci. Salıncaktaki çocuklar sana kimi hatırlattı?" 

Kız cevap vermeden önce düşündü: "Bizi" dedi. 

"Kimi?"

"Ağabeyimle beni..." dedi kız. 

Arman sessizce dinliyordu.

"Eskiden böyleydik. Sürekli birlikteydik. Her şeye gülerdik. Sonra büyüdük sanırım." 

Arman yüzünde hafif bir tebessümle "Büyümek bazen insanları birbirinden uzaklaştırabiliyor," dedi. 

İnci başını eğerek "Ama ben onunla tekrar konuşmak istiyorum," dedi. 

Gazeteci o an fark etti ki karşısındaki küçük kız bir tablo almak için gelmemişti.

Bir yol arıyordu.

Arman duvardaki tabloyu dikkatlice yerinden çıkartıp çerçeveyi eline aldı.

Arkasını çevirdi ve eski bir kurşun kalem buldu.

Ahşabın üzerine: "İnsan bazen ilk adımı atacak cesareti, başkasının hatırasında bulur" diye yazdı. 

Sonra tabloyu İnci’ye uzattı.

Kız şaşırarak: "Ama benim param yetmez bunu almaya," dedi. 

Arman ise: "Bugün bu tabloyu satın almıyorsun İnci," dedi. 

"Ne yapıyorum?" 

"Onu emanet alıyorsun." 

İnci anlamamıştı.

"Emanet mi?"

"Evet, eğer bir gün ağabeyinle yeniden aynı salıncağa oturacak kadar konuşabilirsen bu tablo senin olacak."

"Ya olmazsa?" 

"O zaman getirirsin. Burada alacağın güne kadar seni bekler."

İnci tabloyu iki eliyle tutmuştu.

Sanki elinde bir çerçeve değil, kırılabilecek kadar hassas bir umut vardı.

Kapıya doğru yürüdü.

Tam çıkacakken durup arkasını dönerek: "Denerim," dedi. 

Arman gülümseyerek: "Ben de seni beklerim," diye karşılık verdi. 

Kapı kapandı.

Atölyede yeniden sessizlik oldu.

Gazeteci "Bunu neden yaptınız?" diye sordu. 

Arman pencereden dışarıya bakarak:

"Çünkü bazı insanlar bir tablo satın almak istemez." 

Gazeteci merakla: "Peki ne isterler?" diye sordu.

"Kendilerine küçük bir neden ararlar" dedi Arman. 

"Neden?"

"Bir kapıyı çalmak için." 

Gazeteci susmuş dinliyordu. 

Arman devam etti. 

"Bazen bir özür dilemek için, bazen bir konuşmaya başlamak için, bazen de sadece ‘hâlâ buradayım,' diyebilmek için. İnsanların çoğu değişmek istemediği için değil, nereden başlayacağını bilmediği için bekler." 

Arman masadaki fırçasını eline alarak devam etti.

"Bazen ihtiyaçları olan şey büyük bir cesaret değildir."

"Nedir?"

"Küçük bir bahane."

İnci gittikten sonra atölyede uzun süre kimse konuşmadı.

Gazeteci, masanın üzerinde duran not defterine bakıyordu. 

O güne kadar birçok insan hakkında yazmıştı. Başarı hikâyeleri, sergiler, ödüller, ünlü isimler... Ama ilk defa bir insanı anlatmak için kelimelerin yeterli olmadığını hissediyordu.

O sırada, kapının üzerindeki küçük zil yeniden çaldı. 

İçeri kırklı yaşlarında, takım elbiseli bir adam girdi.

Üzerinde pahalı bir saat, düzgün bir ceket vardı. Hızlı adımlarla tabloları incelemeye başladı.

"Bir ofis için tablo arıyorum" dedi. 

Arman, "Nasıl bir ofis?" diye sordu. 

Adam "Çok önemli değil. Duvara yakışacak bir şey olsun yeter," dedi.

Arman adama bakarak "Tam tersine," dedi. 

Adam şaşkınlıkla dönüp sordu:

"Nasıl yani? Sonuçta sadece bir tablo," dedi.

Arman duvardaki resimlere baktı.

"Bir tablo sadece duvarda duran bir eşya değildir. Her gün yanından geçen insanlara sessizce eşlik eder.''

Adam, " Yani?" dedi. 

"Yani nereye asılacağını bilmeden bir resim seçmem."

Adam etrafına yeniden baktı.

Bu kez hızlıca değil, dikkat ederek.

Sonra yakındaki sandalyeye oturdu.

"Sanırım ben buraya tablo almaya gelmedim," dedi. 

Arman çaydanlığı ocağa koydu.

"Neye geldiniz?" 

Adam bir süre düşündükten sonra "Bilmiyorum," dedi. 

Arman, "Çoğu insan da zaten bilerek gelmez," dedi. 

Adam hafifçe güldü.

"Garip bir cevap." 

İyi sohbetlerin çoğu da böyle başlar; çaylar hazırlandı.

Gazeteci onları izliyordu. 

Arman’ın atölyesine giren insanlar çoğu zaman bir şey satın almıyordu.

Bazen bir hatıra buluyordu.

Bazen yarım kalmış bir konuşmayı hatırlıyordu.

Bazen de uzun zamandır kendine sormadığı bir soruyu...

Aylar sonra gazetecinin, Arman hakkında yazdığı yazı yayımlandı. Başlığı çok basitti:

Arman’ın Tabloları: Görmek İçin Değil, Hatırlamak İçin

Yazının son cümlesi ise şöyleydi; 

"Bazı ressamlar dünyayı olduğu gibi çizer; Arman ise insanların birbirlerine bakmayı unuttuğu yerleri..."

Yıllar geçti...

Arman’ın atölyesi hâlâ aynı sokaktaydı.

Kapının üzerindeki küçük zil hâlâ aynı sesi çıkarıyor, eski radyo her sabah aynı saatte çalmaya devam ediyordu.

Sadece Arman biraz daha yavaşlamıştı ama değişmeyen bir şey daha vardı.

Her sabah ilk kahvesini içer, sonra boş tuvalin karşısına geçerdi.

Çünkü hâlâ inanıyordu. 

Bazı hikâyeler anlatılmak için değil, fark edilmek için vardı.

Bir gün öğleden sonra atölyenin kapısındaki küçük zil çaldı.

Arman başını kaldırdı.

Kapıda genç bir kadın duruyordu.

Elinde eski bir çerçeve vardı.

Arman birkaç saniye baktı.

Sonra gülümseyerek "İnci," dedi. 

Genç kadın ise gülümseyerek: "Beni hatırladınız," dedi. 

Arman başını sallayarak "Evet, bazı insanları ve bazı hikâyeleri unutmak kolay değildir," 

İnci elindeki tabloyu dikkatlice masanın üzerine bıraktı.

Çerçeve hâlâ aynıydı.

Arkasında yıllar önce yazılmış olan "İnsan bazen ilk adımı atacak cesareti, başkasının hatırasında bulur." cümlesi duruyordu. 

Arman tabloya baktı.

" Demek geri getirdin..." 

İnci: "Hayır," dedi. 

"Artık bana ait olduğunu söylemeye geldim." 

Arman hiçbir şey sormadı çünkü bazı cevapların anlatılmasına gerek yoktu.

İnsan bazen bir tablonun önünde durarak, bazen bir kapıyı çalarak, bazen de sadece ilk cümleyi söyleyerek başladığı yere geri dönerdi.

İnci giderken kapının önünde durdu." Arman Bey?"

"Efendim?" 

“Bunu o zaman neden yaptınız?"

Arman pencerenin önündeki eski sandalyeye baktı. Sonra sokağa.

" Çünkü bazen insanların ihtiyacı olan şey, bir çözüm değil, başlayabileceklerine dair küçük bir hatırlatmadır," dedi. 

İnci gülümseyerek kapıdan çıktı. Atölyede yine sessizlik kaldı. Ama bu kez sessizlik boş değildi. Çünkü bazı tablolar duvarda asılı kalmazdı.

Bazıları insanların hayatında yer bulurdu.

Arman yeni bir tuval aldı.

Fırçasını boyaya dokundurdu.

Ve ilk çizgiyi attı.

    DİLEK SARIKAYA

Menajer :ilayda Can & Dilara sarıkaya 

 Eski zamanlarda, bahçesinin kıyısındaki çınar ağacının altına oturup gün batımını izleyen bir adam vardı. Hayatı boyunca kaleminden çıkan her sözün, bir çiçeğin topraktan başını çıkarması gibi geri dönülemez bir hakikat olduğuna inanırdı. Onun için kâğıda düşen her damla mürekkep, gökyüzüne yazılmış bir hüküm gibiydi; ne silinebilir ne de üzerinden tekrar geçilebilirdi.

 Bir gün çok sevdiği bir arkadaşı, ona verdiği bir sözü tutmayıp aralarındaki güveni bir çırpıda yıktı. Adam öfkelenmedi, sesini yükseltmedi. Sadece elindeki defteri kapattı. "Bilirsin," dedi, "bir defa dökülen su geri toplanmaz. İnsanın iradesiyle yazdığı o ilk satır, artık kalbin mührüdür."

Bahçesindeki kuşlar, bir sabah yuvalarını terk edip uzaklara uçtuğunda onlara küsmedi. Kendi elleriyle yaptığı yemliği kaldırdı. Çünkü anladı ki, bir canın kendi isteğiyle gittiği yerden dönmesi, doğanın akışına terstir. Bir hata, sadece bir anlık bir kararın sonucu değildir. O, insanın kendi elleriyle çizdiği yeni bir yoldur.

 Yanına gelen bir genç, mahcubiyetle "Belki telafi edebiliriz," dediğinde, ihtiyar sadece ağaçların arasından süzülen ışığa baktı. "Evlat," dedi, "bir ağaç dalını kırdığında, oradan yeniden filizlenir ama o yara izi hep orada kalır. Bazı şeyler onarılmak için değil, olduğu gibi kalıp bize ders olması için yaşanır."

Sözü uzatmadı. Gökyüzü kararıp yıldızlar yerini aldığında, ihtiyar anladı ki her yeni gün farklı bir hikâyedir. Eskiyi silmeye çalışmak, bugünü ziyan etmektir. İnsan, kendi yazdığı hikâyenin sadece ilk cümlesini değiştiremez çünkü o artık bir gerçektir.

 O günden sonra, bir daha kimseye eski hataları için kapısını açmadı. Çünkü biliyordu ki hayatın sayfaları geri çevrilmek için değil, yeni satırlar eklenmek için vardır. Ve bilirsin, insan bazen sadece olduğu gibi bırakmayı öğrenince huzuru bulur. Yazılan geri alınamaz.

Sonbahar o yıl erken gelmişti. Rüzgâr, daha sararmaya fırsat bulamamış yaprakları bile dalından koparıp savuruyordu. Sanki doğa da o yıl acele ediyordu, eksiltmeye, vedalara hazırlanıyordu.

Dilek avluda tek başına oturuyordu. Dizlerini karnına çekmiş, gözlerini boşluğa dikmişti. Kimsenin bilmediği hâli buydu. Herkes onu güçlü sanırdı; dimdik, sabırlı, dayanıklı.

Oysa içinde sessiz bir çöküş vardı. Bir parçası kopmuştu.

Ve o parça bir daha asla geri gelmeyecekti. İki kızı vardı Dilek'in. İkisi de gözünün nuruydu. Biri gülüşüyle evi aydınlatır, diğeri sessizliğiyle bile kalplere dokunurdu.

İlk ayrılık, büyük kızı İlayda' nın gelin olduğu gündü.

Beyazlar içinde mutlu duruyordu. Dilek, kızının duvağını düzeltirken ellerinin titrediğini fark etti. İçinden bir şey kopmuş gibiydi. Ama bu, hayatın bildik ayrılıklarından biriydi. "Git kızım," diye fısıldadı.

"Mutlu ol." 

İlayda giderken bir kez dönüp annesine baktı. O bakışta çocukluğu da vardı, vedası da.

Dilek için kapıdan çıkan sadece bir gelin değildi. Bir ömürdü.

Ama asıl ayrılık henüz kapısını çalmamıştı. Küçük kızı Dilara...

Onun gülüşü hâlâ duvarlarda yankılanıyormuş gibi geliyordu.

O sabah yine telaşlıydı. Kapının önünde sözlüsü motosikletle bekliyordu. Dilara dönüp annesine gülümsedi:

"Çok geç kalmam anne."

Dilek her zamanki gibi seslendi:

"Dikkatli olun."

"Merak etme anne."

Motorun sesi avludan uzaklaşırken, o ses Dilek'in kızından duyduğu son ses oldu.

Telefon çaldığında zaman durdu. Kaza dediler. Motor... İkisi de... O an dünya ikiye ayrıldı.

Bir tarafında geçmiş vardı. Diğer tarafında onsuz geçecek bir ömür.

Kızını toprağa verirken içinden birbirlerini bırakmadılar.

"Bende geleceğim yavrum yanına." diye geçirdi. 

Günler geçti. Ev sessizleşti.

Bir odada İlayda'nın yokluğu vardı. Diğer odada Dilara'nın

Biri yeni bir hayata gitmişti.

Diğeri sonsuzluğa.

İki ayrılık. Biri alışılmış. Biri tarifsiz. Bir sabah Dilek başını örttü ve evden çıktı.

Yolu belliydi. Dilara'ya gidiyordu.

Adımlarını sayar gibi yürüdü. Mezarlığın kapısından içeri girerken kalbi yine aynı yerden sızladı. Kızının mezarına vardığında dizleri çözüldü.

"Ben geldim kızım." dedi. 

Toprağı avuçlarıyla düzeltti. Sanki saçını okşuyor, üstünü örtüyor gibiydi.

"Yalnız değilsin. Ben buradayım. Hep burada olacağım. Bir gün kavuşacağız."

Mezarlıktan çıkarken düşündü. 

Gitmesi gereken bir yer daha vardı. Başka bir mezarlık. Başka bir veda.

Kızının sözlüsünün mezarına vardığında bir süre sessizce baktı sonra:

"Ben yavrumu sana emanet etmiştim. Böyle mi korudun? Sahip çıktın yavruma, hani nerede benim Dilara'm?"

Emanet artık yoktu.

Daha da konuşmadı. Göz yaşları bile akmadı orada. 

İçindeki acı buna izin vermedi.

Ayağa kalktı. Son kez baktı.

O gün, ilk ve son gidişiydi.

Bir daha hiç gitmedi.

Çünkü her gidiş, kızından biraz daha uzaklaşmak gibi geliyordu ona. Kalbi artık tek bir yere aitti.

Dilara'nın yattığı toprağa.

O günden sonra yolu hep aynı oldu. Aynı mezarlık. Aynı toprak. Aynı isim.

Bazen rüzgâr eserken iki ayrılığın arasında kaldığını hissediyordu. Ama ayakları hiç şaşmıyordu. Çünkü bir annenin kalbi, nereye giderse gitsin, sonunda evlatlarının olduğu yere varırdı. Bir sabah güneş yine avluya vurdu. Dilek usulca ayağa kalktı. İçi hâlâ eksikti ve ahirete kızının yanına gidene kadar da hep öyle kalacaktı. Kalbi hâlâ yarımdı. Ama yürüdü büyük kızı İlayda için yavaş, kırık ve dimdik.

Çünkü insan bazen yaşamaya devam ettiği için güçlü değildir.

Sevdiklerini kalbinde taşıyarak yürümeye devam ettiği için güçlüdür.

             DİLEK SARIKAYA

Menajer :ilayda Can & Dilara sarıkaya 

Otuz yaşındaki Deniz'in işi, insanların dijital itibarını yönetmekti.

Ünlülerin, şirketlerin, fenomenlerin internette haklarında çıkan haberleri takip ediyor, krizleri büyümeden çözüyordu.

Bir sabah sisteminde bir bildirim belirdi.

Bu kişi hakkında hiçbir veri bulunamadı.

İsim sıradandı. Fotoğrafı vardı.

Telefon numarası adresi vardı.

Ama internette tek bir izi yoktu.

Ne eski bir okul fotoğrafı.

Ne bir sosyal medya hesabı.

Ne bir haber, ne bir yorum. 

Ne de yıllar önce unutulmuş bir forum mesajı. Sanki o kişi, internetin hiç var olmadığı bir dünyada yaşamıştı.

Merakı ağır bastı.

Dosyayı kapatması gerekirken araştırmaya başladı. Gerçek hayatta herkes bu kişiyi tanıyordu. Komşuları onunla sohbet etmişti. Esnaf ona veresiye yazmıştı. Çalıştığı şirket maaşını yatırıyordu.

Ama dijital dünyada yoktu.

Deniz bunu bir tesadüf sandı.

Sonra ikinci dosya geldi.

Yine aynı durum.

Üçüncü, dördüncü. Birileri, dünyanın ortasında yaşayan insanları dijital tarihten tek tek siliyordu. Fakat ilginç olan onları hatırlayan insanların sayısı da her geçen gün azalıyordu.

Deniz bir akşam eski dosyaları kontrol etmek istedi.

Bilgisayarındaki ilk dosya bir türlü açılmıyordu. 

Ekranda sıradaki kişi sensin yazan bir cümle vardı. 

Deniz panikle telefonunu açtı.

Sosyal medya hesapları, mesajları duruyordu.

Ama arkadaş listesindeki bazı insanlar onu hiç tanımadıklarını yazıyordu. Daha dün birlikte kahve içtiği insanlar.

Bugün onun adını ilk kez duyuyormuş gibiydi.

O gece, "İnsan gerçekten yaşadığı için mi vardır? Yoksa başkalarının hafızasında kaldığı sürece mi?" diye düşündü.

Deniz gece boyunca uyuyamadı.

Sabah uyandığında yaptığı ilk şey telefonuna bakmak oldu.

Her şey normal görünüyordu. Bildirimler, e-postalar, haberler.

Fakat bir ayrıntı dikkatini çekti.

Doğum gününde çekilmiş bir fotoğraf albümü eksikti.

Belki yanlışlıkla silmişimdir, diyerek bulut yedeklemesine girdi orada da yoktu.

Eski bir arkadaşını aradı.

"Geçen yıl doğum günümde çektiğimiz fotoğraflar sende var mı?" diye sorduğunda telefondaki sessizlik Deniz'i huzursuz etti.

"Deniz, biz hiç doğum gününü birlikte kutlamadık ki," dedi arkadaşı. 

Deniz'in sinirleri bozulmuştu. Gülmeye çalışarak:

"Şaka yapıyorsun." dedi. 

"Hayır. Hatta geçen yıl seni neredeyse hiç görmedim." 

Telefon kapandığında Deniz titriyordu. Bilgisayarını açıp şirketin arşiv sistemine girdi.

Kendi personel dosyasını açtı.

Fotoğrafı, kimlik bilgileri vardı.

Ama işe giriş tarihinin bulunduğu satır boştu.

Sanki biri sadece bazı bilgileri değil, yaşanmış anıları da dikkatlice törpülüyordu. O sırada şirketin bilgi işlem müdürü yanına gelerek Deniz, iyi misin? Diye sordu. Size bir şey soracağım dedi Deniz. Ben burada kaç yıldır çalışıyorum?

Adam hiç düşünmeden üç ay diye cevap verdi.

Deniz'in yüzü bembeyaz olmuştu. "Hayır ben beş yıldır buradayım." dedi. 

Müdür kaşlarını çatarak,

"Emin misin? Seni ilk kez baharda işe aldık." dedi. 

Deniz masasındaki çekmeceyi açtı içinden beş yıl önce aldığı başarı plaketini çıkarmak istedi.

Çekmece bomboştu. Oysa dün oradaydı. Öğle arasında binadan çıkarak kalabalığın arasında yürümeye başladı herkes normal görünüyordu. Kimse telaşlı ya da bir şeylerin değiştiğini fark etmiyordu. Sadece Deniz.

Sokağın köşesindeki elektronik reklam ekranında, "İnternette kaybolan ilk şey veriler değildir." yazıyordu. Deniz durmuş bakıyor anlamaya çalışıyordu. 

Ekran bir saniye sonra normal reklamlara döndü.

Çevresindeki insanlar yürümeye devam ediyordu. Hiçbiri o cümleyi görmemiş gibiydi.

Bunun sadece kendi başına gelen bir olay olmadığını hissetti. Birileri insanların geçmişini silmiyordu.

Onların gerçekliğini yeniden yazıyordu. 

Deniz haftalar süren araştırmanın sonunda bütün izlerin aynı şirkete çıktığını fark etti. Şirketin adı Arşiv'di.

Dışarıdan bakıldığında sıradan bir veri güvenliği firmasıydı. Büyük şirketlerin dijital kayıtlarını koruyor, eski verileri depoluyor, yapay zekâ sistemleri geliştiriyordu. Ama gerçek bambaşkaydı. Arşiv'in geliştirdiği yeni sistem, internetteki bilgileri silmek için değil, insanların hangi bilgileri hatırlayacağını belirlemek için tasarlanmıştı.

Çünkü günümüzde insanlar, geçmişlerini kendi anılarından çok telefonlarına, mesajlarına, fotoğraflarına ve sosyal medya hesaplarına emanet ediyordu.

Bir fotoğraf kaybolduğunda, ona bağlı anılar da zamanla silikleşiyordu. Bir mesaj zinciri yok olduğunda, insanlar o konuşmayı hiç yapmamış gibi hissetmeye başlıyordu.

Arşiv bunu biliyordu ve bunu bir deneye dönüştürmüştü.

Deniz'in dosyası da bu deney için seçilmişti. Önce fotoğrafları silindi. Sonra e-postaları, eski haberler. Ardından insanların telefonlarında onunla ilgili kayıtlar sessizce değiştirildi.

Hiç kimsenin hafızası sihirli şekilde silinmemişti.

Sadece onları hatırlatacak bütün dijital izler ortadan kaldırılmıştı.

İnsan zihni ise boşlukları kendi kendine doldurmuştu.

Deniz gerçeği öğrendiğinde şirket ona bir teklif sundu.

Her şeyi eski hâline getirebiliriz.

Ama karşılığında bu projeyi unutacaksın.

Deniz uzun süre düşündü ve sonra bilgisayarın başına geçti.

Sistemin merkezine geri yükleme iptal diye bir komut yazdı. Şirket yöneticileri şaşkınlıkla ona bakarak:

"Neden?" dediler. 

Deniz sakin bir sesle:

"Çünkü bugün bana yapılan, yarın herkese yapılabilir. Sorun benim unutulmam değil... İnsanların, bir gün kendi geçmişlerinin gerçekten yaşanıp yaşanmadığını bile anlayamayacak olması." 

O gece Arşiv'in bütün belgelerini dünyanın dört bir yanındaki gazetecilere gönderdi.

Sabah olduğunda haber siteleri aynı manşeti atmıştı. 

Dijital geçmişiniz sandığınız kadar size ait değil.

Aylar sonra Arşiv kapatıldı.

Yöneticileri yargılandı.

Yeni yasalar çıkarıldı.

İnsanlar yıllar sonra yeniden eski fotoğraflarını, mektuplarını ve basılı albümlerini saklamaya başladı.

Deniz ise hiçbir röportaj vermemeye çabaladı. 

Bir gün bir gazeteci ona:

"Size tek bir soru sormak istiyorum. Bu olay size ne öğretti?" dedi. 

Deniz ise yüzünde hafif bir gülümsemeyle: "Teknoloji hafızamızı güçlendirdiğini söylüyor. Belki de fark etmeden onu kiraya verdik."  dedi. 

Gazeteci teşekkür ederek not defterini kapattı.

Bu cümle ertesi gün manşet olmadı ama yıllar sonra, dijital dünyaya güvenin yeniden tartışıldığı her yerde aynı söz yeniden hatırlandı.

Deniz eve döndüğünde bilgisayarını kapattı. Masasının çekmecesinden eski bir fotoğraf albümü çıkardı. Sayfaları tek tek çevirdi. Bazı yüzleri artık hatırlamıyordu. Fotoğraflardan birinin arkasına kurşun kalemle, "Bir gün beni unutursanız, en azından bunun kendi kararınız olduğundan emin olun." yazdı. Ve albümü kapattı. Çünkü bazı hikâyeler, kahramanları unutulsa bile yaşamaya devam eder.

       DİLEK SARIKAYA

Menajer :ilayda Can & Dilara sarıkaya 

​I. Şafak ve Çelik

​Sessizliği sadece rüzgarın uğultusu ve uzaklardan gelen nöbetçi düdüğünün böldüğü o gri saatte, Üsteğmen Alper’in gözleri çalar saatinden önce açıldı. Saat tam 05.00’ti. Yılların verdiği alışkanlıkla, yataktan tek bir hareketle kalktı.

​Üniformasını giyerken aynadaki yansımasına baktı. Jilet gibi ütülenmiş kamuflajı, göğsündeki bröveleri ve pırıl pırıl parlayan botları... Bir subay için kıyafet sadece bir kumaş parçası değildi; taşıdığı sorumluluğun, arkasından gelen onlarca askere verilen sessiz bir mesajın simgesiydi.

​Çok küçük yaşta annesini ve babasını kaybetmişti Alper. Yetim kelimesinin ağırlığını o yaşta omuzlarında hissetmişti. Bir ailesi, sığınacak bir limanı olmadığında dünya bir çocuğa çok büyük, kendisi ise çok savunmasız gelirdi. Kimsesiz kaldığı o günlerde ona devlet sahip çıkmış, milletin ekmeğiyle büyümüştü. Göğsündeki ay yıldızlı bayrağa her baktığında düşündüğü tek şey vardı: "Bu topraklar benim babam oldu; sıra bende."

​İşte bu yüzden subay olmuştu. Ordu onun yuvası, üniforması ise ailesiydi. İçtima alanına çıktığında, askerlerinin gözünün içine bakarken bir komutan olmanın ötesinde, her birinin abisi ve babası gibi hissetmesi bundandı.

​II. Beldedeki Sessiz Temas

​Sokakların daraldığı, teyakkuzun en üst seviyede olduğu meskun mahal operasyonunun ortasında, kader Alper’i hiç beklemediği biriyle karşılaştırdı.

​İstanbul’un hengamesinden kaçıp dedesinden kalan eski köy evine yerleşen 27 yaşındaki genç ve güzel yazar Ela, elinde not defteriyle yolun kenarına çekilmişti. Örgülü sarı saçlarını yana atmış, iri gözleriyle askeri araçların geçişini izliyordu. Alper araçtan inip yanına yaklaştı:

​"Hanımefendi, ilerideki mahallede güvenlik uygulaması var. Güvenliğiniz için birkaç saat köyün bu tarafında kalsanız daha iyi olur."

​Bu, aralarındaki ilk ufacık temastı. Operasyon kazasız belasız bittiğinde, Alper ve timi emniyet için bir süre beldede kaldı. Birkaç gün sonra beldenin asmalı kahvesinde oturan Ela’nın masasına adım attı Alper. Kahve kokulu, demli çaylı ufacık sohbetler başladı aralarında.

​Ela kelimelerle yaşayan bir kadındı ama Alper’in o ketum, ailesiz büyümüş olmanın verdiği vakur duruşunu hemen fark etmişti. Bir gün beldenin tepesinde rüzgara karşı otururken Ela sordu:

​"Çok zor değil mi? Sürekli tetikte olmak, her an bir yere ait olamadan gitmeye hazır yaşamak..."

​"Zor..." dedi Alper. "Ama benim gidecek, arkama bakacak başka bir yerim zaten hiç olmadı Ela. Bu üniforma benim hem evim hem ailem oldu."

​Ela, o an Alper'in içindeki derin yalnızlığı hissetti. Ona acıyarak değil, büyük bir saygıyla baktı. İlk defa biri Alper’e "komutan" ya da "yetim" olarak değil, sadece "Alper" olarak bakıyordu.

​III. İki Devre ve Sığınak Gecesi

​Görevin bitimiyle Alper harekat merkezine döndü. Onu karşılayan, Kara Harp Okulu sıralarından beri aynı çamuru çiğnediği, Menteş kampında son yudum suyunu paylaştığı devresi Üsteğmen Altay’dı. Sakalsız, yakışıklı ve yüzünde küçük bir hatıra yarası taşıyan Altay, kışlanın neşesiydi ama Alper’in bu hayattaki en gerçek kardeşiydi.

​Gece yarısı sığınakta, bir mum ışığında demli çaylarını içerken Alper ilk kez bir kadından bahsetti devresine. Ela’yı, onun gözlerindeki o anlayan bakışı anlattı. Altay muzip tavrını bir kenara bırakıp elini Alper’in omzuna koydu:

​"Biz vatanı koruyoruz, evet devre, ama insanın kalbinde koruyacağı ufacık da olsa bir sıcaklık olması gerekir ki sahadaki soğuğa dayanabilsin. O kız senin çelik zırhının altındaki çocuğu gördüyse, bunu geçiştirme. Döndüğümüzde o kahveye beraber gideceğiz."

IV. Bahçedeki Kahve Fincanları

​Aynı saatlerde beldedeki eski ahşap evin bahçesinde, Ela da yaşadıklarını en yakın arkadaşına anlatıyordu. Beldenin ilkokulunda görev yapan 29 yaşındaki, hafif çekik gözlü ve kahküllü Aysima Öğretmen, Ela’nın fincanını çevirişini izliyordu.

​"Aysima, o adam öyle bir baktı ki..." diyordu Ela. "Ben kurgu dünyalar yaratırken, o benim dünyam yıkılmasın diye çamurun içinde canını ortaya koyuyor."

​Aysima Öğretmen olgun bir tebessümle arkadaşının elini tuttu:

​"Sen buraya hikaye biriktirmeye geldin Ela, ama kader senin karşına yalnızlığın kitabını yazmış bir adamı çıkarmış. Kalbinin duvarlarını aralamışsın. Döndüğünde o masada üç kişi oturacağız; sen, ben ve senin o yürekli subayın."

​V. Mardin’de Mühürlenen Kader

​Mevsimler döndü, görev yerleri değişti. Kader bu dört ruhu Mardin’in tarihi ve mistik atmosferinde bir araya getirdi. Aysima Mardin’e tayin oldu; Alper ve Altay ise sınır kışlasında omuz omuza göreve devam etti.

​Mardin’in ovaya bakan eski bir taş evinin terasında, Ela ve Alper nişanlandı. Yüzükler takıldığında, Alper’in gözleri hayatında ilk kez bu kadar parlıyordu. Yalnız çocuk, nihayet limanını bulmuştu. Yüzükleri takan Altay ve gözleri dolan Aysima, bu mutlu anın en yakın şahitleriydi.

​Ancak nişandan birkaç ay sonra, sınır hattındaki hain bir çatışmada dünya karardı. Alper Üsteğmen, askerlerini ve devresi Altay’ı korumak için kendini öne attığında patlayan şarapnelle ağır yaralandı. Günlerce süren yaşam mücadelesini kazandı ama artık yürüyemeyecekti. Omuzlarındaki rütbelerin yanına en yücesi eklenmişti: O artık bir gaziydi.

​Hastanede gözlerini açtığında Ela’nın elini bırakmak istedi Alper. Yük olmamak için "Git" dedi. Ama Ela, onun gözlerinin içine bakıp elini daha sıkı kenetledi:

​"Sen bu vatan için göğsünü siper ettin Alper. Şimdi sıra bende. Senin yürüyemediğin her yolda ben senin ayakların olacağım."

​VI. Sonsuz Bir Aile

​Zaman, Mardin’in şifalı rüzgarlarıyla aktı. Altay, her mesai çıkışında devresinin yanına koştu. Onu hiç yalnız bırakmadı. Kısa bir süre sonra Altay ve Aysima Öğretmen görkemli bir düğünle hayatlarını birleştirdi. Bu dörtlü artık sarsılmaz tek bir aile olmuştu.

​Yıllar sonra raflarda yerini alan bir kitabın kapağında, kara kalemle çizilmiş bir subay yüzü duruyordu. Yazarı Ela idi.

​Ela, Alper’in yetimhanede başlayan, kışlalarda büyüyen, cephelerde çelikleşen ve gazilikle taçlanan hayatını yazmıştı. Kitabın son satırlarında şöyle diyordu:

​"O, sığınacak bir evi olmadığını sanıyordu. Oysa onun evi bu vatandı. Şimdi ise onun evi, kalbimin tam ortası. Bir subay toprağa basarken postallarından ses çıkarır ama bir gazinin kalbi attıkça, koca bir milletin iradesi yankılanır..."

​Mardin’in terasında, Mezopotamya ovasına karşı otururlarken Ela başını Alper’in omzuna koydu. Uzaktan Altay ve Aysima’nın neşeli sesleri geliyordu. Alper, Ela’nın elini tuttu, gözlerini gökyüzüne çevirdi ve içinden fısıldadı:

​"Çok şükür... Sonunda benim de bir ailem var."

Yeşilvadi kasabasında zaman, ağaçların fısıltısıyla yavaşça akardı. Deren, bu yeşilliğin içinde büyümesine rağmen annesi Sema Hanım’ın beklentileri altında kendini toprağa tutunamayan bir tohum gibi hissederdi. Annesinin sürekli, "Başarı, sadece zirvede açan bir çiçektir," diyen o baskın sesi, Deren’in kalbinde gün yüzü görmemiş bir filizin büyümesini engelliyordu. Sınav kaygısı, Deren’in zihninde her gün biraz daha büyüyen ve toprağını kurutan bir çatlağa dönüşüyordu.

Ancak Deren, o kaygılı günlerinde bile resim yapmayı bırakmadı. Sınav gününe kadar elindeki fırçayı bazen bir kalkan gibi kullandı, bazen de bir sığınak. Sınav sabahı, zihnindeki tüm gürültüleri susturmayı başardı. O gün sadece soruları değil, kendi içsel huzurunu da kâğıda döktü ve sınavı başarıyla geçerek hayalini kurduğu Güzel Sanatlar Fakültesi’ne yerleşti.

Üniversitedeki resim atölyesi, Deren’in kendi içine, yani o henüz kimsenin dokunmadığı iç dünyasına sığındığı yer oldu. Bir gün, atölyede elindeki fırça tuvalin üzerinde kararsızca titrerken, Selim Hoca sessizce yanına geldi. Deren, boğazındaki düğümü çözerek korkularını, sınav sürecindeki baskıyı ve annesinin beklentilerini birer birer anlattı.

Selim Hoca, atölyenin penceresini ardına kadar açtı. İçeriye, yağmurdan yeni çıkmış toprağın taze kokusu doldu. Hoca, eliyle toprağın altından başını zar zor uzatan narin bir filizi işaret etti.

"Bak Deren," dedi, sesi bir nehrin akışı gibi sakindi. "Bu küçücük yaşam, dışarıdaki fırtınalara rağmen kendi zamanını bekler. Sınav sürecindeki başarında olduğu gibi, senin ruhun da tıpkı bu filiz gibi kendi vaktini bekliyor. Dışarıdan gelen her baskı, aslında seni daha derine, kendi özüne tutundurmak içindir."

Deren, hocasının kelimelerinde sadece bir tavsiye değil, kendi içinde yeşermeyi bekleyen o gizli gücün onayını da duydu. Selim Hoca, Deren’in omzuna şefkatle dokunarak ekledi:

"Sen sadece sınav başarısından ibaret değilsin; sen kendi içsel mevsimini inşa eden bir bahçıvansın. İnan, bu emeklerin bir gün öyle bir çiçek açacak ki, o baskı dolu günler sadece birer hatıra olacak."

O an, Deren’in içindeki kuraklık yerini tazeliğe bıraktı. Deren, fakültesindeki başarısıyla kısa sürede dikkat çeken bir öğrenciye dönüştü. Artık annesinin beklentileri, onun kendi içindeki filizin büyümesine engel olan bir gölge değil, sadece geçmişten gelen cılız bir yankıydı.

Deren, fırçasını tuvalin beyazlığına, kendi iç dünyasının berraklığıyla daldırıyordu. Her fırça darbesi, ruhunun derinliklerinden gün yüzüne çıkan o filizin özgürleşme dansıydı. Artık biliyordu; insan kendi içindeki bahçeyi sulamayı bildiğinde, dış dünyanın tüm kışlarını bahara dönüştürebilirdi.

Sessizliği sadece rüzgârın uğultusu ve uzaklardan gelen nöbetçi düdüğünün böldüğü o gri saatte, Üsteğmen Alper’in gözleri çalar saatinden önce açıldı. Saat tam 05.00’ti. Yılların verdiği alışkanlıkla, yataktan tek bir hareketle kalktı. Odadaki sessizlik, onun zihnindeki mutlak disiplinle birleşti.

​Üniformasını giyerken aynadaki yansımasına baktı. Jilet gibi ütülenmiş kamuflajı, göğsündeki bröveleri ve pırıl pırıl parlayan botları... Bir subay için kıyafet sadece bir kumaş parçası değildi; taşıdığı sorumluluğun, arkasından gelen onlarca askere verilen sessiz bir mesajın simgesiydi.

​Aynadaki bakışlarını sabitleyip yakasını düzeltti. Hazırdı.

​🌅 Şafak Vakti: Toprağa Basan İlk Adım

​Kışlanın bahçesine çıktığında sabahın ayazı yüzüne kamçı gibi çarptı. Ciğerlerine çektiği o soğuk ve temiz hava, uykunun son kırıntılarını da süpürüp götürdü.

​İçtima alanına doğru yürürken, postallarının betonda çıkardığı tok sesler kışlanın duvarlarında yankılanıyordu. Karşısında, sabah karanlığında tek bir vücut gibi duran bölüğü vardı. Hepsinin gözlerinde uykunun ve soğuğun mahmurluğu vardı ama Alper Üsteğmen’in alana girmesiyle hepsi çelik gibi dikleşti.

​"Bölük, Rahat! Hazır ol!"

​Alper, sırayla askerlerin gözlerinin içine baktı. Kimin evinden kötü bir haber geldiğini, kimin uykusuz olduğunu, kimin gözünde memleket hasreti tüttüğünü o tek bakışta anlamak zorundaydı. Onlar sadece emrindeki askerler değil, canını emanet ettiği ve canlarını emanet aldığı evlatlarıydı.

​📋 Gün Ortası: Toz, Çamur ve Çelikten İrade

​Saat 10.30... Eğitim alanında barut, ter ve toz birbirine karışmıştı. Bugün taktik akın ve sızma eğitimi vardı. Alper Üsteğmen sadece kenardan emir veren bir izleyici olmadı hiçbir zaman. Telsizden gelen cızırtılı raporu dinlerken, çamurun içine ilk o bıraktı kendini.

​"Sol kanat, baskı ateşini sürdür! Sağı kapatın!" diye kükredi.

​Sürünerek hedef mevziye ulaştığında, yanındaki genç asteğmenin heyecandan titreyen elini gördü. Omzuna sert ama güven veren bir el koydu: "Sakin ol evlat, nefesini ayarla. Ben yanındayım."

​Öğleden sonra ise bu hareketli sahne yerini kağıtlara, haritalara ve bitmek bilmeyen bürokrasiye bıraktı. Masasının başına geçtiğinde, az önce çamurda sürünen adam gitmiş; yerine her detayda mükemmeliyeti arayan analitik bir yönetici gelmişti. Lojistik raporlar incelendi, nöbet listeleri titizlikle kontrol edildi. En ufak bir hata, kışlanın güvenliğinde bir açık demekti.

​🌆 Gece Yarısı: Sessizliğin Bekçisi

​Güneş çoktan batmış, kışlaya derin bir sessizlik çökmüştü. Birçok rütbeli evine, ailesinin yanına dönmüştü ancak Alper için bu gece farklıydı: Nöbetçi Subaydı. Yani güneş yeniden doğana kadar bu kışladaki her nefesten, her binadan ve sınırdaki her taştan o sorumluydu.

​Gece yarısı saat 02.00’de el fenerini alıp denetlemeye çıktı. Nöbetçi kulübesine yaklaştığında adımlarını sessizleştirdi. Nöbet tutan genç askerin uyanıklığını test etti. Parolayı sorduğunda askerin verdiği kararlı cevap içini rahatlattı.

​Nöbetçi kulübesinin yanından ayrılıp gökyüzüne, yıldızlara baktı. Cebinden telefonunu çıkarıp eşinden gelen "Çocuklar uyudu, seni bekliyoruz. İyi nöbetler" mesajını okudu. Yüzünde hafif, yorgun bir tebessüm belirdi. Mesajı cebine koyup rüzgara karşı yürümeye devam etti.

​Omuzlarındaki yıldızlar ağır gelmiyordu ona; çünkü o yıldızların, ülkenin üzerindeki karanlığı aydınlatan gerçek yıldızlar olduğunu biliyordu.

Martı Köyü'nün hırçın dalgaları ile Gümüşgöl’ün huzurlu sessizliği arasında Aziz adında bir çocuk büyürdü. Aziz, toprağa dokunduğunda ağaçların dilini, göğe baktığında kuşların rotasını anlardı. "Ben asla o kötü insanlar gibi olmayacağım," diye yemin eder, Bilge Öğretmen Elvan’ın dizinin dibinden ayrılmazdı. Üstadı ona sadece harfleri değil; karıncanın hakkını gözetmeyi, suyun akışına hürmet etmeyi öğretmişti. Babası Han Bey, abileri Selçuk ve Batur ile Kızıltepe’nin eteğinde adil bir düzen kurmuşlardı. O günlerde Feride ve şanlı savaşçı Akın ile bir elmanın iki yarısı gibiydiler; birlikte toprağı işler, kederi ve neşeyi bölüşürlerdi.

Ancak zaman, Kızıltepe’nin yamacındaki ağaçları nasıl değiştirirse, Aziz’in içindeki nefsini de öyle dönüştürdü. Han Bey büyük bir devlet kurup adaleti tesis ettiğinde, Aziz o gücün gölgesine sığındı. Bilge Elvan artık tüm diyarlarda ismi hürmetle anılan bir münevverdi; Aziz ise bu bilginin arkasındaki kudrete göz dikti. İçindeki hırs, kökleri toprağın derinliklerine inen bir sarmaşık gibi kalbini sardı. Babasının kurduğu o nizamı, kendi ihtiraslarına basamak yapmak için fırsat kollayan o karanlık kapıyı, yani nefsini araladı.

Bir kış günü, yeryüzünü beyaz bir sessizlik kapladığında Aziz, beklediği anı buldu. Kendi abilerini bertaraf edip tahtı zorla ele geçirdi. Hırsı onu öyle kör etmişti ki; kendisini yetiştiren, hayatın sırlarını fısıldayan hocası Elvan’ı, nefsine düşen o gölgeyi bertaraf etmek için katletti. Yetmedi, dostu Akın’ın eşini de bu uğurda feda etti. Akın, hançerini kuşansa da Aziz’in kurduğu o zorba düzen karşısında çaresiz kaldı. Feride ise bu kanlı gidişata yüreği dayanmayarak, izi sürülmez bir yalnızlığa, uzak diyarlara sürüldü.

Aziz, artık yedi katlı saraylarda, sahip olduğu her şeyin üzerinde tek başınaydı. Bahçesindeki ağaçlar solmuş, kuşlar gökyüzünü çoktan terk etmişti. Penceresinden içeri sızan güneş, artık ona huzur değil; ihanet ettiği insanların gölgelerini taşıyordu. O an, kendi nefsine köle oluşunun ağırlığı çöktü üzerine. Ellerinin ne kadar yabancılaştığını, toprağa ve merhamete ne kadar uzak düştüğünü dehşetle fark etti.

İnsanoğlu unutmasın ki; gökyüzüne hükmetmek isteyen, önce kendi kalbindeki o karanlık fırtınayı dindirmelidir. Toprak tohumunu sadakatle taşıyorsa, insan da özüne sadık kalmalıdır. Keskin sirke küpüne nasıl zarar verirse, nefs-i emmare de insanı kendi içinde öyle öğütür. Bir çiçeğin dalını izinsiz kıran, kendi bahçesinin kuruyacağından korkmalıdır. Dünya, başkalarının hakkı üzerine değil, adalet ve sevgi üzerine kuruludur. Bugün tüm dünya senin olsa, bir avuç toprakla yetinmeyi bilmeyen, her şeyini kaybetmeye mahkûmdur.

Aziz, dünyayı ele geçirdi ama kendini kaybetti. Zirve, aslında insanın nefsine en yakın, kendine ise en uzak olduğu yerdir.

​Ufuk çizgisinin ardındaki bir beldede, toprağın dilinden anlayan, ömrünü bahçelere adamış bilge bir bahçıvan yaşardı. Oğlu Eren ise babasının aksine, hayatı hep dışarıdan gelecek övgülerle anlamlandırmaya çalışırdı. Babası, bahçesindeki her fidanda ona bir hakikat fısıldardı:

​"Evlat, çiçeği zorla açtıramazsın; vaktini beklemek, sabrın en zarif halidir."

​Fakat Eren, bu kadim bilgeliği duymak yerine kendi hırslarının gürültüsüne kulak verirdi.

​Bir gün, sarp kayalıkların en tepesinde, ancak güneşin ilk ışıklarıyla parlayan o nadide çiçeği gördü. Herkesin konuştuğu ama kimsenin koparmaya cesaret edemediği bu çiçek, Eren’in yeni tutkusu oldu. "Onu alırsam herkes beni konuşacak," diye düşündü. Çiçeğin güzelliğini görmekten ziyade, ona sahip olarak insanların hayranlığını kazanmayı hedefledi. İnsan, kendi elleriyle yıktığı bir kuleye tırmanmaya kalkışmıştı.

​Tırmanış başladığında kayalar keskin, rüzgâr uğultulu bir uyarı gibiydi. Eren’in elleri kanıyor, dizleri parçalanıyordu; ancak hırsın harareti acıyı hissettirmiyordu. Çevresindeki huzuru, ağaçların hışırtısını, doğanın o dingin ahengini görmez oldu. Artık dünyası, sadece o tepeden ve ulaşmak istediği çiçeğin parlaklığından ibaretti.

​Hırs, insanı yerçekiminden daha güçlü bir kuvvetle aşağı çekerdi; Eren yükselmek için çırpınırken aslında kendi sonuna doğru sürüklendiğini bilmiyordu. Tam çiçeğe elini uzattığı an, yer ayağının altından kaydı. Boşluğun soğuk nefesiyle yüzleştiğinde, bir çığlık vadiyi yırttı.

​Düştü.

​Gözlerini açtığında gece çökmüştü. Vücudundaki sızı, yaptığı yanlışın acı bir hatırlatıcısı gibiydi. Karanlıkta ağaçların fısıltısı, sanki ona şunu diyordu: "Hırsın, seni zirveden alıp kendi hiçliğine savurdu."

​Gece boyunca yüreğindeki o ateş, yerini derin bir pişmanlığa bıraktı. Anladı ki insan, başkalarının gözüne girmek için kendi gözlerini kör etmemeliydi. Bir çiçeği koparmak değil, onun orada açmasına izin vermekti esas olan. Kendi sınırlarını bilmeyen, başkasının sınırlarına çarpıp dururdu. Kanaatkârlık bir hazineydi, hırs ise bu hazinenin etrafını saran dikendi. Bazen en büyük zafer, bir şeyi istemekten vazgeçmekti.

​Sabahın ilk ışıklarıyla bilge bahçıvan ve kasabalılar meşaleleriyle onu bulmaya geldiler. Babası, Eren’in yaralı ellerini tuttuğunda kızmadı; sadece içli bir sesle şöyle dedi:

​"Çiçeği koparamadın ama düşerken dünyayı gördün. Şimdi, hırsın sana neleri unutturduğunu hatırlama vaktidir."

​O günden sonra Eren, başkalarının ışığına ihtiyaç duymadı. Babası gibi toprağın huzurunu keşfetti, mevsimlerin geçişini izledi ve her çiçeğin kendi vaktinde açtığına şahit oldu. Anladı ki yükselmek, başkalarının omuzlarına basarak değil, kendi içindeki ağırlıklardan kurtularak mümkündü. İnsan göğe kanatlanmak için hafif olmalıydı; oysa hırs, insanı kurşun gibi ağırlaştırıp yeryüzüne gömüyordu.

​Eren artık ne hırsının esiriydi ne de o eski çocuktu; artık kendi hayatının bilge bir yolcusuydu.

 Bu köyün adı Kahkaha köyüydü. Öyle bereketli bir yerdi ki baharda dağlar yemyeşil olur, dere kenarında kurbağalar akşama kadar konser verir, tandırlardan çıkan yuha ekmeğinin kokusu üç mahalle öteden adamı yoldan çevirirdi. Sabah güneş daha dağın ardından yeni doğarken kadınlar sacın başına geçer, erkekler ahıra iner, çocuklar ise yalın ayak sokaklarda koştururdu. Bir tek Memo Dayı'nın keyfi hiçbir sabah yerinde olmazdı. O sabah da kahvenin kapısını öyle bir açtı ki menteşeler bile "Eyvah, yine geliyor." der gibi gıcırdadı. Kahveci İbo:

 "Hayırdır Memo Dayı? Suratın niye sonbaharda dolu yemiş ayçiçeği tarlası gibi?"

Memo Dayı çayını aldı, derin bir iç çekti:

"Hiç sorma İbooo. Bööön gendimi duzsuz çökelek gibin hissediyom."

Kahvedekiler dinliyordu. Hasan Ağa merakla:

"Ne oldu yine?" diye sordu.

" Daha sabanan kalktım. Ayağımı yatağın kenarına vurdum. Çorabın biri sobanın altında, öteki tavuğun yuvasında çıktı. Bahçeye indim, kazlar beni görünce sanki alacaklılarını yakalamış gibi üstüme yürüdü. Kaçarken dut ağacına dolandım, oradan kurtulayım derken katırın önüne düştüm."

 Tam bu sırada kahvenin en muzip delikanlısı Cemil söze karıştı.

" Eee. Sonra katır ne yaptı?"

Memo Dayı çayından bir yudum aldı.

" Oğlum, gatır öyle bir baktı ki. Ben daha tekmeyi yemeden yoruldum."

Kahvedekiler gülmeye başlamıştı. Memo Dayı başını iki yana sallayarak:

"Yani bööön gatır depmiş gibi yoruldum."

Muhtar masaya vurdu.

" Ula Memo, seni bir gün kitap yapacaklar."

Aradan birkaç gün geçti. Köye komşu köyden bir düğün kuruldu. Davullar çalıyor, kazanlarda keşkek kaynıyor, saclarda yuha ekmekleri açılıyordu. Memo Dayı, yıllardır gizliden gizliye sevdiği Hatçe'yi kalabalığın içinde görünce birden sustu. Hasan dürttü.

 "Ne oldu Memo?"

Memo Dayı gözünü Hatçe'den ayırmadan gülümseyerek Hasan ben ömrümde çok şey gördüm. Sel gördüm. Dolu gördüm. Gatır tekmesi gördüm. Ama vallaha. Hatçeyi görünce yuha ekmeen arasına gevrek üzerine çökelek pendir dürüm görmüş gibi seviniyom ben daha."

Kahvedekiler bu sözü duyunca gülmekten kırıldı. Hasan elini omzuna attı.

"Ula Memo. Bu nasıl sevgi tarifi?"

Memo Dayı bozuntuya vermedi. Sevgi dediğin herkesin anlayacağı dilden anlatılır. Aç adama gülü anlatamazsın ama sıcak yuha ekmeğini anlatırsan gözleri parlar. Hasan kıs kıs gülüyordu.

"Peki bu kadar seviyorsan niye gidip söylemiyorsun?"

 Memo Dayı başını kaşıdı.

"Nörüyüm. Nasıl seveyim birbil sen."

O an Hatçe dönüp Memo Dayı'ya baktı. Memo Dayı'nın dili tutulmuştu, çay bardağını ters tuttuğunu bile fark etmedi. Kahveci İbo:

"Memo Dayı! Çayı masaya değil, pantolonuna döküyon!"

Kahvenin içini öyle bir kahkaha kapladı ki, dışarıdaki eşek bile anırarak onlara katıldı. Memo Dayı ise hiç istifini bozmadı.

"Gülün gülün. Bir gün siz de sevince anlasınız. Ama o güne kadar. Ben yine duzsuz çökelek gibin dolaşmaya devam edeceğim ve eğer Hatçe bana 'Olur.' derse işte o gün var ya. Yuha ekmeğinin arasındaki çökelek kadar mutlu olacağım!"

Memo Dayı'nın o meşhur sözü köyde dilden dile dolaşmaya başlamıştı. Artık biri keyifsiz görünse kimse "Geçmiş olsun." demiyordu. "Ne oldu la? Bööön gendimi duzsuz çökelek gibin hissediyom" demesi yetiyordu. Gerisini zaten herkes ezbere biliyordu. Bir sabah Muhtar, kahvenin önüne elinde kâğıtla geldi.

 "Ula millet! Yarın imece var. Herkes sabah erkenden dere kenarındaki köprünün tamirine gelecek."

Köy halkı "Tamam." dedi. Bir tek Memo Dayı sessizdi. Hasan dürttü.

"Sen de gelecesin değil mi?"

Memo Dayı ağır ağır çayını karıştırdı.

 "Gelmesine gelirim de. Benim çalışacağım gün köprünün değil, köyün kaderi değişiyor." Muhtar: 

"Abartma Memo."

"Abartmıyom Muhtar. Geçen yıl harmana gittim. Traktör bozuldu. Ondan önce bağa gittim. Arılar beni seçti. Daha önce değirmene gittim. Elektrikler kesildi. Ben nereye gitsem bir olay çıkıyor."

 Kahvede yine gülüşmeler başladı.

Ertesi sabah herkes dere kenarındaydı. Kimisi taş taşıyor. Kimisi harç karıyor. Kimisi odun kesiyordu. Memo Dayı da eline küreği aldı. "

Hadi bakalım bugün uslu duracağız" dedi.

İlk kürek harcı attı. Tam ikinciyi alacakken ayağı çamura saplandı. Kurtulayım derken kürek dereye uçtu. Küreği almaya eğildi. Bu sefer de şapkası suya düştü. Şapkayı yakalayayım derken dengesi bozuldu. Hooop doğru derenin içine. Hasan gülmekten ayakta duramıyordu.

"Ula Memo! Sen çalışmıyorsun, milleti eğlendiriyorsun."

 Memo Dayı sudan kafasını çıkartarak.

"Ben de bunu anlamıyom işte. Hayat bana niye komedyen muamelesi yapıyor?"

 Tam o sırada Hatçe dere kenarına ayran getirdi. Bakır tasların içi köpük köpüktü. Yanında da yeni pişmiş yuha ekmekleri üzerine tereyağı of birde bol çökelek ve çıtır çıtır gevrek. Memo Dayı onları görünce bir anda doğruldu. Gözleri parladı. Yüzündeki bütün yorgunluk silindi. Hasan bunu görünce sırıtarak.

"Ne oldu la?" Memo Dayı ekmeklere bakarak iç geçirdi. "Ah ah Hasan. İnsan bazen öyle bir manzara görür ki bütün derdi unutulur. İşte ben de yuha ekmeen arasına gevrek üzerine çökelek pendirli dürüm görmüş gibi seviniyom ben daha"

Hasan kahkahayı bastı. "Ula Memo! Senin gönlüne giden yol mideden geçiyormuş." Memo Dayı: "Aç adamın aşkı da aç olur oğlum."

Tam herkes ayran içecekken köyün yaramaz keçisi sessizce yaklaşıp. Kimsenin fark etmediği bir anda yuha ekmeğini kaptığı gibi kaçtı. Hatçe arkasından bağırdı.

"Ula yakalayın şunu!"

Köyün yarısı keçinin peşine düşmüştü. Önde keçi. Arkasında Hasan. Onun arkasında Muhtar. En arkada da nefes nefese Memo Dayı. Koşarken bir taşa takılıp yuvarlandı. Tam kalkacakken karşısında katırı gördü. Katır başını kaldırınca Memo Dayıyla ikisi birkaç saniye göz göze kaldılar. Memo Dayı  katıra:

"Yapma oğlum bugünlük anlaşalım."

Katır kuyruğunu sallayarak bir adım geri çekildi. Memo Dayı "heh" diyerek rahatladı. "Akıllandı galiba" tam bunu demişti ki. Köy halkı:

"Depçep diyon, coni depemiyon dep dep" diye bağırmaya başladı. O sırada katır öyle bir tekme savurdu ki Memo Dayı'nın şapkası havalanıp dut ağacının dalına kondu. Köylüden öyle bir kahkaha koptu ki derenin kenarındaki ördekler bile korkup suya daldı. Memo Dayı yattığı yerden doğrulmaya çalışırken homurdanıyordu.

"Ben size demedim mi? Bööön gatır depmiş gibi yoruldum."

Muhtar gülmekten gözünden akan yaşı silerek.

"Memo sana bir katır değil. Köyün talihi tekme atıyor!"

Hasan da arkasından ekledi.

"Ama iyi ki atıyor. Yoksa biz bu kadar gülemezdik."

Katır tekmesinin üzerinden birkaç hafta geçmişti ama köy hâlâ o günü konuşuyordu. Kahveye yeni gelen yabancılar şaşkınlıkla soruyordu.

" Bu köyde niye herkes katır görünce gülüyor?"

Hasan hemen söze giriyordu.

" Uzun hikâye. Otur da iki çay iç, anlatırız."

Memo Dayı ise bu alaylara artık alışmıştı. Hatta bazen kendi de gülüyordu. Ama içinde kimsenin bilmediği bir dert vardı. Hatçe. Yıllardır onu severdi ama bir türlü söyleyemezdi. Hasan sonunda dayanamadı.

 "Ula Memo! Bu yaşa geldin. Daha neyi bekliyorsun?"

Memo Dayı bastonunu toprağa sapladı.

"Dil başka şey deyor, yürek başka şey deyor. Hatçe'nin karşısına geçince dizlerim, yeni doğmuş kuzu gibi titreyor."

Tam o sırada Muhtar da yanlarına gelerek. "Yarın yayla şenliği var. Bütün köy orada olacak. Eğer söyleyeceksen, en güzel gün yarın."

 Memo Dayı gece boyunca uyuyamadı. Aynanın karşısına geçti. Kendi kendine prova yaptı. Hatçe.Seni seviyorum. Olmadı. Hatçe. Gel bizim eve. O da olmadı. En sonunda elini cebine koyup kendi kendine söylendi." Ula Memo. Nörüyon. Nasıl seveyn sen"

 Sabah oldu. Yayla cıvıl cıvıldı. Davullar vuruyor, zurnalar çalıyor, çocuklar koşuyor, kadınlar sacın başında yuha ekmeği açıyordu. Kocaman sofralar kurulmuştu. Bir tarafta tereyağı. Bir tarafta çökelek. Bir tarafta mis gibi ayran. Memo Dayı'nın gözü sofrada değil, Hatçe'deydi. Hasan dürterek.

"Hadi git!"

Memo Dayı derin bir nefes alıp yürümeye başladı. Bir tavuk geçti. Tavuğa basmamak için sıçradı. İndiği yerde çamura saplandı. Çamurdan çıkayım derken ayağındaki lastik ayakkabı çamurda kaldı. Tek ayakkabıyla yürümeye devam etti. Köylü gülmeye başlamıştı bile. Nihayet Hatçe'nin yanına vardı. Tam konuşacakken. Rüzgâr esti. Başındaki kasket uçtu. Kasket gitti. Doğruca ayran kazanının içine düştü. Hasan iki büklüm olmuştu.

"Ula Memo! Sen romantik olacağım derken yine panayır kurdun!"

Memo Dayı aldırmadı. Hatçe'nin gözlerinin içine baktı. Sustu. Bir daha baktı. Bir daha sustu. Hatçe gülümseyerek:

"Bir şey mi diyecektin Memo?" diye sordu. Memo Dayı'nın dili düğümlendi. Derken gözü sofradaki sıcacık yuha ekmeğine takıldı. İşte o anda bütün köyün yıllarca unutamayacağı cümleyi söyledi.

"Hatçe.Seni görünce yuha ekmeen arasına gevrek üzerine çökelek pendirli dürüm görmüş gibi seviniyom ben daha."

Yaylada bir sessizlik oldu. Sonra öyle bir kahkaha koptu ki dağlar yankılandı. Hatçe kahkahalar arasında gözünden yaşları sildi.

 "Memo bunca yıldır bana söylenecek en güzel söz bu muydu?"

Memo Dayı başını eğdi.

"Ben şair değilim Hatçe. Ben köylüyüm. Biz sevgiyi aç kaldığımız şeylerle anlatırız."

Hatçe'nin yüzündeki gülümseme büyüdü. O zaman ben de sana bir şey söyleyeyim.

Memo Dayı heyecandan bastonunu ters tutuyordu. Hatçe usulca yaklaşıp.

"Ben de seni görünce, sıcak tandır başında ilk pişen yuha ekmeği gibi içimin ısındığını hissediyom" dedi.

Hasan bağırmaya başladı

"Ula ula olmuş bu iş!"

Tam herkes alkışlayacakken. Uzakta tanıdık bir ses duyuldu. Katır ipini koparmış, yaylanın içine dalmıştı. Memo Dayı katırı görünce gözlerini kapattı.

"Allah'ım. Bugün değil." Ama katır onu görmemişti bile. Doğruca sofraya gitti. Yuha ekmeklerini kaptı. Çökeleği devirdi. Gevrekleri saçtı. Köylü katırın peşinden koşarken Memo Dayı arkasına yaslandı, derin bir nefes aldı ve gülerek

"Bööön beni tekmelemedi ya. Varsın ekmeği götürsün. Benim gönlüm zaten doydu."

Muhtar gülerek omzuna vurdu.

"Ee Memo, şimdi nasılsın?"

Memo Dayı yüzüne ilk kez kocaman bir tebessüm yerleştirdi.

"Vallaha Muhtar. Artık duzsuz çökelek gibin hissetmiyom ama şu katırı kovalamaktan. Bööön yine gatır depmiş gibi yoruldum!"

O günden sonra köyde biri sevdiğini anlatmak istediğinde çiçekten, gülden, şiirden söz etmedi. Herkes gülerek aynı cümleyi kuruyordu.

"Seni görünce, yuha ekmeen arasına gevrek üzerine çökelek pendirli dürüm görmüş gibi seviniyom."

Köy halkı yıllarca bu sözü duydukça gülmeye devam etti. Çünkü onlar biliyordu ki bazen en büyük sevgi, en gösterişli sözlerle değil, insanın içinden geldiği gibi, sıcacık bir köy sofrasının diliyle anlatılırdı.

              DİLEK SARIKAYA

 Menajer :ilayda Can & Dilara sarıkaya

“Siz kimsiniz?”

“Beklediğiniz Dedektif Michel, bu da yardımcım. İçeri girebilir miyiz?”

Rahip onları baştan aşağı süzdü, sonra yine aynı kibirli tavrıyla sordu:

“Sizi kim aradı?”

“Bir rahip.” diye cevapladı dedektif.

“Kimliklerinizi gösterin.”

Dedektif ile yardımcısı kısa bir an birbirlerine baktılar. İkisi de soğuktan titremeye başlamışlardı. Elleri paltolarının cebindeydi ve yakalarını boğazlarına kadar çekmişlerdi. Yardımcı sıkıntılı bir hâlde iç çekti. Dedektif tekrar rahibe döndü.

“Bunları içeride yapamaz mıyız? Dışarısı çok soğuk ve aracımızı yol kenarında bırakıp buraya kadar yürümek zorunda kaldık ve...”

Yardımcı sabırsızlıkla araya girdi.

“Kısacası donduk, çekil de içeri girelim.” 

Kapıya doğru bir adım atıp rahibi kenara itmeye çalıştı ama rahip, bir kalkan gibi orada kilitlenmişti ve yerinden bile kımıldamadı.

“Önce kimliklerinizi gösterin.” diye yineledi rahip. Yardımcı bu kez öfkeli bir hâlde söylendi:

“Sen ne cüretle bizden kimlik istiyorsun? Sana bu yetkiyi kim verdi?”

Rahip ona kısa bir süre baktıktan sonra tek kelime etmeden kapıyı kapatmaya çalıştı ama dedektif hemen atıldı ve rahibin kapıyı kapatmasını engelledi.

“Durun, tamam. Kimliklerimizi göstereceğiz.”

Dedektif, dönüp yardımcısına kaçamak bir bakış attı ve paltosunun cebinden cüzdanını çıkardı. Yardımcısı da isteksizce kimliğini çıkardı ve öfkeli bir hâlde rahibe uzattı. Rahip kimlikleri inceledikten sonra kapıyı açıp onları içeri aldı. İkisi de içeri girdiklerinde, soğuktan kas katı kesilen bedenlerinin yavaş yavaş gevşediğini hissettiler. Dedektif meraklı, yardımcısı ise umursamaz tavırlarla etrafa bakındı. Bu kat tamamen boştu; yalnızca betondan ibaret, boş bir alan. İçeriyi devasa pencerelerden giren gün ışığı aydınlatıyordu. Dedektif rahibe döndü.

“Ceset nerede?”

Rahip tek kelime etmeden arkasını döndü ve merdivenlere doğru ilerledi. Dedektif ile yardımcısı da onun peşinden gitti. Merdivenlerden yukarı çıktıklarında bu katın hiç gün ışığı almadığını fark ettiler çünkü koridorda hiç pencere yoktu. Bu katı en azından gördükleri kadarıyla yalnızca duvarlarda asılı olan gaz lambaları aydınlatıyordu. Ayrıca koridorda tarifi imkânsız ağır bir koku vardı. Bu ölüm kokusu değildi. Dedektif, bu kokuyu daha önce hiç duymamıştı. Koridorda ilerledikçe bu kat ile giriş katının tamamen farklı binalarda olduğunu düşünmeye başlayacaktı ki buraya merdivenlerden çıkarak ulaştıklarını hatırladı. Koridor boyunca bir sürü kapı vardı ve kapıların hepsi birbirinden tamamen farklı motiflerle süslenmiş ahşap kapılardı. Zemin ise koyu renkte bir halıfleksle kaplıydı. Duvarlar ise koyu renkte ve yaldızlı süslemeler bulunan duvar kâğıdıyla kaplıydı. Zemin kat boş ve bakımsızken bu katın bu kadar gösterişli olmasına bir anlam verememişti. Sonunda rahip bir kapının önünde durdu. Onlara kısa bir bakış attı ve cebinden bir anahtarlık çıkarıp kapıyı açtı ve içeri girmeleri için kenara çekildi. Oda tamamen karanlıktı. Dedektif ile yardımcısı hiç kımıldamadılar. Önce birbirlerine sonra rahibe baktılar. O adama güvenmiyorlardı. Ne diye anahtarı rahibin elinde olan karanlık bir odaya gireceklerdi ki?

Yardımcı, Rahibe; “Önce sen gir ve ışığı aç.” dedi. Rahip bir şey söylemeden içeri girdi. Sonra odanın içi kırmızı bir ışıkla aydınlandı. Dedektif ile yardımcısı bunu görünce onlar da kapıdan içeri girdiler. Girdikleri oda devasa büyüklükte bir odaydı. Duvarlar ve zemin koyu renkteydi. Dedektifin dikkatini çeken şey ceset değil, odayı döşeyen pahalı mobilyalardı. Sadece bu odada milyon dolarlık eşya olabilirdi. Dedektif ile yardımcısı şaşkın, bir o kadar da hayran bir şekilde etrafı incelerken rahip onların dikkatini bozdu.

“Ceset şurada.” dedi, başıyla cesedi işaret ederek.

Dedektif hemen o yöne döndü. Çalışma masasının arkasındaki koltukta oturan bir adam vardı. Başı ve kolları masanın üzerindeydi. Dedektif hemen ona doğru ilerledi. Görünürde hiç kan yoktu. Üstelik ceset son derece temiz,  kıyafetleri ise düzgündü. Olay yeri de öyleydi. Hiçbir eşya yerinden oynamamış gibiydi ve masanın üzerinde en ufak bir dağınıklık göze çarpmıyordu. Dedektif adamın boynuna dokunduğunda teninin çoktan soğumuş olduğunu fark etti.

“Kim bu?” diye sordu dedektif. Yardımcısı etrafı inceleyerek elindeki deftere bazı notlar alıyordu.

“Baş rahip.”

“Ne zaman buldunuz ve kim buldu?”

“Dün gece bir rahibe bulmuş.”

“Rahibe mi? Rahibenin burada ne işi var? Burası başrahibin odası mı?”

“Evet.”

“Peki neden buraya geldi?”

“Rahibelerin rahiplerle konuşması yasak mı?”

Dedektif derin bir iç çekti.

“Madem dün gece bulundu ve öldüğünü anladınız, neden bize haber vermek için sabahı beklediniz?”

Rahip alaycı bir tavırla karşılık verdi:

“Uykunuz bozulmasın diye.”

“Buradaki herkesi sorgulayacağız. Herkesi bir yere toplayın.”

Rahip ellerini arkasında birleştirerek odada volta atmaya başladı.

“Bu mümkün değil. Zaten gerek de yok.”

“Neye gerek olup olmadığına ben karar veririm Rahip, siz değil.”

Rahip ona döndü.

“Gerek yok çünkü herkes uyuyordu. Yatakhaneler binanın en üst katında ve orada yatanlar bu katta çıkan hiçbir sesi duyamazlar.”

Yardımcı sabırsızlıkla araya girdi.

“Bu cinayeti onlardan birinin işlemediğini nereden bileceğiz?”

“Ben biliyorum. Bunu yapan her kim ise buradan, bu binanın içinden biri değil.”

“Ya öyle mi? Nasıl bu kadar emin olabiliyorsunuz?”

“Çünkü bunu yapanı biliyorum. Onu yakalarsanız bu olayı çabucak çözmüş olursunuz.”

Dedektif istemsizce sırıttı:

“Madem bunu yapanı biliyorsunuz, o hâlde siz yakalasaydınız.”

“Bunu biz yapamayız.”

“Evet, çünkü bu bizim işimiz.”

“Neden alay ediyorsunuz o halde?”

Dedektif ona baktı, söyleyecek bir şey bulamadı. Rahip devam etti.

“Onu bizim yakalamamız mümkün değil. Öncelikle, bizim bu binadan çıkmaya kesinlikle yetkimiz yok.”

“Başrahip öldü. Artık size karışacak kimse kalmadı.” diye araya girdi yardımcı. Rahip ona döndü.

“Evet ama başrahibe hâlâ hayatta.”

“Devam edin.” dedi dedektif.

“Önümüzdeki bir engel de bunu yapan kişinin her zaman ortaya çıkmaması.”

“Nasıl yani?”

“O bir yaratık. Korkunç, akla hayale sığmayacak bir varlık. Gözlerinizin önünde hemen boynuzlu, sivri dişli, koca ağızlı bir şey canlanmasın. Onu size tarif edemem, kesinlikle edemem.”

Dedektif ile yardımcısı sıkıntıyla birbirlerine baktılar. Dedektif tekrar rahibe döndü.

“Peki onu nerede ve ne zaman buluruz?”

“Siz değil, o sizi bulur.”

“Biraz daha açar mısınız?”

Rahip başını dikleştirdi ve kendinden emin bir tavırla konuşmaya devam etti.

“Yaptığımız araştırmalar sonucunda bu yaratığın manastırın kurucusu ve burayı yaptıran kişiye ait olduğunu öğrendik. Ve o, kendisinin yerine dışarıdan birinin geçmesine asla izin vermez. Eğer bu manastırın dışından herhangi biri buraya gelir de başrahip olursa o yaratık gelir, onu alır ve götürür.”

Dedektif meraklı bir hâlde onu dinlerken sordu.

“Yani... ne demek istiyorsunuz?”

“Ölen başrahip de dışarıdan, kasaba kilisesinden gelmişti. Bu yüzden yaratık onu kabul etmedi. Yani onun buraya gelmesi için ancak dışarıdan birinin bu manastırda başrahip olması gerekir.”

Dedektif ile yardımcısı birbirlerine baktılar. Yardımcı kaşlarını kaldırdı ve umursamaz bir tavırla etrafı incelemeye devam etti. Dedektif yardımcısına seslendi.

“Onu buraya nasıl getireceğimizi buldum. Yeni başrahip sen olacaksın.”

Yardımcı ona kısa bir bakış attı. Dedektifin ciddi olduğunu ve kendisine baktığını fark edince şaşkınlıkla sordu:

“Ben... ben mi?”

“Bakalım bu yaratık nasıl bir şeymiş ve onu etkisiz hâle getirmenin bir yolu var mı.”

“O hâlde neden siz olmuyorsunuz?”

“Sen benim yardımcım değil misin? Ben ne istersem onu yapmak zorundasın. Ayrıca o buraya senin için geldiğinde ben ne yapmam gerektiğini biliyorum, seni kurtarabilirim. Peki sen beni kurtarabilir misin?”

Yardımcı tereddüt etti.

“Hayır.” diye ekledi dedektif. “Ne yapacağını bilmiyorsun ve beni ondan kurtaramazsın. O yüzden tartışmaya gerek yok.”

Sonra rahibe döndü.

“Cesedi bir süre burada tutmamız gerekecek çünkü biz gelirken yollar çok kötü durumdaydı. Cenaze aracının buraya gelmesi çok uzun sürebilir.”

“Bodruma indirebiliriz orası oldukça soğuktur.”

“Tamam. O hâlde benim kasabayla iletişime geçip cesedin nakli için görüşme yapmam gerek.”

Rahip kapıya doğru yönelirken karşılık verdi:

“Benimle gelin.”

Dedektif ile yardımcısı onun peşinden gitti. Aynı koridorda başka bir odaya girdiler. Dedektif telefon görüşmesini yaparken rahip kapının önünde onu bekliyor, yardımcısı ise sıkıntılı ve öfkeli bir hâlde dedektife bakıyordu. Dedektif telefonu kapattıktan sonra hep beraber üst kata çıktılar ve rahip onları bir odaya yerleştirdi. Ardından, yardımcının başrahip olabilmesi için hazırlıklara başladılar. Rahip prosedürleri yerine getiriyor, her şeyi resmileştiriyordu. Sonunda tüm hazırlıklar tamamlanmıştı. Yardımcı yarın sabah başrahip olarak eski başrahibin koltuğuna oturacaktı.

Geceyi rahibin yine onlara tahsis ettiği bir misafir odasında geçirdiler. Dedektif ve yardımcısı sabahın beşinde, herkes uykudayken yataklarından kalktılar ama onlar kalktığında manastır çoktan uyanmıştı. Dedektif şaşırdı ama fazla umursamadı. Sonuçta akşam saat sekizde herkes yataklarına gitmişti. Bu kadar erken kalkmaları gayet doğaldı. Rahip kadınların bahçe ve mutfakla ilgilendiğini, erkeklerin ise sabah ayinlerini yaptıklarını söyledi. Erkeklerden sonra işlerini bitiren kadınlar başrahibe eşliğinde sabah ayinlerini yapıyor, bu kez de erkekler yapmaları gereken işleri yapıyorlardı.

Yeni başrahip olan dedektif yardımcısı koltuğuna oturmuş, rahibin ona anlattığı ve yapması gereken rutin prosedürleri yapıyordu, korktuğu her hâlinden belli oluyordu. Ama bunu gizlemeye çalışıyordu. Hatta bir an korkusuna rağmen kendisini başrahipliğe kaptırmış ve dedektife kendisini yalnız bırakmamasını emrederek odasından çıkarmıştı. Dedektif ise bunu fazla umursamamış ve onu yalnız bırakmıştı. Şu an odada yardımcısından başka kimse yoktu. O ise kapının önünde durmuş, her an her şeye hazırlıklı olmaya, tetikte kalmaya çalışıyordu. Eğer yardımcısına bir şey olursa, onun sesini ya da yardım çığlıklarını duyarsa hemen müdahale edecekti.

Bütün gün orada durup beklemişti. Ara sıra tuvalete gitmiş, bu sırada yerine rahiplerden birini geçirmişti. Yemeğini ise yine kapının önünde, oturduğu sandalyede yemişti. Tabii sık sık kapıyı tıklatarak yardımcısının durumunu kontrol ediyor, yardımcısından iyi olduğu yanıtını alınca gönül rahatlığıyla beklemeye devam ediyordu.

Akşam olmuş, hava kararmış, manastır uykuya geçmişti. Rahip onun yanına geldi ve nöbetin nasıl geçtiğini sordu. Dedektif elini belli belirsiz savurdu.

“İdare eder. Hâlâ bir şey yok.”

Rahip şaşkınlıkla sordu:

“Ama nasıl olur? Emin misiniz?”

Dedektif de şaşkın bir hâlde ona baktı.

“O ne demek?”

“Ölen başrahip buraya geldiğinde ve o koltuğa oturduğunda sadece birkaç saat sonra ölmüştü ama yardımcınız sabah beşten beri içeride yalnız.”

Dedektif oturduğu yerden kalktı ve anlamamış gözlerle rahibe baktı. Sonra kapıya döndü ve dalgın bir hâlde geveledi:

“Ama onu sürekli kontrol ettim. Sesini duydum.”

“Çekilin kenara.”

Rahip dedektifi kenara çekti ve kapıyı açıp içeri girdi. Dedektif ise kapının önünde durmuş içerideki manzaraya bakıyordu. Yardımcısı çoktan ölmüştü. Elleri yanlara sarkıyordu ve başı masanın üzerinde duruyordu. Ağır adımlarla içeri girdi. Rahip onu kontrol ediyor, nabzına bakıyordu. Sonra dedektife döndü ve başını ağır ağır iki yana salladı. Oldukça soğukkanlı ve umursamazdı.

“Ölmüş. Hem de epey uzun bir süre önce.”

Dedektif şaşkınlıkla sordu:

“Ama nasıl? Onu kontrol ettim. Benimle konuştu, iyi olduğunu söyledi.”

Rahip ona yaklaştı ve tam karşısında durdu. Hesap soran bir tavır takınarak karşılık verdi:

“Sizinle konuşan kişi o yaratıktı. İçeri girip onu kontrol etmeliydiniz. Bu sizin suçunuz.”

Rahip arkasını dönüp oradan uzaklaşırken dedektif dehşet içinde bir ona, bir yardımcısına bakıyordu. Yaratığı görememişti bile. Nasıl bir canlı olduğunu bilmiyordu. Onu yakalamaya bir adım bile yaklaşamamıştı. Geriye tek bir seçenek kalıyordu. Bir sonraki başrahip kendisi olmalıydı. Hemen rahiple görüştü, gerekli prosedürleri yerine getirdiler ve ertesi gün için hazırlandılar. Dedektif heyecandan ve korkudan bütün gece uyuyamadı.

Sabah saat beşte yatağından çıktı ve başrahip koltuğuna geçti. Manastırda herkes işi gücü bırakmış, hatta ayinleri bile ertelemişlerdi. Herkes başrahip odasının bulunduğu koridorda durmuş, olacakları bekliyorlardı. Rahip ona şans dileyerek odadan çıktı ve kapıyı kapattı ama kimse koridoru terk etmedi.

Dedektif canavarı kandırmak ve gerçek başrahip olduğuna inandırmak için görevlerini yerine getirmeye başladı. Aradan iki saat geçmişti ama ortada hâlâ bir şey yoktu. Derken dedektif rüzgâr gibi bir şey hissetti. Başını kaldırıp etrafa bakındı. Pencereler sıkı sıkı kapalıydı. Bir kez daha rüzgâr esti. O zaman anladı. Bu yaratıktı. O gelmişti, buradaydı ve odanın içinde dolanıyordu. Onun görünmeyen bedeninin varlığını bu şekilde hissediyordu. Dedektif bunu umursamıyormuş gibi yaparak işini yapmaya devam etti.

O sırada yaratık, siyah bir gölge olarak görünmeye başladı. İlk başta silik bir gölgeydi ve yavaş yavaş netleşiyordu. Dedektif korkudan gözlerini kocaman açmış tam karşıya bakıyordu. Yaratık daha da netleşti. Rahibin dediği gibi onun gözünde canlananın aksine daha farklı ve tarif edilmesi zor bir yaratıktı. İnsana benziyordu ama bir yandan da yılana benziyordu. Hayır, bir keçiye... Belki de nasıl bakılırsa ona benziyordu. Dedektif yutkundu ve onunla konuşmaya çalıştı.

“Sen... sen kimsin? Ne istiyorsun?”

Cevap yoktu. Neden ona cevap verecekti ki? Dedektif oturduğu yerden ayağa kalkmaya yeltendiği sırada yaratık bir baş hareketiyle onu tekrar yerine oturttu. Dedektif aniden koltuğa çöktü ve tüm vücudunun taş kesildiğini hissetti. Ne oluyordu böyle? Dedektif hareket etmeye çalışıyordu ama nafile. Sanki bir çukurun içine konulmuş, üzerine beton dökülmüş ve beton donmuştu. Tam olarak bu şekilde hissediyordu.

Biraz sonra yaratık yine kararmaya ve silikleşmeye başladı. Aynı anda beyaz bir ışık hüzmesi göründü. Işık küçük bir demetten kocaman bir boşluğa dönüşüyordu. Daha sonra ışık aniden yok oldu ve her yer karanlığa gömüldü. Dedektif de hem başrahip hem de yardımcısı gibi ne olduğu bilinmeyen bu yaratık tarafından öldürülmüştü.

Kapı açıldı ve rahip içeri baktı. Dedektif kolları iki yana, başı masanın üzerine düşmüş ölü hâlde yatıyordu. Sonra diğerlerine döndü.

“Bu iş de tamam.” dedi ve herkes alkışlamaya başladı.

Aslında ortada ne garip ölümler vardı ne de yakalanması gereken bir yaratık. Doğru olan tek şey bu yaratığın burayı kuran ve buranın ilk başrahibi olan kişinin ruhu olduğuydu. Rahipler ve rahibeler buranın başına geçen tüm başrahipleri onun ruhuna kurban ediyordu çünkü bunu yapmadıkları zaman kendi canları tehlikeye girecekti. Buranın başına geçen tüm başrahipler öldüğünde yerlerine kimse gelmek istemezse eğer birilerini bulmak zorunda kalıyorlardı ama bu kişi kendi içlerinden biri asla olamazdı. O ruha bir başrahip vermezlerse bu kez manastırı ellerinden alacaktı. Bu yüzden onlar da dışarıdan birilerini bulup çeşitli bahanelerle buraya getiriyorlar ve onları o ruha kurban veriyorlardı. Böylece hem manastır onlara kalıyor hem de can güvenliklerini sağlamış oluyorlardı. Şimdi sırada ruh için yeni bir kurban bulmak vardı. 

Kıbrıs'a yaptığımız bu yolculuk sadece bir tatilden ibaret değildi. Bazen bir ses, bazen yüzyıllardır ayakta duran bir manastırın taş duvarları, bazen de yolun ortasını kesen eşekler bu adayı hafızamızda unutulmaz kıldı.

Konaklamak için Karpaz'daki Caesar Beach'i tercih ettik. Temiz, düzenli ve huzurlu bir yerdi. Aynı sitede Kıbrıslılar, Türkler, İngilizler ve Ruslar birlikte yaşıyorlardı. En hoşuma giden şey ise insanların birbirlerine olan sıcaklığıydı. Tanısın ya da tanımasın, herkes birbirini gülümseyerek selamlıyordu. Samimi bir atmosfer vardı.

Bir sürpriz de bizi burada bekliyordu. Kaldığımız sitede "İnsanlar" isimli dizinin çekimleri yapılıyordu. Oyuncular, yönetmenler ve tüm ekip büyük bir sessizlik ve özen içinde çalışıyordu. Çevredeki insanları rahatsız etmeden, günlük yaşamın akışını bozmadan çekimlerini sürdürmeleri gerçekten takdire değer bir profesyonellik örneğiydi. Tatilimizin güzel anılarından biri de bu çekimlere uzaktan tanıklık etmek oldu.

Bir sabah kahvaltı için Bafra'da yeşilliklerin içinde, aile işletmesi olan, salaş ama son derece otantik bir yayla yemek evine gittik.

 Daha kapıdan içeri girer girmez içten bir misafirperverlikle karşılandık. Sofraya gelen her şey tazeydi, lezzetliydi ve emek kokuyordu.

Tam kahvaltımızı yaparken bir anda etrafımızı yüksek sesler sardı. Binlerce çekirge aynı anda ötmeye başlamıştı. Doğa adeta görünmeyen bir orkestraya dönüşmüştü. Sonradan öğrendik ki buna bölgede "Çekirge Bayramı" deniliyormuş.

Bilim insanlarına göre bu seslerin temel nedeni, erkek çekirgelerin dişileri etkilemek için yaptığı çiftleşme çağrısı, bölgelerini savunmaları ya da toplu hâlde ses çıkararak yırtıcıların dikkatini dağıtmalarıymış. Sebebi ne olursa olsun, doğanın bize sunduğu bu konser unutulacak gibi değildi.

Ertesi gün rotamız Dipkarpaz ve Apostolos Andreas Manastırı oldu.

Fakat daha manastıra varmadan yolumuzu bu bölgenin gerçek sahipleri olan yabani eşekler kesti.

Arabamızın etrafını sardılar. Kafalarını camdan içeri uzatıyor, keçiboynuzu ya da havuç bekliyorlardı. Meğer turistlere o kadar alışmışlar ki yiyecek almadan yolu açmaya pek niyetleri yoktu. Apostolos Andreas Manastırı'na giden yol boyunca yaşayan Karpaz'ın yabani eşekleri, bölgenin en ünlü simgelerinden biriymiş. Bu eşeklerin ataları, yıllar önce yük taşımak için kullanılan Kıbrıs eşekleriymiş. Zamanla doğaya uyum sağlayarak yarı yabani bir yaşam sürmeye başlamışlar.

Bölgeye giderken dikkatli araç kullanmak önemli, eşekler aniden yola çıkabiliyor ve çoğu zaman turistlerden yiyecek bekledikleri için araçlara yaklaşabiliyorlar. O an anladık ki burası gerçekten bir "eşek cenneti"ymiş. Karpaz eşekleri, manastırın ayrılmaz bir parçası gibi olmuş. Pek çok ziyaretçi için Apostolos Andreas yolculuğu, sadece manastırı görmek değil, bu özgürce dolaşan eşeklerle karşılaşmak anlamına da geliyormuş. Özellikle sabahın erken saatlerinde ve gün batımına yakın saatlerde manastır çevresinde daha sık görülüyorlarmış. 

Apostolos Andreas Manastırı, Karpaz Yarımadası'nın en doğu ucunda, denizle iç içe konumlanmış Kıbrıs'ın en önemli dini merkezlerinden biri olarak biliniyor. Yüzyıllardır hem Ortodoks Hristiyanlar hem de farklı inançlardan insanlar tarafından ziyaret edilen bir hac yeri.

Manastırın en bilinen efsanesi, Hz. İsa'nın havarilerinden Aziz Andreas ile ilgili. Rivayete göre, Aziz Andreas'ın gemisi burada kayalıklara sürüklenir. Geminin kaptanın bir gözü kördür. Aziz Andreas asasını kayaya vurunca tatlı su kaynağı fışkırır ve kaptanın gözü bu suyla iyileşir. O günden sonra bu kaynak şifalı kabul edilmiş, insanlar su almak ve dua etmek için buraya gelmeye başlamıştır. Tabii ki bizde bu suda ellerimizi yıkadık. Pek çok kişi burada mum yakıp, dua ediyor ve dilek diliyor. Bu nedenle manastır, bir dönem "Kıbrıs'ın Lourdes'i" yani insanların umut ve şifa arayışıyla ziyaret ettiği, ünü geniş bir alana yayılmış kutsal bir ziyaret yeri olarak da anılmış.

Günümüzde görülen bu büyük kilise ve yapıların önemli bölümü 19. yüzyıldan kalma. Eski şapel ise 15. yüzyıla kadar uzanıyor. Uzun yıllar bakımsız kalan manastır, iki toplumun iş birliğiyle kapsamlı şekilde restore edilmiş ve yeniden ziyaretçilere açılmış.

Oraya gittiğinizde hissedilen en güçlü şeylerden biri ise manzarası. Yolun sonunda yalnızca manastır değil, uçsuz bucaksız Akdeniz sizi karşılıyor. Bu nedenle birçok kişi Apostolos Andreas'ı sadece bir ibadet yeri değil aynı zamanda huzur ve içsel sessizlik aranan bir durak olarak görüyor.

Manastırın önünde küçük kafeler ve hediyelik eşya tezgâhları vardı. El açması gözlemeler, gözümüzün önünde sıkılan nar ve portakal suları, sıcak kahveler. Hepsi sade ama bir o kadar da keyifliydi.

Manastırı gezdik, mumlarımızı yaktık. Her mum gibi bizimkiler de sessizce bir dileğimizi gökyüzüne taşıdı.

"Bazen bir ada, kendini deniziyle değil; sabah sessizliği, rüzgârı ve insanın içine işleyen küçük ayrıntılarıyla anlatır."

Kıbrıs; masmavi denizi, lüks otelleri ve gösterişli gazinolarıyla dikkat çeken sıcak, nemli ve sevimli bir ada. Ben Kıbrıs'ı; lüks otelleri, gazinoları ve denizi olan büyük bir köye benzettim. Bir yanda modern yaşamın tüm imkânları, diğer yanda insanların sıcaklığı ve samimiyeti. Bu ikisi adada birbirini tamamlıyor.

Denizi çoğunlukla dalgalıydı. Kıyılarının büyük bölümü taşlı olmasına rağmen kendine has doğal güzelliğiyle insanı etkiliyordu. Tatilin en inatçı misafirleri ise hiç kuşkusuz sivrisineklerdi. Özellikle akşam saatlerinde kendilerini fazlasıyla hissettiriyor, adanın sıcak gecelerine küçük ama unutulmaz bir ayrıntı ekliyorlardı.

Bir sabah gün doğmadan sahile indiğimizde bambaşka bir manzarayla karşılaştık. O gün Sirius kavuşumu nedeniyle insanlar denizin üzerinde kanolarında yoga yapıyordu. Gün doğumu ilerledikçe etkinlik sahilde devam etti. Tütsülerin hafif kokusu rüzgâra karışıyor, fonda çalan dingin yoga müziği dalgaların sesine eşlik ediyordu.

Kimisi gözlerini kapatmış nefesine odaklanıyor, kimisi denize karşı sessizce meditasyon yapıyordu. Biz ise biraz uzakta bu anı izliyorduk. Onlara katılmadık ama sadece seyretmek bile insanın içine tarif edilmesi güç bir huzur bırakıyordu. O sabah zaman durmuş gibiydi. Güneş yavaş yavaş yükselirken, deniz ve gökyüzü birbirine karışıyor, insan kendini günlük hayatın telaşından biraz olsun uzaklaşmış hissediyordu. Burada bazen hiçbir şey yapmadan sadece durup etrafı izlemek bile insana iyi geliyordu.

"Bazı şehirler yıkılmaz, sadece zamanın içinde sessizliğe emanet edilir."

Bir sonraki durağımız Kapalı Maraş oldu.

Burası insanın içine sessizce işleyen, anlatılması zor bir yer.

İlk bakışta savaşın izlerini taşıdığı görülüyor. Ama buna rağmen binaların sağlamlığı hâlâ hayranlık uyandırıyor. Oteller, bankalar, eğlence mekânları ve geniş caddeler, buranın bir zamanlar nasıl göz kamaştıran bir turizm merkezi olduğunu anlatmaya devam ediyor. Aradan geçen onca yıla rağmen ayakta kalan yapılar, geçmişin ihtişamını hâlâ fısıldıyor.

Bugün bile Kapalı Maraş, eğer yeniden hayat bulsa tek başına Kuzey Kıbrıs'ın turizmine ve ekonomisine büyük katkı sağlayabilecek potansiyele sahip. 

Rumca adı Varosha olan bu şehir, 1974 yılından sonra terk edilmiş. O döneme ilişkin farklı anlatılar ve yorumlar var. Kimileri , bölgenin sonraki siyasi görüşmelerde pazarlık unsuru olarak elde tutulduğunu anlatıyor. Ancak hangi açıdan bakılırsa bakılsın, bugün görünen gerçek aynı. Zaman burada durmuş gibi.

Kapalı Maraş'ta yürürken insanın zihninde birbirine benzeyen düşünceler dolaşıyor.

Sanki insanlar sofralarında yemekleri dururken bir anda kalkıp gitmişler.

Sanki ütü fişte kalmış.

Sanki biraz sonra geri döneceklermiş gibi.

Ama dönmemişler.

Bir zamanların canlı sokaklarında şimdi sessizlik dolaşıyor.

Rüzgâr, boş pencerelerin arasından geçerken insana yalnızca geçmişi hatırlatıyor.

İhtişam yerini sessizliğe bırakmış.

Burası yalnızca terk edilmiş bir şehir değil.

Yokluğun fotoğrafı.

Savaşın anlamsızlığının taşlara kazınmış hâli.

Oradan ayrılırken geriye dönüp bir kez daha baktım.

Bazen bir şehir, insana müzelerden daha çok şey anlatır.

Kapalı Maraş da, bana bunu anlattı.

Savaşın kazananı olmadığını.

Kaybedenin ise her zaman insanlar olduğunu.

"Bazı yapılar taşlardan değil, zamanın, inancın ve insanın bıraktığı izlerden yükselir."

Kıbrıs'taki son durağımız, Girne'nin Beylerbeyi köyünde bulunan Bellapais Manastırı oldu.

Daha ilk adımımızı attığımız anda, insan kendini yüzyıllar öncesine gitmiş gibi hissediyor. Beşparmak Dağları'nın eteklerine kurulmuş bu görkemli yapı, Girne sahiline bakan eşsiz manzarasıyla ziyaretçilerini sessizce karşılıyor.

Bugün "Bellapais Manastırı" olarak bilinen bu yapı, halk arasında Meryem Ana Manastırı olarak da anılıyor. Orijinal adı Ayia Asproforesa, yani "Beyaz Giymiş Meryem Ana" anlamına geliyor. Daha sonra Fransızca "Abbaye de la Paix" (Barış Manastırı) adını almış ve zamanla bu isim Bellapais'e dönüşmüş.

Manastırın tarihi, 1187 yılında Selahaddin Eyyubi'nin Kudüs'ü fethetmesinin ardından Kıbrıs'a göç eden Augustinian rahiplerine kadar uzanıyor. Lüzinyanlar döneminde genişletilen yapı, bugün Doğu Akdeniz'deki Gotik mimarinin en zarif örneklerinden biri olarak kabul ediliyor.

Taş duvarların arasında dolaşırken yalnızca tarih değil, efsaneler de size eşlik ediyor. Yemekhanedeki taş kabartmalarda iki deniz kızının arasında bir adam figürü. Bu figürdeki deniz kızları, Orta Çağ Hristiyan sanatında dünyevi arzuları, baştan çıkarmayı ve insanın nefsini simgeliyor.

Ortadaki adam ise bu ayartmalarla karşı karşıya kalan insanı temsil ediyor. Bu, manastırda yaşayan rahiplere "dünyevi zevklere kapılmayın" mesajı veren sembolik bir anlatım olarak değerlendirilmiş.

 Kitap okuyan kadın figürleri ise farklı şekillerde açıklanıyor. Bilgeliği ve öğrenmeyi temsil ettiği düşünülüyor. Bazı araştırmacılar bunun kutsal metinleri okuyan dindar bir kişiyi simgelediğini söylüyor. Halk arasında ise bunun bilgiyi ve aydınlanmayı temsil eden alegorik bir kadın figürü olduğu anlatılıyor ve farklı semboller dikkat çekiyor.

Yemekhanedeki diğer hayvan ve bitki motifleri de rastgele yapılmamış. Gotik manastırlarda bu tür kabartmalar, okuma yazma bilmeyen insanlara ahlaki ve dini dersler vermek amacıyla kullanılırmış. Her figür; iyilik, kötülük, bilgelik, kibir, günah veya erdem gibi kavramları sembolize ediyor. Bu yüzden Bellapais'te gezerken anlatılan hikâyeler birbirinden farklı olabiliyor. Çünkü bu kabartmaların anlamlarının tamamını açıklayan günümüze ulaşmış yazılı bir kayıt yok, yorumların çoğu Orta Çağ sembolizmine dayanıyor. 

Her birinin ardında anlatılan başka bir hikâye, başka bir yorum var.

Osmanlı döneminde bir süre Kıbrıs Ortodoks Kilisesi'ne tahsis edilen manastır, bugün Eski Eserler ve Müzeler Dairesi tarafından korunuyor. Eşsiz akustiğe sahip yemekhanesi ise her yıl klasik müzik konserlerine ve kültürel etkinliklere ev sahipliği yapıyor.

Bellapais'te en çok etkilendiğim şeylerden biri de manzarasıydı. Tarihin içinden geçerek ulaştığınız avludan Girne kıyılarına baktığınızda, geçmişle bugünün aynı karede buluştuğunu hissediyorsunuz.

Manastırın çevresindeki küçük kafeler de en az tarihi yapı kadar keyifliydi. Burada tattığımız kendine özgü sosuyla hazırlanan Kıbrıs tostunu çok beğendik. Yolunuz düşerse mutlaka denemenizi öneririm.

Tam ayrılmaya hazırlanırken kulağıma tanıdık bir ses geldi.

Önce hafifçe.

Sonra biraz daha yükselerek.

Derken bütün vadiyi dolduracak kadar güçlü.

Çekirgeler yine hep birlikte ötmeye başlamıştı.

İlk gün yeşilliklerin içinde kahvaltı ederken duyduğumuz o ses, yolculuğumuzun son gününde Bellapais'in taş duvarları arasında yeniden bize eşlik ediyordu.

Sanki ada, bizi kendi ezgisiyle uğurluyordu.

Kıbrıs'tan geriye aklımızda sadece deniz, manastırlar ya da tarihi yapılar kalmadı.

Caesar Beach'te birbirine gülümseyerek selam veren insanlar.

"İnsanlar" dizisinin çevreye saygılı çekim ekibi.

Dipkarpaz'ın keçiboynuzu bekleyen sevimli eşekleri.

Apostolos Andreas Manastırı'nın huzuru.

Kapalı Maraş'ın derin sessizliği.

Bellapais'in taşlara sinmiş tarihi.

Ve bütün bu yolculuğa başından sonuna kadar eşlik eden çekirgelerin sesi.

Bazı yolculuklar fotoğraflarda kalır.

Bazıları ise insanın içinde yaşamaya devam eder.

Kıbrıs benim için yalnızca gidilen bir ada değil; farklı kültürlerin bir arada yaşayabildiği, tarihle doğanın iç içe geçtiği, kimi zaman hüzünlendiren, kimi zaman gülümseten özel bir hatıra oldu.

Yıllar sonra bu yolculuğu hatırladığımda belki gezdiğim bütün yolları tek tek anımsayamayacağım.

Ama kulağımda o ses yükselecek.

Bir anda başlayan.

Sonra bütün doğayı dolduran.

Ve bana Kıbrıs'ı yeniden hatırlatan.

Çekirge Bayramı.

        DİLEK SARIKAYA 

Menajer :ilayda Can & Dilara sarıkaya 

Işıl ışıl gökyüzü, mavinin en güzel tonu, göz kamaştırıcı pırıltılar saçıyor; mis gibi dağ havası, yeşil çam ağaçları ve bol oksijen…

Ama ne var ki Şule ve Ebru boğuluyordu beyinlerine oksijen gitmiyordu.

Feminist Obası gerilimli bir gün geçiriyordu.

Şule ile Ebru kazanın içine oturtulmuştu,

Kabile Yargıcı Nurhan tarafından yargılanıyorlardı.

Öpücük mağduru Yasemin Sıtkımsıyrık nerede bir hukukçu, avukat, siyasetçi bulsa namusuna yapılan saldırıyı dramatize ederek anlatıyordu.

En sonunda onu ciddiye alan birileri çıktı!

Ünlüler dünyasındaki madde kullanma furyasından olsa gerek Şule ile Ebru'nun kanında da maddeye rastlandı.

Gecenin bir yarısı hortlayıp uyuyamadığı için Anksiyete ilacı kullanan Şule’de ‘kafam kıyak’ maddesi,

Yoga yapan fit Ebru'nun enerjik kalmak için içtiği enerji içeceğindeki ‘İçbull kanatlandırıııııır’ maddesi çıktı…

 Şule ile Ebru'nun masum olduğunu kanıtlayacak olayın tek görgü şahidi, feminist obası oynak başkanı Arzu, sabah gezintisinde yerden kökleyip ‘’Sevgili kız kardeşlerim, bu yabani şalgam köküdür, çok faydalıdır A B C D E F G HAAAAAAAA vitaminleri bulunur.’’ dedikten sonra şalgam kökünü yediği için dili şişti ve konuşamıyordu.

Be be be be diye anlamsız sesler çıkarıyordu o artık pepe oynak başkanıydı.

Mahkeme başlıyordu ‘Şen Dullar Direniş Örgütü’ ve ‘Gıybet’ Whatsapp grubu, üyeleri nefesini tutmuş şeytani nefsine yenik düşmüş bu mahlukatların akıbetini merak ediyordu.

Kabile reisi Nurhan, savunmasını yapmak üzere sözü Yasemin Sıtkımsıyrık’a verdi,

‘’Ben bunlardan şikayetçiyim, doğum günümü kutlamak için beni mekana götürdüler. Bilinçli bir şekilde biri sağıma, biri soluma geçti; bana pasta yedirdiler. Yavvv arkadaş, pasta yedikten sonra şuurum bulandı, bana bir yayılma hali geldi, kontrolümü yitirdim, ne koydularsa içine sürekli sırıttığım için otuz iki dişim görünüyordu; bir anda bu ırz düşmanları Cup diye yanaklarımdan öptü.

Yıllardır yanıma erkek sinek yaklaştırmıyorum, bir anlık gafletimden yararlanıp hain emellerine beni alet ettiler; bu kazanda haşlanmalarını talep ediyorum, saygılarımı arz ederim.

Nurhan büyük bir ciddiyetle davacı Yasemin Sıtkımsıyrık’ı dinledi.

Şimdi birinci davalı Ebru Fitdümen'nin savunmasını dinlemek için sözü kendisine veriyorum

Ebru derin bir nefes aldı

‘’Sevgili pek saygıdeğer reisim.

 Ben iffetli bir masumum fikir Şule'den çıktı. Bunun kocası olmadığı için canı sıkılıyor, iyice şebek oldu. Geçen hadi gel apartmanların zillerine basıp kaçalım, arabaları bozuk parayla çizelim dedi kabul etmedim; yapar mıyım hiç öyle şeyler, yapmadım tabi ki. Beni kendi içindeki şeytana uydurdu, hür irademe müdahale edildi.’’ 

Şule'nin gözleri fal taşı gibi açıldı "NEYYYY" dedi, dava arkadaşı satmıştı…

Nurhan,’’ Şimdi sözü savunmasını yapmak üzere Şule Becer'e veriyorum."

Şule başını dik tutup omuzlarına düzleştirdi.

‘’ Feminist obasının pek saygı değer oynak başkanı reisim. Yasemin Sıtkımsıyrık’ın  suçlamalarını kabul etmiyorum. Kendisinin rızası vardı, bize kuyruk salladı; ortamızda oturmaya gönlü vardı. Tüm bunlar şeriata uygun giyinmediği, davranmadığı için yaşandı.

Eğer peçe takmış olsaydı elma yanakları görünmeyecek, bizim de ağzımız sulanmayacaktı.

Nefsimize hakim olamadık, çok sevimliydi dayanamadık cuppp diye öptük. Onun yüzünden cennete gidemeyeceğim, sırat köprüsünden geçemeyeceğim, biri cezalandırılacaksa bu Yasemin Sıtkımsıyrık olmalı, toprağa gömülüp taşlanmasını talep ediyorum…"

Nurhan önündeki kağıtlardan gözünü ayırıp yakın gözlüğünün üzerinden bu üç gereksiz yere solunum yapan bakteri türüne, iyice bir göz attıktan sonra elindeki sopayı su şişesine vurup ‘’Karar verilmiştir‘’ dedi.

‘’Davacı Yasemin Sıtkımsıyrık’ın  aile dizimi yaptırmasına, ata köklerinden gelip, namuslu kadın akrabaları aracılığıyla kendisine sirayet eden, onu zor durumda bırakan işve cilve! zafiyetinin ata kod bağlarının, altın rengi hayali makasla kesilerek kendisinin laçkalaştırılmasına; ayrıca tanınmış bir kuantum uzmanı tarafından karanlık, tenha bir odada bilinçaltı temizliği yaptırarak, kilitli çekmecelerinin açılıp tozlarına PÜFFFF denmesine, ilaveten elma yanaklarının çok pembe olmasından dolayı, dahiliye uzmanına görünüp kanındaki demir oranının düşürülmesine karar verilmiştir.

Davalı Ebru Fitdümen'in ise masum bulunmuş olup, Şule Becer'i takip ettiği sosyal medya hesaplarını terk etmesine Whatsapp gruplarından ayrılmasına karar verilmiştir.

Şule Becer'in ise savunmasına bakıldığında mikropluk yapmaya devam edeceği kanaatine varılmıştır. Bu yüzden çok acil insan türünün, erkek cinsinin, öküz versiyonu bir koca bulunup, başına derhal çorap örülmesine, Yasemin Sıtkımsıyrık’ın elma yanaklarının aklının ucuna dahi gelemeyeceği meşguliyetlere, sorunların içinde, boğdurulmasına karar verilmiştir.

Duruşma bitmiştir, şimdi dağılın. Çayı demleyin, kısır yapın, pişi kızartın, çok acıktım, defolun başımdan’’…

Yıllarca süren kavgalar yüzünden toprak küsmüş, nehirler kurumuş, ağaçlar meyve vermez olmuştu. İnsanların kalpleri taşlaşmış, yüzlerindeki gülümseme silinmişti.

Tam bu günlerde, saçları kar beyazı, gözleri bahar ışıltılı bir bilge çıkageldi. Bilge, herkesi vadinin geniş ve ıssız düzlüğüne çağırdı. Ortada eski bir kuyu, arkasında ise nazlı bir tepe vardı. "Burada yeni bir yaşam kuralım," dedi. "Elinizdeki kini toprağa gömün, yerine sevgi ve emek ekin. Burada ne nefretin gölgesi kalsın ne de tek bir gözyaşı."

İnsanlar önce çekindiler ama bilgenin huzur veren sözüyle işe koyuldular. Önce kuyuyu temizlediler, yıllardır saklanan sular, kristal gibi parlayarak yeryüzüne çıktı. Bu suyu vadinin her yanına taşıdılar. Kinlerini toprağa gömüp yerine fidanlar diktiler. Tepenin yamaçları yeşerdi, vadinin köşeleri altın başaklı tarlalarla doldu. Bilge, "Ektiğin her ağaç, içindeki nefretin toprağa gömülüşüdür," diye fısıldıyordu.

Kasaba, doğayla kucaklaşan evlerle yükseldi. Pencerelerden çiçek kokuları, sokaklardan neşe sesleri yükseldi. Kazanlarda pişirilen el emeği ürünler, bu ticaret kasabasını bereketli kıldı. Artık burada kavga yoktu; herkes birbirinin eksiğini tamamlayan birer yoldaştı.

Hayvanlar bile bu huzurdan payını aldı. Kurt ile kuzu aynı pınardan su içer, kuşlar insanların omuzlarına konardı. Gökyüzü daha mavi, bulutlar daha ak, yağmur daha şifalıydı. İnsanlar içlerindeki karanlığı yendikçe, dünya da aydınlanmıştı. Bilge, tepeden kasabayı izlerken gülümsedi. "Yeryüzü, insanın attığı her iyi adıma bereketle karşılık verir," derdi.

Kasaba, dünyanın tüm gürültüsünden uzak, güvenli bir liman oldu. Sevgi ve emeğin olduğu yerde husumet barınamazdı. Herkes birbirinin gözüne artık korkuyla değil, kardeşlik şuuruyla bakıyordu.

O günden sonra bu kasaba, zamanın ötesinde bir huzur sembolü olarak anıldı. İnsanlar bu arınmışlığı görmek için uzaklardan geldi. Hayat, küçük bir kuyu başında verilen bir kararla, bir avuç insanın el birliğiyle bir destana dönüşmüştü. Her şey tabiatın şarkısı gibi huzurlu, sade ve sonsuz bir sükûnet içindeydi.

Başlarda incecik, ürkek bir su yoluydu. Kayaların arasından çekinerek süzülür, her kıvrımda “Acaba doğru yolda mıyım?” diye fısıldardı. Biliyordu bi yolu vardı. Ama doğru yolda olup olmadığını anlayacak kadar tecrübesi yoktu. Henüz derin bir yatağı yoktu; bu yüzden suları, karşısına çıkan taşlara, kayalara her türlü engele karşı yön değiştiriyordu. Kışın eriyen kar sularıyla, baharda yağan yağmurlarla günden güne büyüdü. Her mevsimin ruhundan aldı. Nehir oldu.

Bir gün öyle coştu ki…

Sular köpürdü, taşları yerinden oynattı, önüne çıkan dalları sürükledi. Gürültüsü vadilerde yankılandı.

“Ben güçlüyüm!” diye haykırdı. Bir su damlası olduğu zamanları unutup,

“Artık kimse  beni durduramaz!” diye coşkuyla bağırdı.

Ama o coşkunluk uzun sürmedi.

Bir süre sonra güneş yakıcı oldu. Rüzgârlar dindi. Nehir ağırlaştı… Sesi kısıldı. Sanki içinden bir şey eksilmişti.

Bu kez de usul usul aktı.

Kendi içine döndü.

“Ben neden böyleyim?” diye sordu bu kez.

“Az önce dünyayı yıkacak gibiydim… Şimdi eksildim, duruldum.”

Nehir, kendi değişkenliğinden yorulmuştu. Bir gün, kıyısında duran yaşlı bir söğüt ağacına sordu:

“Ben neden bir gün fırtına gibi deli, bir gün sessiz bir dere gibi durgun oluyorum?”

Söğüt dallarını hafifçe salladı, yaprakları suya değdi.

“Çünkü büyüyorsun" dedi,

“Senin içinde henüz adını koyamadığın bir dünya var. Bazen taşkın bir sel kadar dolu… Bazen bir kar tanesi gibi sessiz. İçinde hem sağanak yağmurların çılgın ruhu, hem kar tanelerinin sakin ruhu var.

Nehir bunu ilk kez duyuyordu.

“Peki bu geçecek mi?” diye sordu.

Söğüt gülümsedi.

“Geçmeyecek… Ama değişecek. Sen de değişeceksin. Coşkunluğunu da, sakinliğini de taşımayı öğreneceksin.”

Nehir o günden sonra kendine biraz daha dikkatle baktı.

Coştuğunda artık korkmadı.

“Bu benim gücüm,” dedi.

Sakinleştiğinde üzülmedi.

“Bu da benim derinliğim,” dedi.

Zamanla öğrendi ki…

Taşmak da kendine ait, durulmak da. Hepsi gelişiminin bir parçası.Ve öğrendikçe yatağı derinleşti. Öğrendikçe denizle vuslat yolu belirginleşti.

Ve bir gün, denize kavuştuğunda fark etti:

O, hep aynı nehir değildi… Ama hep kendisiydi. Hem bir su damlasıydı, hem bir okyanus. Kar tanesiydi, yağmurdu, su damlasıydı, denizdi, bir ağacın gövdesinde dalında, meyvesinde dolanan candı. Tek bir şey değildi, pek çok şeydi.

Çünkü içinde taşıdığı o dalgalı, değişken, bazen deli akan bazen durgunlaşan ruh…

Aslında bir bütünün parçası ve bütünün ta kendisiydi.

Uzak diyarlarda, ormanla gökyüzünün birbirine karıştığı kadm bir yerde bir kız yaşardı. Bu orman sıradan bir yer değildi; her ağacın bir hafızası, her çiçeğin bir sesi, her rüzgârın bir hikâyesi vardı. Toprak bile sanki canlıymış gibi nefes alırdı.

Kızın hayatı küçük yaşta değişmişti. Anne ve babasını kaybetmiş, insanların gürültüsünden uzaklaşarak kendini doğanın sessizliğine bırakmıştı. Ancak bu sessizlik boş değildi; kuşların ötüşü, yaprakların hışırtısı ve suyun fısıltısı onun dünyasını dolduruyordu.

Orman onun evi olmuştu. Çam ağaçlarının gölgesinde dinlenir, papatyaların açtığı patikalarda yürür, kelebeklerin peşinden sessizce giderdi. Arıların çiçekler arasında dans edişini izler, karıncaların sabırlı yürüyüşüne hayran kalırdı. Baykuşlar gece ona eşlik eder, geyikler uzaktan onu izlerdi. Zamanla doğanın diliyle konuşmayı öğrenmişti; kelimelerle değil, kalbiyle... 

Elinden hiç düşmeyen kâğıt ve tuval vardı. Gördüklerini değil, hissettiklerini çizerdi. Bir çiçeğin açılışını, bir uğur böceğinin yaprak üzerindeki yürüyüşünü, bir sincabın dallar arasında sıçrayışını bile renklerle anlatırdı.

Köy halkı ona “Şen Kız” derdi. Çünkü onun bulunduğu yerde doğa bile daha canlı görünürdü. Çiçekler sanki onun varlığını hisseder gibi açar, kuşlar daha neşeli ötüşler çıkarırdı. Fakat hiç kimse, bu neşenin kayıpların içinden doğmuş bir umut olduğunu bilmezdi.

Bir sonbahar sabahı, ormanda yürürken yerde bir yaprak gördü. Ama bu sıradan bir yaprak değildi. Rüzgâr onu kaldırıyor, bırakıyor, yeniden yükseltiyordu. Sanki düşmekle uçmak arasında bir yolculuğa çıkmıştı.

Yaprağın çevresinde küçük böcekler dolaşıyor, uğur böcekleri onunla birlikte dönüyor, karıncalar toprağın altından sessizce ilerliyordu. Bir kelebek ise ona eşlik eder gibi etrafında süzülüyordu. Tüm orman bu küçük yolculuğu izliyordu.

Kız uzun süre sessizce baktı. O an, yaprağın sadece bir yaprak olmadığını hissetti. O da tıpkı kendisi gibi köklerinden kopmuş ama yok olmamıştı. Rüzgâr onu savurmuş, fakat hayat ona yeni bir yön vermişti.

O günden sonra ormana farklı bakmaya başladı. Her ağaç bir bilgeydi; meşe sabrı, söğüt teslimiyeti, çam ise direnci anlatıyordu. Çiçekler her sabah yeniden doğmanın sırrını fısıldıyordu.

Bir gün ormanda güçlü bir rüzgâr esti. Çiçekler sallandı, yapraklar gökyüzüne karıştı, kelebekler rüzgârın içinde dans etti. Kuşlar yükseldi, sincaplar ağaç gövdelerine tutundu, böcekler toprağın altına çekildi. Doğa bir anda hareketin kendisine dönüştü.

Kız durdu ve gökyüzüne baktı. Uçan yapraklar arasında kendi hikâyesini gördü. Her yaprak bir yolculuktu; kimi çiçeklerin üzerine konuyor, kimi suya düşüp akıyor, kimi ise uzak diyarlara gidiyordu.

O an anladı. Hiçbir şey kaybolmuyordu. Ne çiçek, ne ağaç, ne hayvan, ne de insan… Hepsi doğanın büyük döngüsünün bir parçasıydı. Bir yaprak düşerken bile hayat devam ediyordu.

Kız o gün hiçbir şey çizmedi. Çünkü, o ânı kâğıda sığdırmak mümkün değildi. Sadece dinledi; rüzgârı, böcekleri, kuşları, çiçekleri ve toprağın sessiz kalbini…

Ve o günden sonra, onun hikâyesi ormanın hikâyesiyle birleşti. Artık o yalnızca bir kız değil, doğanın anlattığı büyük serüvenin bir parçasıydı.

Ve rüzgâr her estiğinde aynı şeyi fısıldıyordu:

“Hayat, uçan bir yaprağın içinde saklı bir yolculuktur.”

    Ağladım, sadece ağladım...

Sessizce, usulca aktı yaşlar yanaklarımdan, çenemden göğsüme…

  Hasretinle yüzleşmekten ne kadar kaçınsam da, unutmuş gibi yapsam da, olmadığın gerçeği tokat gibi çarpıyor suratıma.

  Gözlerimde yağmur yüklü kara bulutlar, kalbimde kurşun ağırlığı, dilimde zuhur edemeyen kelimeler, boğazımda yumru, nefesim tıkandı, çekmecenin dağınıklığında parlayan gümüş rengi saatin.

  Lacivert zemin üzerindeki akrep, yelkovan kalbin gibi durmuş 20:35. Senin gözlerinle görünmeyince vazgeçmiş zamanı kovalamaktan.

  Elime aldım, yere yığılırcasına oturdum; omuzlarım çöktü, tüm bedenim uyuştu, 'Ağladım, sadece ağladım’... Zaman neydi, ben kimdim? Çenemden sızan yaşlara engel olmadan sadece nefes alıp, hayatta kalmaya çalışarak ağladım…

  Kaza anında kalbinle birlikte duran, anlamını yitiren, durmuş zamanı gösteren saatinin, çatlamış camına bakarak ağladım.

  Dünya yıkılsın, yıldızlar dağılsın, kıyamet kopsun, güneş salmasın sıcaklığını, yer yarılsın umurumda değil!

  Şimdi hepsi içimde! Depremler, afet, kasırga yüreğimde; yıllarca sevginle sarıp, açtırdığın gül goncaların tarumar.

  Nereye baksam virane yıkıntılar altında kalmış mazimiz.

  Saatini takan ellerin artık yok; yetişilecek randevular, verilen sözler, dost sohbetleri, iş görüşmeleri, gelecek hayalleri…

  Karavan kiralayıp Akdeniz sahillerinde yapacağımız tatil planları... Gün batımında mangalı yakacaktın, sen denizde yüzerken ben balıkları hazırlayıp sevdiğin roka, soğan salatasını yapacaktım. Ağustos böceklerinin yaygarasında güneşin batışını seyrederek yemeğimizi yiyecektik; inceden Vivaldi eşlik edecekti sohbetimize…

  Hıçkırıklarla sarsıldım parmaklarım gevşedi; saatin yere düştü benden uzaklaştı tıpkı senin gibi.

  Mezarın düştü aklıma, şu an orada olsam; buz mavisi mermerin soğukluğunda bedeninin kalıntılarının varlığıyla avunsam, belki bir nebze olsun diner sızım.

  İçimde bıraktığın yangının kavuruyor her bir zerremi; yerde duran saatinde tenini, sesini, bakışını, kokunu duyumsuyorum.

  Daimi hissiyatım ‘Özlem’.

 Saatinin üzerindeki rakamlarda hiç bitmeyecekmiş gibi zamana dağılarak sonsuzluğa uzanıyor.

                                Ağlıyorum sadece ağlıyorum…

Gülseren; zamanın kendi akışına razı geldiği, dağların serin gölgesinin çiçekli bahçelere bir şal gibi serildiği bir kasabaydı. Burası; her sabah çiğ damlalarıyla yıkanan ıtır kokulu karanfillerin, toprağın huzurla nefes aldığı bir vadiydi. Feyza, bu kasabanın en huzurlu köşesinde, toprakla ve hatmi çiçekleriyle konuşan bir bahçıvanın kızı olarak büyümüştü. Onun dünyası, toprağı havalandırırken duyduğu o kadim hışırtı ve bir çiçeğin açışındaki sessiz gayretle sınırlıydı. Ancak Gülseren’in dar sokaklarında görünmez bir hastalık kol geziyordu: Bilinmeyeni bilmek, görülmeyeni görmek gibi bir kibirle, dudak ucuyla birbirinin kulağına fısıldanan "remz"ler.

​İnsanlar ellerindeki kısıtlı bilgiyle büyük hükümler veriyor, en yakınlarının kalbini bile bir dedikodu rüzgârıyla savurabiliyorlardı. Oysa hakikatin sessizliği, fısıltıların gürültüsünden daha ağırdı. İnsan, kendi görmediğine şahitlik etmemeli; kalbinin derinliklerine dokunmadığı bir meselede hüküm vermemeliydi. Zira kişi, hakkında bilgisi olmayan bir şeyin ardına düşmemeliydi; kulak, göz ve kalp, bunların hepsi işlediklerinden dolayı hesaba çekilecekti. Hakikat ancak tecrübe ile pişer, sabırla demlenirdi.

​Sefa, kasabanın uzak yamacındaki o kadim kütüphanede çalışan, sessizliği bir mabet gibi koruyan bir gençti. Feyza ile Sefa’nın aşkı; kasabanın gürültüsünden uzak, ormanın derinliklerindeki suyun taşlara vuruşu kadar duru, bir çınar ağacının kök salışı kadar sağlamdı. Ancak kasabanın sinsi fısıltıları, suyun bulanması gibi aralarına girmeye başladı. Bir gün bir kadın bir diğeriyle karşılaşmış; görmediği, bilmediği, sadece kendi zannıyla kurduğu bir olayı, sanki gözleriyle görmüş gibi fısıldamıştı. O fısıltı rüzgârla yayıldı; Sefa’nın kütüphane rafları arasında yaptığı sıradan bir hareketi, karanlık bir ihanet kılıfına soktu.

​Feyza, bu fısıltıların odağında kaldı. İnsanlar, onun duyması için seslerini yükseltmeden, "Sana söylemişlerdi, görmedin mi?" diyerek şüphe tohumlarını ektiler. Feyza, sevdiğinin gözlerine bakıp hakikati sormak yerine, o kulaktan kulağa yayılan ve aslı astarı olmayan zehirli "remz"e inandı. Feyza’nın içinde, doğanın saflığına aykırı bir fırtına koptu. Sefa’nın sessizliğini, o fısıltıların bir teyidi gibi okudu. Oysa insan, bir başkasının kalbindeki niyetten habersizken dilini bir kılıç gibi kullanmamalıydı. Kendi görmediği bir şeye, duyduğunu sanıp da şahitlik etmemeliydi; zira bilmeden hüküm vermek, haksızlığın en büyüğüydü.

​Bir akşamüzeri, gökyüzünün kızıla boyandığı, kuşların yuvalarına çekildiği o vakitte Feyza, Sefa’nın karşısına çıktı. Gülseren’in o huzurlu meydanında, mor sümbüllerin arasında, sevdasını o sinsi fısıltıların uğultusuna kurban etti. "Görüyorum," dedi Feyza, aslında hiçbir şey görmediği hâlde, "fısıltıların ardındaki o gölgeyi görüyorum." Sefa şaşkındı; çünkü Feyza'nın konuştuğu şey; kütüphane raflarının tozundan, eski parşömen kâğıtlarının kokusundan başka bir şey içermeyen kendi hayatıydı. Sefa sadece sustu. Çünkü bazen en büyük hakikat sessizliğin içinde gizlenir; bazen de bir kalp, bir başkasının yanılgısını düzeltemeyecek kadar ağırlaşır.

​Feyza, Sefa'yı ardında bıraktı. Kasabanın o yeşil vadisinden, çiçekli bahçelerinden, ormanın o serin gölgesinden uzaklaştı. İçinde bir pişmanlık ateşi, zihninde ise o yanlış duyduklarının acısı vardı. Uzaklara gittiğinde, rüzgârın artık fısıltı gibi değil, bir çığlık gibi estiğini gördü. İnsanlar hep bilmedikleri şeyleri konuşuyor, görmedikleri şeyler için yorum yapıyorlardı. "Bilmediğin şeyin ardına düşme," diyen o kadim öğüt, artık kalbinde bir yara gibi sızlıyordu. Başkasının hayatı hakkında yargı vermek, kişinin kendi hayatındaki nuru söndürmesiydi.

​Aylar sonra Feyza, Gülseren’e döndüğünde o bahçelerdeki çiçeklerin solduğunu gördü. Sefa gitmişti. Kütüphane, sadece bir toz yığınına dönmüştü. Feyza, o gün fısıltıyla kopardığı hatmi çiçeğinin, kendi kalbiyle beraber solduğunu anladı. İnsan duyduklarının değil, gördüklerinin ve kalbiyle hissettiklerinin sorumlusuydu. O fısıltıları yayanlar şimdi başka bir fısıltının peşindeydi; birinin hayatı yıkılmış, bir sevda gömülmüştü ama kimse bunun hesabını vermiyordu. Çünkü bilinmeden fısıldanan her söz, aslında söyleyenin kendi karakterinden bir parçayı eksiltiyordu.

​Feyza; bir gün ormanın derinliklerinde, kurumuş bir su yatağının kenarında otururken rüzgârın ağaçların arasından geçişini izledi. O ses, insanların fısıltısı gibi yıkıcı değil, evrenin kendi dilinden gelen bir teselli gibiydi. "Duyduğun her şeye inanma, şahit olmadığın hiçbir şeyi yargılama," dedi kendi kendine. İnsan, kendi içindeki sessizliğe dönmeden dışarıdaki gürültüden hakikati duyamazdı. Kalbini korumalıydı, zihnini fısıltıların zehrinden arındırmalıydı. Bir başkası hakkında, elinde nurdan bir delil yoksa dilini mühürlemeliydi.

​Gülseren artık sadece bir hatıraydı. Feyza, o günden sonra bir daha kimse hakkında "duydum" diyerek bir hüküm vermedi. Sevdiğinin yokluğunda sadece sessizliği dinledi. Çünkü bazen bir insanın yokluğu, varlığından daha çok öğretir. O pişmanlık ona şunu öğretmişti: İnsan, kendi hayatının bahçıvanıdır. Kendi bahçesine, başkasının yanlış fısıltılarından getirdiği dikenli tohumları ekmemelidir. Eğer ekilirse o bahçe sadece pişmanlıkla dolar.

​Şimdi Feyza; doğanın içinde bir başına, her şeyi olduğu gibi kabul etmenin huzuruyla yaşıyor. Çiçekler yine açıyor, orman yine nefes alıyor ama o artık rüzgârın getirdiği fısıltılara kulak vermiyor. Hakikat; sadece kendi kalbinin en derin, en sessiz yerinde, hiç kimsenin ulaşamayacağı o kadim nurda saklı. İnsanlar fısıldaşmaya devam edecek, bilmedikleri şeyleri konuşacak, yanlış yorumlarla hayatları karartacaklar. Ama o artık biliyor: Bir çiçeğin açışı kadar hakiki olmayan hiçbir sözün insanın kalbinde yeri yoktur. Sadece görmek, sadece yaşamak ve sadece sevmek; hakikatin tek yolu budur. Ve o yol, fısıltıların uğultusundan değil ancak sessizliğin huzurundan geçer.

​Feyza, o gölgeden kurtulup güneşe çıktığı vakit Sefa’nın bıraktığı o sessiz mektubu buldu; mektupta sadece bir cümle vardı: "Bilmeden fısıldamak, ruhun kendi kendine attığı en büyük düğümdür." Ve o düğüm, ancak o fısıltıların yalan olduğunu kabul etmekle çözülebilirdi. Feyza düğümü çözdü ama geri dönen bir sevda artık yoktu. Sadece, yaşanmışlığın derin bir bilgeliği vardı. İnsanlık bu fısıltı hastalığından kurtulmadıkça, çiçekler açsa da baharlar hep biraz eksik kalacaktı.

Gökyüzü sanki iki büyük varlığın sessiz konuşmasına dönüşmüştü. Ufuk çizgisinin bir yanı hâlâ günün son ışıklarını taşıyor, solgun altın renkleriyle titriyordu; diğer yanıysa derin, kadifemsi bir karanlığın içinde yavaşça kayboluyordu. O an dünyaya uzaktan bakan biri olsaydı, evrenin tam ortasında duran dev nefes alışverişini görürdü. Bir yanda ışığın verdiği sıcaklık, diğer yanda karanlığın sakladığı sonsuzluk. Küçük bir kasabada yaşayan Seda, çocukluğundan beri geceleri uyuyamazdı. İnsanların korktuğu karanlığı o hep dinlerdi. Çünkü ona göre gece sessiz değildi yalnızca insanların duyamadığı bir dil konuşuyordu. Büyükannesi bir zamanlar ona “Beyaz ve siyah düşman değildir yavrum. Biri göğün nefesi, diğeri yerin kalbidir” demişti. Seda o sözü yıllar geçmesine rağmen unutmamıştı. Kasabanın hemen dışında eski bir göl vardı. Halk arasında adına “Aynasız Göl” derlerdi. Çünkü suyu o kadar koyuydu ki gökyüzünü bile yansıtmazdı. İnsanlar oradan uzak durur, geceleri gölün çevresinde dolaşanın aklını kaybedeceğine inanırlardı. Ama Seda her dolunay gecesi oraya giderdi. Bir gece yine göl kıyısına oturduğunda Ay gökyüzünde bembeyaz bir yara gibi parlıyor, gölün üstüne gümüş renkli ışık serpiyordu. Seda avuçlarını suya yaklaştırdı. Su soğuktu ama garip biçimde canlı gibiydi.Tam o sırada gölün yüzeyi dalgalandı.Önce beyaz bir ışık yükseldi sudan. Yumuşak, sıcak ve göz kamaştırmayan bir parıltı; sanki insanın içine dokunan bir gün doğumu gibi. Ardından gölün diğer yanından siyah bir siluet çıktı. Ama bu sıradan bir karanlık değildi. Daha çok yıldızsız bir gecenin huzuru gibiydi; derin, sessiz ve sonsuz. İki varlık gölün üstünde karşı karşıya durdu. Beyaz olan konuştu önce. “İnsanlar beni hep iyi sandı.” Sesi rüzgârın buğday tarlalarına değmesi gibiydi. Siyah olan ise “Beni de kötü.” Onun sesi ise mağaraların içindeki yankılar kadar derin geliyordu. Seda korkmamıştı. Çünkü ikisinin arasında düşmanlık yoktu. Sadece tamamlanmışlık vardı. Beyaz olan avucunu açtı. İçinden ince ışık parçaları döküldü. O ışıklar havaya yükselirken çiçekler açtı, kuru dallar yeşerdi, göl kıyısındaki taşlar bile sıcak bir renge büründü. “Ben veririm,” dedi beyaz olan. “Işığı dağıtırım. İçimde olanı paylaşırım. Bu yüzden parlarım.” Sonra siyah olan elini uzattı. Etrafındaki ışıklar yavaşça onun içine çekilmeye başladı. İçeri girdikçe daha derin, daha gizemli bir hale dönüştüler. Göl kararırken daha büyülü görünmeye başladı. “Ben alırım,” dedi siyah olan. “Toplarım. Saklarım. Dönüştürürüm. İnsanlar bilinmezlikten korktuğu için benden korkar.” Seda gözlerini ikisinden ayıramıyordu. “Peki hanginiz daha güçlüsünüz?” diye sordu sonunda. İki varlık aynı anda ona bakarak aynı anda cevap verdiler. “Birbirimiz olmadan hiçbirimiz.” O anda gökyüzünde bulutlar ayrıldı. Ayın ışığı göle vururken Seda suyun içinde bir şey gördü. Siyah göl, aslında her şeyi içinde taşıyordu. Yıldızları, ayı, geceyi, hatta beyaz ışığın kendisini bile. Ve beyaz ışık da karanlığın içinde daha parlak görünüyordu. Seda’nın içine ansızın bir fark ediş yayıldı. İnsan ruhu da böyleydi. İnsan yalnızca ışıktan oluşsaydı hiçbir derinliği olmazdı. Acıyı bilmeyen biri sevgiyi gerçekten anlayamazdı. Kaybolmamış biri yolu bulmanın huzurunu hissedemezdi. Karanlık insanın düşmanı değildi bazen dönüşümün başladığı yerdi. Beyaz olan yeniden konuştu. “İnsanlar hep ışık olmak ister.” Siyah olan devam etti.   “Ama gece olmadan yıldızlar görünmez.” Rüzgâr sertleşti. Ağaçlar sallandı. Gökyüzü dev bir yin yang sembolü gibi dönüyormuş hissi verdi Seda’ya. Beyaz karanlığın içine akıyor, karanlık beyazın içinden doğuyordu. Seda kendi kalbini düşündü. İçindeki korkuları… Kıskançlıklarını, sevinçlerini, sevgisini hepsi bir aradaydı. İnsan dediğin şey yalnızca aydınlık değildi zaten. İçinde uçurumlar da taşırdı. Ve belki insanı insan yapan tam olarak buydu. Gölün üzerindeki iki varlık yavaşça birbirine yaklaşmaya başladı. Beyaz ışık siyahın içine karışıyor, siyah da beyazın etrafında dönüyordu. Bir süre sonra hangisinin nerede başladığını anlamak imkânsız hale geldi. Ortada artık yalnızca titreşen bir denge vardı. Bir nefes gibi. Evren sanki derin bir soluk alıyor. Sonra da veriyordu. Seda’nın gözlerinden yaşlar süzülüyordu ama neden ağladığını bilmiyordu. Bazı gerçekler kelimelerden büyük olurdu çünkü. İnsan onları yalnızca hissedebilirdi. Sabaha karşı göl yeniden sessizleşti. İki varlık kayboldu. Ay battı. Ufukta günün ilk ışıkları doğmaya başladı.  Seda artık aynı kişi değildi. Kasabaya dönerken insanların evlerinden yükselen ışıklara baktı. Sonra gölgelerine ve ikisinin de aynı hikâyenin parçası olduğunu gördü. Çünkü yaşam sadece parlamak değildi. Bazen saklamak, bazen vermek, bazen kaybolmak, bazen yeniden doğmaktı.   Ve evren durmadan nefes alıp veren dev bir kalp gibi atıyordu. Beyaz veriyordu. Siyah alıyordu. Hayat ise ikisinin arasında sonsuza kadar akıyordu.

"Işık yol gösterir. Karanlık ise insanın kendini bulduğu yerdir."

                  DİLEK SARIKAYA

Menajer :ilayda Can & Dilara sarıkaya 

Dünya henüz tek bir adla anılırken Anadolu, tanrıların kalbinin attığı yerdi. Dağlar konuşur, pınarlar hatırlar, ahirete göçenler bazen geri dönerdi. O çağda göğün en yüksek katında Ülgen, yerin en derin çatlağında Erlik, zamanın ipini elinde tutan Moira’lar ve ayın rahminde saklanan Hekate vardı. Ama hepsinin korktuğu bir isim daha vardı. Alâra. Ay Kızının Doğuşu Alâra, dolunay gecesi bir mağarada doğdu. Annesi bir insan kadındı. Babası ise söylenmezdi çünkü adı söylenirse gök yarılırdı. Doğduğu an, ay kan kırmızısı oldu. Umay Ana, beşiğin başında durup “Bu kız sevilirse dünya kurtulur. Sevilmezse herkes yanar.” dedi. Alâra’nın gölgesi yoktu. Onun yerine arkasında bir karanlık yürürdü. O karanlık, Erlik’in nefesini, Hekate’nin büyüsünü ve insanların bastırdığı tüm günahları taşıyordu. Alâra büyüdüğünde, onu sadece Theron görebildi.  Theron bir yarı tanrıydı. Annesi insan, babası kader tanrılarındandı. Kaderi dokurdu ama kendi kaderini bilmezdi. İlk kez Alâra’ya baktığında “Senin gölgende evim var.” dedi.  Alâra şaşırmıştı. Çünkü biri onu korkmadan sevmişti. Geceleri ay altında buluştular. Alâra gölgesini Theron’un üzerine serdi.Theron korkmadı. Ama tanrılar izliyordu.Tanrıların korkusu Ülgen'in gök gürültüsünü andıran sesi boşlukta yankılandı. “Bu aşk göğü zayıflatır" dedi. Erlik ise gülerek “Bırakın sevsinler, sonra alın.” Moira’lar “Kader tek kişiye bağlanamaz.” diyerek ipleri çekti. Hekate ise sessizdi. Gözlerinde ayın son evresi gibi keskin ve soğuk bir ışık vardı. Parmak uçlarıyla gökyüzündeki yıldızları birbirine bağladı. Alâra’nın kalbine aldığı gölge, aslında bir lanet değil, bir kalkan olacaktı. Sessizliği bir tehdit değil, bir koruma duasıydı. Tanrılar fırtınayı görürken, o fırtınanın getireceği huzuru bekliyordu. Çünkü o biliyordu. Alâra severse insan olur, terk edilirse tanrı katili. Tanrılar Alâra’ya bir teklif sundu “Theron’u unut. Ay’ın karanlık yüzüne geç. Ölümsüz ol.” Theron’a ise “Onu sevme. Gölgesi seni yutar.” dediler. Son gece, Alâra ve Theron dağın zirvesinde buluştular. Ay yarımdı. Rüzgâr ağıt söylüyordu.Theron diz çöktü Alâranın önünde “Ben seni seçersem dünya yanacak.” Alâra ağlayarak “Ben seni seçmezsem ben yok olacağım.” İşte o an, Umay Ana gökten indi ve “Bazı aşklar kurban ister. Ama bazıları kural bozar. Laneti Kıran Aşk" dedi ve uzaklaştı. Theron kader iplerini kopardı. Alâra'nın gölgesini kalbine aldı. İşte o an erlik geri çekildi. Ülgen’in göğü çatladı. Ve ikisi de efsane oldu. Bugün derler ki Anadolu’da dolunay gecesi iki gölge yan yana düşerse ve biri diğerine dokunursa o Alâra ve Theron’dur. Ve bir ses fısıldar.             “Aşk, kaderden güçlüdür. Ama bedelsiz değildir.”

               DİLEK SARIKAYA 

Menajer :ilayda Can & Dilara sarıkaya 

Bu dükkânın sahibi, herkesin “Saatçi Salih” dediği yaşlı bir adamdı. İnce parmaklarıyla durmuş saatleri çalıştırır, kırılmış mekanizmaları onarırdı. İnsanlar onun sadece saat tamir ettiğini sanırdı. Bir gün, kasabaya genç bir adam geldi. Yüzünde yorgunluk, gözlerinde ise uzun zamandır uyumamış insanların boşluğu vardı. Adı Emir'di. Büyük şehirde iyi bir işi vardı ama içinde tarif edemediği bir eksiklik büyüyordu. O gün yağmur yağıyordu. Emir tesadüfen saatçi dükkânına geldi yağmur çok yağdığı için. İçeri girdi duvardaki yüzlerce saatin tik tak sesi birbirine karışıyor sanki zaman konuşuyordu. Saatçi Salih başını kaldırmadan “Hangisi durdu evlat?” diye sordu.  Emir ise "Ben bir saat getirmedim, yağmurdan korunmak için girdim dükkana, çok yağıyor biraz hafiflesin çıkacağım" dedi.  Yaşlı adam “Ben onu sormadım.” Bu söz Emir'i şaşırtmıştı, ilk kez biri onun söylemediği şeyi duymuş gibiydi. Dükkânda camın önünde duran eski bir sandalye vardı. Emir o sandalyeye oturarak. “İnsan her şeye sahip olup neden kendini eksik hisseder?” diye sordu. Saatçi Salih masadaki eski bir cep saatini açtı. “Çünkü insan, çoğu zaman ömrünü doldurur ama ruhunu aç bırakır” dedi. Sonra saatin içindeki küçücük dişliyi gösterdi. “Bak! Şu parça eksik olsa bütün saat bozulur. İnsan da böyledir. Dışarıdan çalışıyor görünür ama içindeki küçük bir hakikat eksikse zaman ilerlemez.” Emir o gün uzun süre dükkânda kaldı. Sonra her gün gelmeye başladı. Bir gün yaşlı bir kadın elinde eski bir saatle geldi. “Bu, rahmetli eşimden kaldı, çalışmıyor ama atmaya kıyamıyorum” dedi.  Saatçi saati tamir ederken Emir kadının yüzüne bakıyordu ve bazı insanların zamanı değil, hatıraları taşıdığını fark etti. Başka bir gün küçük bir çocuk kırılmış plastik saatiyle geldi. “Tamir olur mu?” diye sordu üzüntüyle. Saatçi gülümseyerek “Olur” dediğinde çocuk resmen sevincinden ışıldadı.   Emir ilk kez küçük şeylerin insan kalbinde ne kadar büyük yer kapladığını fark etmişti. Günler geçtikçe içindeki boşluk değişmeye başlamıştı. Eskiden sürekli bir yere yetişmeye çalışan zihni, artık yavaşlamayı öğreniyordu. Bir akşam dükkân kapanırken Emir saatçiye “Bunca yıldır insanlara saat tamir ediyorsun. Hiç yorulmadın mı?” diye sordu. Saatçi Salih Emir'in gözlerinin içine bakarak. “Ben saat tamir etmiyorum evlat,” dedi . “İnsanlara kaybettikleri zamanı hatırlatıyorum.” Emir sessiz kalırken ne demek istediğini anlamıştı. İnsan bazen yıllarca yaşar ama hiç gerçekten yaşamazdı. O gece eve dönerken telefonunu cebine koyarak başını kaldırıp gökyüzüne baktı. Bulutların arasından tek bir yıldız görünüyordu. Küçüktü ama karanlığı delmeye yetiyordu. Ertesi sabah Emir yine dükkâna gitti. Fakat dükkân kapalıydı. Kapının üstündeki yazı da yok olmuştu. Yan dükkândaki esnafa “Buradaki saatçi nerede?” diye sordu. Adam şaşkınlıkla Emir'in gözlerine bakarak “Orada yıllardır kimse yok ki…” dedi. Emir bir süre sessizce kapıya baktı. Sonrasında, bazı insanlar gerçekten var olmak için değil, insanın içinde bir kapıyı açmak için gelir diye düşündü.

           DİLEK SARIKAYA 

Menajer :ilayda Can & Dilara sarıkaya 

Akşam, Van Ovası’nın üzerine mor bir tül gibi serilirken, Horhor Çeşmesi’nin başında yalnız bir çocuk duruyordu. Çeşmeden akan su, sanki bin yıllık bir sırrı fısıldarcasına taşlara çarpa çarpa ilerliyor, her damlasında geçmişin sesini taşıyordu. Su, ay ışığını ince ince bölerken gümüşi kıvılcımlar halinde toprağın kalbine süzülüyordu. Hava, ıslak taş ve yabani nane kokuyordu. Rüzgâr, uzak dağların serinliğini alıp çocuğun yüzüne dokunduruyordu.

Horhor Çeşmesi, sıradan bir çeşme değildi. Rivayete göre, çok eskiden bu topraklarda yaşayanlar, kalplerinde taşıdıkları en ağır dilekleri buraya fısıldarmış. Çeşmenin suyu o dileği alır, dağların içinden dolaştırır, zamanı gelince sahibine geri verirmiş. Bu yüzden geceleri, suyun şırıltısında bazen kahkahalar, bazen hıçkırıklar duyulduğunu söylerlerdi.

Çocuk avuçlarını suya uzattığında, suyun beklenmedik şekilde sıcak olduğunu hissetti. Sanki yeryüzünün kalbi, o suda damar damar akıyordu. Parmaklarının arasından süzülen her damla, bir yıldız parçası gibi parlıyordu. Taşların üzerindeki yosunlar, zümrüt yeşili bir halı gibi yayılmıştı; aralarına düşen ay ışığı, onları gizli bir bahçenin kapılarıymış gibi gösteriyordu. Çeşmenin kemerli gölgesinde örümcek ağları gümüş teller gibi titreşiyor, rüzgârla usulca sallanıyordu.     

Çocuk gözlerini kapattığında... Sesi, suyun sesine karışıyor, sözcükleri görünmez bir ırmağa dönüşüp karanlığın içine akıyordu. O an, sanki çeşmenin taşları derin bir nefes almış gibi su biraz daha gür akmaya başladı; taşların arasından çıkan ses, uzak bir gök gürültüsünü andırıyor, sanki gecenin kalbi atıyordu.

Derken, çeşmenin yanındaki söğüt ağacının yaprakları hışırdadı. Yaprakların arasından süzülen ay ışığı, çocuğun yüzüne düşerken gözlerinde küçük bir umut kıvılcımı oldu. Sanki Horhor Çeşmesi dileği duymuştu. Sanki zaman, bir anlığına durup o fısıltıyı, o sesi kalbinin bir köşesine yerleştirmişti.

Çocuk geri dönerken arkasında hâlâ şırıldayan suyun sesini duyuyordu. Ama o ses artık sadece bir su sesi değil, bir vaatti. Taşların, toprağın ve yıldızların ortaklaşa tuttuğu sessiz bir söz… Ve Horhor Çeşmesi, bir sonraki fısıltıyı beklemek üzere geceye doğru akmaya devam etti.

Çocuk, Horhor Çeşmesi’nden uzaklaşırken ayakkabılarının altındaki taşlar sanki onu tanıyormuş gibi yumuşakça yer değiştiriyordu. Gecenin sessizliği, suyun sesiyle örülmüş ince bir örtü gibiydi. Gökyüzünde yıldızlar, karanlık bir göle düşmüş gümüş pullar gibi titreşiyor, her biri uzaktan bakan gözlere küçük bir umut kırıntısı sunuyordu.

Adımlarını yavaşlatıp arkasına dönüp çeşmeye baktığında, suyun akışında tuhaf bir ritim fark etti. Sanki çeşme kendi kendine bir şarkı mırıldanıyordu. Bu şarkı daha çok, uzun bir yolculuktan dönen birinin yorgun ama huzurlu nefesine benziyordu. Taşların yüzeyi ay ışığında pürüzsüz bir ipek gibi parlarken, yosunların üzerinde küçük damlacıklar inci taneleri gibi diziliyordu.

Rüzgâr, söğüt ağacının dallarını hafifçe eğerken yapraklar birbirine dokundukça, uzak bir denizin kıyısında kırılan dalgaların sesi gibi bir uğultu yükseliyordu. O uğultunun içinden belli belirsiz bir koku süzülüyordu: ıslak toprak, gece açan çiçekler ve serin su…

Çocuk, bu kokunun içini garip bir güvenle doldurduğunu hissetmişti. Sanki dünya, bütün sertliğini bir anlığına unutmuş, ona yumuşak yüzünü gösteriyordu.

Yolun kıyısında, gölgelerin arasına saklanmış eski bir taş basamak gördü. Basamağın kenarlarında zamanın izleri vardı; çatlaklara dolmuş toprak, sabrın ve bekleyişin rengini almıştı. Çocuk basamağa oturup dizlerini karnına çekti, gecenin nefesini dinliyordu.

Horhor Çeşmesi’nin sesi buradan hâlâ duyuluyordu; incelmiş, uzaklaşmış ama kaybolmamıştı. Tıpkı insanın içindeki bir anı gibi… Uzaklaştıkça silikleşen ama bütünüyle yok olmayan bir ses.

Gözleri ağırlaşmıştı. Yıldızlar sanki yerlerinden kopup birer birer çeşmenin suyuna düşüyordu. Her düşüşte suyun yüzeyi kımıldıyor, minik halkalar karanlığın içinde büyüyüp kayboluyordu. O halkaların her biri görünmez bir kapıyı aralıyor gibiydi.

Çocuk, o kapıların ardında saklanan eski hikâyeleri hayal ediyordu: yolunu kaybetmiş gezginleri, evladını kaybetmiş aileleri, gece vakti dua eden yaşlıları, ilk kez sevmenin acısını çeşmeye anlatan gençleri… Hepsinin sesi, suyun içinde bir araya geliyor, tek bir kalp gibi atıyordu.

Bir süre sonra, gecenin serinliği omuzlarına daha belirgin dokunmaya başladı. Çocuk ayağa kalktığında içinde, söyleyemediği kelimelerin bıraktığı bir ağırlık vardı ama bu ağırlık artık canını acıtmıyor, daha çok taşınabilir bir hüzün gibi geliyordu.

Horhor Çeşmesi’nin ona verdiği şey belki de buydu: insanın acısını yok etmek değil, onu taşıyabilecek kadar hafifletmek.

Adımlarını yeniden yola çevirdiğinde, her adımında sanki arkasında görünmez izler bırakıyordu. O izler, toprağın hafızasına karışırken gecenin kalbine yazılıyordu.

Çeşmenin sesi iyice uzaklaştığında bile, çocuğun içinde hâlâ akmaya devam ediyordu o su. Kalbinin bir yerinde, taşlara çarpan bir şırıltı vardı artık; ne zaman umudu azalsa, ne zaman karanlık ağırlaşsa oradan küçük bir ses yükselecekti.

Ve Horhor Çeşmesi, gecenin koynunda usul usul akmayı sürdürdü. Ay, yerini yavaş yavaş solgun bir seher ışığına bırakırken taşların arasından geçen su, yeni bir günün kalbine doğru yol aldı. Kim bilir, bir sonraki fısıltıyı kimin getireceğini…

Seherin soluk ışığı ufukta belirmeye başladığında, gökyüzünün rengi yavaşça değişti. Morlar mavilere, maviler ince bir gül pembesine karışıyordu. Sanki gece, ağır bir pelerinini omuzlarından sıyırıp usulca yere bırakıyordu.

Horhor Çeşmesi’nin suyu bu değişimi ilk fark eden şey gibi, ışığa doğru daha berrak, daha şeffaf akmaya başlamıştı. Gecenin karanlığında sır gibi saklanan pırıltılar, sabahın ince aydınlığında birer küçük mucizeye dönüşüyordu.

Çocuk yürüdükçe ayaklarının altındaki toprak ısınmaya başladı. Gece serinliği çekilirken yerini, uykudan yeni uyanmış bir dünyanın yumuşaklığı alıyordu. Uzakta, horoz sesine benzeyen boğuk bir çağrı duydu. Köy henüz uyanmamıştı ama uyanmanın eşiğindeydi.

Bu arada, çocuğun içindeki sessizlik de değişmeye başlamıştı. Karanlıkta ağır gelen düşünceler, ışıkta daha hafif, daha taşınabilir hâle gelmişti.

Yol kenarında, gece boyunca kıpırdamadan duran yabani çiçekler seherin nefesiyle birlikte yavaş yavaş açılıyor, yapraklarının üzerindeki çiy damlaları küçücük aynalar gibi gökyüzünü yansıtıyordu.

Her damlada başka bir parça vardı: solan bir yıldız, incelen bir bulut, dağılan bir karanlık…

Çocuk eğilip o damlalara baktığında kendini de o aynaların içinde gördü; biraz yorgun, biraz umutlu ama artık daha sakindi. Çünkü Horhor Çeşmesi’nin sesi artık dışarıda değil, onun içindeydi. Kalbinin ritmiyle karışmış, nefesiyle aynı tempoya girmişti.

İnsan bazı şeyleri arkasında bırakmazdı; onları içine alır, kendisiyle birlikte taşırdı. Çeşme de böyle olmuştu: bir yer olmaktan çıkmış, bir duyguya dönüşmüştü.

Güneş, dağların ardından yavaşça yükselirken taşların rengi değişti. Soğuk grilik, yerini sıcak bir altın tonuna bıraktı. Sanki her taş, geceden kalma bütün yorgunluğunu güneşe gösterip ondan şifa istiyordu.

Gölgeler kısaldı, dünya daha tanıdık bir yüz takındı. Ama gecenin bıraktığı o ince gizem, her şeyin içinde hâlâ duruyordu; görünmez ama hissedilir bir damar gibi.

Çocuk yoluna devam ederken, adımlarının sesi artık yalnız gelmiyordu kulağına. Sanki her adımda görünmeyen bir yol arkadaşı da onunla yürüyordu. Bu yol arkadaşı, geceden kalan o fısıltıydı. Suya karışan sözlerin yankısı… Zamanın içinden süzülüp gelen, “Yalnız değilsin.” diyen sessiz bir eşlik.

Ve Horhor Çeşmesi, şimdi sabahın ışığında daha sade, daha sessiz görünse de taşlarının içinde geceden kalma bütün sırları saklamaya devam ediyordu. Kim bilir, belki o sırlar bir gün yeniden uyanacak; bir başka çocuğun, bir başka gecenin kalbine dokunacaktı.

Dünya döndükçe, su aktıkça, fısıltılar hiçbir zaman tükenmeyecekti. 

                    DİLEK SARIKAYA              Menajer :ilayda Can & Dilara sarıkaya

Ama kafasında bazı düşünceler ve şüpheler vardı. Onun neden öldüğünü mutlaka öğrenmeliydi. En azından kafasındaki bir soru işareti silinirse biraz olsun rahatlayabilirdi. Çünkü bu bilinmezlik onun içini kemiriyor, onu yiyip bitiriyordu. Bunun için de o evi baştan sona araştırmalıydı. Belki de dedektiflerin gözünden kaçan bir detay, bir kanıt bulabilirdi. Saat henüz akşamın altısıydı. Bunun için gece olmasını beklemeliydi. Artık evde yaşayan hiç kimse yoktu. Sanatçı o evde uşaklarıyla ve şoförüyle beraber yaşıyordu ama o öldükten sonra herkes orayı terk etmişti. Ev sahipsiz değildi. Yakın zamanda çocukları gelip o eve sahip çıkacaklardı. Bu yüzden elini çabuk tutmalı, birileri gelmeden önce o eve gidip araştırmasına başlamalıydı.

Gece olmasını ve karanlığı beklemesinin nedeni diğer insanlardı. Etrafta yaşayan diğer insanlar Jonas'ı o eve girerken görürlerse polise haber verebilirlerdi. O da haneye tecavüzden tutuklanabilirdi. Bunun olmasını istemezdi. O saat gelene kadar bir şeyler yemek için mutfağa gitti. Karnını doyurdu, sonra biraz daha alkol almaya yeltendi ama vazgeçti. Zaten yeterince içmişti. Bu gece iş başına geçecekse ayık olmalıydı, en azından yeteri kadar. Bu yüzden kendisine sert bir kahve yaptı. Kahvesini içtikten sonra gidip bir duş aldı. Ayılamamıştı. Bu sarhoşluk birkaç saatte geçecek gibi değildi. En azından bir yerlerde sızıp kalmasa iyi olurdu. Özellikle sanatçının evinde. Bu tam bir felaket olurdu. Kendisini olabildiğince dinç ve ayık tutmak zorundaydı.

Uzun bir süre evinde oyalandı. Saat gecenin ikisi olmuştu. Şimdi tam sırasıydı. Herkes derin uykuda olmalıydı. Onu kimse yakalayamazdı. Yanına bir gaz lambası, bir defter ve bir kalem alıp evden çıktı ve sanatçının evine doğru ilerledi. Evin önüne geldiğinde durdu ve önce etrafa, sonra eve baktı. Hiçbir evin penceresinde ışık yoktu. Yalnızca sokak aydınlatmaları yanıyordu. Evin içinde hiçbir ışığı yakamazdı. Bu yüzden elindeki gaz lambasını kullanmak zorundaydı.

Kapıya yaklaşıp eliyle itti. Sonra kapı kulpunu tutup aşağı indirdi. Kapı açıktı. Kimse kilitlememişti. Jonas şaşırdı ama fazla sorgulamadı. Kapıyı kilitlemeyi unutan her kim ise onun işini kolaylaştırmıştı. Gaz lambasını yakıp içeri girdi. Lambayı yukarı kaldırıp etrafa göz gezdirdi. Aniden tüylerinin ürperdiğini hissetti. Şu an bu kocaman ve karanlık evde tek başına olduğundan mı yoksa burada bir insanın ölmesinden mi bilinmez, içini bir huzursuzluk ve korku kapladı. Daha önce buraya hiç gelmemişti. Bu ilk gelişiydi. Evin ihtişamını bu karanlıkta bile görebiliyordu. Burası kocaman bir malikaneydi. Duvarlar koyu renk duvar kâğıdıyla, zemin kırmızı bir halıfleksle kaplıydı. Her yerde devasa tablolar ve heykeller vardı. Tavanda ise devasa bir avize asılıydı.

Jonas bir an bu evin kendisine ait olduğunu düşündü. Bu evde kendisi yaşasa nasıl olurdu? Ama burayı satın almaya ya da bakımına onun gücü yetmezdi. Bu sadece bir hayalden ibaretti. Merdivenlere ilerledi ve yukarı çıktı. Duyduğu kadarıyla sanatçı birinci kattaki banyoda ölmüştü. Orayı bulmaya çalışıyordu. Bu katta uzun bir koridor ve koridor boyunca bir sürü kapı vardı. Bütün kapıları teker teker açarak o banyoyu aramalıydı.

Birkaç oda tamamen boştu. Yalnız başına yaşayan bir adam bunca odayı neyle dolduracaktı ki? Başka bir odanın kapısını açtığında buranın yatak odası olduğunu gördü. İçeri girip etrafa bakındı. Burada da duvarlar koyu renk, zemin kırmızı renk ve duvarları kaplayan büyük tablolar, yer yer köşelere dizilmiş kocaman ve gösterişli heykeller vardı. Devasa pencereyi kapatan siyah bir perde, tam ortada kocaman bir yatak ve etrafını saran kırmızı tüller...

Jonas hayranlıkla etrafa bakınırken bir kenarda duran çalışma masası dikkatini çekti. Bu ev resmen her adımda kendisine hayran bırakıyordu. Her yer gizemli, ihtişamlı ve gösterişli eşyalarla doluydu. Buraya hayran kalmamak elde değildi. Jonas masaya doğru yaklaştı. Gaz lambasını masanın üzerine tuttuğunda masanın üzerinde bir sürü el yazması kâğıtlar olduğunu gördü. Kenardaki kalemin ucunda hâlâ mürekkep vardı. Mürekkep şişesinin kapağı açıktı ve kâğıtlardan biri sadece yarıya kadar doluydu. Muhtemelen sanatçı bir hikâye yazıyordu ama hikâyesi yarım kalmıştı. Tamamlayamamıştı. Bu çok acıydı. Ölüm gerçeği yüzüne tokat gibi çarpmıştı. En iyisi plansız programsız yaşamaktı. İnsanın başına ne zaman ne geleceği belli olmuyordu.

Jonas masanın önündeki sandalyeyi çekip oturdu. Gaz lambasını masanın üzerine koydu ve kâğıtlardan birini eline aldı. Bunun hikâyenin kaçıncı sayfası olduğunu bilmiyordu. Üzerlerinde sayfa numaraları yazmıyordu ama yine de okumaya başladı:

'Bunu denedim. Gerçekten de işe yaradı. Bu hayatımda yaptığım en korkunç, bir o kadar da muhteşem ve ilginç şeydi. Bunu birine anlatsam bana deli ya da lanetli büyücü derler. Belki de beni darağacına asarlar. Gerçi büyücülerin çoğunun kadın olduğunu sanıyorlar. Bu yüzden bana farklı bir gözle bakarlar ama yine de beni lanetli olarak kabul edeceklerine eminim. Olsun, sonuçta bunu başardım. Onu getirdim.'

Jonas meraklandı. Adam neyden bahsediyordu? Bu sayfada daha fazla detay yoktu. Bunu anlamak için eline başka bir sayfayı aldı ve gaz lambasının ışığında dikkatle okudu:

'Geçen gece rüyamda ilginç bir şey gördüm. Çok garipti. Sanki birisi bana bir mesaj veriyordu. Bana ölen birisini getirmek ve onu tekrar görmek için bir yöntem öğretti. Ben de bu yöntemi uygulayacağım. Bir hayalet hikâyesi yazdım. Rüyamda verilen mesaja göre geri getirmek ve görmek istediğim kişiyle ilgili bir hayalet hikâyesi yazmam gerekiyormuş. Ben de bunu yaptım. Kaybettiğim sevgilimi, hayatımın aşkını, canım karımı geri getirmek ve onu tekrar görebilmek için bir hayalet hikâyesi yazdım.'

Jonas kaşlarını kaldırdı. Meraklı bir hâlde hemen başka bir sayfaya geçti. Hikâye hâlâ karmaşıktı. Bölümleri art arda getirememişti. Bunu yapmak için bütün sayfaları okumalıydı.

'Karım ile ilgili bir hikâye yazdım. Onu bir hayalet olarak tasvir ettim. Onunla ilgili yaşamak istediğim şeyleri yazdım. Sonra ne mi oldu? Bunu yaptığım gece o geldi. Gerçekten geldi. Onu karşımdaki aynada gördüm. Silik silüeti tam arkamda duruyor, bana bakıp gülümsüyordu. Düşünebiliyor musunuz? Onu gerçekten geri getirdim. Hayalet de olsa, kısa bir süre de olsa onu gördüm. Hem de bir yıl sonra ilk kez. Bu benim için dünyalara bedel. Onu tekrar görebilmek dünyalara bedel. Bu beni çok heyecanlandırdı. Bir ara nefesim kesildi. Tüm vücudum uyuştu. Korkudan mı, heyecandan mı bilinmez, kalbimin hayatımda bu kadar deli gibi hızla attığını hiç hatırlamıyorum.'

Jonas donup kaldı. Bu hikâye onun tüylerini ürpertti. Heyecanlandı. Sanatçı gerçekten de kalp krizinden ölmüştü çünkü yarım kalan sayfa, kalbinin hiç bu kadar hızlı attığını hatırlamadığını yazdığı sayfaydı. Bu mesajı uygulamış, söyleneni yapmış, karısının hayaletini görmüş ve deneyimlerini yazarken son sayfasında kalp krizi geçirip ölmüştü.

Jonas'ın aklına bir fikir geldi. Bunu kendisi de o sanatçı için uygulayabilirdi. Hayranı olduğu adamı buraya getirebilir, burada onunla baş başa bir gece geçirebilirdi. Belki ona meşhur kemanını bile çaldırabilirdi. Bu harika bir fikirdi. Bunu uygulayacaktı, hem de şimdi.

Elindeki kâğıtları bir kenara bırakıp boş bir kâğıt aldı ve kalemi mürekkebe batırdı. Sonra yazmaya başladı:

'Hayranı olduğum sanatçı henüz yeni öldü ama ruhunun hâlâ burada, bu evde olduğunu biliyorum. Onu tekrar görmek istiyorum. Canlı canlı... Burada... Şimdi... Onunla bu odada kalmak, onun harika eserlerini dinlemek istiyorum. Bana kemanını çalmasını, beni eserleriyle büyülemesini istiyorum.'

Jonas yazdıkça boğuk, cızırtılı sesler duymaya başladı ama gözlerini kâğıttan ayırmadı. Yazmaya devam etti. Hikâye gerçekleşmeye başlıyordu. O buraya geliyordu. Onu hissedebiliyordu.

Bütün hayal gücünü ve arzularını kullanarak yazmaya devam etti. Boğuk ve yankılı ses giderek yakınlaşıyor, netleşiyordu. Bu ince bir keman sesiydi. İnsanı büyüleyen, huzur veren, ilham veren bir ses. Jonas tüylerinin ürperdiğini hissediyordu.

Ama aklında bir soru işareti vardı. Hikâyenin bir sayfası yarım kalırken cesedi banyoda bulunmuştu. Buna bir anlam veremedi ama yine de yazmaya devam etti.

Ses iyice netleşmişti. Jonas yazdığı ikinci sayfanın yarısına gelmişti ki durdu. Başını kaldırıp karşısındaki aynaya baktı. Ayna çatlamaya başladı. Aynı anda bazı görüntüler beliriyordu. Silik, bulanık, beyaz bir görüntü...

Jonas gözlerini kocaman açtı. Bu sanatçıydı. Gözleri kapalı bir hâlde elindeki kemanını çalıyordu. Biraz sonra oradan uzaklaşmaya başladı. Jonas onu aynadan takip ettiğinde odadan çıktığını gördü. Hemen oturduğu yerden kalkıp onun peşinden gitti.

Hayaleti, ayna olmadan da apaçık görebiliyordu. Hayalet banyoya girdi. Elinde hâlâ kemanı vardı ve çalıyordu. Jonas da peşinden banyoya girdi.

O anda olduğu yerde çakılıp kaldı.

Nefes alıp verişi ve kalp atışları hızlandı. Biraz önce ona keman çalan sanatçının hayaleti şimdi simsiyah, korkunç bir yaratığa dönüşmüştü. Yaratığın kocaman elleri, devasa başı ve köpek balığını andıran korkunç bir ağzı vardı. Gövdesi ise yoktu. Jonas gözlerini kocaman açtı. Tüm vücudunun titrediğini hissedebiliyordu. Gözleri kararıyor, başı dönüyordu. Bir süre sonra dizlerinin bağı çözüldü ve olduğu yere düştü.

Artık hiçbir yerini hissedemiyordu. Bu yüzden yere sırtüstü uzandı ve bir daha doğrulamadı. Gözleri artık tamamen kararmıştı. Nefes alamıyor, hareket edemiyordu.

Canavar oradan yok olduğunda Jonas da hayranı olduğu sanatçı gibi kalp krizinden ölmüştü ama sevdiği birinin hayaletini gördüğü için heyecandan değil, bir canavar görmenin verdiği korkudan. Canavar onu bu şekilde kandırmıştı, tıpkı sanatçıyı kandırdığı gibi.

Sanatçının hikâyesinin yarım kalan sayfasına yazamadığı ve yarım bıraktığı şey buydu.

Bu aslında korkunç bir hayalet hikâyesiydi.

 Öteki kişi bir gün, camdan bir dünyanın içinde tek başına uyanır. İlk hissettiği şey, sessizliğin bile bir sesi olduğudur. Burada sanki ses hiç icat edilmemiştir. Ne rüzgârın uğultusu ve uzaklardan gelen bir kuş çığlığı ne de toprağın altındaki o belirsiz kıpırtı. Hiçbiri yoktur. Sadece cam. Gözlerini açtığında gökyüzü bile camdan yapılmış gibidir. Şeffaftır ama kırılgan değildir. Soğuktur ama dokunulabilir değildir. Başının üzerinde bir gökyüzü var sanırsın. Elini uzatırsın, parmakların boşlukta kaybolur. Sanki dünya, birinin nefesini içine hapsetmiş de onu geri vermeyi unutmuştur.

Ayağa kalktığında zeminin de cam olduğunu fark edersin. Altında sonsuz gibi görünen bir boşluk vardır. Ama ne düşersin ne de yükselirsin. Sadece durursun. Sanki zaman bile burada yer değiştirmeyi unutmuştur.

Etrafına baktığında bir şehir görürsün. Ama bu, bildiğin şehirlerden değildir. Binalar, sokaklar, yollar hepsi ince bir cam ustasının elinden çıkmış gibidir. Fakat içinde yaşam yoktur. Bir kahve fincanının buğusu, bir kapının gıcırtısı, bir insan adımı hiçbiri yoktur. Sadece sen varsındır. Bir süre nereye gittiğini bilmeden yürürsün. Ayakların cam zemine her değdiğinde ince bir tıkırtı yayılır. Ama bu ses sana ait değildir. Sanki evren, attığın her adımı dinler. Fakat sana hiç cevap vermez.

Sonra bu dünyanın seni yansıtmadığını fark edersin.  Cam binaların yüzeyinde siluetini görürsün. Ama eksiktir. Gözlerin vardır ama bakışların yoktur. Ellerin vardır ama tutmak için yaratılmamış gibidir. Sanki tamamlanmamış bir düşüncenin içinde sıkışıp kalmışsındır. Bir noktada durursun. Çünkü yürümek bile yorucu gelmeye başlamıştır. Ama yorgunluk bedeninde değil içinde. Göğsünün tam ortasında, ağır bir şey büyüyor. Derin bir nefes alıyorsun. "Ben buraya nasıl geldim?" diye fısıldıyorsun. Sesin bile sana yabancı geliyor. Cam dünyada yankılanıyor ama geri dönmüyor. Sanki kelimelerin bile buradan çıkmaya izni yok. İşte o anda bu dünyanın boş olmadığını anlıyorsun. Sadece bekliyor. Seni değil... Seni hatırlayacak bir şeyi. Belki bir anıyı... Belki yarım kalmış bir vedayı... Belki yıllardır görmezden geldiğin bir pişmanlığı... Belki de en çok unuttuğun kendini. Yavaşça elini uzatıyor ve cam duvara dokunuyorsun. Soğukluk parmak uçlarından damarlarına doğru ilerliyor. Ama elini çekmiyorsun. Çünkü burada ilk kez direnç hissediyorsun. Cam çatlamıyor. Ama senin içinde bir şey, usul usul çatlamaya başlıyor. Ve o çatlakların arasından bir ses yükseliyor. Tanıdığın hiç kimseye ait olmayan bir ses. Sanki uzun zamandır susturduğun kendi sesin. Fısıldıyor sana. "Sen yalnız değilsin... Sen içindesin." O an burasının bir dünya olmadığını anlıyorsun. 

Burası, yıllar önce içeride bırakıp gittiğin yer. Ve uyanış, dışarı çıkmak değilmiş. İçeride kaldığını ilk kez fark etmekmiş. Camın yüzeyine dokunduğun yerde bir süre hiçbir şey olmuyor. Ne bir kırılma sesi ne de bir değişim. Sadece sessizlik. Ama elini çekmediğin için, zaman sanki seni izlemeye başlıyor. Sonra camın içinde, tam parmak uçlarının değdiği yerde bir titreşim beliriyor. Önce suya atılan tek bir taş gibi. Sonra o taşın büyüttüğü halkalar gibi yayılıyor. Ve bu halkalar dışarıya değil, içine doğru genişliyor.

O anda dünyanın seni geri çağırdığını fark ediyorsun. Ama nereye? Birden hatırlamaya başlıyorsun. Net olmayan, parçalanmış görüntüler. Bir ses... Bir yüz... Bir sabah ışığı... Yarım kalmış bir cümle... Bir vedanın içinde donmuş bakışlar. Sanki camın içinde sıkışmış küçük ışık kırıntıları gibi, tek tek beliriyorlar. Göğsündeki ağırlık artık korku gibi değil, daha çok unutulmuş bir şeyin geri dönme çabası gibi. Bir adım geri atıyorsun. Cam sarsılmıyor. Ama senin içindeki dünya sarsılıyor. Çünkü burada olan şey bir cezalandırma değil. Bir saklanma, kendinden saklanma. Dayanamayıp olduğun yerde başını eğiyorsun. Ve ilk kez cam dünyaya değil, kendi içine bakıyorsun. Orada da aynı şey var. Cam, ama bu cam dışarıyı değil içini gösteriyor ve orada en derinde uzun zamandır dokunulmamış bir sen duruyor. Sadece beklemekten yorulmuş. O an dudaklarından  "ben neyi unuttum?" diye bir cümle düşüyor.  Çünkü bazı cevaplar söylenmez, hatırlanır. Cam dünyadaki her şey bir anda duruyor. Sokaklar, binalar, boşluk... Hepsi seni izliyor gibi. Ama aslında izleyen onlar değil. Sen kendini izliyorsun.

Sonra Cam içeriden çatlamaya başlıyor. İnce ince, sessizce, acele etmeden. Ve bu kez çatlama bir yıkım değil. Bir çözülme. Bir bırakma. Ve sen ilk kez kaçmak istemiyorsun. Camın son çatlaklarından biri açılıyor. İçeriden sadece bir kahkaha duyuluyor. Toprağa çıplak ayakla basan, gökyüzüne sebepsizce bakan, yağmurdan kaçmak yerine onun altında dönen bir çocuğun kahkahası. O ses, camın içini dolduruyor. Sanki uzun zamandır sessiz kalan bir şey ilk kez nefes alıyor. O an anlıyorsun unuttuğun şey sadece çocukluğun değil. O çocuğun içinde yaşayan sensin. Onu unuttuğun gün, kendini de unutmuşsun. Kendini unuttuğunda ise yaşamayı bırakmamışsın ama yaşamayı hissetmeyi bırakmışsın. Cam parçaları sanki hiç var olmamış gibi bir anda yok oluyor. Boşluk kalıyor. İlk kez temiz. İlk kez sakin bir boşluk. Gözlerini kapatıp açıyorsun. Ve artık bir cam yok. Şehir yok. Boşluk yok. Sadece sen varsın.  Ama bu kez eksik değil, tam. Ve uyanıyorsun ama bu kez cam bir dünyada değil. Kendinde.

               DİLEK SARIKAYA 

Menajer :ilayda Can & Dilara sarıkaya

Güneş henüz dağların arkasından yeni doğarken, yaprakların üzerindeki çiy taneleri elmas gibi parlıyordu. Uzaklardaki Akasya Kasabası'nda hayat, kendi sessiz ritminde akıp gidiyordu. Kasabanın kenarında, dev çınar ağaçlarının gölgesinde eski bir yetimhane yükseliyordu. Duvarları yıpranmış, pencereleri rüzgârda hafifçe gıcırdayan bu bina, kimsesiz çocuklara yuva oluyordu.

Bu çocuklardan biri de on altı yaşındaki Umut'tu. Gözlerinde derin bir hüzünle birlikte hiç sönmeyen bir umut ışığı vardı.

Umut'un zihninde çocukluğundan kalan silinmez anılar yaşıyordu. Annesi öğretmen, babası doktordu. Evleri sevgi, bilgi ve kitaplarla doluydu. O günlerden aklında en çok kalan şey ise ablası Güneş'in elinden düşürmediği küçük elektronik cihazdı. Fotoğraf makinesine benzeyen bu aletin ekranında kelimeler, resimler ve bilgiler belirirdi. Güneş büyük bir merakla doğayı araştırır, yaprakların damarlarını, böceklerin yaşamını ve dünyayı keşfetmeye çalışırdı. Küçük Umut da onun yanına oturur, hayranlıkla ekranı izlerdi.

Ancak mutlu günler uzun sürmedi. Anne ve babalarının geçirdiği bir kaza, iki kardeşin hayatını değiştirdi. Yetimhaneye yerleştirilen kardeşler kısa süre sonra birbirlerinden de ayrılmak zorunda kaldılar. Güneş, uzak bir aile tarafından evlat edinildi. Ayrılırken kardeşine sımsıkı sarıldı ve kulağına fısıldadı:

"Seni mutlaka bulacağım."

Bu söz, yıllar boyunca Umut'un kalbinde yankılandı. Elinde yalnızca eski bir çocukluk fotoğrafı ve anıları kalmıştı. Buna rağmen ablasını bulma umudundan hiç vazgeçmedi.

Bir gün en yakın arkadaşı Can yanına geldi.

"Bak," dedi heyecanla. "Şu ilerideki Saklıbahçe Çiftliği'nde, senin ablanla aynı yaşlarda çok zeki ve çalışkan bir kız yaşıyormuş. Belki de aradığın kişi odur."

Can'ın sözleri Umut'un içinde yeniden bir umut kıvılcımı yaktı. İki arkadaş vakit kaybetmeden yola çıktı.

Çiftlik, kasabanın dışındaki büyük ormanın hemen yanında yer alıyordu. Rengârenk çiçekler rüzgârda salınıyor, kuşlar neşeyle ötüyor, küçük dereler toprağı besliyordu. Atlar, koyunlar ve diğer hayvanlar huzur içinde yaşıyordu.

Bu güzel çiftliğin konağında yaşayan Güneş ise pencereden dışarı bakıyor, yıllardır aradığı kardeşini düşünüyordu. O sırada yanına çiftliğin sahibi Barış geldi.

"Yine kardeşini düşünüyorsun, değil mi?" dedi yumuşak bir sesle. "Merak etme, bir gün mutlaka bulacaksın."

Güneş hafifçe gülümsedi.

"Burada bana hep ailenizden biri gibi davrandınız. Bunun için size minnettarım. Ama kardeşime verdiğim sözü unutamıyorum."

Tam o sırada çiftliğin emektarı Nuri Amca, bahçede çalışırken giriş kapısında bekleyen iki genci fark etti.

"Buyurun evlatlar, kimi arıyorsunuz?" diye seslendi.

Umut cebinden sararmış fotoğrafı çıkarıp uzattı.

"Yıllardır ablamı arıyorum. Bu çiftlikte yaşayan bir kıza benzediğini söylediler. Acaba tanıyor musunuz?"

Nuri Amca fotoğrafa dikkatle baktı. Resimdeki küçük kızın gözleri, çiftlikte yaşayan Güneş'in gözlerine çok benziyordu.

"Durun burada!" dedi heyecanla, "Sanırım aradığınız kişi burada."

Kısa süre sonra konağın kapısı açıldı. Merdivenlerden inen Güneş'in gözleri Umut'un gözleriyle buluştu.

İkisi de birkaç saniye boyunca oldukları yerde kaldı. Yılların özlemi, tek bir bakışta canlanmıştı.

Ardından birbirlerine doğru koşup sımsıkı sarıldılar.

O an sanki bütün dünya durmuştu. Gökyüzü aydınlanıyor, rüzgâr hafifçe esiyor, kuşlar neşeyle ötüyordu. Umut'un yıllardır süren arayışı artık sona ermişti.

Can, Barış ve Nuri Amca bu mutlu ana gülümseyerek tanıklık ediyordu.

Artık ayrılık geride kalmış, yerini yeniden kurulan bir aileye ve geleceğe dair umuda bırakmıştı.

​Masanın üzerinde duran eski dolmakalem uzun zamandır mürekkepsizdi; Emel’e yazarlık yolculuğunun en başında babası hediye etmişti. İlk yayın sözleşmesini imzalarken ve kitap fuarlarında okurlarıyla buluşurken elinden düşürmediği bu hatıra, şimdi masanın bir kenarında sessizce duruyordu. Emel, açık laptop ekranının karşısında, yeni bir hikayenin eşiğindeydi. İçindeki o tanıdık, bitmek bilmeyen yazma arayışıyla birlikte başını kaldırıp pencereden dışarı, bahçedeki devasa çınar ağacına baktı. Çocukken ne zaman düşecek gibi olsa arkasında hep aynı sarsılmaz gücü bulurdu; o çınarın gölgesini ve babasını.

​Babası, kelimeleri tasarruflu kullanan bir adamdı. Sevgisini süslü cümlelerle ilan etmezdi. Emel onun şefkatini; sabaha karşı odasının kapısını sessizce aralayıp üzerini örten elinde, sınav gecelerinde mutfaktan gelen o demli çay kokusunda ve ilk gençlik karalamalarını cüzdanının en gizli bölmesinde özenle saklayışında hissederdi.

​Emel büyüyüp hayatı satırlara döken bir yazar olduğunda bile, yazdığı her hikayenin arkasında aslında hep babasının o sessiz onayını ve dingin rehberliğini hissetmişti. İnsanın, arkasında fırtınalara göğüs geren bir dağın varlığını hissederek yürümesi, hayattaki en büyük güven kaynağıydı.

​Odanın kapısı hafifçe vuruldu. Babası, şakaklarına düşen aklar ve yüzündeki o tanıdık, huzurlu tebessümle içeri girdi. Elinde, Emel’in çocukluğundan beri en sevdiği kurabiyelerin olduğu bir tabak vardı. Yine tek bir kelime etmedi. Tabağı masanın kenarına bırakıp kızının omzuna elini koydu.

​Bakışları bir an için masada duran o eski dolmakaleme kaydı. Emel’in başarılara attığı her imzada babasının sessiz gururu vardı. Kızının omzunu hafifçe sıktı; bu, “Yazmaya devam et, ben hep buradayım,” demenin onun dilindeki karşılığıydı. O elin güven veren ağırlığı, Emel için dünyadaki tüm övgü dolu cümlelerden daha derindi.

​Emel ayağa kalktı, babasının boynuna sarıldı: “Babalar Günün kutlu olsun.”

​Sarılmanın sıcaklığı henüz üzerlerindeyken, Emel masasına geri döndü. Sözcüklere ihtiyaç duymayan o derin Babalar Günü kutlaması, odadaki sessizliği daha da anlamlı kılmıştı. Emel ellerini klavyenin üzerine yerleştirirken, babası adım adım yanına yaklaştı ve elini sakin bir güvenle kızının omzuna koydu. Pencereden süzülen altın sarısı ışık laptop ekranına yansırken; Emel, yazacağı her hikayenin arkasında babasının o sessiz onayını ve dingin rehberliğini hissedeceğini artık çok iyi biliyordu.

Şehrin üstüne akşam yavaş yavaş inerken taş sokaklar günün son ışıklarını saklıyordu. Meydandaki yaşlı çınarlar rüzgârla hafifçe sallanıyor, dallarından kopan birkaç yaprak yere düşüyordu. İnsanlar evlerine dönüyor, dükkânlar kapanıyor, sokakların kalabalığı azalırken şehrin yüksek tepelerinden biri sessizliğe gömülüyordu.

O tepede tek başına duran genç bir adam vardı. Adı Altın Kalp'ti.

Bu ismi ona annesi vermişti. Çocukluğunda ne zaman bir yaralı kuş görse onu eve taşır, ne zaman yardıma ihtiyacı olan birini görse koşup yanına giderdi. Fakat iyi kalpli olmak, hayatın her zaman kolay geçeceği anlamına gelmiyordu. Altın Kalp bunu büyüdükçe öğrendi.

Çocukluğundan beri farklı şeylere ilgi duyardı. Arkadaşları oyun oynarken o dere kenarında oturur, suyun taşların arasından nasıl yol bulduğunu izlerdi. Bazen saatlerce gökyüzüne bakar, bulutların şekillerini değiştirerek yol alışını seyrederdi. Ormanda yürümeyi sever, ağaçların gövdelerindeki izleri incelerdi. Ona göre doğa sessizdi ama anlattığı hikâyeler hiç bitmiyordu.

Okul yıllarında matematiğe karşı büyük bir merak geliştirdi. Sayılar ona kuru bilgiler gibi görünmüyordu. Bir ağacın dallarındaki düzeni, çiçeklerin yapraklarındaki uyumu ve yıldızların gökteki yerlerini düşündüğünde her şeyin görünmeyen bir ölçüyle birbirine bağlandığını hissediyordu.

Fakat insanlar onun bu merakını paylaşmıyordu.

Kimi zaman hayalperest denildi, kimi zaman boş işlerle uğraştığı söylendi. Bazıları onun sessizliğini kibir sandı, bazıları ise başarısız olduğunu düşündü. Yıllar geçtikçe içinde ağırlaşan bir yalnızlık oluştu. Çabalıyor ama istediği yere ulaşamıyordu. Başkaları ilerliyor gibi görünürken o aynı noktada kalmış hissediyordu.

Bir sonbahar günü şehrin dışındaki ormana gitti. Hava serindi. Yağmur yeni dinmişti. Toprak kokusu ağaçların arasına yayılmıştı. Yürürken gözü büyük bir ağaca takıldı. Ağacın kökleri sert kayaların arasından geçerek toprağa ulaşmıştı.

Uzun süre ağacın karşısında durdu.

Düşündü.

O ağaç, yıllarca önüne çıkan taşlara rağmen büyümeyi başarmıştı. Ne rüzgâr onu durdurabilmişti ne de sert toprak.

Altın Kalp o gün eve döndüğünde içinde farklı bir his vardı.

Artık insanların söylediklerine değil, kendi yoluna odaklanmaya karar verdi.

Sabahları erken kalkmaya başladı. Bilim kitapları okudu. Matematik çalıştı. Şehrin çevresindeki akarsuları gözlemledi. Yağmurlu günlerde suyun hangi yönlere aktığını not aldı. Mevsimlerin değişimini izledi. Kimsenin fark etmediği ayrıntılar onun dikkatini çekiyordu.

Aylar geçti.

Sonra yıllar.

Çalışmalarının sonucunu ilk başta kimse görmedi.

Fakat toprağın altında büyüyen kökler de görünmezdi.

Bir süre sonra şehir büyük bir sorunla karşılaştı. Yağışlar azalmış, su kaynakları zayıflamıştı. Tarlalar kuruyor, insanlar endişeleniyordu. Şehrin ileri gelenleri çözüm arıyor fakat sonuç alamıyordu.

Altın Kalp günlerce düşündü.

Yıllardır yaptığı gözlemleri bir araya getirdi. Akarsuların yönlerini, yağmur sularının toplandığı bölgeleri ve arazinin yapısını hesapladı. Sonunda yeni bir sistem tasarladı.

İlk başta ona inanan çok az kişi oldu.

Fakat o vazgeçmedi.

Planlarını anlattı, çizimler hazırladı, hesaplarını gösterdi.

Sonunda deneme yapmasına izin verildi.

Aradan geçen birkaç ayın ardından sonuç ortaya çıktı. Su daha verimli kullanılıyor, kuraklığın etkileri azalıyordu. İnsanlar rahat bir nefes aldı.

Şehirde herkes bu başarıyı konuşmaya başladı.

Bir zamanlar onu küçümseyenler şimdi fikirlerini soruyordu.

Fakat Altın Kalp değişmedi.

Çünkü onun amacı övülmek değildi.

O, öğrendiklerinin başkalarına da fayda sağlamasını istiyordu.

Bu yüzden çocuklar için eğitim çalışmaları düzenledi. Onları ormanlara götürdü. Gökyüzünü gösterdi. Bir yaprağın damarlarında bile hayran olunacak bir düzen bulunduğunu anlattı. Matematiğin yalnızca kitaplarda değil, yaşamın içinde olduğunu gösterdi.

Çocuklar onu dikkatle dinliyordu.

Çünkü anlattıkları ezberlenmiş sözlere benzemiyordu.

Yaşanmış bir hayatın içinden geliyordu.

Yıllar sonra şehir daha yeşil, daha düzenli ve daha bilinçli bir yer hâline geldi. Yeni fidanlar dikildi. Parklar kuruldu. İnsanlar doğanın kıymetini daha iyi anlamaya başladı.

Bir gün öğrencilerinden biri ona sordu:

“Bunca zorluğa rağmen nasıl vazgeçmediniz?”

Altın Kalp cevap vermeden önce yerde duran küçük bir tohumu eline aldı.

“Çünkü,” dedi, “bir tohumun neye dönüşeceğini ilk bakışta kimse bilemez. Onun büyümesi için zamana ihtiyacı vardır. İnsan da böyledir.”

Öğrenciler sessizce onu dinledi.

Güneş ağaçların arasından süzülüyor, yaprakların üzerinde altın renkli ışıklar bırakıyordu.

Altın Kalp gökyüzüne baktı.

Yıllar önce geleceğini merak eden yalnız genci hatırladı.

Şimdi biliyordu ki insanın yolu çoğu zaman dışarıda değil, kendi içinde başlıyordu. Bilgi o yolu aydınlatıyor, emek güçlendiriyor, sabır ise tamamlıyordu.

Akşam olurken kuşlar yuvalarına dönmeye başladı.

Gökyüzünde ilk yıldız belirdi.

Altın Kalp yüzünde sakin bir gülümsemeyle uzaklara baktı.

Çünkü artık anlamıştı.

İyilik bazen geç fark edilir, emek bazen uzun süre görünmez kalırdı. Ama insan doğru bildiği yolda yürümeye devam ederse, bir gün mutlaka kendi ışığına ulaşırdı.

Ve o ışık yalnızca kendi yolunu değil, başkalarının yolunu da aydınlatırdı.

YAĞMURLA GELEN CESET KİME AİT?

Gökyüzü kapkara olmuş, içindekilerini dökmek için var gücüyle çakıyor ve bardaktan boşalırcasına yağmur bırakıyordu. Derin ve karanlık ormanda göz gözü görmüyor, sadece yağmurun sesi işitiliyordu. Hayvanlar yıldırım ve şimşek seslerinden korkmuş ve bir köşeye gizlenmişlerdi.  Sadece ağaçların yaprakları ve dalları, yağan şiddetli yağmurla bir o tarafa bir bu tarafa sallanıyor ve ayakta durmaya çalışıyordu. Kaynağı ormanın derinlerinden çıkıp gelen küçük nehir adeta şahlanmış, debisini arttırmış, dev bir anakonda gibi kıvrıla kıvrıla, hırçınca akmaya çalışıyordu.

Nehrin kenarında çalılık ve dallara sımsıkı tutunmuş bir el, deli gibi akan sudan çıkmak için var gücüyle uğraş veriyordu. Arada başını sudan çıkarıp, derin derin nefes alıyor, sonra tekrar vahşi sulara gark oluyordu. Ancak tutunmaya çalıştığı dal elinden kayıp gitmiş ve yükselen sular onu çekip alarak gözden kayboluncaya kadar sürüklemişti. Bedeninin ağırlığıyla suyun içine gömülen bu zavallı adam, artık kurtulamayacağını anlayınca, kendini serbest bırakmış ve canavar gibi kükreyen suların pençelerinin arasına girmişti.

……..

Dr Charles Kimball usul usul yanan ateşin karşısında İngiliz fincanlarıyla çayını yudumluyordu. Son günlerde çalıştığı bu kasabada işleri çok yoğun gidiyordu. Kafasında gelecek haftanın planlarını yaparken birden antika telefonu acı acı çalmaya başladı. Pazar Pazar kim onu rahatsız ediyordu. Sürekli onu arayıp hastalıklarını anlatan yaşlı Joe olabilir miydi? Oflaya puflaya istemsiz bir şekilde elini telefonun ahizesine atarak yavaşça kaldırdı. Telefondaki ses nefes nefese idi. Arayan Komiser Niko Salazar’dan başkası değildi.

-Alo Dr Kimball rahatsız ettiğim için özür dilerim. Acil bir durum olmasaydı sizi tatil gününüzde rahatsız etmezdim. Ancak ,gelip hemen görmeniz gereken bir durum var.

- Tamam, peki nereye gelicem komiser?

-Ember Forest’in girişine gelin ben sizi oradan aldırırım.

-Ormanda ne işiniz var komiser merak ettim?

-Şimdi telefonda anlatamam. Gelip kendiniz görmeniz gerekiyor?

-Peki tamam hemen çıkıyorum. Deyip telefonu hızla kapattı. Askıda bulunan kalın montunu aldı. Odasında bulunan acil tıp çantasını da hemen yanına alarak hızla kapıdan çıkmıştı. Arabası hemen evin önündeydi. Anahtarını montun cebinden çıkarıp çalıştırdı. Hızlı bir manevrayla yerinden çıkıp kasabanın dışında dağların eteğinde bulunan ormana doğru yol almaya başladı. Şerif ona bir şey anlatmamıştı. Oldukça merak ediyordu. Karşılaşacağı manzarada ne vardı. Deli gibi kafasında dönen sorularla ormanın giriş kapısına gelmişti.

KÖY EVİ

Çalıştığı günlerin geride kaldığı Köy Okulu Öğretmeni Selmin, sakin, dingin ve huzurlu günlerinin tadını çıkarıyordu.  

Küçük, duvarları kitaplarla dolu evinin salonunu yağlı boya tablolar süslüyor, harikulade orman manzarası pencereden içeri süzülüyordu. Duvarların önünde duran mumlar, mavinin tonlarıyla, masalsı bir alan oluştururken, çıtırdayarak yanan soba ateşin dansını da beraberinde taşıyordu. 

Selmin salondaki diğer mumları ve gaz lambalarını yaktı. Gülümsedi, ela gözlerindeki kıvılcımlar mutlulukla titreşti. Sobadaki ateşin ışıklarıyla birlikte, mumların minik alevleri de huzur vericiydi.

Bu gece, misafirleri vardı, semaveri hazırladı. Küçücük ev sanki genişlemiş, okuma yazma öğrenen; yaşlısı, genci, köyün çilekeş kadınları, kendi evleri gibi rahatça evin her yanına dağılmış, sohbet ediyorlardı.

Salonun köşelerinde ve kapının dibinde duran büyük gaz lambalarının alevleri Selmin’i hisseder gibiydiler. Ufak tefek kitap delisi kız, yanlarından geçerken onlara dokunuyor, alevler artıyor, titreşiyorlardı.    

Evin yanındaki mezarlıkta sessiz sesler duyulmaya başladı. Çıtırtılar, böcekler, sürüngenlerin çıkardığı hışırtılar, misafirlere zamanın geldiğini hatırlatıyordu. Sanki tüm mahlukat hazırdı. Selmin, elinde gecenin okunacak kitabı ile ortaya geldi. Evde ve mezarlıkta sessizlik hâkim oldu, Selmin’in yumuşak, etkileyici sesi tüm geceyi kapladı.

Sokaktan geçen yaşlı çift, gecenin içinden gelen ney sesine doğru döndüler. Mezarlığın yanındaki yanmış küçük evden gelir gibiydi. Kadın içini çekti. Dua ettiler ve yollarına devam ettiler.

Her dolunayda ney sesi duyulurdu buralarda. Karanlıktaki harap, yanmış küçük okul lojmanı, içinde pek çok mum yakılmışçasına hafifçe aydınlanır, evin avlusundaki çınar ağacı ay ışığı ile yıkanır, pırıltılarla donanırdı.

Mahalleli bu evde yakılarak öldürülen Selmin Öğretmen ve köy kadınlarını üzüntüyle anlatırdı. Yıllar önce, okuma yazma öğrettiği Köy Kadınlarıyla birlikte kitap okudukları gece, kadınların okuma yazma öğrenmelerinden hoşlanmayan köy muhtarının çıkardığı yangında kadınlar ve Selmin Öğretmen ölmüş, evin bahçesine 12 mezar açılmış, Selmin evin bahçesindeki çok sevdiği çınar ağacının altına gömülmüştü.

Misafirleri giden Selmin, yavaşça mumları söndürdü. Sobaki ateş de artık sönmüştü. Yumuşak bir karanlığa bürünen evine baktı, gülümsedi, avludaki ağaca doğru yürürken şeffaflaşmaya başladı. Huzurlu bir sessizlik geceyi kapladı, mezarlıktaki sessiz sesler yavaşça sustu.

İnsan bazen hayatın içinde öyle hızlı yürür ki, kendi sesini bile duyamaz hâle gelir. Herkes bir yerlere yetişmeye çalışır; daha iyi olmak, daha güçlü görünmek, daha çok kazanmak ister. Fakat çoğu zaman unuttuğu bir şey vardır: İnsan önce kendi kalbine ulaşmadan hiçbir yere gerçekten varamaz.

Çünkü en uzun yol, insanın kendine yaptığı yolculuktur.

Ali de yıllarca hayatın peşinden koşan insanlardan biriydi. Başarılı olmak için çalışıyor, insanların onu takdir etmesini istiyor, güçlü görünmek için yaşadığı zorlukları kimseye göstermiyordu. Herkes onun ne kadar kararlı olduğunu söylüyordu ama kimse geceleri kendi içinde verdiği mücadeleyi bilmiyordu.

Bir gün aynaya baktığında fark etti ki, yıllardır herkesi anlamaya çalışmadan yaşamıştı. İnsanların davranışlarını eleştirmiş, hatalarını görmüş ama onların taşıdığı görünmeyen yükleri hiç düşünmemişti.

Oysa her insan, görünmeyen bir hikâyeydi.

Sokakta sessizce yürüyen yaşlı adamın içinde belki yarım kalmış hayaller vardı. Gülümseyen bir insanın içinde belki kimsenin bilmediği acılar saklıydı. Çok konuşan birinin ardında belki de duyulma isteği vardı.

Ali, insanları sadece yaptıklarıyla değil, yaşadıklarıyla anlamaya başladığında değişim de başladı.

Çünkü gerçek gelişim; daha çok bilmek değil, daha derin anlayabilmekti.

Bir gün eski bir arkadaşına rastladı. Yıllardır konuşmadığı bu insan, ona sadece şu cümleyi söyledi:

“Biliyor musun, insanın en büyük yanılgısı herkesin kendisi gibi hissettiğini sanmasıdır. Oysa herkes kendi içinde görünmeyen savaşlar verir.”

Bu söz Ali’nin içinde uzun süre yankılandı.

O günden sonra kendine farklı sorular sormaya başladı.

Bugün bir insanın hayatına güzel bir iz bırakabildim mi?

Birinin sözünü gerçekten dinledim mi?

Bir kalbi kırdıysam onarmak için çaba gösterdim mi?

Çünkü insanı büyüten şey yalnızca başarıları değildir. İnsan; affettiği zaman, anladığı zaman, paylaşmayı öğrendiği zaman büyür.

Hayat, herkese aynı yolları sunmaz. Kimi insan erken keşfeder kendini, kimi uzun yıllar arar. Kimi hatalarından öğrenir, kimi kaybettikleriyle olgunlaşır. Fakat herkesin içinde yeniden başlama gücü vardır.

Tıpkı eski bir ağacın her bahar yeniden çiçek açması gibi…

İnsan da geçmişinin yaralarıyla değil, o yaralardan öğrendikleriyle büyür.

Ali zamanla fark etti ki kişisel gelişim, kendini başkalarından üstün görmek değil; dünkü hâlinden daha anlayışlı, daha sabırlı ve daha merhametli biri olabilmektir.

Çünkü gerçek başarı, insanların seni alkışlaması değil; senin bir insanın kalbine umut bırakabilmendir.

Bir gün yine aynı aynanın karşısına geçti. Fakat bu kez gördüğü kişi değişmişti. Yüzü aynıydı ama bakışı farklıydı. Çünkü artık kendini tanıyor, eksikleriyle kabul ediyor ve her gün biraz daha iyi bir insan olmak için çabalıyordu.

O an anladı:

İnsan dünyayı değiştirmeden önce kendi içindeki dünyayı güzelleştirmelidir.

Çünkü kendini bulan insan, sadece kendi hayatına değil; dokunduğu bütün hayatlara ışık olur.

Ve belki de hayatın en büyük sırrı şudur:

Bir insanın kalbine ulaşabilen kişi, önce kendi kalbine ulaşmayı öğrenmiştir.

Derya YAĞMUR 

Gecenin pervasız ayazı, ölüm korkusu ve diğer endişeler… Bunların hiçbiri uykuya mâni değildi. İnsanın vücudu, olur olmadık yerde ihtiyaçlarını istiyor ve bunu karşılamak için de tüm baskıyı kurabiliyordu. İnsanoğlu, sırtında görünmez bir pille yaşarmış gibiydi adeta. Allah’tan öngörülü bir adamdı da iç karışıklık başlamadan kısa süre önce sorumlusu olduğu kurumun binasının, basit bir bodrum olarak düşünülen sığınağını alttan alta ihtiyacına göre dizayn edebilmişti. Gıda, jeneratör, kurumun devasa su deposuna ek kendi büyük su deposu ve birçok imkân. Hiç yerinden kımıldamadan belki burada uzun bir yılı ve belki daha fazlasını geçirebilirdi. Fakat esaret altında değilken kendini esarete mahkûm etmek, sanıldığı kadar basit olmuyordu. Belki burada kendini güvence altında tutmak için başka insanlar birçok şeyini feda edebilirdi. Tabii ne kaldıysa. Buna karşılık uzun zamandır kaldığı bu sığınak ailesine belli etmese de kendine cehennemi yaşatıyordu.

            Bodrumdan hallice ama camı, penceresi hatta normal bir yere açılan kapısı olmayan sığınağında gece ve gündüzü dijital bir saatten takip edebiliyordu. Birkaç ay önce kurumun binasının üzerine ikinci kez bombalar yağmış sadece zeminin altında yapılan sığınak sağlam kalmıştı. Zaten binanın inşa sürecinde özellikle betonun biçimini ve yapılma şeklini kendi seçmişti. Çünkü bir terslik çıkacağını sezmiş ve tedbir almaya çalışmıştı ki öyle de oldu. İç karışıklık patlak verdiğinde binayı kullanıma açalı daha birkaç ay olmuştu. Kurumun personelleri ve aileleri için tasarladığı sığınağa kimse gelememişti. Birçok çalışma arkadaşı ilk bombalamalarda ölmüştü zaten. Kurum binası da yıkılınca bu sığınağı kendisinden başka bilen kalmamıştı. Şehrin yer altından giden su kanallarına çıkan sağlam bir kapıyla sığınağa yer altından gelip gidebiliyordu. Fakat en güvenli yerde bile korku yeterince korkuydu.

            Gece vakti sebepsizce sığınağın yakınlarına düşmeye başlayan bombalar, onu yine uykusundan etmişti. Çoğu zaman kan ter içerisinde bölünen uykusunu küçük oğlu korkmasın diye yatağında tekrar uyumaya çalışarak geri almaya çalışıyordu. Fakat bu kez kalbini sıkan acı bir huzursuzluk vardı. Tek başına yattığı yatağının içinde sessizce doğruldu, başını çevirip yan yatakta uyuyan karısı ve çocuğuna baktı. Karısı Meryem, aylardır devam eden katliamın etkisinde çoktan kalmıştı bile. Bomba seslerine kadıncağız da uyanmış, oğulları Yusuf’un başını bağrına basmış her patlamada oğluna bakıp hıçkırıklara boğuluyordu. 

            Nadir Hâlid, eşinin halini görünce dayanamadı ve yatağından usulca çıktı. Karanlık olursa Yusuf korkabilir diye ışıklarla donattığı sığınağın lambalarını loş halinden aydınlık haline getirdi. Ağlamaklı hanımının yanına gidip saçlarını okşadı. “Korkamayasın Meryem. Korku bize istemediğimiz şeyler yaptırır.” Kadın, kocasının bu sözü üzerine ağlamayı kesti. Başını derin derin baktığı Yusuf’tan kaldırıp bu kez de sığınağın kanallara açılan kapısına gözünü dikti. Nadir, bu kez de Meryem’in kapıdan gelecek bir tehlikeye odaklandığını fark etti. “Meryem. Yerin kaç kat altındayız. Bırak gökyüzünde uçan uçağı yerdeki askerlerin bile haberi olmaz bizden.” Gözlerini kapıya dikmiş olan kadın bakışlarını hızlı ve keskin bir ifade ile kocasına çevirdi. Kocasına sert bir şekilde baktı. “Ölümden korkuma ağlamıyorum ben! Yusuf. O daha küçük. Bize bir şey olursa o ne yapar? Ona bir şey olursa biz ne yaparız?” Karısının bu sözü bıçak gibi batmıştı içine. Belki her şeyi anlardı da hiçbir sebep yokken öldürülen onca çocuğu anlayamazdı. Başını önüne eğdi ve karısı gibi karanlık bir sessizliğe büründü.

            Bombaların sesleri kesilmişti. Gelgelelim şehre yağan bombalar dursa bile Nadir’in içine yağmaya başlayacak bombaların düğmesine karısının sözleri basmıştı bile. Yetiştiği topraklarda birçoğunun aksine küçüklüğünden beri topluma duyarlı olarak yetiştirilmişti. Fakat şimdi biraz cehaletin biraz kışkırtılmış olmanın ve büyük oranda insanı merkezine almayan anlayışın bedelini ödüyordu.

            Babası Halep Su İdaresi’nde çalışan bir işçiydi. Çok küçük yaşlardan itibaren yaşadıkları şehrin sokaklarını öğrendiği kadar altından geçerek onu besleyen temiz ve kirli su yollarını da öğrenmişti. Üniversiteyi ülkesinin okullarında İnşaat Mühendisliği alanında başarı ile bitirirken hemen ardından başarısı sayesinde Avrupa’da eğitimine devam etti.      Almanya’da Hidrolik ve Su kaynakları alanında yüksek lisans ve doktora yapan bir akademisyen haline geldi. Ardından çeşitli ülkelerde asistanlık ve uzmanlık yaparak kendini geliştirdi. Kariyerinin ilerleyen dönemlerinde Dünya Bankası’nın finanse ettiği Esad Gölü’nden Halep şehrine su taşınması projelerinin yöneticisi olarak ülkesine geri döndü.          

            Nadir için yıllar yılları büyük bir hızla kovalamıştı. Yaşadığı toplumun anlayışına göre geç yaşta da olsa, kendisi gibi zincirlerini kırmış Meryem ile evlendi. Meryem ise bir çocuk hastalıkları doktoru idi.        

            Suriye’de iç savaş patlak verdiğinde, çiftin oğulları Yusuf henüz çok küçüktü. Fakat buna rağmen kendi statülerini paylaşıp Avrupa’nın yollarını kurtuluş belleyenler gibi topraklarını terk etmek istememişlerdi. Kariyerleri onlara rahatlıkla birçok gelişmiş ülkenin kapısını açabilirdi, gelgelelim bu teklifleri reddettiler. Meryem muhalif kanadın askerleri için sıhhiyeci olurken, Nadir ise su kaynaklarının temiz tutulması ve taşınması ile ilgilendi.  Bu sırada da şehrin altında yer alan çok iyi bildiği tünellerden sivil tarafsızların nakledilmesini sağlayarak, birçok soydaşının bombalar altında can vermesini engellemeye çalıştı. Fakat işi bununla bitmemişti. İç savaş ilerledikçe başka ülkelerin etkinlikleri topraklarında daha fazla arttı. Savaşın körüklenmesini isteyen sözde barış güçlerinin temiz su kaynaklarını sabote ettiğini fark etti ve bunları belgelemeye başladı. Artık hem aktivist hem de hedefti.    

***

            Gecenin bir vakti tek başına oturduğu çalışma odasında, masasının başındaydı. Masasının arkasında başlayıp, sağ tarafında kalan uzun duvarı boydan boya kaplayan kütüphanesine baktı. Sade ve düzenli kütüphanesi kim bilir kaç uykusuz geceye şahitlik etmişti. Yıllarca evlenmemiş, yalnızlığını görevi ve kitapları arasında paylaştırmış bir adamdı. İçinde bulunduğu bu hale de son dönemde şükürler ediyordu. Görevinin önüne koyacağı, aklını bulandıracak başka bir sevgiyi kalbinde taşımamak en iyisiydi. 

            Oturduğu masasından, ayağa kalktı. Masanın üzerindeki çalışma lambası haricinde diğer bütün lambalar sönüktü. Yarı karanlık odasında belli belirsiz adımlarla kütüphanesinin önünde ellerini arkasına bağlayıp adımlamaya başladı. Kitaplarına göz gezdirdi ve ardından durdu düşünceli bir şekilde elini çenesine götürdü. Belli bir okuma tarzının olmadığını düşündü. Gerçekten neyi seviyordu? Hayatın anlamsızlığı içinde kalbini göklere çıkaracak bir tutkusu hiç olmamıştı. Kalbi merhamet dolu, sevmeyi sevilmeyi arzu eden bir insandı. Gelgelelim, bu doludizgin duyguları aktarabileceği birisini hiç bulmamıştı. Bırak bulmayı, aramamıştı. Parmak uçlarıyla raflarda duran kitaplarına dokundu. Ardından bir iç çekip masasının başına geri döndü.

Siyasi romanına göz atarken kendi kendine söylendi; “Her kahraman kendi zalimini yaratır. Her zalim ise kendi distopyasını ama bunu ütopya sanır.” Ütopya? Belki zalim ile ütopya kelimelerinin yan yana gelmesi saçmaydı ama öyle değil miydi? Zalimin talep ettiği dünya başkası için distopya olabilirdi ama kendisi için ütopya idi. Tıpkı her kahramanın düşmanı için zalim olması gibi. Birkaç yüz kilometre güneyinde, son dönemde sıkça ziyaret ettiği toprakların, sahibi olduklarını iddia edenlerin haberlerini görmüştü sabahleyin bir gazetede. Kötü bildikleri bir yöneticinin karısını “Çölün Prensesi” adıyla vermişti gazete. Sanki el birliği ile masum sivilleri hiç katletmemişler ya da el kadar çocukların kanına girmemişler gibi. Evet, kendi dünyaları zalimler için bir ütopya idi ve yaşam tarzlarına bu kelime hiç de öyle sırıtmıyordu.           

Masasının, yeşil sümeninin üzerinde duran sigara paketini eline aldı ve bir sigara yaktı. Dumanı ciğerlerine çektikten hemen sonra masanın üzerindeki lambaya doğru üfledi. Işığın içindeki dumanın hareketlerini izlemek hoşuna gidiyordu. Bu kısa süre, düşünceler olmadan sadece görünmeyen hava akışının etkisi ile dumana yön vermesini izleyerek zihnini arındırıyordu. Altı üstü bir duman, havanın alanında onun zorbalığına maruz kalıyor; eğiliyor bükülüyor ve dayanamayıp sonunda varlığını kaybediyordu. Havaya karışıyor yok oluyordu. İkisinin arasındaki bu çekişmeyi kayıtsız çaresiz izlemek gücün üzerinde bir güç olduğu gerçeğini aklına kazıyordu. Öyle ya, dumanı havanın elinden kurtarmak için ne yapabilirsin ki?         

Üst çekmecesinde duran telefonun titreşim sesi ile kendine kurduğu bu kayıtsız atmosfer bozuldu. Telefonu eline aldı ve cevap verdi. Sessiz bir anlaşma yapmışçasına hiç konuşmadan telefonu kulağından indirdi, derin bir nefes çektiği sigarasını kül tablasına basıp ayağa kalktı.  Bulunduğu çalışma odasından çıkıp, diğer odaya geçti. Koridordaki odalardan birinin önünde durup kapısını tıklattı. “Murat. Murat. Uyan oğlum!”        

Aylar önce eşini ve çocuğunu, şaibeli olduğunu düşündüğü bir trafik kazasında kaybetmişti Murat. Hastaneden, morg kapısına, morgun kapısından mezarlığa kadar aklını oynatmıştı. Eşi ve çocuğunun uğradığı kazayı, Azez operasyonu esnasında darp ettiği başka bir ülkenin ajanının intikamına bağlıyordu. Öyle ya, Suriye’de Saqr isimli Türk görevliyi şehit edenler, pekâlâ onun eşi ve çocuğunun peşine düşebilir hatta ölümlerine sebep olabilirlerdi. Bu duygularla baş edemeyince komutanı Kemal; onu önce sinir hastalıkları hastanesine yatırmış ardından birkaç ay sonra da hastaneden çıkartıp yanına almıştı. Kemal, bahtsız askerinin sakin duruşuna karşılık, bir çılgınlık yapabilme ihtimalini hep aklında tutmuş ve yanından ayrılmasına izin vermemişti.           

Murat, kapısındaki komutanının sesi ile kendine geldi. Alışkanlık üzere hızla yatağından fırlayıp üstünü başını düzeltti. “Komutanım geliyorum.” Kapıyı açtı, koridorda bekleyen Kemal’in yüzüne baktı. Kemal komutanın bezgin duruşu her halinden belliydi. “Hazırlan Murat. Görev çağırıyor.”     

***

Yola çıktıklarında, direksiyonda Kemal ve yan koltukta Murat vardı. Günün ilk ışıkları şehrin üzerine düşmeye başlamıştı. Murat sessizce başını cama dayamış ve uzun zamandır sahip olduğu sükûnetine sahip çıkmaya devam ediyordu. Öyle ki, artık konuşmayı bile zayıf düşmüş yüreğine bir zül addediyordu. Kemal ise direksiyonda birkaç yüz kilometrelik sakin yolun tadını çıkartıyordu. Yıllarca tek başına gidip gelmişti bu yolu. Şimdi yanında belli etmese de kardeşi saydığı bir nefes vardı ama sadece nefesten ibaretti. Hayatında hiç kimseyi özel bir yere koymadığı için Murat ile kuramadığı empatinin huzursuzluğu içerisindeydi. Gayri ihtiyari eli arabanın radyosuna gitti. Radyodaki ses, şarkıyı anons etmeden önce birkaç dize söyledi. “Geleceğim, bekle dedi. Gitti. Ben beklemedim, o da gelmedi. Ölüm gibi bir şey oldu ama kimse ölmedi.” ‘Ölüm’ kelimesini duyduğunda Murat’ın oturuş şekli değişmişti. Kemal ise radyodaki sesin söylediği bu dizelere daha önceden tanıyordu.          

KEMAL; “‘Özdemir Asaf’” dedi Murat’a duyururcasına. Murat Oturuşunu biraz daha düzeltip Kemal’e baktı.

MURAT; “Efendim Komutanım?”  
KEMAL; “Şiir. Şiir! Şairi Özdemir Asaf diyorum.”           Murat anlamsız bir ifade ile baktı.
MURAT; “Anladım komutanım.” Kısa bir sessizlik oldu, Murat mırıltı ile devam etti. “Gelecek kimsem yok artık. Bekleyeceğim bir şey kalmadı.”            Kemal askerinin bu mırıltısından hallice sözlerine içini çekti.
KEMAL; “Yıllarca ne birini bekledim ne de birine ‘Bekle geleceğim.’ dedim.”           
MURAT; “Sahi komutanım. Nasıl başardın bunu?”          
KEMAL; “Korkarak.”        
MURAT; “Nasıl? Neden korktun?”
KEMAL; “Senin yaşadıklarından korktum.”         
MURAT; “Haklısın komutanım. Gerçekten öyle. Bir kâbus olsa keşke diyorsun ama bir bakıyorsun ki, göbeğindesin.”        
KEMAL; “Oğlum bak. Ben düz adamım. Acını bilirim, buna saygı duyarım ama kendimi senin yerine koyamam. Bunu benden bekleme. Fakat sana diyorum, acına saygım var. Benden daha fazlasını bekleme. Çünkü ne yapmam gerektiğini bilemem.”
MURAT; “Yok komutanım. Ne yapacaksın? Ne yapabileceğiz ki?”         
KEMAL; “Benim yaşamaktan korktuğum, uzak durduğum şeyi gözlerimin önünde yaşadın.”      

Bu sırada Kemal, yolun üzerinde gördüğü benzinliklerden birine girdi ve durdu.

KEMAL; “Aklında, kalbinde bu kaza ile ilgili bir şeylerin yerine oturmadığını biliyorum. Bir şaibe arıyorsun. Araştırdım Murat. Sen Hastanedeyken her taşın altına baktım. O şerefsiz herifin parmağı var mı diye? Halep, El-Bâb, Azez her yerde iz sürdüm. Fakat yok. O adi heriflerin ailenin kazası ile ilgili bir temasları yok.”

Murat, Kemal’in yüzüne bakıyordu ama sanki onu görmüyor, bir boşluğa bakıyor gibiydi.

KEMAL; “Araçlarına çarpan kamyonun şoförünü sorguladım. Ne araçta ne şoförde bir şey bulamadım. Şoförün çalıştığı kamyonun sahibi firma, o da temiz. Uyuyan hücre olması ihtimaline karşı adamların soylarına varana kadar didik didik ettim. Yok Murat. Aileni olmaması gereken bir yerde olmaması gereken bir kazada kaybettik sadece.”

Murat’ın gözlerinden yaşlar süzülmeye başlamıştı.

KEMAL; “Senden tek bir şey istiyorum. Göreve geri dönebilesin diye üst kurumlara dilekçe verdim kefilin oldum. Operasyon bölgesinde ne beni ne kendini ne de ekipteki diğer arkadaşlarını riske atacak şeyler yapma.  Ekipte tek tabanca olmayan ailesi çoluğu çocuğu olan adamlar var. Aman ha diyeyim Murat.”

            Murat, komutanının söylediklerini anladığını işaret eden şekilde başı ile onayladı. Kemal ise sesini daha fazla çıkartmadan yola devam etti.

***

            Kilis civarında kurulan üs bölgesine ulaştıklarında, Yüzbaşı Serkan operasyon talimatlarının görüşüldüğü oda da onları bekliyordu. Toplantı odasında yine Alpagu Timi içerisinde görevli arkadaşları vardı. Herkes birbiriyle usulünce selamlaştı, ardından Yüzbaşı Serkan, Kemal komutandan müsaade alarak ayağa dikilip geniş masanın arkasındaki duvarda asılı duran beyaz tahtanın önüne geçti.  Tahtanın üzerinde bazı isimler ve adresler yer alıyordu.

            SERKAN; “Uzun süredir Halep merkezde, bizim birimlerimiz ile sıkça temas kuran bir akademisyen var.    Nadir Hâlid, eşi Meryem Hâlid ve çocukları Yusuf Hâlid. Nadir, iç savaşın başında beri sivillerin güvenli       şekilde yer değişimleri veya saklanmalarını sağlıyordu. Aynı zamanda elinde bulundurduğu imkanlar sayesinde temiz su kaynaklarının korunması ve sivillere ulaştırılmasını sağlıyordu. Bu işleyişi güzel idare  etti ve bölgede birçok kişi için güvenli bir liman oldu. Aynı zamanda eşi Meryem’de doktor olduğu için  ulaştırabildiğimiz tıbbi malzemelerle sıhhîye hizmeti de verdiler. Fakat son birkaç aydır özellikle üzerinde  durduğu bir konu vardı. Temiz su kaynaklarının kasıtlı olarak sabote edildiğine dair belgeler ve raporlar  göndermeye başladı.”                                                                                                                                                KEMAL; “Hangi tarafın bunu yaptığını biliyor mu?”                                                                                                               SERKAN; “Son birkaç raporunda bunu kimin yaptığını ispat etmiş. Raporlar sayesinde biz de resmî girişimlerde bulununca aile tamamen hedef haline geldi.”                                                                                                                                               KEMAL; “Ne resmî girişimi?”                                                                                                                                                        SERKAN; “Komutanım bildiğiniz üzere Cenevre Sözleşmesi gereğince sivillerin vazgeçilmez şeylerinin hedef alınması yasaktır. İçme suyu tesisleri ile sulama tesislerinin yanı sıra su deposu, arıtma tesisleri su  taşıma hatları vurulamaz. Raporda tüm bu ihlaller var. Bununla beraber eski Lahey hukukuna göre sivillerin kullanımındaki su kaynaklarını zehirlenemez. Raporda bu ihlal ve sonuçları da var. Yani su kaynağı askeri değil sivillere yönelikse kimse su kaynaklarına zarar veremez. Bu raporlar gerektiği gibi değerlendirmeye alınırsa faillere Lahey yolu görünür.”

            Murat, Kemal ve Serkan komutanlarının konuşmalarını dikkatle dinledi. Bu sırada masada duran dosyadan fotoğraflar ve raporlara göz attı. Onun için, Nadir Hâlid ya da eşinin yaptıklarından çok evin çocuğu Yusuf bir anlam ifade ediyordu. Böyle bir görevde olması gereken son şey duygusal olmaktı ve Murat o tehlikeli alana çoktan girmişti bile…

            MURAT; “Komutanım. Oğulları Yusuf, küçük mü?”         

            Murat’ın bu sorusu Kemal’in dikkatini çekmişti ama Serkan sorunun altında yatan gerçeği anlayamamıştı. Hemen yanıt verdi.

            SERKAN; “Küçük bir çocuk. Belki 5 ya da 6 yaşlarında.”          

            Kemal, bozuntuya vermemek için lafı değiştirmek istedi.

            KEMAL; “Peki… Bu Nadir Hâlid’in raporlarında su kaynaklarını sabote eden kim?”

            Aslında bu sorunun cevabı hem Kemal hem de Murat için daha sorunlu bir hissin kapını açıyordu. Murat’ın ruh haline hâkim olmayan Serkan’ın verdiği yanıt Murat’ın içerisinde büyüyen Yusuf Hâlid’e duyduğu merhametin yanına bir de öfke dolu bir intikam duygusu ekledi.

            SERKAN; “Peşine düştüğümüz ekip. Başlarında Murat’ın komaya soktuğu adam var.”     

            Murat’ın sıktığı çenesinden gelen dişlerinin gıcırtısını Serkan’da Kemal’de duymuştu. Sessiz fakat öfke dolu olduğu her halinden belli bir tavırla yanlarından ayrıldı. Bunun üzerinde Serkan, Kemal komutana baktı. Murat’ın duygusal zafiyeti odanın içerisindeki herkesin dikkatini çekmişti.

            SERKAN; “Kemal abi. Sen bu Murat’ın operasyonda aklı başında hareket edeceğine emin misin?”                    KEMAL; “Hiç bilmiyorum Serkan. Gelgelelim üstlere daha fazla dert anlatamıyorum. Dikkatli olmak zorundayız.”

Sabahın erken saatleriydi. Küçük atölyesinde yılların emeğini tahta kokusuna karıştırmış bir mobilya ustası, telefonun ısrarlı sesiyle irkildi. Arayan, acil bir iş olduğunu söylüyordu. Balkon küpeştesi yapılacaktı ve iş “hemen” bitmeliydi.

Usta hiç düşünmeden kabul etti. İçinde alışılmış bir güven vardı; “Ne iş olsa yaparım” der gibi çıktı yola. Ama daha ilk andan itibaren tuhaf bir şeyler olacağı belliydi. Sanki gün, onun adımlarına karşı çıkmaya kararlıydı.

Eve vardığında müşteri ortalarda yoktu. Anahtar bırakılacaktı denmişti ama anahtar yoktu. Usta bekledi, bekledi… Ama gelen olmadı. Mecburen “Yarın geleyim” dedi.

Ertesi gün tekrar gitti. Bu kez de anahtar yine ortada yoktu. Sinirlenmek yerine sabırla bekledi. Sonunda çilingir çağrıldı. Kapı açıldı ama bu kez de işin kendisi karşısına çıktı: yapılacak küpeşte tam olarak ölçülmemişti, kararsız bir düzen vardı.

Müşteri yaşlı, titiz ve zor beğenen İngiliz uyruklu bir adamdı. 2-3 milimlik bir eğriliği bile sorun ediyor, her detayı tekrar tekrar kontrol ediyordu. Usta sakinliğini korumaya çalışarak: “Yarın saat üçte gelip halledeceğim,” dedi.

Ama işler yine ters gitti. Küpeştenin bulunduğu depo kilitliydi. Anahtar kayıptı. Farklı anahtarlar denendi, çilingir çağrıldı ama kapı açılmadı. Sanki her kapı onun önünde inadına kapanıyordu.

Saat üçe yaklaşırken usta içten içe gerilmeye başladı. Müşteriye söz vermişti. Bu kez de depoya ulaşılamadığı için iş yarım kalmıştı. Mecburen özür dileyip bir gün sonraya, saat dörtte yeniden söz verdi.

Ertesi gün…

Sabah daha güneş tam yükselmeden yola çıktı. Ama bu kez deponun kapısı yine açılmadı. Çilingir geldi, uzun uğraşlardan sonra kapıyı açtı. İçeride gördüğü manzara ustayı bir an durdurdu: küpeşte tek parça değildi… parçalanmış, farklı köşelere atılmış gibiydi.

Usta derin bir nefes aldı. Elinde olan parçalarla yeniden bir bütün kurmaya karar verdi. Atölyeye götürdü, kesti, birleştirdi, yapıştırdı. Ama içi hiç rahat değildi. Aynı ağaç değildi, aynı renk değildi… sanki iş daha başlamadan eksilmişti.

Kuruması gerekiyordu. Cam kanalı açılacaktı. Her şey sırayla yapılmalıydı.

Tam teslim günü yaklaşırken, parçaları makinenin üzerine koyduğu anda elektrikler kesildi.

O an ustanın içinde bir şey koptu. Sanki bütün günler onunla dalga geçiyordu. Saat daralıyordu, müşteri bekliyordu, ama hayat yine yoluna taş koymuştu. Elektrik gelmedi. Bekledi, bekledi… ama ışık geri dönmedi.

Aynı saatlerde müşteri şikâyet için şefleri aramıştı bile. Usta arandı.

“Niye gelmedin?” dediler.

Usta derin bir nefes aldı: “İşin sahibi gibi, işi de bugün bana ters gitti… elektrik bile gelmedi,” dedi.

İngiliz müşteri ısrarla birkaç kez daha aradı. Gerginlik büyümüştü. Usta ertesi gün sabah saat 10’da tekrar söz verdi.

Ertesi sabah…

Elektrik hâlâ yoktu. Sanki şehir değil de zaman bile onunla inatlaşıyordu. Usta bu kez küçük kesme makinesini arabasına aldı ve yola çıktı.

Şantiyeye vardığında orada da elektrik yoktu.

Güneşin altında, yarım kalmış bir iş gibi oturdu. Etraf sessizdi. Sadece rüzgârın taşıdığı tozlar vardı. Tam o anda, sağ tarafında bir brandanın altını fark etti.

Birkaç parça küpeşte… düzgün, temiz, hazırlanmış halde duruyordu.

Bir anlık sessizlik… sonra içindeki tüm düğüm çözüldü. Sanki günlerdir üstüne çöken uğursuzluk dağılmıştı.

Parçaları dikkatle aldı. Bu kez hiçbir şey ters gitmedi. Küpeşte sonunda yerini buldu.

İş bittiğinde gün batmak üzereydi. Usta, yorgun ama ilk kez huzurlu bir nefes aldı. Müşteri geldiğinde ise şaşkındı; her şey eksiksizdi.

Şefler daha sonra ustayı aradıklarında, ilk kez işin nasıl bu kadar ters gittiğini dinlediler.

“Bazı işler vardır,” dedi usta, “sanki gün bile seni sınar.”

Şefler ise sadece gülümsedi:

“O müşteri zaten zor bir adamdır… sen yalnızca onun gününe denk geldin.”

Burada ustanın azimli sabrı işinin düzgün gitmesine sebeb oldu.

Bazen iş değil, gün insanın önüne eğri çıkar. Sabırla yürüyen, en sonunda yolunu bulur..

Fikriye Kaya 

1.bölüm

Bu kasabaya hİç gelmemelİydİm.

Geçmiş hayatımın yükselen dalgaları beni bu sahil kasabasına sürüklemişti. Kader miydi yoksa kendi irademin bir sonucu muydu ben de bilemiyorum. Bir anda kaçış planı yapmış ve kendimi burada bulmuştum. Her şeyden uzaklaşmak iyi gelecek ve stabil bir hayat yaşayabileceğimi düşünerek bu kasabaya tayin istemiş bir öğretmendim. Buraya geleli tam 3 yıl oldu. Adı Leavenworth kasabası idi. Alman mimarisi ile inşa edilmiş sırtını ormanlarla kaplı Cascade dağlarına dayamış ve eteklerini Pasifik okyanusuna salmış oldukça güzel ve eski bir kasabaydı. Sakin sessiz ve kendi halinde bir yer olduğunu duymuştum. Tabi ben böyle bilirdim. Aslında turist olarak gelseniz çok beğeneceğiniz bir yer. Yeşilin ve mavinin her türlü tonlarını bir arada görebilirsiniz. Barok ve Gotik tarzı evleri gösterişli ve oldukça dikkat çekicidir. Masalsı bir havaya sahip Leavenworth’u  gezerken tarihi bir trende seyahat hissi ediniyorsunuz. Yemyeşil manzaraların içine hapsolmuş kasaba evleri hem ihtişamın gölgesine sığınmış hem de gövdesini okyanusun maviliklerine açmış harika yapılardı.  Kemerli geçitleri, iç duvarlarının süslendiği harika resimler seyredenleri kendine hayran bırakmaktadır. Bu anlattıklarım madalyonun ön yüzüydü. Arka yüzü ile ilgili çok şey vardı. Karanlık, Kötülük, Korku, Endişe ve Dehşet. Bunlar bakınca göremeyeceğin ama orada yaşadıkça tenine ruhuna işleyen duygulara dönüşmekteydi. Buraya geldiğimden beri bu kasabadan çıkmadım. Her defasında kaçmak istediğim halde yollar beni yine kasabanın içine getirmekteydi. Beni buradan kaçıran şeyleri size birazdan anlatacağım. Bu kasabaya giren ve burada oturanları kendi içine hapsedip onu bir tutukluya çeviriyordu. Ne kadar mücadele ederseniz edin  kasaba sizin gitmenize izin vermiyordu. Şunu çok iyi biliyorum. Çok şey gördüm ve çok şeye şahit oldum. Karanlıklara girdim, dehşete kapıldım. Korktum, endişelendim. Ama kimse benim bu kasabadan kurtulmamı sağlayamadı. Ama hatayı ben yapmıştım. Bu kasabaya hiç gelmemeliydim. Ama nerden bilebilirdim ki?

            CAMDAN KUŞLAR

Ufuk, sesleri ilk kez on iki yaşındaydı duyduğunda bunun hayal gücünden ibaret olduğunu düşünmüştü. O yaşta herkesin kafasının içinde konuşan birileri vardı, değil mi? Annesinin “Dersine odaklan” diyen sesi, öğretmeninin uyarıları, babasının suskunluğu… Ama bu ses, onlardan biri değildi. Bu ses, Ufuk’u adıyla çağırıyordu.                             “Ufuk, camdan kuşlara dikkat et.” Camdan kuşlar. Yıllar sonra, psikiyatristin odasında bu kelimeleri tekrar ettiğinde, doktor not defterine bir şeyler karalamıştı. Ufuk o an anlamıştı: Bazı kelimeler insanın hayatını ikiye böler. Öncesi ve sonrası.                      Ufuk yirmi yedi yaşındaydı. Eski bir sahaf dükkânında çalışıyordu. Kitapların sessizliği ona iyi geliyordu çünkü sessizlikte sesler daha netleşiyordu. Ne kadar netleşirse, o kadar kontrol edilebilir oluyordu. En azından Ufuk öyle sanıyordu.  Hayat ise o dükkâna bir kış günü girdi. Üzerinde gri bir palto vardı, saçları dağınık, gözleri sanki bir şey arıyormuş gibi raflar arasında dolaşıyordu. Ufuk, onu ilk gördüğü anda içindeki seslerden biri sustu. Bu nadir olurdu. Hayat, bir kitabı eline aldı ve Ufuk’a döndü. “Bu kitap insanın içini biraz acıtıyor, değil mi?” dedi. Ufuk yutkundu. “Evet,” dedi. “Ama bazen acıtan şeyler gerçeğe daha yakın olur.” Hayat gülümsedi. İşte o an Ufuk’un zihninde bir cam kuş çatladı. Aşk, Ufuk için hep tehlikeli bir kavram olmuştu. Sesler, özellikle de Gölge adını verdiği o baskın ses, ona sürekli fısıldardı: “Kimseye fazla yaklaşma. Seni çözerler. Seni terk ederler.” Ama Hayat farklıydı. Hayat, Ufuk’a bakarken sanki onda eksik olan parçayı değil, fazla olan karmaşayı seviyordu. İlk zamanlar Ufuk hiçbir şey söylemedi. İlacını düzenli aldı, doktoruna gitti, Hayat’la kahve içti, sokaklarda yürüdü. Ama sesler kıskançtır. Sevgi arttıkça onlar da bağırmaya başladı. Bir gece Hayat’la telefonda konuşurken, Ufuk aniden sustu. “Ufuk? Orada mısın?” “Evet… ama onlar da burada.” Hayat ilk kez o an gerçeği duydu. Şizofreni, Hayat’ın kitaplardan bildiği bir şeydi. Ama kitaplar, insanın gözlerinin içine bakmazdı. Ufuk’un bakışları bazen boşluğa kayıyor, bazen fazlasıyla yoğunlaşıyordu. Hayat korktuğunu inkâr etmedi. Ama gitmedi. “Sesler sana ne diyor?” diye sordu bir gün.                   Ufuk omuz silkti. “Bazen beni koruduklarını söylüyorlar. Bazen de senin gerçek olmadığını.” Hayat elini Ufuk’un elinin üzerine koydu. “Ben buradayım,” dedi. “Gerçek olmanın başka bir yolu yok.” O an Ufuk ağladı. Sessizce. Çünkü ilk kez biri seslere değil, ona inanmıştı. Ama sevgi, hastalığı iyileştirmez. Sadece onunla yaşamayı öğretir. Bir sabah Ufuk ilaçlarını almadı. Gölge ona, Hayat’ın aslında bir oyun oynadığını söyledi. Camdan kuşlar pencerelere çarptı zihninde. Ufuk kaçtı. Günlerce ortadan kayboldu.  Hayat onu eski bir iskelede buldu. Ufuk denize bakıyordu. “Eğer atlarsam sesler susar mı?” diye sordu. Hayat cevap vermedi. Yanına oturdu. Sessizce... Bazen en büyük sevgi, cevap vermemektir. Aylar geçti. Ufuk hâlâ sesler duyuyordu. Ama artık onlarla yalnız değildi. Hayat , Ufuk ve sesler birlikte yaşamaya başlamışlardı. Hayat, her şeyi çözemeyeceğini öğrenmişti. Ufuk da sevilmenin, tamamen iyileşmek anlamına gelmediğini. Bir gün sahaf dükkânında Hayat camdan yapılmış küçük bir kuş bıraktı masaya. “Bu ne?” diye sordu Ufuk. “Camdan kuş,” dedi Hayat. “Ama bu sefer kaçmıyor.” Ufuk gülümsedi. Seslerden biri fısıldadı ama bu kez daha zayıftı. “Belki.. kalabilir.” Ufuk, Hayat’ın bıraktığı camdan kuşu her sabah eline alıyordu. Işık vurduğunda içinde küçük kırılmalar oluşuyor, sanki kuş nefes alıyormuş gibi parlıyordu.(Ufuk o gün Hayat’a bir mektup yazdı. Fakat bu mektubu Hayat’a vermedi. Defterin arasına koydu. Belki bir gün okur diye. Belki hiç okumaz diye.)

                Hayat,

Bunu yazarken hangi sesin bana ait olduğunu bilmiyorum. Ama elim titriyorsa, bunun benim olduğuna inanmak istiyorum. Sana bazen bakıyorum ve bir mucizeye bakar gibi hissediyorum. Sonra birden içimde biri “Bu gerçek olamaz” diyor. İşte o an seni kaybetmekten değil, sana zarar vermekten korkuyorum. Beni sevmen bir lütuf gibi geliyor. Ama lütuflar da geri alınabilir şeylerdir. Sana anlatamadığım günler oluyor. Çünkü kelimeler bazen yanlış kapıları açıyor. Sesler senin ağzından konuştuğunda, sana inanmak istiyorum ama ya yanılıyorsam? Bazen seni bırakmam gerektiğini düşünüyorum. Seni özgür bırakmak için değil… Seni korumak için. Ama sonra sabah oluyor. Sen mutfakta bir şeyler yapıyorsun. Ve dünya, bütün çatlaklarına rağmen, kısa bir anlığına sessizleşiyor. Eğer bir gün gidersen, bunu anlarım. Çünkü ben kendimle yaşamakta zorlanırken, senden kalmanı istemek bencillik gibi geliyor. Ama eğer kalırsan… Bil ki ben her gün, seni incitmemek için içimdeki karanlıkla pazarlık yapıyorum. Sevgi bazen yüksek sesle olmaz. Bazen sadece susup kalmaktır.                                                                                                 Ufuk

Gölge bu nesneden hoşlanmamıştı. “Bu seni zayıflatıyor,” diyordu. “Bağlanmak tehlikelidir.” Ama başka bir ses vardı artık. Ufuk ona Sessiz adını vermişti. Sessiz bağırmazdı. Yargılamazdı. Sadece bazen, Hayat’ın gülüşüyle aynı anda ortaya çıkardı. “Belki de korkmak, yaşadığını gösterir.” Hayat zamanla öğrendi: Ufuk’un bazı günleri sisliydi. O günlerde Ufuk daha az konuşur, gözleri sanki bir tünelin ucuna kilitlenirdi. Hayat bu günlerde fazla soru sormazdı. Çay koyar, pencereyi açar, Ufuk’un yanında otururdu. Bir gün Ufuk aniden sordu: “Benden korkuyor musun?” Hayat duraksadı. “Evet,” dedi dürüstçe. “Ama bu kaçmam gerektiği anlamına gelmiyor.” Ufuk’un yüzünde hem bir rahatlama hem de bir acı belirdi. Çünkü korkuya rağmen kalınması, terk edilmekten daha karmaşık bir duyguydu. Sesler bazen Hayat’ı taklit ediyordu. “Ufuk, sen benim yükümsün,” diyorlardı Hayat’ın sesiyle. “Onsuz daha iyisin.” Ufuk o anlarda aynaya bakıyordu. Kendi yüzüne değil, arkasındaki boşluğa. Çünkü şizofrenide en zor şey gerçek ile yankı arasındaki farktır. Ve yankılar bazen çok ikna edicidir. Sesler o gün erken başladı. Ufuk daha gözlerini açmadan Gölge konuşuyordu. “Bugün dikkatli olmalısın.” “Bugün gerçeği öğreneceksin.” “Bugün Hayat’ın maskesi düşecek.” Kalbi hızlı atıyordu. Göğsünde bir sıkışma. Zaman kayganlaşmıştı. Duvarlar biraz fazla yakındı. Aynadaki yüz, evet o yüz tanıdıktı ama ona ait değilmiş gibi duruyordu. Hayat mutfaktan seslendi. “Ufuk, çay koyuyorum.” Sesler güldü. “Bak, seni çağırıyor. Ama bu bir tuzak.” Ufuk’un elleri titredi. Camdan kuş masadan yere düştü. Kırılmadı. Ama ses çıkardı. Çok net bir ses. Gerçek bu mu? Yoksa hepsi mi oyun? Hayat yanına geldiğinde Ufuk geri çekildi. Gözleri büyüdü. Nefesi hızlandı. “Yaklaşma,” dedi. “Lütfen dur!" Hayat durdu. Gözleri doldu fakat ağlamadı. “Buradayım,” dedi sadece. “Bugün perşembe. Sen Ufuk’sun. Ben Hayat’ım.” Sesler bağırdı. “İnanma!”  “İnanırsan kaybedersin!” Ufuk kulaklarını kapattı. Dizlerinin üzerine çöktü. Zemin soğuktu. Gerçekti. Soğuk gerçekti. Hayat yavaşça yere oturdu. Dokunmadı. Zorlamadı. “Geçecek,” dedi. “Şu an zor. Ama geçecek.” Zaman uzadı. Sonra büzüldü. Sesler yoruldu. Gölge sustu. Sessiz geldi. Buradayım, dedi Sessiz. Hâlâ buradasın. Ufuk ağlıyordu. Uzun, kesintisiz bir ağlayış. Sanki içindeki camdan kuşlar tek tek  nefes alıyordu. Hayat sonunda elini uzattı. Ufuk tuttu. Ve o an, dünya tekrar biraz yerine oturdu. Bir gece Ufuk dayanamadı. Hayat’a her şeyi anlattı. Seslerin söylediklerini. Şüphelerini. Korkularını. “Hayat,” dedi, “Ya bir gün sana baktığımda seni tanıyamazsam?” Hayat gözlerini kaçırmadı. “O gün geldiğinde,” dedi, “ben seni tanımaya devam ederim.” Ufuk için hastane kokusu hep aynıydı: alkol, metal ve yarım kalmış cümleler. Bir kriz sonrası yeniden yatırıldığında Hayat her gün geldi. Bazı günler Ufuk konuşmadı. Bazı günler Hayat’ı başka biri sandı. Ama Hayat her seferinde kendini yeniden tanıttı. “Ben Hayat. Seni seviyorum. Bugün salı.” Ufuk uyuduğunda Hayat onu izlemeyi bırakmazdı. Çünkü uyku, Ufuk için her zaman masum değildi. Bazen yüzü kasılır, dudakları kımıldar, sanki uykusunda bile birileriyle tartışırdı.  Hayat o anlarda nefesini yavaşlatırdı. Eğer yeterince sakin olursa, Ufuk’un rüyaları da sakinleşirmiş gibi gelirdi.     Bu bir yanılgı olabilir, diye düşünürdü. Ama sevgi zaten biraz yanılgıdır.  Kendine sık sık şu soruyu sorardı Hayat: “Ben güçlü müyüm, yoksa sadece kalıyor muyum?” Kimse ona bunu öğretmemişti. Sevmek anlatılırdı ama kalmak anlatılmazdı. Özellikle de herkesin “gitmen gerekir” dediği bir yerde.  Ufuk’un sesleri olduğunda, Hayat’ın da kendi sesleri vardı. Kimse duymuyordu onları. Ya bir gün beni tamamen kaybederse? Ya bir gün bana baktığında yüzümde bir yabancı görürse? Ya sevgi yetmezse? Ama sonra Ufuk’un defterlerini hatırlardı. Satır aralarına gizlenmiş cümleleri ve mektubu. “Bugün Hayat kahve yaparken mutfağı ışık doldurdu.” “Hayat gülünce Gölge sustu.” Bunlar küçük şeylerdi. Ama Hayat biliyordu: Hayat bazen küçük şeylerden ibaretti. Korktuğunu inkâr etmiyordu. Ama korku, sevgiyi geçersiz kılmıyordu. "Ben onun ilacı değilim, derdi kendine. Ben onun yanında duran insanım." Ve belki de bu yeterdi Sevgi bazen bir hatırlatma işidir. Hastanedeki doktor Ufuk’a bir gün şöyle dedi: “Sesleri tamamen susturamayabiliriz. Ama onlarla ilişkin değişebilir.” Ufuk o gün bunu düşündü. Belki de savaşmak zorunda değildi. Belki de dinleyip geçmesine izin verebilirdi. Tıpkı yağmur gibi. Hayat bir defter getirdi ona. “Yaz,” dedi. “Sesler konuştuğunda sen de yaz.” Ufuk yazdı. Korkularını. Şüphelerini. Camdan kuşları. Gölge’yi. Sessiz’i. Hayat’ı. Yazdıkça sesler biçim değiştirdi. Daha az mutlak, daha az sert oldular. Çünkü yazı, kaosa şekil verir. Taburcu olduktan sonra Ufuk sahafa geri döndü. Ama artık rafların arasında kaybolmuyordu. İnsanlara bakabiliyordu. Bazen biri girdiğinde sesler fısıldıyordu: “Dikkat et.” Ufuk içinden cevap veriyordu: “Evet, ama korkmuyorum.” Hayat’la araları hiç “normal” olmadı. Ama gerçekti. Tartıştılar. Yoruldular. Bazen Hayat ağladı. Bazen Ufuk içe kapandı. Sevgi kusursuz değildi. Ama sürdürülebilirdi. Bir gün Ufuk Hayat’a “Beni kurtarmaya çalışmak zorunda değilsin.” Hayat başını salladı. “Zaten kurtarmıyorum. Yanında yürüyorum.”     O an Ufuk anladı: Sevgi bir tedavi değil, bir eşliktir. Yıllar sonra, Ufuk hâlâ sesler duyuyordu. Ama artık hangisinin içinden geldiğini, hangisinin hastalıktan olduğunu ayırt edebiliyordu. Camdan kuşlar hâlâ vardı. Ama artık hepsi kırılmıyordu. Bazıları pencerede duruyor, ışığı içeri alıyordu. Ve Ufuk biliyordu: Sevgi, zihni iyileştirmez belki… Ama insanı hayatta tutacak kadar gerçek kılar. Hayat bir gün pes etmeyi düşündü. O gece Hayat banyoya kilitledi kendini. Ufuk salondaydı. Sessizdi. Tehlikeli bir sessizlikti bu. Ne ses vardı ne kriz. Ama Hayat biliyordu: Asıl yorgunluk sessizlikten sonra gelirdi. Lavabonun kenarına tutundu. Aynaya baktı. Kendi yüzünü ilk kez bu kadar net gördü. "Ben ne yapıyorum? Gerçekten güçlü müyüm, yoksa sadece tükeniyor muyum?" Telefonunu eline aldı. Annesinin numarası. Bir arkadaşının numarası. “Gel, birkaç gün bizde kal” diyecek bir sürü insan vardı. Ve ilk kez şunu düşündü: "Belki de gitmeliyim."       Bu düşünce onu rahatlattığı kadar utandırdı da. Çünkü gitmek bir ihanet gibi geliyordu. Ama kalmak da bazen kendine ihanet gibiydi. Ağlamıyordu.   Bu, ağlanacak bir an değildi. Bu, terazi anıydı. Ufuk’un kriz anlarını düşündü. Elini tuttuğu anları. Gözlerinin boşluğa kaydığı zamanları. Ve sonra defterleri hatırladı. Hayat’ın adının yazılı olduğu satırları. Ben onun hayatı mıyım, diye düşündü, yoksa sadece bir durağı mı?Kapının arkasından Ufuk’un sesi geldi. Çok kısık. “Hayat… Eğer yorulduysan…Gitmen sorun değil.” İşte o an kırıldı Hayat. Çünkü bu bir terk edilme korkusu değildi. Bu, sevileni özgür bırakma cesaretiydi. Kapıyı açtı. Ufuk yerde oturuyordu. Başını kaldırmadı. Hayat yanına çöktü. İlk kez güçlü olmaya çalışmadı. “Gitmek istedim,” dedi. “Bir anlığına.” Ufuk başını salladı. “Anlarım.” Hayat derin bir nefes aldı. “Sonra anladım,” dedi, “Ben kalmak için burada değilim. Ben seninle yürümeyi seçiyorum. Ama kendimi kaybedersem… bunu söylerim.” Ufuk gözlerini kaldırdı. Kızarmıştı. Gerçekti. “Bunu söylemen bile…” dedi, "beni biraz daha hayatta tutuyor.” O gece hiçbir şey çözülmedi. Ama hiçbir şey de bitmedi. Ve bazen en büyük umut, tam olarak budur. Gölge o gün saklanmadı. Eskiden fısıldardı, şekil değiştirirdi, başka seslerin arkasına gizlenirdi. Ama o sabah Ufuk’un karşısına olduğu gibi çıktı. Net. Sert. Tartışmasız. “Beni artık görmezden gelemezsin.” Ufuk yatağın kenarına oturdu. Ellerini dizlerinin arasına aldı. Nefesi kontrollüydü. Bu bile bir ilerlemeydi. “Biliyorum,” dedi içinden. “Zaten ilk kez konuşmak istiyorum.” Gölge güldü. “Ben senin parçanım. Beni susturamazsın.” “Bunu biliyorum,” dedi Ufuk. “Ama beni yönetmene de izin vermek zorunda değilim.” Sessizlik oldu. Bu, Gölge için tehlikeliydi. Çünkü Gölge en çok sessizlikte zayıflardı.“ Hayat seni terk edecek,” dedi Gölge. “Her insan gibi.” Ufuk başını kaldırdı. İlk kez kaçmadı. “Evet,” dedi. “Belki.” Gölge duraksadı. “Ve eğer giderse,” diye devam etti Ufuk, “Bu benim değersiz olduğum anlamına gelmez. Bu, insan olduğumuz anlamına gelir.” Gölge öfkelendi. “Onsuz ne yapacaksın?” Ufuk düşündü. Gerçekten düşündü. “Onsuz zorlanırım,” dedi. “Ama kendimle kalabilirim.” Bu cümle odayı değiştirdi. Duvarlar geri çekildi. Zaman biraz ağırlaştı. Sessiz ortaya çıktı. "Bu yeter," dedi Sessiz. "Bugünlük bu yeter." Gölge geri çekildi. Gitmedi. Ama sustu. Ufuk gözlerini kapattı. İlk kez seslerle savaşmadığını fark etti. Onlarla konuşmuştu. Yıllar geçmişti. Ufuk kırk yaşındaydı. Sesler hâlâ vardı. Ama artık isimleri vardı, sınırları vardı. Ve hepsinden önemlisi: Merkezde değillerdi. Sahaf dükkânı kapanmıştı. Ufuk şimdi küçük bir kütüphanede çalışıyordu. Haftada bir gün, şizofreni tanısı almış gençlerle yazı atölyesi yapıyordu. Masasının üzerinde hâlâ camdan kuş vardı. Çatlakları artmıştı. Ama kırılmamıştı. Hayat mutfaktan seslendi. “Çay soğuyor.”   Ufuk gülümsedi. Bazı günler Hayat yoruluyordu. Bazı günler Ufuk içine kapanıyordu. Bazı günler sesler yükseliyordu. Ama artık kimse kaybolmuyordu. Ufuk defterine son bir cümle yazdı: İyileşmek sessizlik değildir. İyileşmek, gürültüyle birlikte yaşayabilmektir. Camdan kuş ışığı tuttu. Hayat, Ufuk'a olan tüm sevgisiyle gülümsedi. Ve dünya, mükemmel olmadan da,  yaşanabilir kaldı.

                  DİLEK SARIKAYA

Güneş, ufuk çizgisinden kaybolup Fatma teyze penceresinden sokağa baktığında dikkatini çeken ilk şey o olurdu. "Aydınlattın yine sokağımızı yaşlı emektar," diye seslenirdi. O, buna karşılık vermediği gibi ampulünden dökülen sarı ışıkla etrafı aydınlatmaya devam ederdi. Sohbetler, vedalar, ilk öpücükler hep onun ışığı altında yapılırdı.

Hiç kimse farkında değildi ancak sokak lambası yorgundu. Kimseyi aydınlatacak ne gücü ne de enerjisi kalmıştı. Sessiz bir cızırtının ardından kimseye duyurmadan ışığını söndürdü ansızın. Sokak günlerce karanlığa gömüldü. Artık ışığı altında çocuklar oynamıyor, sevgililer buluşmuyorlardı. Onun yokluğunda insanlar fenerle yollarını aydınlatmak zorunda kaldı. Buna daha fazla dayanamayan mahalle sakinleri belediyeyi arayıp durumu ilettiler. Ertesi gün ekipler gelip arızaya müdahale ettiler. Yeni bir kablo ve ampul takıldı. Yerine takılan LED lamba beyaz, keskin ve gölgesiz bir ışık yaydı sokağa. Ekipler direkten söktükleri eski lamba ve aparatlarını araçlarına yüklerken penceresinden olan biteni izleyen Fatma teyze, "O lamba gider mi hiç," diyerek içten içe hayıflandı.

O günün akşamı hava karardığında yeni lamba da ilk görevine başladı. Sokağı boydan boya aydınlatan beyaz bir ışık saçtı etrafına. Tüm sokak aydınlanmış, gölgesiz bir yer kalmamıştı. Haliyle ilk öpücükler de başka köşelere taşınmıştı. Yolunda gitmeyen bir şeylerin olduğu belliydi. Yeninin ihtişamı eskinin sıcaklığını vermiyordu.

Hurdalığa götürülen eski lamba son kez cızırdadıktan sonra ebedi sessizliğe gömüldü. Kimse duymadı onun sessiz çığlığını. Gösterişten uzak bir şekilde görevini tamamlayarak emekliye ayrılmıştı. Yirmi yıl boyunca kimsenin adını bilmedigi yüzlerce insana hizmet etti. Şimdi onun yerine takılan LED lamba daha yolun başında. Uzunca bir süre görevine devam edecek ancak eski tadı vermeyeceği daha şimdiden belli.

“Merhaba.” dedi Charli çekinerek. Resmen bu güzel kadından çekiniyordu. Sebebini bilmiyordu ama midesinde bir yanma hissediyor, elleri titriyordu. Kadın ona baktı ama cevap vermedi. İşine geri döndüğünde Charli kadınla konuşmaya devam etmek için tereddütte kaldı. Kadına biraz daha yaklaştı. Onu baştan aşağı süzdü. Her detayını, her ayrıntısını hafızasına kazımak ister gibi inceliyordu ama bu yaptığının kendisi bile farkında değildi.

“Nerede yaşıyorsun? Buralarda hiçbir ev göremedim. Buranın sahibi de etrafta yaşayan kimse olmadığını söylemişti.”

Kadın tekrar doğruldu ve ona döndü. Yüzünde hiçbir ifade yoktu. Yine aynı ifadesiz, sabit ses tonuyla cevapladı:

“Gölde yaşıyorum.”

Sonra arkasını döndü ve ağır adımlarla oradan uzaklaştı. Elbisesi rüzgârda savruluyor, arkasında tarifi imkânsız etkileyici bir koku bırakıyordu.

Charli, kadın gözden kaybolana kadar orada bekledi. Sonra arkasını dönüp evine girdi.

Gece olmuş, hava kararmıştı. Dışarıyı yalnızca gökyüzündeki dolunay aydınlatıyordu. Charli yatağına yatmış, bir o yana bir bu yana dönüyor ama bir türlü uyuyamıyordu. Hâlâ bahçesine giren o melek gibi olan yabancıyı düşünüyordu. Onu bir türlü aklından çıkarmıyordu.

Uzun bir süre düşündükten sonra kararını verdi ve yatağından çıkıp ayakkabılarını giyindi. Üzerindeki pijamalarını değiştirmeden arabasına bindi ve bahçesinden çıktı. Kadının bahsettiği gölün nerede olduğunu bilmiyordu. Kendisine bir yön belirledi ve o yöne doğru sürmeye başladı. Yolda yavaş ilerliyor, sağına soluna dikkatle bakarak arabasının farlarından ve dolunayın ışığından yararlanarak gölü arıyordu. Buralardaysa ay ışığından parlayan gölü bulabilirdi.

Uzun bir yol gittikten sonra sol tarafta ağaçların arasında bir parıltı gördü. Aniden frene bastı. Etrafına bir göz attı. Ortalığın güvenli olduğunu anlayınca aracından indi ve aracını çalışır vaziyette bırakarak ilerideki parıltıya doğru ilerledi.

Ağaçların arasına daldı. Yavaş ve dikkatli adımlarla ilerledi. Ağaçlık alanın bittiği yere geldiğinde durdu. Karşısında uzun bir göl vardı. Etrafı kayalarla ve ağaçlarla kaplı, uçsuz bucaksız parlak bir göldü. Kendi kendine gülümsedi. Manzara hayranlık vericiydi.

Charli etrafına dikkatle bakarak bir ev aradı ve gördü. Orada, gölün kenarında, penceresinden cılız ışık yayılan bir kulübe vardı ama epey uzaktaydı. Oraya kadar yürüyemezdi, ancak aracıyla gidebilirdi.

Tam arkasını döndüğü sırada durdu, tekrar kulübeye döndü. Gecenin bu geç saatinde bir kadının evine izinsiz bir şekilde nasıl gidecekti? Kendisini sapık gibi hissederdi. Ayrıca kadının yalnız ya da bekâr olup olmadığını bile bilmiyordu. Oraya ne diye gidecekti ki? En iyisi gün içinde bir bahaneyle gidip gerçeği öğrenmekti.

Şimdi hayal kırıklığına uğramış ve sabırsız bir şekilde evine geri dönmekten başka bir çaresi yoktu. Yatağına uzandığı gibi uyuyakaldı.

Gözlerini açtığında odasının içi aydınlıktı. Saatin kaç olduğunu bilmiyordu ama gerek de yoktu. Burada saatin bir önemi yoktu. Önemli olan güneşin doğuşu ve batışıydı.

Charli hemen yatağından kalkıp yüzünü yıkadı ve üzerini değiştirdi. Sabırsızlıktan ve heyecandan elleri titriyor, sakin hareket edemiyordu. Hazırlanıp evden çıktı ve aracına binip tekrar dün geceki yöne doğru ilerledi.

Kafasında oraya gitmek için bir sürü bahane uydurmuştu. Eğer kapıyı başkası açarsa kadının yalnız yaşamadığını, bir erkek açarsa da bekâr olmadığını anlayacaktı. Ya da en azından yalnız bir kadın olmadığını. Bu yüzden kendisini her şeye hazırlamalı, fazla beklentiye girmemeliydi.

Heyecandan içi içine sığmıyordu. Avuçları o kadar terlemişti ki direksiyonu tutmakta zorlanıyordu.

Oraya gecenin karanlığında gittiğinden dolayı yolları pek tanıyamamıştı. Yolu ve kulübenin yönünü nasıl bulacaktı bilmiyordu. Bu kez işi epey zor olacaktı.

Sonunda ona tanıdık gelen bir yer fark etti. Buradaki ağaçlık bölgeyi tanımıştı çünkü dün gece geldiğinde toprak yolun hemen kenarında duran siyah kayalar hâlâ buradaydı ve zeminde birkaç metre ileride biten lastik izleri vardı. Burada kendisinden başka kimse olmadığından dolayı lastik izleri kesinlikle onun aracına aitti. Gerçi satıcı burada kimse olmadığını söyledikten sonra o kadını görmüştü. Belki de buralarda yaşayan başkaları da vardı ama Charli bunu henüz bilmiyordu.

Hemen aracının kontağını kapatıp aşağı indi ve ağaçlık alana daldı. Bir süre ilerledi. Ağaçlık alan bitince durdu ve şaşkınlıkla karşısına baktı. Dün gece bir gölet olan arazi şu an bomboş ve yalnızca çamurdan bir bataklığa dönmüştü.

Ama bu nasıl olabilirdi? Acaba dün gece hayal mi görmüştü? Koca göl bir gecede bataklığa dönüşemeyeceğine göre kesin hayal görmüştü.

Etrafına dikkatle bakınınca kadının yaşadığını söylediği ve dün gece gördüğü kulübeyi de ortalıkta göremedi. Kulübe de bir gecede ortadan kaybolmuş olamazdı.

Charli şaşkınlıkla donup kalmış, olduğu yere çakılmıştı. Bir yandan da korkmaya başlamıştı. Belki de o kadın da yoktu ve onu da bir hayal olarak görmüştü. Hayır, bu kadarı fazlaydı. Bunun bir açıklaması olmalıydı. Kesinlikle yanlış yere gelmişti.

Koşarak tekrar aracına bindi ve yolda ilerlemeye devam etti ama yolun geri kalanı yalnızca çimlerden oluşan boş bir araziydi. İleride de herhangi bir ormanlık alan görünmüyordu. Gölü ve kulübeyi orada gördüğüne emindi. Çaresizce tekrar evine döndü.

Gün boyu kafası karışık bir hâlde işlerini halletmiş, gece boyunca meraktan dolayı uyuyamamış, yattığı yerde tavanı seyretmişti. Bu olanlara bir türlü anlam veremiyordu. Tam olarak ne yaşadığını bilmiyordu. En iyisi beklemekti.

Tam uykuya dalacağı sırada bir tıkırtı duydu. Gözlerini kocaman açtı, nefesini tutarak sesi tekrar duymayı bekledi. Bir kez daha duyduğunda hızla yattığı yerden doğruldu. Karanlıktan dolayı hiçbir şey göremiyordu. Işığı da açmak istemiyordu çünkü ses dışarıdan geliyordu ve o kişi her kim ise ışığı görüp kaçmasını istemiyordu.

Sessizce yatağından kalktı. El yordamıyla kapıya doğru ilerledi. Yatak odasından çıkınca bir şeye çarptı. Canı çok yanmıştı. Bu şekilde yapamayacağını anladı ve ışığı açmak zorunda kaldı.

Sonra dışarıdaki kişinin kaçmaması için hızlı adımlarla kapıya doğru ilerledi. Kapıyı açtı ve etrafa bakındı. Karşısındaki kişiyi görünce şaşkınlıktan dilini yutacaktı. Bu o kadındı. Dün gece evini bulduğu ama gündüz vakti aynı yere gittiğinde orada bulamadığı kadın.

Göldeki kadın. Koluna taktığı sepetini bahçeden kopardığı çiçeklerle dolduruyordu. Üzerinde aynı giysiler vardı ama bu kez görüntüsü biraz farklıydı. Sanki saatlerce ağır bir işte çalışmış gibi bitkin görünüyordu. Üstü başı ise kir içindeydi. Elbisesi yırtık ve kirliydi.

Charli onu ürkütmemek için sakin bir şekilde yanına yaklaştı.

“Merhaba.” dedi.

Kadın ona bakmadı, karşılık da vermedi. Charli ona birkaç adım daha yaklaştı ve konuşmaya devam etti.

“Şey, ben bugün size uğramak istemiştim, ziyaret için ama evinizi bulamadım.”

“Bulamadınız mı?”

Kadın konuşurken onun yüzüne bakmıyor, çiçek toplamaya devam ediyordu.

“Evet, bahsettiğiniz göl sadece bir bataklıktı.”

Charli gece vakti gittiğinde evi gördüğünü söylememişti. Aksi hâlde kadın onun bir sapık olduğunu düşünebilirdi.

“Bataklık mı? Hayır, orası bir göl.”

“Peki bu civarda başka bir göl var mı? Belki de ben karıştırmışımdır.”

“Hayır, yok. Burada tek bir göl var. Bataklık falan yok.”

Charli kaşlarını çattı. Bu neydi şimdi?

“Şey, benim gördüğüm...”

Kadın sonunda ona döndü. Çiçek toplamayı bitirmişti anlaşılan. Ona kısa bir bakış attıktan sonra bahçe kapısına doğru ilerledi. Aynı anda sordu:

“Evime mi gelmek istiyorsunuz?”

Charli heyecandan ne diyeceğini bilemedi. Midesi yanmaya, elleri titremeye başladı ama heyecanlanmak için henüz çok erkendi. Bu yüzden kendisini sakinleştirmeye çalışarak karşılık verdi.

“Şey, evet. Tabii sakıncası yoksa.”

“O zaman beni takip et.”

Kadın bahçe kapısından çıktı ve yürümeye başladı. Charli de hiç düşünmeden kadının peşine takıldı. Evinin kapısı açıktı, üzerinde pijama vardı ve ayakları çıplaktı ama bunların hiçbirine aldırmadı. Sadece o kadının peşinden gitmek istiyordu.

Kadınla beraber toprak yolda ilerlerlerken ikisi de hiç konuşmuyordu. Charli’de onu rahatsız etmemek için hiç konuşmadı.

Ormanlık alana girdiklerinde Charli heyecanlanmaya başladı. Acaba göl ve kulübe hâlâ orada mıydı?

Ormanlık alanı bitirdiklerinde Charli gözlerini kocaman açtı. Göl orada duruyordu. Tepedeki ay ışığında pırıl pırıl parlıyordu. Başını çevirdiğinde kulübeyi de gördü. O da yerinde duruyordu.

Charli kekeleyerek sordu:

“Ama... Ama nasıl olur? Bugün buraya geldiğimde ne göl vardı ne kulübe. Burası bataklıktı.”

“Burası bir göl.”

“Evet, görüyorum ama bugün gündüz geldiğimde buranın bir bataklık olduğuna yemin edebilirim.”

Kadın ona döndü. Yüzü karanlıkta görünmüyordu ama gözleri parlıyordu.

“Burası benim gölüm. Ben bu gölün kadınıyım.”

Kadın arkasını dönüp göle doğru birkaç adım attı. Charli hemen atıldı.

“Bekle, hava çok karanlık. Bu yaptığın tehlikeli.”

“Ne istiyorsun?”

Charli tereddütle cevapladı.

“Belki... Belki evine gideriz diye düşünmüştüm. Sakın yanlış anlama, ben sadece...”

Kadın ona bakmadan olduğu yerde karşılık verdi.

“Benim evim burası, bu göl.”

“İyi ama şimdi göle girip ne yapacaksın ki?”

“Bana âşık olduğunu biliyordum. Enerjini alıyorum. Eğer beni istiyorsan peşimden gel.”

“Nasıl?”

“Gelirsen görürsün. Ben seni korurum.”

Kadın göle doğru ilerlemeye devam etti. Suyun içine girdiğinde kolundaki sepeti suya bıraktı. Sepet ağır ağır uzaklaşırken kadın da gölün içinde yürümeye devam etti. Önce ayakları, sonra bacakları kayboldu.

Charli’de onun peşinden gittiğinde kadının artık yalnızca belinden yukarısı görünüyordu. Charli dikkatli adımlarla onun peşinden gidiyordu ama dengesini sağlamakta zorlanıyordu. Suyun buz gibi olduğunu düşünmüştü ama aksine su ılıktı. Harika hissetmesini sağlamıştı. Suyun yapısından mı, kadına olan aşkından mı bilinmez, şu an kendinden geçtiğini hissediyordu.

Hayatı boyunca şu anda olduğu gibi mutlu olduğunu hiç hatırlamıyordu. İçi kıpır kıpırdı. Tarif edilemez bir huzur içindeydi.

Kadının artık sadece başı görünüyordu. Saçları suyun üzerinde yüzüyordu. Başı da gözden kaybolduğunda Charli henüz beline kadar suyun içindeydi. Kadının nereye gittiğini anlamaya, onu bulmaya çalışıyordu.

O sırada bir çift el onun bacaklarını kavradı ve suyun içine çekti. Charli dengesini kaybedip suyun içine gömüldü.

Gözlerini açtığında suyun içinde korkunç, vahşi bir yaratık olduğunu gördü. Yaratık o kadar belirgindi ki karanlığa rağmen onu net bir şekilde görebiliyordu.

Âşık olduğu kadının peşinden gitmesinin sonu ölüm olacaktı çünkü ona kulübeyi satan kişinin söylemediği bir şey vardı. Bu bölge, gölde ölen bir kadının ruhunun sahip olduğu bir bölgeydi ve kendi bölgesine giren kadınları erkek, erkekleri ise kadın kılığına girerek kandırıyor, peşinden sürüklüyor ve yine kendi öldüğü gölde ölüme mahkûm ediyordu.

Charli’de onun son kurbanıydı.

Kim bilir, kendisinden sonra daha kaç kurbanı olacaktı?

düşündürdü.
Gökyüzündeki kalp ise değişmeye devam ediyordu. Artık net bir şekil değildi. Bazen bir kuşa, bazen bir
yüze, bazen de sadece bir boşluğa benziyordu. Ama çocuk her baktığında aynı şeyi hissediyordu: Bir şey
anlatılıyordu ama kelime kullanılmıyordu.
Gün ilerledikçe ışık değişti, gölgeler uzadı. Orman daha derin bir sessizliğe büründü. Çocuk bir noktada
durdu; çünkü artık varmak ile yürümek arasındaki farkın silindiğini hissetti. Belki de ikisi aynı şeydi.
Akşam yaklaşırken gökyüzü ağırlaştı. Bulutlar inceldi, dağıldı, yeniden birleşti. Kalp biçimi artık belirgin
değildi ama tamamen de yok olmamıştı. Sanki gökyüzü bir düşünceyi bitirmemeye karar vermişti.
Çocuk kasabaya döndüğünde kimse ona bir şey sormadı. Belki fark etmediler, belki de sormanın gereksiz
olduğunu düşündüler. Ama çocuk artık aynı değildi. Çünkü bazı yolculuklar insanı dışarıdan değil,
içeriden değiştirirdi.
Gece kasabaya sessizlik çöktü. Evlerin ışıkları birer birer söndü. Doğa ise konuşmaya devam etti. Rüzgâr
ağaçların arasından geçerken tek bir kelimeyi tekrar ediyordu: devam.
Çocuk penceresinden gökyüzüne baktı. Kalp yoktu. Ama yokluk da bir varlık biçimiydi artık. Çünkü bazı
şeyler gözle değil, hatırlamayla görülüyordu.
O gece rüyasında su ile gökyüzü yer değiştirdi. Ağaçlar suyun içinde büyüyor, bulutlar toprağın içinden
yükseliyordu. Ve çocuk, zıtlıkların aslında olmadığını anladı.
Kasaba ile doğa, düzen ile özgürlük, hareket ile durgunluk... Hepsi aynı şeyin farklı hâlleriydi.
Sabah olduğunda gökyüzü yine sıradandı. Ama artık hiçbir şey tamamen aynı değildi.

Anadolu'nun küçük bir köyünde, herkesin tanıdığı bir genç yaşardı adı Şaban. Köyün dar sokakları taşlarla döşeliydi. Bahar geldiğinde duvar diplerinde gelincikler açar, sabahları horoz sesleri birbirine karışır, akşamları tandır dumanı gökyüzüne yükselirdi. Şaban da işte bu köyün en ilginç insanlarından biriydi. Kötü bir huyu yoktu. Kimseyle kavga etmez, kimsenin kalbini kırmazdı. Ama öyle tuhaf alışkanlıkları vardı ki köylüler her sabah gözlerini açtıklarında onun yine neyin peşinde olduğunu merak ederlerdi. Bazı insanlar sabah kahvaltısından sonra bahçelerinde oturup çay içerken,  bazıları tarlaya gider, bazıları ise kahvehanenin yolunu tutardı. Şaban ise damlara çıkardı. Bir damdan ötekine, oradan bir başkasına geçer kiremitlerin üzerinde yürürken sanki yerde değil de gökyüzünde geziyormuş gibi görünürdü.  Bir sabah güneş daha yeni yükselirken köylüler uyandı. Altın renkli ışıklar evlerin duvarlarına vuruyor, serçeler çatılarda cıvıldıyordu.  Şaban ise çoktan üçüncü dama ulaşmış kollarını iki yana açmış, büyük bir ciddiyetle ilerliyordu.  O sırada aşağıdan geçen posta dağıtıcısı başını kaldırıp Şaban! Yine ne işin var damlarda? Diye gülümseyerek sordu.  Şaban durup ufka bakan bir kâşif edasıyla kısayoldan gidiyorum diye cevap verdi.   Nereye?Şaban omuz silkerek henüz karar vermedim dedi.  Postacı kahkahalarla atıp yoluna devam ederken bu konuşmayı duyan köy halkı artık böyle cevaplara alışmıştı. Öğleye doğru güneş yükselmiş, kiremitler ısınmıştı. Meydandaki çınar ağacının altında birkaç yaşlı sohbet ederken, çocuklar tozlu sokaklarda koşuşturuyordu.   Şaban ise yine bir damın üzerinde önüne eski püskü cebinden çıkardığı bir avuç bozuk para dökmüş oturuyordu. Paralar güneş ışığında parlıyor, kiremitlerin üzerinde küçük gümüş balıklar gibi ışıldıyordu. Şaban büyük bir dikkatle. Bir lira... İki lira... Üç lira... Sayıyordu Sonra kaşlarını çatıp durdu. Ve tekrar baştan.  Bir lira... İki lira... Üç lira... Saymaya başladı.  Aşağıdan geçen Muzaffer amca merakla oğlum Şaban kaçıncı sayışın bu? Diye seslendi. Şaban hiç başını kaldırmadan. Altıncı dedi.     Sonuç değişiyor mu?    Şimdilik hayır ama belli olmaz.    Muzaffer amca gülmekten ayakta duramayıp bastonuna yaslanıyordu. o sırada karşı damda oturan yaşlı Melahat teyze örgüsünü bırakıp Şaban, neyin peşindesin sen evladım? Diye bağırdı. Şaban ağır ağır ayağa kalktı. Rüzgâr gömleğinin eteklerini hafifçe savuruyordu. Sanki köy meydanında büyük bir konuşma yapacakmış gibi derin bir nefes aldı. Sonra yüksek sesle

Damdan dama atlarım,  Bozuk para sayarım, Beni everin komşular, Kızınızı severim! Diye mani söylemeye başladı. 

Köyde bir anlık sessizlik olmuştu. Sonra meydandaki herkes aynı anda kahkahayı patlattı. Kadınlar gülerken başörtülerini düzeltiyor, yaşlılar dizlerine vuruyor, çocuklar ne olduğunu anlamasalar bile büyüklerin gülüşüne eşlik ediyordu. En çok da dört kız babası olan Nihat amca gülüyordu. Gözlerinden yaşlar gelmişti.  Ulan Şaban! Bu nasıl evlenme teklifi? Şaban gayet ciddi bir şekilde. Modern yöntem amca. Bunun neresi modern? Mektup yazmıyorum ya. Bu cevap üzerine kahkahalar daha da yükselmişti.  Nihat amca nefes almakta zorlanacak kadar gülüyordu. Şaban ise aldığı ilgiden memnun görünüyor göğsünü kabartıyordu. Sonra bir sonraki dama geçti. Ardından bir sonrakine. Sonra bir sonrakine... Sanki bütün köyün çatıları onun için yapılmıştı. Fakat üçüncü atlayışında ayağı gevşek bir kiremite denk gelince kiremit yerinden oynadı.  Bir çıtırtıyla Şaban'ın dengesi bozulurken kolları havada savruldu. Aşağıdaki herkes bir anda ayağa fırlayarak düşüyor!  Aman dikkat! Tutun bir yere! Diye bağrışmaya başladı. Şaban hızla aşağı kayarken son anda bacaya sarıldı. Yarısı havada, yarısı damın kenarında asılı dururken Rüzgâr gömleğini şişiriyor, ayakları boşlukta sallanıyordu. Ama yüzündeki ifade hâlâ sakin hatta biraz gururluydu. Aşağıdan biri Şaban! İyi misin? Diye bağırdı.  İyiyim! Diye cevapladı.  Nasıl iyi oluyorsun? Tövbe tövbe diye seslinirken adam. Şaban araştırma yapıyorum! Dedi. Neyin araştırmasını?  Şaban boğazını temizledi ve  havada sallanırken bile ciddi bir ses tonuyla evlilik yolunda engeller olur! Diye cevap verdi.   Önce aşağı in!  Önce bir söz alın! Bu söz üzerine meydandaki kahkahalar yeniden yükselmiş  yaşlılar gülmekten iki büklüm olmuştu. Çocuklar ise "Önce söz alın!" diye birbirlerine bağırarak koşuşturuyordu.  Nihayet birkaç komşu merdiven getirip Şaban'ı aşağı indirdi. Şaban yere basar basmaz üstündeki tozu silkeleyerek  sanki hiçbir şey olmamış gibi cebindeki bozuk paraları kontrol ederek heh tamam dedi. Ne tamam?   Hepsi duruyor. Köylüler gülmeye devam ediyordu. Ve günün sonunda Şaban ne evlendi ne de damlardan inmeyi bıraktı. Ama o gün söylediği mani köyün hafızasına kazındı. Aradan yıllar geçti çocuklar büyüdü. Eski evlerin bazıları yıkılıp yeni damlar yapıldı. Fakat biri köyde alışılmadık bir işe kalkıştığında, yaşlılar o zanı bilenler hâlâ gülümseyerek aman dikkat edin... Şaban gibi damdan dama atlayıp bozuk para saymaya başlamasın! Diye söylerlerdi. Ve Şaban, köy tarihine yalnızca bir delikanlı olarak değil, damların üstünden türkü söyler gibi kız isteyen o neşeli talip olarak geçti. Köy onu her hatırladığında yüzlerde istemsiz bir tebessüm belirirdi. Çünkü bazı insanlar büyük işler yaptıkları için değil, etraflarına neşe bıraktıkları için unutulmaz olurlar. Şaban da onlardan biriydi.

             DİLEK SARIKAYA

Menajer :İlayda Can & Dilara sarıkaya

Kasabanın iki yüzü vardı. Biri, geniş taşlarla döşenmiş ve ortasında eski bir saat kulesi yükselen meydandı. Diğeri ise kasabanın hemen dışında başlayan ormandı; ağaçların gökyüzüne doğru sessizce yükseldiği, rüzgârın yapraklarla konuştuğu, suyun taşların arasından berrak bir şarkı gibi aktığı bambaşka bir dünya.

Meydan sabahları sert seslerle uyanırdı. Taşlara vuran ayak sesleri, aceleyle konuşan insanlar, uzaklardan gelen motor gürültüleri… Herkes bir yerlere yetişme telaşındaydı; çoğu, etrafına bakmayı unuturdu. Saat kulesi ise hiç durmadan zamanı hatırlatırdı: “Geç kalıyorsun… Geç kalıyorsun…”

Oysa kasabanın diğer ucunda, ormanda zaman başka bir ritimde akardı. Orada saat yoktu; kuşların ezgisi, suyun sesi ve rüzgârın fısıltısı vardı. Ağaçlar birbirine yaslanır gibi büyür, çiçekler güneşe yönelir, akarsular taşların üzerinden durmaksızın ilerlerdi. Şelaleler, uzaklardan duyulan bir ninni gibi ormanı doldururdu.

Bu kasabada üç çocuk vardı: Defne, Pınar ve Toprak.

Defne sessizdi; fakat ayrıntıları herkesten önce fark ederdi.
Pınar meraklıydı; her şeyin nedenini öğrenmek ister, sorularla dünyayı anlamaya çalışırdı.
Toprak ise sakindi; hem koşmayı severdi hem de bir ağacın altında uzun uzun düşünmeyi.

Üçü, okul çıkışlarında aynı yöne bakardı: ormana.

Bir gün yine birlikte ormanın kenarına geldiler. Meydanın gürültüsü arkalarında kalmıştı. Ormana adım attıklarında hava değişti; sanki dünya bir anda yumuşadı, sessizleşti.

Pınar derin bir nefes aldı.
“Burada hava bile farklı kokuyor,” dedi.

Toprak başını hafifçe salladı.
“Taşlar bile daha sakin burada.”

Defne yere eğildi. Küçük bir çiçeğin rüzgârla eğilişini izliyordu.
“Hiçbir şey acele etmiyor,” dedi.

Ormanın içine ilerledikçe sesler değişti. Yaprakların hışırtısı, böceklerin ince uğultusu ve kuşların ritmi onları karşıladı. Bir akarsuya ulaştıklarında Pınar hemen eğildi. Su o kadar berraktı ki taşların desenleri bile görünüyordu.

“Bu su sanki yaşıyor,” dedi Pınar.

Toprak elini suya değdirdi.
“Soğuk… ama huzurlu. İnsan burada yorulmaz.”

Defne uzun süre suyu izledi. Sanki su, kelimesiz bir şey anlatıyordu.

O gün ilerlediklerinde yaralı bir serçe buldular. Bir dalın altında titriyordu.

Pınar hemen eğildi.
“Kanadı yaralı…”

Toprak çevresine baktı.
“Belki de rüzgâr çok sertti.”

Defne serçeyi dikkatle avuçlarına aldı.
“Onu burada bırakmayalım.”

Birlikte küçük bir sığınak yaptılar. Pınar su getirdi, Toprak taşlarla korunak oluşturdu, Defne ise sessizce serçenin yanında kaldı.

O andan sonra orman, o küçük canlıya ve onlara kucak açmıştı.

Günler geçtikçe çocuklar ormana daha sık gitmeye başladı. Her gidişlerinde yeni bir şey öğreniyorlardı: ağaçların sabrını, suyun yol bulma gücünü, toprağın sessiz dayanışmasını…

Pınar sürekli soruyordu:
“Bir ağaç nasıl bu kadar uzun yaşayabiliyor?”

Toprak yanıtlıyordu:
“Çünkü acele etmiyor.”

Defne ise çoğu zaman sadece dinliyordu. Çünkü orman, kelimelerle değil, hissedilerek anlaşılıyordu.

Meydan ise değişmiyordu. İnsanlar hızla yürümeye devam ediyor, gökyüzüne bakmayı unutuyordu. Kuş sesleri, gürültünün içinde kayboluyordu.

Bir gün yaşlı bir adam şöyle dedi:
“Eskiden bu kasaba da orman gibiydi.”

Ama kimse tam olarak dinlemedi.

Yaz yaklaşırken kasabada bir şeyler değişmeye başladı. Yağmurlar azaldı, su kaynakları çekildi, toprak sertleşti. Meydandaki çiçekler soldu. İnsanlar endişelendi; fakat ne yapacaklarını bilmiyorlardı.

Defne, Pınar ve Toprak o gün ormana gittiler. Orman ise hâlâ canlıydı. Ağaçlar gölge veriyor, sular akıyor, kuşlar uçuyordu.

Pınar şaşkınlıkla konuştu:
“Kasaba susuzken burası nasıl böyle canlı kalabiliyor?”

Toprak düşündü:
“Demek ki bir şeyler eksilmiş.”

Defne gözlerini kapattı. Orman ona sessiz bir cevap veriyordu.

O gün bir karar verdiler: Kasabaya dönüp gerçeği anlatacaklardı.

Meydana geldiklerinde herkes telaş içindeydi. Defne bir taşın üzerine çıktı.

“Ormanda su var,” dedi. “Temiz, berrak ve canlı.”

İlk anda kimse inanmadı. Bazıları güldü, bazıları şüpheyle baktı.

Pınar öne çıktı:
“Biz gördük. Orman yaşıyor.”

Toprak sakin bir sesle ekledi:
“Belki de kasaba, unuttuğu bir şeyi hatırlamalı.”

Zamanla su azaldıkça insanlar başka çare bulamadı. Sonunda çocukların peşinden gitmeye karar verdiler.

Ormanın sınırına vardıklarında hava değişti. Serinlik yüzlerine dokundu. Kuş sesleri yakından duyuluyordu.

Bir kadın fısıldadı:
“Bu… gerçek olabilir mi?”

Bir adam suya eğildi.
“Böyle bir su gerçekten var mı?”

Çocuklar gülümsedi. Onlar için orman hep gerçekti.

Orman kimseyi reddetmedi; gelen herkesi kabul etti.

Zamanla kasaba değişmeye başladı. Meydandaki taşların arasına çiçekler ekildi. İnsanlar daha yavaş yürümeyi öğrendi. Gökyüzüne bakmayı, kuşları dinlemeyi hatırladı.

Defne, Pınar ve Toprak artık yalnızca ormanı keşfeden çocuklar değil, kasaba ile doğa arasında bir köprüye dönüşmüştü.

Bir gün meydanda birlikte otururken Pınar sessizce söyledi:
“Artık burası daha farklı.”

Toprak gökyüzüne baktı.
“Ormanla meydan aslında ayrı değilmiş.”

Defne yavaşça ekledi:
“Sadece birbirini unutan iki parça gibiymiş.”

Ve kasaba artık iki ayrı dünya değil, tek bir yaşamın parçasıydı. Meydanın düzeni ile ormanın özgürlüğü aynı nefeste buluşmuştu.

Çünkü sonunda herkes şunu anlamıştı:
Doğa bir yer değil, bir yaşam biçimiydi. Ve insan, o yaşamın tam içindeydi.

Anadolu’nun kalbinde, rüzgârın buğday başaklarıyla konuştuğu, geceleri göğün yıldızlarla dantel gibi işlendiği eski bir köy vardı. Bu köy, haritalarda küçük bir nokta gibi görünürdü ama gönül haritasında koca bir âlemdi. İnsanları sade, toprağı bereketli, hikâyeleri ise yüzyılların süzgecinden geçmiş kadar derindi.  Köyün en yaşlısı, herkesin “Derviş Dede” dediği bir adamdı. Sakalları ak, gözleri ise hâlâ çocuk gibi berraktı. O, akşamları köy meydanındaki eski dut ağacının altında oturur, gençlere ve meraklı çocuklara hikâyeler anlatırdı. Herkes de merak ve heyecanla dinlerdi çünkü onun anlattıkları sadece hikâye değildi; içinde yol vardı, iz vardı, sır vardı.

Bir gün, köyün en meraklı genci olan Aziz, Derviş Dede’nin yanına geldi. Gözlerinde hem bir arayış hem de hafif bir huzursuzluk vardı.Son zamanlarda Aziz'in içi daralıyordu. Tarlada çalışırken bile düşüncelere dalıyor, geceleri uyumadan önce gökyüzüne bakıp kendine sorular soruyordu. Herkes bir şey söylüyor ama hiçbiri içindeki boşluğu doldurmuyordu.

“Dede,” dedi, “İnsan kendini nasıl bulur? Herkes bir şey söylüyor ama ben hangisinin doğru olduğunu bilmiyorum.”

Derviş Dede hafifçe gülümseyerek “Evlat,” dedi, “Bu yol tek başına yürünmez. Gel, sana bir hikâye anlatayım. Ama dikkatle dinle… Çünkü bu hikâye, aslında senin hikâyen.”

Ve anlatmaya başladı.

Vakti zamanında, yine bu topraklarda yaşayan bir genç vardı. Adı Yunus’tu. Gönlü dar, aklı karışıktı. Bir gün, içindeki sıkıntıya dayanamadı ve yola düştü. “Hakikat nedir?” diye sora sora yürüdü.

İlk karşısına çıkan, dağların eteklerinde yaşayan bir erendi. Üzerinde eski bir aba, elinde bir değnek vardı. Ama yüzünde öyle bir huzur vardı ki, bakanın içi ferahlardı.                                                  “Ne ararsın evlat?” diye sordu eren. Yunus, “Gerçeği,” dedi. “Kendimi, Rabbimi, yolu…” Eren, yere bir taş koydu. “Bu taş ne?” dedi. “Taş,” dedi Yunus.  Eren başını salladı. “Gördüğün sadece şekli. İçine bakmayı öğrenmeden hakikati bulamazsın.”  Sonra onu yoluna uğurladı.  Yunus yürümeye devam etti. Günler geçti, geceler geçti. 

Karşısına yeni insanlar çıktı, yeni sözler duydu. Ama içindeki düğüm çözülmüyordu.

Bir akşam vakti yağmur bastırdı. Issız bir kayanın altına sığındı. Üzerindeki elbiseler ıslanmış, ayakları yara olmuştu.

Başını dizlerinin arasına alarak.

“Belki de yanlış yoldayım,” diye düşündü. “Belki de aradığım şey hiç yok.”

İlk kez geri dönmeyi düşündü.

Tam o sırada yağmurun sesi arasında küçük bir kuşun ötüşünü duydu. Karanlığın içinde bile şarkı söyleyen o küçücük canlı, ona tuhaf bir şekilde umut verdi.

O gece anladı ki bazen yol, cevapları vermeden önce sabrı öğretirdi.

Bir gece rüyasında nur yüzlü insanlar gördü. Onların yüzlerinde hem hüzün hem de sonsuz bir merhamet vardı. Birinin bakışı sanki “Sevmeden bilemezsin” diyordu.

Uyandığında kalbi yumuşamıştı.

Artık yolda karşılaştığı her insana farklı bakıyordu. Eskiden görmediği şeyleri görmeye başlamıştı. Bir yaşlının duasında sabrı, bir çocuğun gülüşünde saflığı, bir annenin gözlerinde ise sınırsız sevgiyi fark etti.

Bir gün, bir köyde bir ozanla karşılaştı. Ozan, sazını dizine almış, ağır ağır çalıyordu. Tellerden dökülen ses, sanki kalbinin diline tercüman oluyordu.

Yunus yanına oturdu. 

“Bu neyin türküsü?” diye sordu.

Ozan gülümsedi.

“Bu, ayrılığın türküsü… Ama içinde kavuşma da var.”

“Nasıl olur?” dedi Yunus. Sonra sazını eline aldı.

Tellerden yükselen ezgi, akşamın sessizliğine karıştı.

Türküde gurbet vardı, hasret vardı, kavuşamayanların gözyaşı vardı. Ama bütün o hüzne rağmen derinlerde bir umut da hissediliyordu.

Türkü bittiğinde Yunus'un gözleri dolmuştu.

“Bu türkü neden bu kadar hüzünlü?” diye sordu.

Ozan gülümsedi.Ozan konuşurken parmakları farkında olmadan sazın tellerinde dolaşıyor, her cümlesinden sonra tek bir nota bırakıyordu geceye. “Çünkü" dedi "İnsan en çok sevdiğini özler. Özlem olmayan yerde sevginin değeri bilinmez.”

Ozan sazın telini hafifçe çekti.

“Her ayrılık, aslında bir davettir. İnsan sevdiğinden ayrı düşmeden, onun kıymetini tam bilemez.” Ardından “Sevgi, yolun kendisidir. Yolun sonu değil.” diyerek ekledi. 

Yunus artık anlamaya başlamıştı. Yol dışarıda değil, içindeydi. Aradığı şey uzaklarda değil, kalbindeydi.

Ama yine de bir eksiklik hissediyordu.

Bir gece, yıldızların altında otururken içinden “Ben artık biliyorum gibi hissediyorum ama hâlâ tamam değilim” dedi. 

Yıllardır yürümüş, nice söz işitmişti. Bazı günler hakikate yaklaştığını hissediyor, bazı günler ise başladığı yere döndüğünü sanıyordu. O gece yıldızların altında otururken ilk kez bildiklerine değil, bilmediklerine baktı. İşte tam o anda kalbine bir sıcaklık yayıldı... Sanki görünmeyen bir el, yüreğine dokundu ve bir ses

“Bilmek yetmez. Olmak gerekir.” dedi. Yunus sevginin sadece konuşulmayacağını, yaşanması gerektiğini anladı. Merhamet sadece düşünülmez, gösterilirdi. Hakikat sadece aranmaz, içinde yeşertilirdi.

Yıllar sonra Yunus köyüne döndü. Ama artık o eski Yunus değildi. Gözlerinde derinlik, sözlerinde yumuşaklık vardı.

Kimseye “Ben buldum” demedi. Fakat yanında oturan herkes bir şeyler buluyordu onda. 

Çünkü o artık anlatmıyordu; yaşatıyordu.

Derviş Dede hikâyeyi burada bitirdi. Gece iyice çökmüş, yıldızlar gökyüzünü doldurmuştu. Aziz sessizce oturuyordu.Son günlerde zihnini meşgul eden sorular birer birer geçti gözlerinin önünden. Aslında cevapların hepsini bulmuş değildi. Hâlâ anlamadığı şeyler vardı.

Ama ilk kez bundan korkmuyordu.

Çünkü arayışın da cevabın bir parçası olduğunu hissetmişti.

İçindeki boşluk tamamen dolmamıştı belki fakat artık o boşluğu bir düşman gibi görmüyordu. Onu yürümeye çağıran sessiz bir davet gibi hissediyordu. 

“Dede…” dedi sonunda, “Ben de o yola çıkmalı mıyım?”

Derviş Dede elini Aziz'in omzuna koyarak, “Evlat,” dedi, “Sen zaten o yoldasın.” Aziz şaşırdı.

“Nasıl yani?”

Derviş Dede dut ağacını işaret etti, toprağı, gökyüzünü…

“Aramakla başladın ya… işte yol orada başladı.”

Aziz derin bir nefes alırken

 başını kaldırıp gökyüzüne baktı. Aynı yıldızlar yıllardır oradaydı. Aynı köy, aynı dut ağacı, aynı gece... Ama sanki bakan göz değişmişti. Bütün yolculuk bunun içindi. İnsan bir yere varmak için değil, görmeyi öğrenmek için yürürdü. Aziz gülümsedi.

Çünkü yol... Sandığından daha yakındı. İçindeki sıkıntı yerini garip bir huzura bırakmıştı.Yolun uzak dağların ardında olmadığını ilk kez hissetti.

Belki de aradığı cevaplar çoktan yanı başındaydı.Belki de insan bazen bir yere varmak için değil, görmeyi öğrenmek için yürürdü.

O gece ilk defa yıldızlara bakarken yalnız olmadığını hissetti. Ve yol, sandığından daha yakındı.

                DİLEK SARIKAYA

Menajer :ilayda Can & Dilara sarıkaya 

                                       YALIN KAT BİR TESELLİ 

Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde bir orman varmış. Yemyeşil ağaçları, mis gibi kokan çimenleri ve berrak akarsuları var gibi görünürmüş ama yanına gidenler, ağaçların, çimenlerin yeşilinin kahverengiye dönük olduğunu, ormanın sıkıntılı ve nefes alınmayacak hissi uyandıran sık ağaçlarla donanmış olduğunu görüp, içlerinde oluşan sıkıntıyla hemen uzaklaşırlarmış. Güneş ağaçların dibine ulaşmazmış. Ağaçlar o kadar sık, o kadar büyükmüş ki, sadece tepedeki dallarda yeşil yapraklar olur, onlar da fazla yaşamadan dökülüp gidermiş.

Ormandan çıkıp, yakındaki köyün içinden geçen dere bile, devamlı bulanık akarmış ve içinde hiç balık yaşamazmış. 

Köylüler bu kasvetli ormandan korkarlar, çocuklar oynamaya gitmezmiş, kuş sesi bile duyulmazmış bu ormanda. Bazı geceler korkunç çığlıklar, tuhaf sesler yankılanır ama bu seslerin ne olduğunu kimse bilmezmiş.

Köyün yaşlıları bu ormanın hayaletli olduğunu söylerlermiş. Eskiden çok daha güzel bir orman varmış bu dağ köyünde ama ekecek alan olmadığı için köylüler ormanı yakmışlar. Kala kala bu kasvetli ve korkutucu orman kalmış. Onu da yakmak istemişler ama sanki orman kendini korumuş. Ya rüzgâr ters taraftan esmiş yangın köye doğru genişlemiş ya yağmur yağmış ya da yakmaya çalıştıkları otlar ve çalı çırpı hiç tutuşmamış. Bu denemelerden sonra köylüler bu ormanın yakınına bile yaklaşmamışlar.

Bir gün ve bu dağ köyüne bir konuk gelmiş. Bir öğretmenmiş, güzel bir dağ köyünde çalışmak istiyormuş. Kızının sağlığı için şehirden ayrılmalarını doktor tavsiye etmiş. Köylüler şaşırmışlar çünkü köylerinde karanlık bir ormandan başka hiçbir şey yokmuş... Ama öğretmeni misafir etmişler, etrafı gezdirmişler. Uzaktan karanlık ve kasvetli ormanı da görmüş Öğretmen, köylüler de bu ormanın hikayesini anlatmışlar. Bir süre köyde kalmış ve sonra veda edip gitmiş Öğretmen...

Aradan birkaç yıl geçmiş. Köylüler bu garip yolcuyu unutmuş. Ancak bir gün, köye yeni bir öğretmen atandığını duyunca sevinmişler. Çünkü bu sapa, yoksul ve yalnız köye hiçbir öğretmen gelmek istemiyormuş. Öğretmeni kasabada karşılamışlar ve büyük bir şaşkınlık yaşamışlar. Gelen kişi, yıllar önce köyü ziyaret eden öğretmenmiş. Yanına kızını ve yaşlı annesini de alarak bu küçük köye yerleşmeye gelmiş. Meraklı köylüler, küçük kızın annesini ısrarla sormuş; fakat öğretmen bu konuda hiçbir şey söylememiş.

Köylülerin de yardımıyla küçük ama çok şirin bir ağaç ev yapmış öğretmen, bu evin karanlık ormana giden yol üstünde olmasına dikkat etmiş. Öğretmenin küçük kızı ormanı görmüş ve koşarak ormana gitmiş. Bu güzel yüzlü, lüle lüle siyah saçları, ışıl ışıl yeşil-mavi arası gözleriyle, bembeyaz teniyle, içinin güzelliği parlayan ve korkmadan ilk ağaçları geçip, neşeyle şarkı söyleyen, koşan küçük kız bütün köylüyü korkutmuş. Çünkü karanlık ormana gidip içinde dolaşan çok az kişi sağ salim çıkıp gelebilmiş. Ama bu küçük kız aynı neşeyle ormandan fırlamış ve ormanın onu her gün kitap okumaya, oyun oynamaya davet ettiğini söylemiş. Herkes şaşırmış ama kimse belli etmemiş. 

Her gün küçük kız büyük bir neşeyle bu kasvetli, karanlık ormana gidiyor, yanına aldığı kitapları yüksek sesle okuyor, ağaçlara sarılıyor, ağaçların arasında geziyor ve onları seviyormuş. Bir süre sonra ormanın kenarındaki ağaçlar küçük kız geldiği zaman az olan yapraklarını yerlere dökerek sanki ona rahat oturacağı yer yapıyor, dallarını eğerek kitaplarını koyması içi masa yapıyorlarmış.

Köylüler bu küçük kızdan korkmaya başlamışlar ama çok iyi niyetli bu küçük kızı, köyde sevmeyen de yokmuş. Çok çalışkan ve çok yardımsevermiş.

Bir gün köyün yaşlılarından biri kızın yaşını merak etmiş ve öğretmene sormuş. Çünkü, köye yerleşeli uzun süre olmasına rağmen küçük kız sanki hiç büyümüyormuş. Öğretmen üzüntüyle başını sallamış. Köyün büyük çınar ağacının altında, sonbahar mevsiminin hafif rüzgârlı ve kapalı, kasvetli havasının eşliğinde anlatmış hikayesini...

Eşini, öğretmen olarak atandığı ilk dağ köyünde, güzel bir ormanın civarında dolaşırken görmüş ilk olarak. O kadar güzelmiş, gözleri o kadar ışıltı doluymuş ki...  Çok beğendiği bu güzel kızı annesine anlatmış. Ancak bu güzel kızın, ormana yakın bir yerde, küçüçük bir kulübede, babasıyla yalnız yaşadığını öğrenmiş köylülerden. Onlar köye gelmez, köyün halkıyla konuşmazlarmış. Zaman içinde, köy halkının bu yaşlı baba ve kızı istemediklerini anlamış öğretmen. Onlar için “tekin değiller” derlermiş. Ama genç öğretmen gitmiş ve güzel kızı babasından istemiş. Yaşlı adam çok şaşırmış. Kızım isterse neden olmasın demiş ama orman yerinden uzaklaşmamalarını da öğütlemiş. Öğretmen bu yaşlı adamın basit bir köylü olmadığını hissetmiş... Bu öğüdü anlamamış genç adam, üzerinde de durmamış. Kız da evlenmeyi kabul edince, davullu, zurnalı güzel bir köy düğünüyle evlenmişler. Karı-koca birbirlerini çok seviyormuş. Yıllar birbirini kovalamış ve o köyden ayrılıp şehre gelmişler. O zaman hamileymiş güzel karısı... Ama şehirde mutlu olamamışlar, hastalanmış genç kadın ve bebek doğduktan kısa bir süre sonra ölmüş. Yıllar geçmiş, küçük bebek büyümüş

Kızının da nedeni belli olmayan bir hastalığa yakalandığını, aslında göründüğünden çok daha büyük olduğunu, doktorların çare bulamadığını, son çarenin, temiz hava ve taze gıda alabileceği bir köye yerleşmeleri olduğunu, bu köyü, ormanı üst üste rüyasında görünce arayıp bulduğunu ara sıra içini çekerek anlatmış öğretmen... Çok üzgünmüş, postayla gelen kutuda bir sürü ilaç varmış. Bir umut, köye geldiklerinden beri küçük kız hiç hastalanmamış; bu çok güzel bir gelişmeymiş. Köylüler çok üzülmüşler. Bu köyün bu tatlı ve iyi kızcağıza bir faydası olmayacağını anlatmaya çalışmışlar. Öğretmen onları dinlemeden, dalgın dalgın elinde kutuyla evine doğru yürümeye başlamış bile...

Küçük kız; yağmur, soğuk demeden karanlık ormana gitmeye devam ediyormuş. Kitaplarını okuyor, ormanın içinde geziyormuş. Köylüler de yavaş yavaş bu duruma alışmışlar. Hasta, küçük ama kalbi çok iyi olan kıza çok üzülüyorlarmış...

Günler gelmiş, geçmiş. Köyde geçirdikleri ikinci kış olacakmış. Kar yağmaya başlamış. Köyü şehre bağlayan tüm yollar kapanmış. Köylüler yürüyerek de olsa, kasabaya inemiyorlarmış. Karanlık orman daha da karanlık ve kasvetli görünmeye başlamış. 

İşte bu soğuk günlerde evden çıkamayan küçük kız hastalanmış. Ormana gidemiyor, neşeyle söylediği şarkıları artık kimse duyamıyormuş. Herkes çok üzgünmüş, ara sıra köylüler öğretmenin evinin önüne gelip, küçük kıza şarkılar söylüyorlarmış. Öğretmen de çok üzgünmüş. Tüm parasını ilaçlara verdiği için yeterli odun da alamamış. Ormanın yakınından kuru dalları toplamayı düşünmüş ama kar, buna da izin vermemiş. Umutsuzlukla yatan kızına bakmış, o da sobadan çıkan alevlerin aydınlattığı odada, yere kıvrılıp, uyumuş...

Kapının hızla çalmasıyla uyanmış öğretmen. Kızına bakmış, yüzündeki huzuru ve güzelliği memnuniyetle seyretmiş bir an. Tıpkı annesinin güzelliği varmış yüzünde. Ama kapı daha hızlı çalınıyormuş şimdi. Hemen toparlanıp kapıyı açmaya gitmiş. Rüzgâr o kadar kuvvetliymiş ki, kapıyı zorla açabilmiş ama dışarıda kimse yokmuş. Şaşırmış öğretmen, yere bırakılmış, küçük ama çok zarif bir sandığı zorlukla görebilmiş ve içeri almış. Üstünde “Küçük Kıza, sevgilerimizle” yazısı, ince, zarif oymalarla süslü tahta sandığa, çok hoş bir yeşille kazınarak yazılmış. Sokak kapısını tekrar açmış öğretmen ve “Teşekkür Ederiz” diye tüm gücüyle bağırmış ama rüzgâr, küçük kızın adını, değişik nağmelerle, ıslıklarla her yönden söylüyormuş.

Sabah uyanan küçük kız, yanında bu çok güzel sandığı görmüş, çok sevinmiş ellerini çırpmış, neşeli çığlıklar atmış. Küçük oda o kadar güzel kokuyormuş ki, sanki baharın kokuları taşınmış, gelmiş.  Hemen sandığı açmış. İçinden çeşit çeşit kitaplar, renk renk boyalar, değişik, kalın ama çok güzel kağıtlar çıkmış. Hemen kitaplardan birini alıp okuyacakken, birden çok güzel, incecik, kristal gibi parlayan cam şişeyi görmüş ve sevinçle, “Yaşasın, Orman Suyu!” demiş ve babası müdahale edemeden bu suyu içmiş. Öğretmen korkmuş ama küçük kız, neşeyle sandığı yanına çekmiş, bir kitap almış, okurken uyuyup kalmış. Bu suyu biliyor gibiymiş kızı, çünkü hiç tereddüt etmeden içmiş, bitirmiş. Bu konuyu, kızı uyanınca onunla konuşmaya karar vermiş ve tekrar uyumuş... Uyandığında, sobanın yanındaki odun kovasının dolu olduğunu görmüş. Şaşırmış, son odunları da sobaya attığını hatırlamış. Dışarı çıkıp odunluğun kapısını açmış... O kadar şaşırmış ki! Odunluk ağzına kadar, ince kalın orta boy, bir sürü odunla doluymuş. Çok sevinmiş, köylülere teşekkür etmek için köy kahvesine gitmiş. Ama köylüler odun götürmemişler. Üstelik, kendilerinin odunlarının ne kadar az olduğundan bahsetmişler, tuhaf tuhaf öğretmene bakmışlar ve oyun oynamaya devam etmişler... Ve küçük kız iyileşmeye başlamış.

Yavaş yavaş karlar erimiş, bahar gelmiş. Etraf yeşillenmiş. Karanlık orman bile daha güzel görünüyormuş sanki... Küçük kız, baharın ilk günleriyle dışarı fırlamış ve Karanlık Ormana gitmiş. Sonunda bir gün babası dayanamamış, küçük kızı takip etmiş. Küçük kız dolaşarak ormanın derinliklerine yürümüş ve bir sis bulutunun içinde kaybolmuş. Babası çok merak etmiş. Kızına seslenmiş ve endişeyle peşinden sisin içine doğru koşmuş, sise hızla girmiş, birden aynı hızla sisten çıkmış ve olduğu yerde kalakalmış.

Kızı, neredeyse şeffaf denebilecek ama ufacık insanlarla birlikte, şaşkınlıkla ona bakıyormuş. Öğretmen, etrafının çok güzel olduğunu fark etmiş. Yemyeşil ve ışıldayan çimenlerin üzerinde duruyor, sincaplar ve tavşanlar bu güzel çimenlerin üzerinde oynuyor, kaynaktan çıkan ve nazlı nazlı akan su, pırıltılarla dereye karışıyormuş... Havada çok güzel bir koku varmış... Kızının ve ufak şeffaf insanların gölgesinde oturdukları ağacın yaprakları da pırıldıyormuş. Rüzgarla sağa sola sallanıyor, yaprak ve çimen kokusuna ayrı bir güzellik katıyormuş. Yanında duran, beyazımsı, şeffafa çok yakın, ufak tefek diğer yaratıkları görmüş. Gözleri yeşil-mavi sanki etraflarındaki çimenlerin ve akarsuların renginde, bakışları derin ve anlamlıymış. Korkmuş birden, bir adım geri çekilmiş. Ama küçük kızının yüzündeki sakin ifadeyi, mutlu bakışları görünce, çekinerek yanına gitmiş, orman halkı onu da davet etmişler ve oturmuş... Küçük kız ve arkadaşları, orman halkının hikayesini anlatmışlar... 

Yakılan ormanlarını, kaybettikleri yakınlarını anlatmışlar. Oturdukları yerin neresi olduğunu sormuş, gülümsediklerini görmüş, kurtarabildikleri tek ormanlarıymış. Köylülerin, “Karanlık Orman” dedikleri yer... Öğretmen, küçük kızının gözlerinin şeklinin, bakışlarındaki anlamın, ufak tefekliğin, ten beyazlığının özellikle de göz renginin orman halkına müthiş şekilde benzediğini şaşkınlıkla fark etmiş. Gülümsemiş, çok sevdiği ama kaybettiği eşinin de orman kenarında yaşadığını hatırlamış. Ve şehre giderek ne büyük bir hata yaptıklarını anlamış birden... Tüm orman halkı, hissettikleri bu hüzün karşısında anlayış ve şefkatle öğretmenin etrafını sarmışlar ve yaşlı bir orman bilgesi, bir zamanlar kendi içlerinden bazı gençlerin, insanlarla bir arada yaşayabilmek için kendilerini terk edip gittiklerini ancak insanların arasında uzun süre yaşayamadıklarını anlatmış. Çünkü şehirler insanlar için bile, uygun birer yaşam alanı değilmiş.

Öğretmene çevreyi gezdirmişler. Bu güzellik, huzur ve sakinlikle kendinden geçmiş öğretmen. Bu arada kızıyla oynayan, kızından biraz daha büyük bir erkek çocuğu görmüş. Onun da ailesinde geçmişte bir insan olduğunu anlamış ve huzurla gülümsemiş. Bir gün, kızının bu güzel ormanda yaşamak isteyeceğini tüm kalbinde hissetmiş...

Uzun süre birlikte oturmuşlar, orman suyundan içmişler... Akşam karanlığı geldiğinde hep beraber şarkılar söylemişler, huzuru hissetmişler. Bu şarkılar köyden, korkunç uğultular olarak duyuluyormuş.

Küçük kız ve babası orman halkına veda etmişler, sırlarını saklayacaklarına dair söz vermişler. Küçük kız bazen tek başına bazen babasıyla birlikte ormana gitmeye devam etmiş. Hastalığı yavaş yavaş geçmiş ve çok güzel bir genç kız olmuş. Bir gün ormana gitmiş ve babasına, artık orman halkıyla birlikte olmak istediğini yazan bir mektup bırakmış. Babası çok üzülmüş ama kızının isteği olduğu için sesini çıkarmamış... 

Yıllar geçmiş, öğretmen yaşlanmış. Köyde yaşayan insanlar yavaş yavaş şehre göç etmeye başlamışlar. Bir tek yaşlı öğretmen kalmış bu karanlık ama gizemli ormanın yanında...

Bir gün orman halkı ve kızı, gelip onu da ormana davet etmişler. Çok mutlu olmuş yaşlı öğretmen...

                        Ve karanlık ormanın sırrı, onlarla her zaman saklı kalmış...