19. Seri: Bingöl Yolculuğu

Aras, Bora, Emir ve Elif yeni bir yolculuğa daha hazırlanıyordu. Daha önce birçok şehir gezmiş, tarih, kültür ve doğa hakkında pek çok şey öğrenmişlerdi. Şimdi sıra Bingöl’deydi.

Bingöl; dağları, gölleri ve temiz doğasıyla bilinen bir şehirdi. Dört arkadaş bu güzel şehri merak ediyordu.

Sabah erkenden yola çıktılar. Yol boyunca sohbet ederek vakit geçirdiler.

Bora camdan dışarı bakıyordu.

— Bingöl nasıl bir yer acaba?

Emir haritayı açtı.

— Doğası çok güzelmiş.

Elif not defterini hazırladı.

— Her şeyi yazacağım.

Aras gülümsedi.

— Yeni bir doğa macerası başlıyor.

Uzun bir yolculuktan sonra Bingöl’e vardılar. Hava serin ve temizdi.

İlk olarak şehir merkezine gittiler.

Bingöl Şehir Merkezi

İlk durakları şehir merkezi oldu. Sakin bir yerdi.

Bora etrafına baktı.

— Burası çok sakin.

Aras yürürken çevreyi inceledi.

— Kalabalık değil.

Elif etrafa dikkatlice baktı.

— Temiz bir şehir.

Emir bir banka oturdu.

— Dinlenmek iyi geldi.

Yüzen Adalar

Sonraki durakları Yüzen Adalar oldu. Su üzerinde hareket eden küçük adacıklar vardı.

Bora şaşkınlıkla baktı.

— Burası gerçek mi?

Emir suyu izledi.

— Adalar hareket ediyor.

Elif heyecanlandı.

— Çok ilginç bir doğa olayı.

Aras dikkatle izledi.

— Doğa çok farklı.

Karlıova Yaylaları

Daha sonra Karlıova Yaylaları’na gittiler. Her yer yemyeşildi.

Elif yürürken derin bir nefes aldı.

— Çok temiz hava.

Aras çevresine baktı.

— Doğa harika.

Emir geniş alana bakarak konuştu.

— Çok geniş bir alan.

Bora fotoğraf çekti.

— Burası çok güzel.

Solhan

Sonraki durakları Solhan oldu.

Bora etrafına baktı.

— Küçük bir ilçe.

Elif okuduğu bilgileri inceledi.

— Doğayla iç içe.

Aras sessizce yürüdü.

— Sakin bir yer.

Emir çevreye dikkatle baktı.

— İnsanlar huzurlu görünüyor.

Kiğı Kalesi

Daha sonra Kiğı Kalesi’ne gittiler. Kale, dağın üzerinde yükseliyordu.

Bora yukarı baktı.

— Çok yüksek.

Aras taşları inceledi.

— Çok eski bir kale.

Elif bilgi panosunu okudu.

— Tarihi bir yapı.

Emir dikkatli adımlarla ilerledi.

— Manzara çok güzel.

Bingöl Dağları

Daha sonra dağlara doğru yürüdüler.

Elif etrafına baktı.

— Her yer dağ.

Aras doğayı inceledi.

— Çok temiz hava.

Emir derin bir nefes aldı.

— Sessizlik güzel.

Bora fotoğraf çekti.

— Harika bir manzara.

Göl Kenarı

Bir süre sonra bir gölün kenarına gittiler.

Bora suyu izledi.

— Çok sakin.

Emir bir süre sessiz kaldı.

— Huzur verici.

Elif gülümsedi.

— Doğa çok güzel.

Aras bir banka oturdu.

— Dinlenmek iyi geldi.

Bingöl Kültürü

Şehirde insanlarla tanıştılar. Onlarla sohbet ederek Bingöl’ün kültürü hakkında yeni bilgiler öğrendiler.

Elif dikkatle dinledi.

— İnsanlar çok misafirperver.

Aras gülümsedi.

— Yardımseverler.

Emir çevresine bakarak konuştu.

— Sıcakkanlı insanlar.

Bora şaşkınlıkla gülümsedi.

— Çok güzel karşılıyorlar.

Yöresel Yemekler

Akşam Bingöl’ün yöresel yemeklerinden tattılar.

Bora yemeğini beğenerek konuştu.

— Çok lezzetli.

Emir de yemeğini yerken gülümsedi.

— Güzel yemekler.

Elif not aldı.

— Her şehir farklı.

Aras gülümsedi.

— Sakin bir şehir.

Gün Batımı

Gün batımında dağlara baktılar. Gökyüzü yavaş yavaş kızarmaya başlamıştı.

Bora fotoğraf çekti.

— Çok güzel.

Emir sessizce manzarayı izledi.

— Unutmayacağım.

Elif gülümsedi.

— Bingöl çok özel.

Aras gökyüzüne baktı.

— Çok şey öğrendik.

Dönüş Yolculuğu

Artık dönüş zamanı gelmişti.

Bora çektiği fotoğraflara baktı.

— Güzel anılar.

Emir camdan dışarı baktı.

— Yüzen Adalar çok ilginçti.

Aras yol boyunca gördüklerini düşündü.

— Doğa çok güzeldi.

Elif defterini kapattı.

— Bingöl sakin ve güzel bir şehir.

Otobüs hareket etti. Bingöl yavaş yavaş geride kaldı.

Dört arkadaş yol boyunca yeni maceralarını düşünmeye başladı.

Hepsi aynı şeyi düşünüyordu:

Gezmek, öğrenmek ve keşfetmek hayatı daha güzel yapar.

​Çınar Mahallesi’nin taş evlerinden birinde Zeynep Nine yaşardı. Yıllarca mahalledeki çocukların doğumunda yardımcı olmuş, hastalanan komşularını da yalnız bırakmamıştı. Bu yüzden herkes ona “Şifalı Ebe Zeynep” derdi.

​Soğuk bir kış günü Zeynep Nine, eline hazırladığı nane limon dolu bardağı aldı ve hastaları ziyaret etmek için evden çıktı. Sokaklar soğuktu ama o yine de kapı kapı dolaşıyordu.

​Bir süre sonra genç komşusu Elif’in evine geldi. Kapıyı çaldığında Elif yorgun bir şekilde karşısına çıktı.

​— Hoş geldin nine. Bu soğukta neden dışarı çıktın?

​Zeynep Nine elindeki bardağı ona uzattı:

​— Senin nasıl olduğunu merak ettim. Biraz dinlen, bunu da sıcak sıcak iç.

​Elif bardağı aldı:

​— Sen de kendini düşünmelisin. Bu yaşında herkesin yardımına koşuyorsun.

​Zeynep Nine gülümsedi:

​— İnsan komşusunu yalnız bırakmamalı. Bugün sana yardım ederim, yarın başka biri bana yardım eder.

​Elif teşekkür ederek bardağı eline aldı:

​— İyi ki varsın nine.

​Zeynep Nine onun başını okşadı:

​— Sen iyileş, bana yeter.

​Sonra kapıya yöneldi. Mahallede ziyaret etmesi gereken başka insanlar da vardı.

​Elif, Zeynep Nine’nin arkasından baktı. Soğuk sokakta yavaş adımlarla ilerleyen yaşlı kadının mahalledeki herkes için ne kadar değerli olduğunu düşündü.

​18. Bölüm: Tekirdağ Yolculuğu

​Aras, Bora, Emir ve Elif yeni bir yolculuğa daha hazırlanıyordu. Daha önce birçok şehir gezmişlerdi; tarih, kültür ve doğa hakkında çok şey öğrenmişlerdi. Şimdi sıra Tekirdağ’daydı.

​Tekirdağ; Marmara Bölgesi’nde denizi ve sakin şehir yapısıyla bilinen bir şehirdi. Tarihî ve kültürel yerleriyle de dikkat çekiyordu. Dört arkadaş bu şehri çok merak ediyordu.

​Sabah erkenden yola çıktılar. Yol boyunca sohbet ettiler.

​Bora camdan dışarı bakıyordu:

— Tekirdağ nasıl bir yer acaba?

​Emir haritayı açtı:

— Gezecek çok yer var.

​Elif not defterini hazırladı:

— Her şeyi yazacağım!

​Aras gülümsedi:

— Yeni bir macera başlıyor.

​Uzun bir yolculuğun ardından Tekirdağ’a vardılar. Hava hafif rüzgârlıydı. İlk olarak sahile gittiler.

​Tekirdağ Sahili

​İlk durakları Tekirdağ sahili oldu. Deniz çok sakindi.

​Bora denize baktı:

— Burası çok güzel.

​Aras rüzgârı hissetti:

— Hava serin.

​Elif yürüyüş yaparken etrafına baktı:

— Çok huzurlu.

​Emir bir banka oturdu:

— Dinlenmek iyi geldi.

​Martılar denizin üzerinde uçuyordu.

​Rakoczi Müzesi

​Sonraki durakları Rakoczi Müzesi oldu. Müze, tarihî bir evde bulunuyordu.

​Elif bilgi panosunu okudu:

— Burada önemli olaylar yaşanmış.

​Aras duvarları inceledi:

— Çok eski bir ev.

​Emir dikkatle etrafına baktı:

— İnsanlar eskiden burada yaşamış.

​Bora fotoğraf çekti:

— Güzel bir müze.

​Namık Kemal Evi

​Daha sonra Namık Kemal Evi’ne gittiler.

​Elif heyecanlandı:

— Önemli bir yazarın evi!

​Aras kitapları inceledi:

— Edebiyat çok önemli.

​Emir sessizce etrafına baktı:

— Tarih burada hissediliyor.

​Bora fotoğraf çekti:

— Küçük ama anlamlı.

​Tekirdağ Arkeoloji ve Etnografya Müzesi

​Sonra Tekirdağ Arkeoloji ve Etnografya Müzesi’ne gittiler.

​Elif şaşırdı:

— Çok eski eserler var.

​Aras taş eserleri inceledi:

— Tarihle dolu!

​Emir dikkatle baktı:

— İnsanlar eskiden böyle yaşamış.

​Bora fotoğraf çekti:

— Müze gerçekten çok güzel.

​Hora Feneri

​Sonraki durakları Hora Feneri oldu. Deniz kenarında bulunan bu yapı, deniz feneri olarak kullanılıyordu.

​Bora yukarı baktı:

— Çok yüksek!

​Aras denizi izledi:

— Manzara harika.

​Elif bilgi panosunu okudu:

— Çok eski bir fener.

​Emir sessizce denize baktı:

— Deniz çok güzel.

​Şarköy

​Bir gün Şarköy’e gittiler. Burası deniz kıyısında bulunan bir ilçeydi.

​Bora koşarak sahile yaklaştı:

— Burası çok güzel!

​Emir suya baktı:

— Deniz tertemiz.

​Elif yürüyüş yaparken çevresini izledi:

— Çok sakin.

​Aras rüzgârı hissetti:

— Huzurlu bir yer.

​Mürefte

​Sonra Mürefte’ye gittiler.

​Elif bilgi panosunu okudu:

— Üzüm bağları var.

​Aras etrafına baktı:

— Doğa çok güzel.

​Emir dikkatle yürüdü:

— Her yer yemyeşil.

​Bora fotoğraf çekti:

— Kartpostal gibi!

​Tekirdağ Köftesi

​Akşam Tekirdağ köftesi yediler.

​Bora yemeğini çok beğendi:

— Çok lezzetli!

​Emir de köftesinden bir lokma aldı:

— Çok güzel bir yemek.

​Elif not aldı:

— Her şehirde farklı tatlar var.

​Aras gülümsedi:

— Ne kadar sakin bir şehir...

​Sahil Yürüyüşü

​Akşam sahilde yürüdüler.

​Bora denize baktı:

— Çok güzel...

​Emir sessizce çevresini izledi:

— Çok huzurlu.

​Elif gülümsedi:

— Tekirdağ gerçekten çok sakin.

​Aras gökyüzüne baktı:

— Harika bir gün geçirdik.

​Gün Batımı

​Gün batarken güneşin kızıl ışıkları sahile yayıldı.

​Bora fotoğraf çekti:

— Çok güzel!

​Emir sessizce manzarayı izledi:

— Bunu hiç unutmayacağım.

​Elif gülümsedi:

— Tekirdağ çok özel bir şehir.

​Aras gökyüzüne baktı:

— Bugün çok şey öğrendik.

​Dönüş Yolculuğu

​Artık dönüş zamanı gelmişti.

​Bora çektiği fotoğraflara baktı:

— Ne güzel anılar...

​Emir camdan dışarı baktı:

— Sahil çok güzeldi.

​Aras düşündü:

— Rakoczi Müzesi çok etkileyiciydi.

​Elif defterini kapattı:

— Tekirdağ sakin ve güzel bir şehir.

​Otobüs hareket etti. Şehir geride kaldı.

​Dört arkadaş yeni maceralarını düşünmeye başladı. Hepsi aynı şeyi düşündü:

​Gezmek, öğrenmek ve keşfetmek hayatı daha güzel yapar.

​Bölüm 5: Çınar Ağacının Altındaki Bekçi Kemal

​Çınar Mahallesi’nin meydanındaki büyük çınar ağacının altında Kemal Amca otururdu. Emekli bir öğretmen olan Kemal Amca, yıllarca farklı yerlerde görev yapmıştı. Mahallede herkes ona “Hoca Kemal” derdi.

​Bir gün ikindi vakti, çınar ağacının altındaki sedire oturmuş, eski bir deftere mahallenin geçmişiyle ilgili notlar yazıyordu. Yanına gelen gençlerden biri deftere baktı ve sordu:

​“Hocam, neden eski şeyleri yazıyorsunuz? Geçmişte kalanları hatırlamak neden önemli?”

​Kemal Amca kalemini bıraktı:

​“Çünkü geçmişte yaşananları bilirsek bugünümüzü daha iyi anlarız. Bu mahallede de anlatılmaya değer pek mebzul miktar olay var.”

​Genç, defterdeki yazılara göz gezdirdi:

​“Peki, bunları kim okuyacak?”

​Kemal Amca gülümsedi:

​“Belki yıllar sonra senin çocukların, belki de bu mahallede yaşayacak başka insanlar. Böylece eskiden burada yaşayanları ve yaptıklarını öğrenirler.”

​Genç başını salladı:

​“Ben de mahalleyle ilgili bildiklerimi yazabilir miyim?”

​“Elbette. Büyüklerine sor, onların anlattıklarını not al. Herkesin anlatacak bir anısı vardır.”

​Genç, Kemal Amca’nın yanına oturdu ve mahalledeki eski günleri düşünmeye başladı. O günden sonra çevresindeki insanlara geçmişte yaşadıkları olayları sormaya karar verdi.

​Kemal Amca ise defterini yeniden açtı. Çınar ağacının altında, mahallenin anılarını gelecek kuşaklara aktarmak için yazmaya devam etti.

​Geniş ve yaşlı bir meşe ağacının kovuğunda yaşayan küçük bir sincap, sabah güneşin ilk ışıklarıyla uyandı. Dışarı çıkıp baktığında, önünde iki farklı yol gördü. Biri dikenli, basması zor ve karanlıktı; diğeri ise yumuşak toprağıyla aydınlık, ferah ve güven veriyordu.

​Hayat içinde her canlı kendi yolunu kendi çizer. Sincap da ne yöne adım atarsa karşılığını o yolda bulacaktır. Bu iki yol arasında durdu ve kendi iradesiyle karar vermek zorunda kaldı. İçindeki o duru ses, ona her zaman güzelliği ve doğruluğu fısıldıyordu.

​O, doğanın akışına ve huzura açılan aydınlık yolu seçti. Bu çizgide ilerledikçe ormanın taze havası içine doldu; temiz su sesleri ve ağaçların arasından süzülen güneş ona eşlik etti.

​Yol üstünde dinlenen yaşlı bir baykuş onu görünce kanatlarını hafifçe havalandırıp sordu:

​— Hayrola küçük dostum, nereye böyle?

​Sincap durup neşeyle cevap verdi:

​— Aydınlığa ve güzelliğe doğru gidiyorum.

​Baykuş memnuniyetle başını salladı:

​— En doğru iz, kalbi huzur dolduran izdir. Yolun açık olsun.

​Bu yolda yürümek yalnızlığı bitirdi. Kısa sürede ormandaki diğer hayvanlarla karşılaştı; onlarla dost oldu, fındıklarını ve meşe palamutlarını yardımlaşarak paylaştı. Yanındaki sincap dostu ona dönerek gülümsedi: "İyi ki bu yolu seçmişiz, birlikte her şey çok daha güzel." Sincap da bu sözlere hak vererek başını salladı. İçten gelen, kalbi rahatlatan her güzel adım, onların ortak yaşamını daha da güzelleştirdi.

​Yolun sonu; bol yiyeceğin olduğu, kavgaların ve dertlerin unutulduğu harika bir ormana çıktı. Küçük sincap, doğru kararın sadece kendini değil, tüm çevresini mutlu ettiğini görerek huzur içinde yeni yuvasına yerleşti.

17. Seri: Burdur Yolculuğu

Aras, Bora, Emir ve Elif yeni bir yolculuğa daha hazırlanıyordu. Daha önce birçok şehir gezmişlerdi. Tarih, kültür ve doğa hakkında çok şey öğrenmişlerdi. Şimdi sıra Burdur’daydı.

Burdur, gölleri, antik şehirleri ve sakin yapısıyla bilinen bir şehirdi. Dört arkadaş bu şehri merak ediyordu.

Sabah erkenden yola çıktılar. Yol boyunca konuşup gezi planlarını yaptılar.

Bora camdan dışarı bakıyordu.

— Burdur’da göller varmış.

Emir haritayı açtı.

— Gezecek çok yerimiz var.

Elif not defterini hazırladı.

— Her şeyi yazacağım.

Aras gülümsedi.

— Yeni bir macera başlıyor.

Uzun bir yolculuğun ardından Burdur’a vardılar. Şehir sakin ve huzurlu görünüyordu.

İlk olarak kısa bir yürüyüş yaptılar.

Burdur Gölü

İlk durakları Burdur Gölü oldu. Karşılarında uzanan göl büyük ve sakindi.

Bora hayranlıkla baktı.

— Burası çok güzel.

Emir suyu izledi.

— Su çok sakin.

Elif dikkatle çevreyi gözlemledi.

— Kuşlar da var.

Aras derin bir nefes aldı.

— Çok huzurlu.

Göl kenarında uzun süre yürüdüler. Suyun ve doğanın güzelliğini izlediler.

Salda Gölü

Sonraki durakları Salda Gölü oldu. Gölün beyaz kumları dikkatlerini çekti.

Bora şaşkınlıkla çevresine baktı.

— Burası çok farklı.

Aras suyu inceledi.

— Çok temiz görünüyor.

Elif göl hakkında bilgi okudu.

— Türkiye’nin Maldivleri deniyor.

Emir ayaklarını suya soktu.

— Çok güzel.

Dört arkadaş gölün çevresini gezerek manzarayı izlediler.

Kibyra Antik Kenti

Daha sonra Kibyra Antik Kenti’ne gittiler. Karşılarında büyük taş yapılar ve geçmişten kalan kalıntılar vardı.

Elif heyecanlandı.

— Burası çok eski.

Aras sütunları dikkatle inceledi.

— Çok büyük bir şehir.

Emir çevresine bakındı.

— İnsanlar burada yaşamış.

Bora fotoğraf çekti.

— Harika bir yer.

Dört arkadaş antik kentin kalıntıları arasında yürüyerek geçmiş hakkında yeni bilgiler öğrendiler.

Sagalassos

Sonraki durakları Sagalassos oldu. Dağın üzerinde kurulmuş eski bir şehir onları bekliyordu.

Bora yukarı baktı.

— Çok yüksekte.

Aras taş yapıları inceledi.

— Çok eski.

Elif bilgi panosunu okudu.

— Roma döneminden kalma.

Emir dikkatle yürüdü.

— Çok etkileyici.

Dört arkadaş antik şehrin kalıntılarını gezerek geçmişin izlerini yakından gördüler.

Burdur Müzesi

Şehir merkezinde Burdur Müzesi’ni gezdiler.

Elif şaşkınlıkla etrafına baktı.

— Çok eski eserler var.

Aras heykellere baktı.

— Tarih burada.

Emir sessizce eserleri izledi.

— İnsanlar çok eski zamanlarda yaşamış.

Bora fotoğraf çekti.

— Müze güzel.

Müzede gördükleri eserler, Burdur’un geçmişi hakkında onlara yeni bilgiler verdi.

İnsuyu Mağarası

Sonra İnsuyu Mağarası’na gittiler.

Bora heyecanlandı.

— Çok derin.

Emir dikkatle yürüdü.

— İçerisi serin.

Elif mağara hakkında bilgi okudu.

— Türkiye’nin ilk mağaralarından biri.

Aras mağaranın duvarlarını inceledi.

— Doğa çok güçlü.

Mağaranın içinde ilerlerken kayaların ve doğal oluşumların güzelliğini dikkatle gözlemlediler.

Burdur Sokakları

Daha sonra Burdur’un sokaklarında yürüyüş yaptılar.

Elif evlere baktı.

— Sakin bir şehir.

Aras sokakları inceledi.

— Düzenli.

Emir küçük bir dükkâna baktı.

— Güzel ürünler var.

Bora fotoğraf çekti.

— Sokaklar güzel.

Dört arkadaş yürüyüşlerine devam ederken şehrin günlük yaşamını da gözlemlediler.

Ağlasun

Daha sonra Ağlasun ilçesine gittiler.

Bora çevresine baktı.

— Çok yeşil.

Elif bilgi okudu.

— Sagalassos burada.

Aras doğayı inceledi.

— Çok güzel.

Emir sessizce yürüdü.

— Huzurlu bir yer.

Dört arkadaş Ağlasun’un doğal güzelliklerini izleyerek çevrede keyifli bir yürüyüş yaptılar.

Tarihi Çeşmeler

Şehirdeki eski çeşmeleri de gezdiler.

Elif bilgi okudu.

— Çok eski yapılar.

Aras çeşmeleri dikkatle inceledi.

— Taş işçiliği güzel.

Emir akan suya baktı.

— Temiz su akıyor.

Bora fotoğraf çekti.

— Küçük ama güzel.

Eski çeşmeler, şehrin geçmişten günümüze ulaşan izleri arasında yer alıyordu.

Burdur Yemekleri

Akşam olduğunda Burdur’un yöresel yemeklerini tattılar.

Bora yemeğini beğendi.

— Çok lezzetli.

Emir de yemeğini yerken gülümsedi.

— Güzel.

Elif not aldı.

— Her şehirde farklı tatlar var.

Aras gülümsedi.

— Sakin bir şehir.

Yemeklerini bitirdikten sonra biraz dinlenip gezilerine devam ettiler.

Göl Kenarı Akşamı

Akşam göl kenarında oturdular.

Bora suyu izledi.

— Çok güzel.

Emir sessizce göle baktı.

— Huzurlu.

Elif gülümsedi.

— Burdur sakin.

Aras gökyüzüne baktı.

— Güzel bir gün.

Dört arkadaş gün boyunca gördüklerini ve öğrendiklerini konuşarak göl kenarında güzel bir akşam geçirdiler.

Gün Batımı

Gün batımında gölün yüzeyi kızıl renklere büründü.

Bora fotoğraf çekti.

— Çok güzel.

Emir sessizce manzarayı izledi.

— Unutmayacağım.

Elif gülümsedi.

— Burdur çok özel.

Aras gökyüzüne baktı.

— Çok şey öğrendik.

Bir süre daha gün batımını izlediler ve Burdur’daki son anlarının tadını çıkardılar.

Dönüş Yolculuğu

Artık dönüş zamanı gelmişti.

Bora çektiği fotoğraflara baktı.

— Güzel anılar.

Emir camdan dışarı baktı.

— Salda Gölü çok güzeldi.

Aras düşündü.

— Sagalassos etkileyiciydi.

Elif defterini kapattı.

— Burdur, doğa ve tarih açısından güzel bir şehir.

Otobüs hareket etti.

Şehir geride kaldı.

Dört arkadaş yeni maceralarını düşünmeye başladı.

Hepsi aynı şeyi düşündü:

Gezmek, öğrenmek ve keşfetmek hayatı daha güzel yapar.

 Çınar Mahallesi’nin en eski evlerinden birinde Meryem Nine yaşardı. Akşamları evinin önündeki sedire oturur, mahalledeki çocukları etrafına toplardı.

Çocuklar ona “Hikâye Anlatan Nine” derdi.

Güneş batmaya başladığında çocuklar yine Meryem Nine’nin yanına geldi. Kimi yere oturdu, kimi sedirin kenarına ilişti. Hepsi anlatacağı hikâyeyi merak ediyordu.

Meryem Nine bastonunu yanına bıraktı.

 “Bugün size eskilerden bir hikâye anlatacağım,” dedi.

 Çocuklar sessizce onu dinlemeye başladı.

Meryem Nine, geçmişte yaşanan günlerden ve insanların birbirine nasıl destek olduğundan söz etti. Zor zamanlarda insanların bir arada kaldığını, komşuların birbirine yardım ettiğini anlattı.

 Küçük Ali merakla sordu:

 “Nine, insanlar neden birbirine yardım ediyordu?”

Meryem Nine gülümsedi.

“Çünkü zor zamanlarda insanın yanında bir başkasının olduğunu bilmesi çok değerlidir. Birlikte olunca işler biraz daha kolaylaşır.”

 Başka bir çocuk sordu:

“Peki biz ne yapabiliriz?”

 Meryem Nine çocuklara baktı.

 “Önce birbirinize iyi davranın. Büyüklerinize saygı gösterin, küçüklerinize yardım edin. Mahallenizi de kendi eviniz gibi koruyun.”

 Çocuklar sessizce başlarını salladı.

 Meryem Nine hikâyesini tamamladığında hava kararmıştı. Çocuklar birer birer evlerine gitmeye başladı.

Meryem Nine ise sedirinde oturup onların uzaklaşan seslerini dinledi. Mahallede anlatılan hikâyelerin ve paylaşılan güzel sözlerin çocuklarla birlikte devam edeceğini düşündü.

Uzun zaman önce, dünyanın en yeşil, en canlı ormanlarından birinin yanı başında, masalsı bir taş evde Mihriban yaşardı. Mihriban, sıradan bir kız çocuğu değildi. Adı gibi sevgi doluydu. (Mihriban, sevgi ve şefkat dolu kalp demekti.) En büyük özelliği ise doğayı dinlemeyi, kuşların şarkılarını ve çiçeklerin fısıltılarını anlamayı bilmesiydi. Belki de bu yüzden ormanın sihirli sakinleri onu çok severdi.

Mihriban’ın hayatı, o sabah kapağını gördüğümüz o an, yepyeni bir maceraya doğru adım attı. Sırtında her zaman yanında taşıdığı, içini sadece onun bilebileceği küçük hazinelerle dolu (belki de sihirli tohumlar?) çantası, üzerinde kendisinin diktiği, kendi çizdiği çiçek ve yıldız desenleriyle süslü zümrüt yeşili elbisesi, ayağında ise uzun yürüyüşler için rahat mı rahat sandaletleri vardı.

O gün, ormanın derinliklerinden rüzgârın getirdiği bir çağrı duymuştu. Bu çağrı onu, evinin hemen yanındaki köprüyü geçip hiç bilmediği bir yöne, güneşin altın ışıklarının dağların ardında kaybolduğu yere çağırıyordu.

Mihriban’ın Yoldaşları

Mihriban yalnız değildi. Çiçeklerle çevrili patikada yürürken ona ormanın küçük, neşeli dostları eşlik ediyordu:

Kuşlar: Biri sağ omzunda, diğeri havada uçuşan mavi kuşlar, ona yol boyunca neşeli şarkılar söylüyor, belki de yaklaşan maceraları fısıldıyorlardı.

Kelebekler: Adım attığı her yerde, sanki havada dans eden renkli ışıklar gibi etrafını saran turuncu ve mavi benekli kelebekler.

Mantarlar ve çiçekler: Patikanın iki yanında mor çan çiçekleri, kırmızı gelincikler ve minik pembe ormangülleri, sanki Mihriban’a “İyi yolculuklar.” dercesine başlarını eğiyorlardı. Hatta bazı mantarlar, minik ışık böcekleri gibi parlayarak onun yolunu aydınlatıyordu.

“Kendine Has Gezgin”in Anlamı

Mihriban’a neden “Kendine Has Gezgin” deniyordu, biliyor musun? Çünkü o, diğer gezginler gibi haritalara ya da pusulalara ihtiyaç duymazdı. Onun pusulası kalbinin sesiydi. Yolunu çiçeklerin yönüne, rüzgârın estiği yere ve hayvan dostlarının işaretlerine göre bulurdu. Ayakları onu nereye götürüyorsa oraya gitmek, oradaki hikâyeyi dinlemek ve yardım etmek onun için bir maceraydı.

Mihriban, köydeki seslerin kaybolduğunu fark etti. Köylülerle sohbet edip sırrı öğrenince kalbinin sıcaklığıyla o sessizliği kırdı ve köyü eski neşeli günlerine döndürdü.

Tam bu zaferin ardından köyün yaşam kaynağı olan nehrin kuruduğunu fark etti. Suyun kaynağını bulmak için ormanın hiç gidilmemiş derinliklerine doğru cesur bir yolculuğa çıktı.

Yolculuğun sonunda aradığı mucize, toprağa huzur verecek özel bir tohumdu. Mihriban bu tohumu doğru yere dikerek kuraklığı sona erdirdi ve köyü sonsuz bahara kavuşturdu.

​Çınar Mahallesi’nin taş sokaklarında Kerem’in ayak sesleri sık sık duyulurdu. On iki yaşındaki Kerem, yerinde durmayı pek sevmezdi. Mahallede herkes onu “Koşan Çocuk” diye tanırdı.

​O sabah muhtarın verdiği duyuru kâğıtlarını eline aldı ve kapı kapı dolaşmaya başladı. Bugün mahallede yardıma ihtiyacı olan ailelere destek olunacaktı.

​Kerem, elindeki kâğıtları dikkatlice tutarak sokağın başındaki Fatma Nine’nin evine doğru koştu. Kapıyı çaldığında nefes nefese kalmıştı.

​Fatma Nine kapıyı açtı.

​“Yavaş koş, oğlum; kendini yoracaksın.”

​Kerem biraz soluklandı.

​“Merak etme, nine. Kâğıtları herkese ulaştırmam gerekiyor.”

​Fatma Nine kâğıdı aldı ve Kerem’e teşekkür etti.

​“Sağ ol, evladım. Sen olmasan haberimiz olmayacaktı.”

​Kerem gülümsedi.

​“Ben sadece görevimi yapıyorum.”

​Sonra başka evlerin kapılarını çalmak için yeniden yola çıktı. Kimi zaman koşuyor, kimi zaman yaşlı birinin karşıya geçmesine yardım ediyor, kimi zaman da taşıması ağır olan bir çantayı götürüyordu.

​Öğleye doğru elindeki kâğıtların hepsini dağıtmıştı. Yorulmuştu ama yaptığı işten memnundu.

​Çınar Mahallesi’nde herkes Kerem’i artık sadece hızlı koştuğu için değil, yardım gerektiğinde ilk koşan çocuk olduğu için de tanıyordu.

16. Seri: Siirt Yolculuğu

Aras, Bora, Emir ve Elif yeni bir yolculuğa daha hazırlanıyordu. Daha önce birçok şehir gezmişlerdi. Tarih, kültür ve doğa hakkında pek çok şey öğrenmişlerdi. Şimdi sıra Siirt'teydi.

Siirt, Güneydoğu Anadolu'da yer alan, tarihi ve doğal güzellikleriyle dikkat çeken bir şehirdi. Dört arkadaş bu şehri merak ediyordu.

Sabah erkenden yola çıktılar. Yol boyunca konuşup gezi planlarını yaptılar.

Bora camdan dışarı bakıyordu.

— Siirt nasıl bir yer acaba?

Emir haritayı açtı.

— Gezilecek yerler varmış.

Elif not defterini hazırladı.

— Her şeyi yazacağım.

Aras gülümsedi.

— Yeni bir macera başlıyor.

Uzun bir yolculuğun ardından Siirt'e vardılar. Hava sıcaktı ve şehir sakindi.

İlk olarak kısa bir yürüyüş yaptılar.

Ulu Cami

İlk durakları Ulu Cami oldu. Çok eski bir yapıydı.

Bora yukarı baktı.

— Burası çok eski.

Aras duvarları inceledi.

— Taş işçiliği çok güzel.

Elif bilgi tabelasını okudu.

— Çok eski bir cami.

Emir sessizce etrafa baktı.

— Çok huzurlu.

Çocuklar caminin avlusunda bir süre dolaştılar.

Tillo

Sonraki durakları Tillo oldu. Küçük ve tarihi bir yerdi.

Elif heyecanlandı.

— Burası çok eski bir yerleşim yeri. 

Aras etrafa baktı.

— Sakin bir yer.

Emir dikkatle yürüdü.

— Küçük ama güzel.

Bora fotoğraf çekti.

— Çok farklı bir yer.

Veysel Karani Türbesi

Daha sonra Veysel Karani Türbesi'ne gittiler.

Elif bilgi yazısını okudu.

— Çok önemli bir kişi.

Aras saygıyla baktı.

— Tarihi bir yer.

Emir sessizce durdu.

— Huzurlu bir ortam.

Bora çevreyi izledi.

— İnsanlar burayı ziyaret ediyor.

Botan Vadisi

Ertesi gün Botan Vadisi'ne gittiler. Büyük bir doğa alanıydı.

Bora şaşkınlıkla etrafa baktı.

— Burası çok büyük.

Emir aşağıya baktı.

— Çok derin.

Elif doğayı izledi.

— Harika bir manzara.

Aras rüzgârı hissetti.

— Doğa çok güçlü.

Vadide uzun süre yürüdüler. Çevredeki doğal güzellikleri izleyerek yollarına devam ettiler.

Botan Çayı

Botan Çayı'nın kenarında yürüdüler.

Emir suyu izledi.

— Su hızlı akıyor.

Elif dikkatle baktı.

— Çok temiz.

Bora video çekti.

— Burası çok güzel.

Aras bir süre sessizce suyun sesini dinledi.

— Doğa çok huzurlu.

Siirt Saat Kulesi

Daha sonra şehir merkezinde Saat Kulesi'ni gördüler.

Bora yukarı baktı.

— Küçük ama güzel.

Aras dikkatle inceledi.

— Eski bir yapı.

Elif bilgi yazısını okudu.

— Şehrin simgesi.

Emir etrafına baktı.

— Şehir sakin.

Siirt Sokakları

Şehir sokaklarında yürüyüş yaptılar.

Elif evlere baktı.

— Eski taş evler var.

Aras sokakları inceledi.

— Sakin bir şehir.

Emir küçük bir dükkâna baktı.

— Hediyelikler var.

Bora fotoğraf çekti.

— Sokaklar güzel.

Botan Köprüsü

Daha sonra eski taş köprüyü gezdiler.

Bora, köprünün üzerine çıktı.

— Çok sağlam.

Aras taşları inceledi.

— Eski bir yapı.

Elif bilgi yazısını okudu.

— Yıllar önce yapılmış.

Emir dikkatle yürüdü.

— Güzel bir manzara.

Tillo Güneş Hadisesi

Tillo'da özel bir olayı öğrendiler.

Elif şaşırdı.

— Güneş ışığı özel bir yere geliyor.

Aras dikkatle baktı.

— Çok ilginç.

Emir düşündü.

— Bilim gibi.

Bora fotoğraf çekti.

— Çok farklı.

Siirt Yemekleri

Akşam Siirt'in yöresel yemeklerini yediler.

Bora yemeği çok beğendi.

— Çok lezzetli.

Emir de yemeğini yerken gülümsedi.

— Güzel yemekler.

Elif not aldı.

— Her şehirde farklı tatlar var.

Aras gülümsedi.

— Çok güzel.

Doğa Yürüyüşü

Ertesi gün doğada yürüyüş yaptılar.

Bora koştu.

— Hava çok güzel.

Emir derin bir nefes aldı.

— Temiz hava.

Elif etrafa baktı.

— Her yer doğa.

Aras sessizce yürüdü.

— Huzurlu.

Siirt Manzarası

Bir tepeye çıktılar.

Bora fotoğraf çekti.

— Çok güzel.

Emir bir süre sessizce manzarayı izledi.

— Harika.

Elif gülümsedi.

— Siirt sakin.

Aras gökyüzüne baktı.

— Güzel bir şehir.

Gün Batımı

Günün sonunda gün batımını izlediler.

Gökyüzü yavaşça kızardı.

Bora fotoğraf çekti.

— Çok güzel.

Emir sessizce manzarayı izledi.

— Unutmayacağım.

Elif gülümsedi.

— Siirt özel bir yer.

Aras gökyüzüne baktı.

— Çok şey öğrendik.

Dönüş Yolculuğu

Artık dönüş zamanı gelmişti.

Bora çektiği fotoğraflara baktı.

— Güzel anılar.

Emir camdan dışarı baktı.

— Botan Vadisi çok güzeldi.

Aras düşündü.

— Tillo çok etkileyiciydi.

Elif defterini kapattı.

— Siirt çok sakin ve güzel bir şehir.

Otobüs hareket etti.

Şehir yavaş yavaş geride kaldı.

Dört arkadaş yeni maceralarını düşünmeye başladı.

Hepsi aynı şeyi düşündü:

Gezmek, öğrenmek ve keşfetmek hayatı daha güzel yapar.

​Çınar Mahallesi'nin dar sokaklarında güneş yavaş yavaş yükselirken Hüseyin Dayı elindeki çekiç ve kerpetenle yola çıktı. Mahallede herkes onu "Yardımsever Dayı" diye tanırdı. Bir kapının menteşesi bozulsa, bir musluk aksa ya da bir evin küçük bir tamire ihtiyacı olsa Hüseyin Dayı hemen yardıma koşardı.

​O sabah mahallenin ortasındaki eski çeşmenin başına geldi. Çeşmenin musluğu uzun zamandır akmıyordu. Hüseyin Dayı alet çantasını yere bıraktı ve işe koyuldu.

​Bir süre sonra mahallenin çocukları yanına geldi. Onu merakla izliyorlardı.

​Hüseyin Dayı paslanmış boruyu yerinden çıkardı. Ardından yeni parçayı dikkatlice taktı.

​Küçük Ali dayanamayarak sordu: "Dayı, neden herkesin işine yardım ediyorsun?"

​Hüseyin Dayı elindeki anahtarı sıkarken gülümsedi.

​"İnsan yaşadığı yere sahip çıkmalı, Ali. Elimizden geleni yaparsak mahallemiz de güzel kalır."

​Ali çeşmeye baktı. "Peki, su yine akacak mı?"

​"Birazdan görürüz."

​Hüseyin Dayı son kez musluğu kontrol etti. Önce birkaç damla su geldi. Ardından çeşmeden ince bir su akmaya başladı.

​Çocuklar sevinçle çeşmenin etrafına toplandı. Birkaç dakika içinde su iyice çoğaldı.

​Hüseyin Dayı aletlerini toplarken mahalle sakinleri de yanına geldi.

​"Eline sağlık." dedi yaşlı bir komşusu.

​Hüseyin Dayı başını salladı. "Sağ olun. Hepimizin işi."

​Sonra alet çantasını aldı ve sokağın diğer ucuna doğru yürüdü. Mahallede yapılacak daha çok iş vardı.

​Zefir Adası, etrafı sessiz dalgalarla çevrili, dış dünyadan uzak küçük bir yerdi. Bu adada yaşayan yedi yaşındaki Karan, anne ve babasını çok küçük yaşlarda kaybettiği için yalnız kalmıştı. Onu koruyup büyüten tek kişi yaşlı dedesi Ateş'ti. Karan, her akşam sahil kenarına iner, kafelerin sarı ışıkları altında aileleriyle yürüyen çocukları izlerdi. Okulda arkadaşlarının anne babaları tarafından karşılandığını gördükçe içi burkulurdu. Elindeki soluk mavi uçurtmayı gökyüzüne salıp "Neredesin ağabey, beni neden bıraktın? Herkesin ailesi var ama benim kimsem yok." diye düşünürdü.

​Karan'ın ağabeyi Mirza ise anne babaları öldükten sonra geçimini sağlamak için adadan uzaktaki Merih kasabasına gitmek zorunda kalmıştı. Merih kasabası, fabrikaları ve kalabalık sokaklarıyla adanın sessizliğine hiç benzemezdi. Mirza orada gün boyu çalışıp para kazanmaya çalışırken kardeşini bırakıp gitmek zorunda kaldığı için vicdan azabı çekiyor, bir gün onu yanına alacak parayı kazanmayı ve yeniden buluşmayı hayal ediyordu. Karan ise adada dedesiyle kalıyor, okul çıkışlarında parktaki yeşillikler arasında uçurtmasını uçurarak ağabeyinin yolunu gözlüyordu.

​Dedesi Ateş, torununun üzüntüsünü gördükçe yanına oturur, saçlarını okşayarak "Üzülme evladım, her zorluğun arkasından bir kolaylık gelir; sabreden muradına erer, ağabeyin de bir gün dönecek." diyerek ona cesaret verirdi. Karan, dedesinin bu sözlerine tutunarak günlerini geçirirdi.

​Günlerden bir gün, Merih kasabasındaki işleri nedeniyle yolu tesadüfen Zefir Adası'na düşen Mirza, sahil boyunca yürümeye başladı. Parkın kenarında oturan küçük çocuğa yaklaştığında onun kolundaki o eski izi fark etti. Bu iz, kardeşine aitti.

​Mirza gördüğü manzara karşısında olduğu yerde kaldı. Hızla Karan'a doğru yürüyüp ona sımsıkı sarıldı. Kulağına eğilip "Affet beni, insan aceleci bir varlıktır ama pişmanlık kalbi temizler, bundan sonra hiç ayrılmayacağız." dedi.

​O an adanın üzerine çöken hüzün dağıldı. Mavi uçurtmanın gökyüzündeki salınışı gibi, Karan da ağabeyinin sıcak kollarında uzun zaman sonra ilk defa gerçekten kendini güvende hissetti.

15. Seri: İstanbul Yolculuğu

Aras, Bora, Emir ve Elif yeni bir yolculuğa daha hazırlanıyordu. Daha önce birçok şehir gezmişlerdi. Tarih, kültür ve doğa hakkında çok şey öğrenmişlerdi. Şimdi sıra İstanbul'daydı.

İstanbul, çok büyük bir şehirdi. İki kıtayı birleştiren özel bir yerdi. Tarihi yapıları, Boğaz'ı ve kalabalık sokaklarıyla ünlüydü.

Dört arkadaş bu şehri çok merak ediyordu.

Sabah erken saatte yola çıktılar. Yol boyunca heyecanla konuştular.

Bora camdan dışarı bakıyordu.

— İstanbul çok büyük bir şehir.

Emir haritayı açtı.

— Gezecek yer çok fazla.

Elif not defterini hazırladı.

— Her yeri yazacağım.

Aras gülümsedi.

— En büyük macera başlıyor.

Uzun bir yolculuktan sonra İstanbul'a vardılar. Şehir çok kalabalıktı.

Sultanahmet Meydanı

İlk durakları Sultanahmet Meydanı oldu. Burası çok tarihi bir yerdi.

Bora etrafa baktı.

— Burası çok büyük.

Aras camileri inceledi.

— Tarih burada hissediliyor.

Elif bilgi tabelasını okudu.

— Çok eski bir merkez.

Emir sessizce etrafa baktı.

— İnsanlar burada yıllardır yaşıyor.

Ayasofya

Sonraki durak Ayasofya oldu. Çok büyük ve etkileyici bir yapıydı.

Elif hayran kaldı.

— Burası çok özel.

Aras kubbeyi inceledi.

— Çok büyük bir mimari.

Emir dikkatle baktı.

— İçerisi çok etkileyici.

Bora fotoğraf çekti.

— Burası harika.

Sultanahmet Camii

Hemen yanında Sultanahmet Camii vardı.

Bora yukarı baktı.

— Çok güzel minareler.

Elif içeri girdi.

— Çok huzurlu.

Aras sessizce gezdi.

— Çok etkileyici.

Emir oturdu.

— Burada sakinlik var.

Topkapı Sarayı

Sonra Topkapı Sarayı'na gittiler.

Elif heyecanlandı.

— Burada padişahlar yaşamış.

Aras odaları inceledi.

— Çok büyük bir saray.

Emir dikkatle baktı.

— Tarih burada çok güçlü.

Bora fotoğraf çekti.

— Çok etkileyici.

Gülhane Parkı

Daha sonra Gülhane Parkı'na gittiler.

Bora koştu.

— Burası çok yeşil.

Emir bir bankta oturdu.

— Dinlenmek güzel.

Elif çiçeklere baktı.

— Çok güzel bir park.

Aras yürüdü.

— Huzurlu bir yer.

Galata Kulesi

Sonraki durak Galata Kulesi oldu.

Bora yukarı baktı.

— Çok yüksek.

Aras kuleyi inceledi.

— Şehir buradan çok güzel.

Elif bilgi yazısını okudu.

— Çok eski bir yapı.

Emir manzarayı izledi.

— İstanbul çok büyük.

Galata Köprüsü

Sonra Galata Köprüsü'nden yürüdüler.

Bora denize baktı.

— Balıkçılar var.

Emir suyu izledi.

— Çok güzel bir manzara.

Elif etrafa baktı.

— Şehir çok canlı.

Aras yürüdü.

— İstanbul hareketli.

Boğaz Turu

Bir gün Boğaz turuna çıktılar.

Emir suyu izledi.

— İki kıta bir arada.

Bora fotoğraf çekti.

— Çok güzel.

Elif gülümsedi.

— İstanbul çok özel.

Aras rüzgârı hissetti.

— Harika bir manzara.

Dolmabahçe Sarayı

Sonra Dolmabahçe Sarayı'nı gezdiler.

Elif şaşırdı.

— Çok büyük.

Aras içeri baktı.

— Çok ihtişamlı.

Emir dikkatle gezdi.

— Tarih burada hissediliyor.

Bora fotoğraf çekti.

— Çok güzel bir saray.

İstiklal Caddesi

Sonra İstiklal Caddesi'ne gittiler.

Bora etrafa baktı.

— Çok kalabalık.

Elif dükkânları inceledi.

— Her şey var.

Emir yürüdü.

— Çok hareketli.

Aras insanları izledi.

— Şehir hiç durmuyor.

Taksim Meydanı

Taksim Meydanı'na geldiler.

Bora ortayı gösterdi.

— Burası önemli bir yer.

Elif etrafa baktı.

— Çok büyük bir alan.

Emir sessizdi.

— İnsanlar burada toplanıyor.

Aras yürüdü.

— İstanbul'un kalbi gibi.

Kız Kulesi

Bir gün Kız Kulesi'ni gördüler.

Bora hayran kaldı.

— Çok güzel.

Emir suya baktı.

— Ortada bir kule.

Elif gülümsedi.

— Masal gibi.

Aras sessizce izledi.

— Çok özel bir yer.

Üsküdar Sahili

Üsküdar sahilinde yürüdüler.

Bora bankta oturdu.

— Çok güzel manzara.

Emir denizi izledi.

— Çok sakin.

Elif martılara baktı.

— Huzurlu bir yer.

Aras rüzgârı hissetti.

— İstanbul farklı.

Kapalıçarşı

Kapalıçarşı'yı gezdiler.

Bora şaşırdı.

— Çok büyük.

Elif dükkânlara baktı.

— Çok renkli.

Emir küçük bir şey aldı.

— Hatıra olsun.

Aras esnafı izledi.

— Çok eski bir çarşı.

Yemekler

İstanbul'da farklı yemekler yediler.

Bora çok beğendi.

— Lezzetli.

Emir yedi.

— Güzel.

Elif not aldı.

— Her şehirde farklı tatlar var.

Aras gülümsedi.

— İstanbul çok zengin.

Gün Batımı

Gün batımında Boğaz'ı izlediler.

Gökyüzü kızardı.

Bora fotoğraf çekti.

— Çok güzel.

Emir sessizdi.

— Unutmayacağım.

Elif gülümsedi.

— İstanbul çok özel.

Aras gökyüzüne baktı.

— Çok şey öğrendik.

Dönüş

Artık dönüş zamanı gelmişti.

Bora fotoğraflara baktı.

— Güzel anılar.

Emir camdan dışarı baktı.

— En çok Boğaz'ı sevdim.

Aras düşündü.

— Ayasofya çok etkileyiciydi.

Elif defterini kapattı.

— İstanbul en büyük maceramızdı.

Otobüs hareket etti.

Şehir geride kaldı.

Dört arkadaş yeni maceralarını düşünmeye başladı.

Hepsi aynı şeyi düşündü:

Gezmek, öğrenmek ve keşfetmek hayatı daha güzel yapar.

​Pınarlı, tepelerin ve ormanların arasında kurulmuş küçük bir kasabaydı. İçinden geçen akarsu yağmurda kabarır, yazın çekilerek taşların arasından akardı. Yol kenarlarında çiçekler açar, kayalardan otlar yükselir, ağaçlarda kuşlar öterdi. Akşam orman sessizleşir, hayvanlar yuvalarına çekilir, gökte yıldızlar belirirdi.

​Kasaba halkı benzer evlerde yaşardı. Kimi ev taştan, kimi kerpiçtendi. Bahçelerde elma, armut, erik ve çınar ağaçları vardı. Çocuklar sokakta oynar, yaşlılar kapı önünde otururdu.

​Bir bahar sabahı Pınarlı'da daha önce görülmeyen bir şey oldu.

​Kasabanın en eski evinin duvarında yeşil bir dal büyümüştü.

​Dal, taşı kırmadan pencerenin çevresini dolaşmış, çatının kenarına uzanmıştı. Üzerinde birkaç küçük çiçek vardı. İnsanlar bunun sıradan bir sarmaşık olduğunu sandı. Ancak birkaç gün içinde aynı dalın başka evlerde de çıktığını gördüler.

​Dallar sokaklara ve bahçelere yayılıyordu. Kısa sürede kasabanın her yanında görülmeye başladılar.

​İnsanlar önce tedirgin oldu. Kimi dalları kesmek için bıçak kullandı. Fakat kesilen yerlerden birkaç gün sonra yeni sürgünler çıkıyor, dal yeniden büyüyordu. Üstelik hiçbir duvarı yıkmıyor, ağaçlara zarar vermiyor ve yolları kapatmıyordu.

​Aksine, sıcak günlerde gölge yapıyor; açan çiçekler arıları ve kelebekleri çekiyordu.

​Kasabada yaşayan on yaşındaki Nehir, bu duruma diğerlerinden daha çok dikkat etti. Her sabah evden çıkarken dalların yönünü izliyor, akşam dönerken aynı yerleri kontrol ediyordu. İçinde, bu bitkinin sıradan bir büyüme için ortaya çıkmadığına dair bir düşünce vardı.

​Bir gün okuldan dönerken yaşlı Hasan Amca'nın evinin önünde durdu. Adamın odunları bitmiş, hava da soğumuştu. Nehir eve gidip birkaç parça odun getirdi ve kapının önüne bıraktı.

​Hasan Amca şaşkınlıkla baktı: "Sen mi getirdin bunları?" Nehir gülümsedi: "Üşümeyin diye."

​Yaşlı adam teşekkür edip odunları içeri taşıdı. Nehir evine yürürken arkasına baktığında dalın üzerindeki beyaz çiçeğin yeni açtığını gördü.

​O an aklından şu geçti: "Belki de bu dallar insanlara iyiliği hatırlatıyor." Bu düşünce Nehir'in merakını artırdı.

​Artık dalları izliyor, onları takip ediyordu. Çocukların oynadığı meydanda kırılmış bir salıncağın yanında büyüyen dalı görünce salıncağın onarılması gerektiğini düşündü. Dere kenarında dalların suya uzandığını fark edip çöpleri temizlemeye başladı. Ormanda ise bir dalın genç bir ağaca zarar vermeden çevresinden dolaştığını gördü.

​Başka bir gün karıncaların yolunu fark etti. Dal, karıncaların yolunu kapatmak yerine yana eğilmişti.

​Nehir buna gülümsedi: "Sen gerçekten herkesi düşünüyorsun." O günden sonra bu dala kendi içinde bir isim verdi: İyilik Dalı. Fakat Nehir'in aklındaki soru duruyordu: Bu dalın kökü neredeydi?

​Kasabanın her yanına yayılan dalların nereden geldiğini bulmak için yola çıktı. Dereyi takip etti, ormana girdi, tepelerde yürüdü. Kayaların arasına, ağaç diplerine ve toprak çatlaklarına baktı.

​Bir gün dağın eteğinde, yaşlı bir çınarın altında oturan dedesine rastladı. "Dede, bir ağacın kökü nerede biter?" diye sordu. Dedesi ormana baktı.

​"Bir kökün nerede başlayıp bittiğini bilmek kolay değildir," dedi. "Toprak sadece üstünde yürüdüğümüz yer değildir. İçinde suyu, tohumu, taşı ve canlıları saklar. Bir ağacın kökü yalnızca ağaca değil, toprağın bütününe bağlıdır."

​Nehir bu sözleri düşündü. Ertesi gün yeniden yola çıktı. Bu kez dalı daha dikkatli takip etti. Dal kasabanın dışına ilerliyor, taşlı bir yoldan geçip yüksek bir tepenin ardında kayboluyordu.

​Nehir peşinden gidince kayalık bir yere ulaştı. Orada ince bir su sesi duydu. Kayaların arasından küçük bir kaynak çıkıyordu. Su berraktı; dibindeki taşlar, küçük balıklar görünüyordu. Güneş ışığı suyun üzerinde parıltılar yapıyordu.

​Nehir diz çöktü. Tam o sırada İyilik Dalı kayaların arasından suyun kenarına ulaştı. Toprağın altındaki köklerden biri ortaya çıktı. Kök suya doğru ilerliyor, sonra yine toprağın derinine uzanıyordu.

​Nehir kökü izledi. Dalın kökünün yalnızca bu kaynağa değil, toprağın altında birbirine bağlanan daha büyük bir kök ağına uzandığını fark etti. Kaynak yağmurdan besleniyor, yağmur dağlardan iniyor, toprak suyu çekiyor, kökler suyu taşıyor, ağaçlar bundan yararlanıyordu.

​Nehir elini suya daldırdı. Soğuk su akarken gökyüzünde bulutlar toplandı. Kısa süre sonra yağmur başladı. Damlalar kaynağın üzerine düşüyordu. Nehir başını kaldırıp dağlara baktı. Sis tepelere yayılmış, orman yağmur altında koyulaşmıştı. Kuşlar ağaçlara sığınıyordu.

​O an Nehir dalın ne anlattığını anladı. Bu dal yalnızca bir bitki değil; toprağın, suyun, yağmurun, ağacın ve insanın birbirinden ayrı olmadığını gösteren bir işaretti.

​Nehir kasabaya döndüğünde gördüklerini anlattı. İlk başta inanan olmadı. Fakat zaman içinde herkes dalların çevresindeki değişimi fark etmeye başladı. Dalların olduğu yerlerde insanlar daha dikkatli davranıyordu. Dereye çöp atılmıyor, kuruyan ağaçlar sulanıyor, hayvanlar için su kapları bırakılıyordu. Çocuklar çiçekleri koparmak yerine onları izlemeyi öğreniyordu.

​Kasabadakiler birbirine karşı da değişti. Yaşlıların ihtiyaçları soruluyor, komşular sofrasını paylaşıyordu. Bütün bunlar büyük sözlerle başlamamıştı. Bazen bir kap yemek, bazen bir kova su, bazen yerdeki bir çöpü kaldırmak yeterli oluyordu. İnsanlar iyiliğin gösteriş istemeden de büyüyeceğini fark etti.

​Bu düşünce Pınarlı'ya yayıldıkça kasaba iyiliğin filizlendiği yer hâline geliyordu. Evlerin çevresinde yeni sürgünler çıkıyor, çiçekler açıyordu. Bir sabah kasaba meydanında toplanan insanlar en büyük dalı gördü. Dal, meydandaki yaşlı çınarın gövdesine sarılmış ve bir halka oluşturmuştu. Üzerinde arılar ve kelebekler uçuyordu.

​Nehir kalabalığa seslendi: "Bu dal yalnızca bizim için büyümüyor. Davranışlarımızla birlikte büyüyor. Toprağı korursak kökü güçlenir. Suyu temiz tutarsak hayat devam eder. Hayvana merhamet edersek dünya yaşanır olur."

​Meydandakiler onu dinledi. Yaşlı bir kadın konuştu: "İyilik küçük başlayabilir. Fakat çoğaldığında her şeyi değiştirir."

​O günden sonra Pınarlı halkı birlikte çalışmaya başladı. Akarsu çevresindeki çöpler toplandı, ormana fidanlar dikildi. Yollara çiçekler ekildi. Hayvanlar için su kapları hazırlandı. Çocuklar da çalışmalara katıldı. Kimi fidan dikti, kimi dere kenarını temizledi. Kasabanın görünüşü değişti. Tepeler yeşillendi, akarsu temiz akmaya başladı. Baharda çiçekler arttı. Nehir artık sırrı tek başına aramıyordu. Kökün, toprağın altında olduğu kadar insanların davranışlarında da olduğunu anlamıştı. Bir çocuğun paylaştığı ekmekte, yaşlı bir insanın duasında, susuz bir hayvana uzatılan kapta aynı kökten bir parça vardı.

​Bir akşam yine kaynağın başına gitti. Güneş batıyor, ormanın üzerinden sis yükseliyordu. İyilik Dalı suyun kenarında duruyordu. Nehir elini toprağa koydu ve çevresine baktı. Kayalar, ağaçlar, su ve insanlar aynı dünyanın parçalarıydı. Dal insanlara yalnızca huzur götürmüyor, sorumluluklarını da hatırlatıyordu.

​Ertesi sabah kasaba halkı kaynağın başında buluştu. Kimse dalı kesmeyi düşünmüyordu. İnsanlar kaynağın çevresini temizledi, suyun yolunu açtı ve yeni dikilen fidanların bakımını yaptı. Nehir ileride bir karıncanın taşın üzerinden geçtiğini gördü. Elini uzatıp onu taşımak yerine yolunu bekledi. Karınca ilerledi ve gözden kayboldu. Nehir gülümsedi.

​Bazen iyilik büyük işler yapmak değil, başka bir canlının yoluna engel olmamaktı.

​Pınarlı'da yıllar geçtikçe bu düşünce çocuklardan yetişkinlere yayıldı. Başka yerlerden gelenler de burada gördüklerini kendi kasabalarına taşıdı. İyilik Dalı büyümeye devam etti. Kimse onun ilk nerede çıktığını ya da köklerinin nereye kadar uzandığını bilmiordu. Fakat buna gerek de yoktu.

​Çünkü Nehir bazı köklerin gözle görülmediğini biliyordu. İnsanların yaptığı iyilikler de böyledir. Bir kişinin attığı küçük bir adım başkasının davranışını değiştirir; o davranış yayılır ve geniş bir etki bırakır.

​Akşam gökyüzünde yıldızlar belirdi. Dalın çiçekleri ay ışığında parladı. Nehir başını kaldırıp baktı. Dünya aynı dünyaydı; dağlar ve nehir yerindeydi. Fakat insanların dünyaya bakışı değişmişti.

​Artık bir ağaca yalnızca odun, bir dereye yalnızca su, bir çiçeğe koparılacak bir nesne gözüyle bakmıyorlardı. Yeryüzünün her parçasının birbirine bağlı olduğunu anlamışlardı.

​Nehir kaynağın başında suya baktı. Suyun yüzeyinde gökyüzü, dağlar ve ormanlar görünüyordu. İyiliğin başladığı her yerde bir kök vardı. Ve o kökten çıkan her güzel davranış, dünyaya yeni bir dal uzatıyordu.

Gökyüzünde uçan küçük serçe, Güneştepe kasabasına düzenlenen saldırıları görünce insanların çektiği acılara üzüldü. Bu kasabanın serçesi olduğu için oradaki her evi, her sokağı ve insanları kendine yakın buluyordu. Güneştepe'ye gelen yağmacı düşmanlar insanları korkutuyor, evleri yıkıyor ve huzuru bozuyordu. Sokaklarda oynayan küçük çocuklar bu saldırılar yüzünden büyük korku yaşıyordu. Kasabanın serçesi; dağların, taşların ve berrak suyun akıp gittiği akarsuların bu keder karşısında sessiz kaldığını gördü.

Dayanamayıp ailesine gördüklerini anlattı. "Haksızlığa karşı sessiz kalmak doğru değildir." diyerek Güneştepe halkını uyarmaya karar verdiler.

Erken bir şafak vakti, kasabanın ulu çınarına konarak ötücü sesleriyle halkı uyardılar. Güneştepe'nin serçesinin bu uyarısını fark eden kasaba lideri Kemal Ağa hemen harekete geçti. Kasabanın cesur yiğitleri Demir ve Ali ile birlikte halkı korumak için yola koyuldu.

Kayaların arasından geçen berrak suyun kenarından ve taş yollardan yürüyerek düşmanların üzerine yürüdüler. "İyilik ve yardımlaşma konusunda yarışın, kötülükte değil." düşüncesiyle hareket eden yiğitler, Güneştepe'yi düşmanlardan temizledi. Tehlike geçtikten sonra çocuklar güvenle sokaklara döndü, çiçekler açtı ve kasabada yeniden huzur sağlandı.

Gökyüzünden bu güzel anı izleyen Güneştepe'nin serçesi, kanatlarını açarak huzur buldu. Doğadaki ağaçlar, böcekler ve bütün varlıklar bu dirlik karşısında sakinleşti

Küçük Tarık, bahçedeki çınarın gölgesinde soluklanırken kucağındaki sayı problemlerini kapatıp heyecanını annesi Meryem'e aktardı:

“Ağabeyim Kerem, matematik sınavını atlatmam için bana harika yollar gösterdi. Ben de bu zor problemleri aşabilirim; en iyi ağabeye sahibim.”

Annesi şefkatle saçını okşadı:

“Öyleyse dinle oğlum,” dedi. “Başarı için önce sabır gerekir; tıpkı tohumun toprak altında gün ışığına erişmesi gibi. Ancak en önemlisi, bu yolda birlikte başarmaktır.”

O an rüzgâr ormandaki yaprakları hareket ettirdi. Dağlar ve kayalar sağlam duruşlarını sergiliyordu. Akarsu, yatağını bulmak için nasıl taştan taşa sekerek ilerliyorsa insan da hedefine yürürken öyle azmetmeliydi. Arı peteğini nasıl örerse okul sırasındaki defter de öyle emekle dolarak sınava hazırlık yapardı.

Çiçekler açmak için yağmuru nasıl beklerse insan da bilgiden su içtikçe büyürdü. Yeryüzü ve gökyüzü bu düzene şahitti. Nitekim bir sözde belirtildiği gibi:

“Çalışanın emeği zayi olmaz.”

Ağabeyinin gösterdiği bu yolda Tarık, kardeşlik sevgisiyle yüreğini ısıttı. Ormandaki ağaçlar gibi kök salmaya, bitkiler gibi göğe uzanmaya karar verdi. Sevgiyle ve omuz omuza atılan her adım,  birlikte başarmak inancını güçlendiriyordu.

14. Seri: Çorum Yolculuğu

Aras, Bora, Emir ve Elif yeni bir yolculuğa daha hazırlanıyordu. Daha önce birçok şehir gezmişlerdi. Tarih, kültür ve doğa hakkında çok şey öğrenmişlerdi. Şimdi sıra Çorum’daydı.

Çorum, tarihi çok eski olan ve Hititlerden kalan izleri taşıyan bir şehirdi. Dört arkadaş bu şehri merak ediyordu.

Sabah erken saatte yola çıktılar. Yol boyunca konuşup plan yaptılar.

Bora camdan dışarı bakıyordu.

— Çorum’da çok eski şehirler varmış.

Emir haritayı açtı.

— Gezilecek yer çok.

Elif not defterini hazırladı.

— Her şeyi yazacağım.

Aras gülümsedi.

— Yeni bir macera başlıyor.

Uzun yolculuktan sonra Çorum’a vardılar. Şehir sakin ve düzenliydi.

İlk olarak kısa bir yürüyüş yaptılar.

Çorum Müzesi

İlk durak Çorum Müzesi oldu. İçeride çok eski eserler vardı.

Elif heyecanlandı.

— Bunlar çok eski.

Aras taş heykellere baktı.

— Hititlerden kalma olabilir.

Emir dikkatle inceledi.

— İnsanlar çok eski zamanlarda yaşamış.

Bora fotoğraf çekti.

— Müze çok güzel.

Görevli onlara bilgi verdi.

— Çorum, Hitit uygarlığının önemli merkezlerindendir.

Hattuşa Antik Kenti

Sonraki durak Hattuşa oldu. Çok büyük bir antik şehirdi.

Bora şaşırdı.

— Burası çok büyük.

Aras taş yolları inceledi.

— Gerçekten eski bir şehir.

Elif bilgi okudu.

— Hititlerin başkentidir.

Emir dikkatle yürüdü.

— Her yer tarih dolu.

Çocuklar uzun süre antik kentte gezdiler.

Yazılıkaya Açık Hava Tapınağı

Daha sonra Yazılıkaya’ya gittiler. Kayalara oyulmuş şekiller vardı.

Elif çok şaşırdı.

— Çok ilginç çizimler.

Aras kayaları inceledi.

— Binlerce yıl öncesine ait.

Emir dikkatle baktı.

— İnsanlar bunu nasıl yaptı?

Bora fotoğraf çekti.

— Burası çok farklı.

Alacahöyük

Sonraki durak Alacahöyük oldu. Eski mezarlar vardı.

Elif bilgi okudu.

— Çok eski bir yerleşim.

Aras taşları inceledi.

— Tarih burada çok güçlü.

Emir sessizce baktı.

— Çok eski insanlar yaşamış.

Bora fotoğraf çekti.

— Burası önemli bir yer.

Çorum Saat Kulesi

Şehir merkezinde Saat Kulesi’ni gördüler.

Bora yukarı baktı.

— Çok yüksek.

Aras kuleyi inceledi.

— Eski bir yapı.

Elif bilgi okudu.

— Şehrin simgesidir.

Emir etrafa baktı.

— Şehir buradan güzel görünüyor.

Çorum Sokakları

Şehirde yürüyüş yaptılar. Sokaklar düzenliydi.

Elif çevreyi inceledi.

— Çok sakin bir şehir.

Aras evlere baktı.

— Eski yapılar var.

Emir küçük dükkâna baktı.

— Hediyelikler güzel.

Bora fotoğraf çekti.

— Sokaklar güzel.

İncesu Kanyonu

Sonraki gün İncesu Kanyonu’na gittiler. Yüksek kayalar vardı.

Emir şaşırdı.

— Burası çok derin.

Elif dikkatle yürüdü.

— Doğa çok güçlü.

Bora video çekti.

— Çok heyecanlı.

Aras suyu izledi.

— Sessiz ama etkileyici.

Çorum Leblebisi

Şehirde meşhur leblebiyi denediler.

Bora çok beğendi.

— Çok güzel.

Emir yedi.

— Lezzetli.

Elif not aldı.

— Her şehirde farklı tatlar var.

Aras gülümsedi.

— Basit ama güzel.

Veli Paşa Hanı

Sonra eski bir hanı gezdiler.

Elif bilgi okudu.

— Eskiden ticaret yapılırdı.

Aras avluyu inceledi.

— İnsanlar burada buluşurdu.

Emir dikkatle baktı.

— Tarih burada hissediliyor.

Bora fotoğraf çekti.

— Çok güzel bir yer.

Çorum Müzesi Taş Eserler

Müzede taş eserleri tekrar incelediler.

Elif şaşırdı.

— Çok eski eserler.

Aras dikkatle baktı.

— Hitit kültürü çok güçlü.

Emir düşündü.

— İnsanlar çok eski zamanlarda yaşamış.

Bora gülümsedi.

— Tarih çok ilginç.

Boğazkale Manzarası

Hattuşa çevresinde manzarayı izlediler.

Bora fotoğraf çekti.

— Çok güzel.

Emir sessizdi.

— Harika bir yer.

Elif gülümsedi.

— Tarih ve doğa bir arada.

Aras gökyüzüne baktı.

— Çok şey öğrendik.

Gün Batımı

Gün batımında antik kentte durdular.

Gökyüzü kızıl oldu.

Bora fotoğraf çekti.

— Çok güzel.

Emir sessizdi.

— Unutmayacağım.

Elif gülümsedi.

— Çorum çok özel.

Aras gökyüzüne baktı.

— Çok şey öğrendik.

Dönüş Yolculuğu

Artık dönüş zamanı gelmişti. Otobüse bindiler.

Bora fotoğraflara baktı.

— Güzel anılar.

Emir camdan dışarı baktı.

— En çok Hattuşa’yı sevdim.

Aras düşündü.

— Yazılıkaya çok etkileyiciydi.

Elif not defterini kapattı.

— Çorum tarih açısından çok zengin.

Otobüs hareket etti. Şehir geride kaldı.

Dört arkadaş yeni maceraları düşünmeye başladı.

Hepsi aynı şeyi düşündü:

Gezmek, öğrenmek ve keşfetmek hayatı daha güzel yapar.

13. Seri: Erzurum Yolculuğu

Aras, Bora, Emir ve Elif yeni bir yolculuğa daha hazırlanıyordu. Daha önce birçok şehir gezmiş, tarih, kültür ve doğa hakkında pek çok şey öğrenmişlerdi. Şimdi sıra Erzurum’daydı.

Erzurum; kışları soğuk, tarihi yapıları güçlü ve kültürü zengin bir şehirdi. Dört arkadaş bu şehri çok merak ediyordu.

Sabah erkenden yola çıktılar. Yol boyunca sohbet ettiler.

Bora camdan dışarı bakıyordu.

— Burası çok soğuk olacakmış.

Emir montunu sıkılaştırdı.

— Hazırlıklı geldik.

Elif not defterini açtı.

— Her yeri yazacağım.

Aras gülümsedi.

— Yeni bir serüven başlıyor.

Uzun bir yolculuktan sonra Erzurum’a vardılar. Hava gerçekten çok soğuktu.

Emir derin bir nefes aldı.

— Hava buz gibi.

Elif etrafa baktı.

— Her yer bembeyaz.

İlk olarak kısa bir yürüyüş yaptılar.

Çifte Minareli Medrese

İlk durakları Çifte Minareli Medrese oldu. Yapının iki büyük minaresi vardı.

Bora yukarı baktı.

— Çok yüksek.

Aras taş işlemelerini inceledi.

— Çok güzel yapılmış.

Elif bilgi tabelasını okudu.

— Bu yapı çok eski.

Emir dikkatle baktı.

— Eskiden okulmuş.

Çocuklar medresenin içinde gezdiler.

Yakutiye Medresesi

Sonraki durak Yakutiye Medresesi oldu. Taş duvarlar dikkatlerini çekti.

Elif heyecanlandı.

— Burası tarih dolu.

Aras avluyu inceledi.

— Çok sakin.

Emir etrafa baktı.

— Eskiden eğitim burada yapılmış.

Bora fotoğraf çekti.

— Çok güzel bir yer.

Erzurum Kalesi

Daha sonra Erzurum Kalesi’ne gittiler. Kale yüksek bir tepenin üzerinde bulunuyordu.

Bora yukarı çıktı.

— Şehir çok güzel görünüyor.

Aras duvarları inceledi.

— Çok eski bir kale.

Elif bilgi yazısını okudu.

— Yüzyıllar önce yapılmış.

Emir aşağıyı izledi.

— Manzara çok güzel.

Ulu Camii

Dört arkadaş Erzurum Ulu Camii’ni ziyaret etti. İçerisi oldukça sakindi.

Elif fısıldadı.

— Çok huzurlu.

Aras sütunlara baktı.

— Çok eski.

Emir sessizce oturdu.

— Dinlenmek iyi geldi.

Bora etrafı izledi.

— Tarihi yerler çok etkileyici.

Üç Kümbetler

Sonraki durak Üç Kümbetler oldu. Burada eski mezar yapıları bulunuyordu.

Bora şaşırdı.

— Burası çok farklı.

Elif bilgi yazısını okudu.

— Eski hükümdarlara ait yapılar. 

Aras dikkatle baktı.

— Çok eski yapılar.

Emir bir süre sessiz kaldı.

— Tarih burada yaşıyor.

Palandöken Dağı

Bir gün Palandöken Dağı’na gittiler. Her yer karla kaplıydı.

Emir şaşırdı.

— Burası çok soğuk.

Bora kar topu yaptı.

— Harika bir yer.

Elif etrafa baktı.

— Kayak yapılan yer burası.

Aras derin bir nefes aldı.

— Hava çok temiz.

Dağda uzun süre gezdiler.

Erzurum Evleri

Şehirde eski Erzurum evlerini gezdiler.

Elif dikkatle baktı.

— Taş evler çok güzel.

Aras sokakları inceledi.

— Çok düzenli.

Emir küçük kapılara baktı.

— Eskiden insanlar burada yaşıyormuş.

Bora fotoğraf çekti.

— Tarihi evler çok güzel.

Erzurum Kongre Binası

Sonra Erzurum Kongre Binası’na gittiler.

Elif bilgi yazısını okudu.

— Burada önemli kararlar alınmış.

Aras içeri baktı.

— Tarih burada değişmiş.

Emir sessizce dinledi.

— Çok önemli bir yer.

Bora fotoğraf çekti.

— Çok etkileyici.

Tortum Şelalesi

Bir gün Tortum Şelalesi’ne gittiler. Su çok yüksekten aşağıya dökülüyordu.

Bora hayran kaldı.

— Çok güçlü.

Emir suyu izledi.

— Sesi çok güzel.

Elif dikkatle baktı.

— Doğa harika.

Aras suyun sesini dinledi.

— Çok huzurlu.

Narman Peri Bacaları

Sonraki durak Narman Peri Bacaları oldu. Karşılarında kırmızı kayalar yükseliyordu.

Elif şaşırdı.

— Çok farklı.

Aras kayaları inceledi.

— Doğa şekillendirmiş.

Emir dikkatle baktı.

— Çok ilginç.

Bora fotoğraf çekti.

— Burası masal gibi.

Erzurum Çarşısı

Şehirde çarşıyı gezdiler. Soğuk havaya rağmen insanlar alışveriş yapıyordu.

Bora etrafa baktı.

— Burası çok canlı.

Elif dükkânlara baktı.

— Yöresel ürünler var.

Emir küçük bir eşya aldı.

— Hatıra olsun.

Aras esnafı izledi.

— İnsanlar çok sıcak.

Cağ Kebabı

Akşam Erzurum’un meşhur yemeği cağ kebabını yediler.

Bora çok beğendi.

— Çok lezzetli.

Emir yemeğini bitirirken gülümsedi.

— Harika.

Elif not aldı.

— Her şehrin yemeği farklıdır.

Aras gülümsedi.

— Çok güzel bir yemekti.

Soğuk Erzurum Gecesi

Gece şehir çok sessizdi. Kar yağıyordu.

Emir pencereden baktı.

— Çok güzel kar yağıyor.

Bora dışarı çıktı.

— Her yer beyaz.

Elif gülümsedi.

— Masal gibi.

Aras bir süre sessiz kaldı.

— Erzurum çok özel.

Gün Batımı

Gün batımında Palandöken’e baktılar.

Gökyüzü kırmızıya döndü.

Bora fotoğraf çekti.

— Çok güzel.

Emir sessizce manzarayı izledi.

— Unutmayacağım.

Elif gülümsedi.

— Erzurum çok etkileyici.

Aras gökyüzüne baktı.

— Çok şey öğrendik.

Dönüş Yolculuğu

Artık dönüş zamanı gelmişti. Otobüse bindiler.

Bora fotoğraflara baktı.

— Güzel anılar.

Emir camdan dışarı baktı.

— En çok Palandöken’i sevdim.

Aras düşündü.

— Çifte Minareli Medrese çok güzeldi.

Elif not defterini kapattı.

— Erzurum tarih açısından çok zengin.

Otobüs hareket etti. Karla kaplı şehir yavaş yavaş geride kaldı.

Dört arkadaş yeni maceralarını düşünmeye başladı.

Hepsi aynı şeyi düşündü:

Gezmek, öğrenmek ve keşfetmek hayatı daha güzel yapar.

12. Seri: Rize Yolculuğu

Aras, Bora, Emir ve Elif yeni bir yolculuğa daha hazırlanıyordu. Daha önce birçok şehir gezmişlerdi. Tarih, kültür ve doğa hakkında çok şey öğrenmişlerdi. Şimdi sıra Rize’deydi.

Rize, Karadeniz’in en yeşil şehirlerinden biriydi. Dağları, çay tarlaları, yağmurlu havası ve doğal güzellikleriyle ünlüydü. Dört arkadaş bu şehri çok merak ediyordu.

Sabahın erken saatlerinde yola çıktılar. Yol boyunca konuşup plan yaptılar.

Bora camdan dışarı bakıyordu.

— Her yer çok yeşil olacakmış.

Emir haritayı açtı.

— Gezecek çok yer var.

Elif not defterini hazırladı.

— Her şeyi yazacağım.

Aras gülümsedi.

— Yeni bir Karadeniz macerası başlıyor.

Uzun bir yolculuğun ardından Rize’ye vardılar. Hava serindi ve yağmur hafif hafif yağıyordu.

Emir derin bir nefes aldı.

— Hava çok temiz.

Elif etrafa baktı.

— Her yer yemyeşil.

İlk olarak kısa bir yürüyüş yaptılar.

Rize Sahili

İlk durakları Rize sahili oldu. Deniz dalgalıydı.

Bora denize baktı.

— Deniz çok farklı görünüyor.

Aras rüzgârı hissetti.

— Hava serin.

Elif sahili inceledi.

— Çok huzurlu bir yer.

Emir bankta oturdu.

— Yol yorgunluğu geçti.

Martılar denizin üzerinde uçuyordu.

Çay Tarlaları

Sonraki durak çay tarlaları oldu. Her yer yeşil bitkilerle kaplıydı.

Elif heyecanlandı.

— Çay burada yetişiyor.

Aras tarlalara baktı.

— Ne kadar düzenli.

Emir dikkatle yürüdü.

— Yapraklar çok güzel.

Bora fotoğraf çekti.

— Burası kartpostal gibi.

Bir görevli onlara çayın nasıl toplandığını anlattı.

Çocuklar çok şaşırdı.

Zilkale

Daha sonra Zilkale’ye gittiler. Dağın üzerinde eski bir kale vardı.

Bora yukarı baktı.

— Burası çok yüksek.

Aras taş duvarları inceledi.

— Çok eski görünüyor.

Elif bilgi okudu.

— Bu kale savunma amacıyla yapılmış.

Emir dikkatle yürüdü.

— Biraz yüksekte ama güzel.

Kalenin manzarası çok etkileyiciydi.

Palovit Şelalesi

Sonraki durak Palovit Şelalesi oldu. Su çok güçlü akıyordu.

Bora şaşırdı.

— Çok yüksekten düşüyor.

Emir suyu izledi.

— Sesi çok güçlü.

Elif doğayı inceledi.

— Harika bir yer.

Aras suyun sesini dinledi.

— Çok huzurlu.

Çocuklar uzun süre şelaleyi izledi.

Ayder Yaylası

Bir gün Ayder Yaylası’na gittiler. Dağlar ve çiçekler vardı.

Bora koştu.

— Burası çok güzel.

Emir derin bir nefes aldı.

— Hava çok temiz.

Elif çevreyi izledi.

— Her yer yeşil.

Aras yaylayı inceledi.

— Çok sakin bir yer.

Kaplıcaları da gördüler.

Fırtına Deresi

Sonra Fırtına Deresi’ne gittiler. Su çok hızlı akıyordu.

Emir şaşırdı.

— Çok güçlü bir akıntı.

Elif dikkatle baktı.

— Doğa çok güçlü.

Bora video çekti.

— Burası çok heyecanlı.

Aras suyu izledi.

— Gürültüsü bile güzel.

Taş Köprüler

Fırtına Deresi’nin üzerinde eski taş köprüler vardı.

Bora köprüye çıktı.

— Çok güzel.

Aras taşları inceledi.

— Çok sağlam yapılmış.

Elif bilgi okudu.

— Yıllar önce yapılmış.

Emir dikkatle yürüdü.

— Biraz yüksek ama güzel.

Rize Kalesi

Şehir merkezindeki Rize Kalesi’ne gittiler.

Elif bilgi okudu.

— Bu kale çok eski.

Aras etrafa baktı.

— Şehir buradan güzel görünüyor.

Emir denizi izledi.

— Manzara çok güzel.

Bora fotoğraf çekti.

— Çok etkileyici.

Rize Müzesi

Sonra Rize Müzesi’ne gittiler. Eski eserler vardı.

Elif heyecanlandı.

— Tarih çok güzel.

Aras taş eserleri inceledi.

— Çok eski.

Emir merakla baktı.

— İnsanlar nasıl yaşamış?

Bora fotoğraf çekti.

— Müze güzel.

Kaçkar Dağları

Bir gün Kaçkar Dağları’na gittiler. Çok yüksek ve soğuktu.

Emir şaşırdı.

— Kar var.

Elif dikkatle yürüdü.

— Çok yüksek.

Bora fotoğraf çekti.

— Burası çok güzel.

Aras etrafı izledi.

— Doğa çok güçlü.

Çay Fabrikası

Sonra bir çay fabrikasını gezdiler. Çayın nasıl yapıldığını gördüler.

Elif çok şaşırdı.

— Çay böyle mi yapılıyor?

Aras makineleri inceledi.

— Çok ilginç.

Emir dikkatle baktı.

— Çay çok emek istiyor.

Bora gülümsedi.

— Artık çayı daha çok seviyorum.

Karadeniz Yağmuru

Rize’de yağmur çok yağıyordu. Çocuklar yağmuru izledi.

Bora güldü.

— Sürekli yağmur var.

Emir şemsiyesini açtı.

— Ama serin, güzel.

Elif yağmuru izledi.

— Doğa çok canlı.

Aras yürüdü.

— Rize gerçekten farklı.

Gün Batımı

Gün batımında sahile gittiler.

Gökyüzü turuncuya döndü.

Bora fotoğraf çekti.

— Çok güzel.

Emir sessizdi.

— Unutmayacağım.

Elif gülümsedi.

— Rize çok özel.

Aras gökyüzüne baktı.

— Çok şey öğrendik.

Dönüş Yolculuğu

Artık dönüş zamanı gelmişti. Otobüse bindiler.

Bora fotoğraflara baktı.

— Güzel anılar.

Emir camdan dışarı baktı.

— En çok Ayder’i sevdim.

Aras düşündü.

— Zilkale çok etkileyiciydi.

Elif not defterini kapattı.

— Rize doğa açısından çok zengin.

Otobüs yavaşça ilerledi. Yeşil şehir geride kaldı.

Dört arkadaş yeni maceralarını düşünmeye başladı.

Hepsi aynı şeyi düşündü:

Gezmek, öğrenmek ve keşfetmek hayatı daha güzel yapar.

Yulaf Sineğinin Yolculuğu

Ağacın Müjdesi

Ulu bir ağaç, vadiye kök salmış bütün çiçeklere bir haber verdi. Günün birinde aralarına temiz kalpli bir çocuğun geleceğini ve her birine güç katıp destek olacağını söyledi. Çiçekler bu ağacın müjdesiyle umutlandı; çünkü uzun süredir yalnızdılar ve toprağın üstünde tek başlarına ayakta kalmaya çalışıyorlardı.

Fakat vadinin en büyük derdi, etrafı saran ve kökleri kurutan zehirli otlardı. Bu yabani otlar çiçeklerin suyunu çalıyor, güneş ışığını kesiyor ve gün yüzü görmelerine engel oluyordu. Ağacın verdiği müjdeyle direncini artıran çiçekler, bu zor durumda bile bekleyişlerini sürdürdü.

Tam bu sıkıntılı günlerde, yakın köyden saf ve iyi niyetli bir çocuk geldi; adı Barlas'tı. Barlas, güç birliği edip iyilikle birbirine omuz vermenin önemini bildiği için hiç vakit kaybetmeden işe koyuldu. Toprağı eşeledi, çiçeklerin nefes almasını engelleyen o zehirli otları teker teker ayıklayıp attı, etraflarını açtı ve susuz kalmış köklere can suyu taşıdı.

Barlas, başkasına merhamet edenin kendi yüreğini onaracağını bildiği için bıkmadan usanmadan her bir çiçekle tek tek ilgilendi. Gökyüzünden süzülen yağmur damlaları ve yakındaki akarsuyun serinliği de bu yardımlaşmaya ortak oldu. Ormandaki ağaçlar gölgesiyle, taşlar ve kayalar rüzgârı keserek bu çabaya omuz verdi.

Sonunda zehirli otlardan tamamen arınan çiçekler başlarını dikleştirdi. Ağacın müjdesinin gerçek olduğunu görerek, yapılan her iyiliğin yeryüzünde bir karşılığı bulunduğunu bildiler ve yeniden güneşe karşı açıldılar.

Çiçekler, ağaçlar, taşlar, akan sular, gökyüzündeki bulutlar ve bu iyiliğe ön ayak olan Barlas dilsiz bir huzurun içinde yeniden can buldu. Vadideki yaşam, sakin ve dengeli bir şekilde akıp gitmeye devam etti.

Aras, Bora, Emir ve Elif yeni bir yolculuğa daha hazırlanıyordu. Daha önce birçok şehir gezmişlerdi. Tarih, kültür ve doğa hakkında çok şey öğrenmişlerdi. Şimdi sıradaki şehir Adana olmuştu.

Adana büyük, sıcak ve çok hareketli bir şehirdi. Aynı zamanda yemekleri ve tarihi yerleriyle de ünlüydü. Dört arkadaş bu şehri çok merak ediyordu.

Sabah erken saatte yola çıktılar. Yol boyunca sohbet ettiler.

Bora camdan dışarı bakıyordu.
— Adana çok sıcak bir şehir diyorlar.

Emir haritayı açtı.
— Gezilecek çok yer var.

Elif not defterini hazırladı.
— Her yeri yazacağım.

Aras gülümsedi.
— Bu gezi de çok güzel olacak.

Uzun yolculuktan sonra Adana’ya vardılar. Hava gerçekten sıcaktı. İlk olarak kısa bir dinlenme yaptılar.

Taş Köprü

İlk durakları Taş Köprü oldu. Köprü çok eski ve tarihi bir yapıdır.

Bora heyecanla konuştu.
— Burası çok eski görünüyor.

Aras köprünün taşlarını inceledi.
— Çok sağlam yapılmış.

Elif bilgi tabelasını okudu.
— Bu köprü Roma döneminden kalmış.

Emir nehre baktı.
— Su çok güzel akıyor.

Çocuklar köprüde yürüyerek fotoğraf çekti.

Sabancı Merkez Camii

Sonraki durak Sabancı Merkez Camii oldu. Çok büyük ve güzel bir camiydi.

Elif yukarı baktı.
— Burası çok büyük.

Aras caminin mimarisini inceledi.
— Çok etkileyici.

Emir sessizce etrafı izledi.
— İçerisi çok huzurlu.

Bora fotoğraf çekti.
— Gerçekten çok güzel.

Çocuklar cami avlusunda dolaştı.

Adana Arkeoloji Müzesi

Sonra Adana Arkeoloji Müzesi’ne gittiler. İçeride eski eserler vardı.

Elif heyecanlandı.
— Tarihi görmek çok güzel.

Aras taş heykellere baktı.
— Bunlar çok eski.

Emir merakla sordu.
— İnsanlar nasıl yaşamış?

Bora fotoğraf çekti.
— Müze çok ilginç.

Bir görevli bilgi verdi.
— Adana çok eski bir yerleşimdir.

Misis Mozaik Müzesi

Daha sonra Misis Mozaik Müzesi’ne gittiler. Renkli mozaikler vardı.

Elif şaşırdı.
— Çok güzel yapılmış.

Aras mozaiklere baktı.
— Çok ince detaylar var.

Emir dikkatle izledi.
— Bunlar çok eski sanat eserleri.

Bora fotoğraf çekti.
— Burası çok etkileyici.

Varda Köprüsü

Sonraki gün Varda Köprüsü’ne gittiler. Yüksek bir köprüydü.

Bora yukarı baktı.
— Çok yüksek.

Aras köprüye baktı.
— Harika bir manzara.

Elif bilgi okudu.
— Bu köprü Almanlar tarafından yapılmış.

Emir aşağı baktı.
— Biraz korkutucu ama güzel.

Çocuklar köprüde fotoğraf çekti.

Seyhan Nehri

Adana’nın ortasından geçen Seyhan Nehri kenarında yürüdüler.

Emir suya baktı.
— Nehir çok güzel.

Elif yürüdü.
— İnsanlar burada vakit geçiriyor.

Bora fotoğraf çekti.
— Çok canlı bir yer.

Aras bankta oturdu.
— Huzurlu bir ortam.

Adana Merkez Park

Sonra Merkez Park’a gittiler. Büyük ve yeşil bir parktı.

Bora koştu.
— Burası çok büyük.

Emir dondurma aldı.
— Hava çok sıcak.

Elif çiçeklere baktı.
— Park çok güzel.

Aras yürüyüş yaptı.
— İnsanlar burada çok mutlu.

Ulu Cami

Daha sonra Adana Ulu Camii’yi gezdiler. Eski ve tarihi bir yapıydı.

Elif bilgi okudu.
— Bu cami çok eski.

Aras duvarları inceledi.
— Çok güzel taş işçiliği var.

Emir sessizce baktı.
— Çok huzurlu.

Bora fotoğraf çekti.
— Tarihi yerler çok etkileyici.

Kazancılar Çarşısı

Sonra Kazancılar Çarşısı’na gittiler. Çok hareketli bir yerdi.

Bora kulaklarını kapattı.
— Ses çok fazla.

Elif gülümsedi.
— Ama çok renkli.

Emir bakır eşyaları inceledi.
— Hepsi el yapımı.

Aras esnafı izledi.
— Çok çalışkanlar.

Adana Sokakları

Şehirde yürüyüş yaptılar. Eski ve yeni yapılar vardı.

Elif çevreyi inceledi.
— Tarih ve modernlik bir arada.

Bora fotoğraf çekti.
— Çok güzel sokaklar.

Emir küçük dükkâna baktı.
— Hediyelikler çok güzel.

Aras insanları izledi.
— Şehir çok canlı.

Adana Yemekleri

Akşam yemeğinde Adana kebabı yediler.

Bora çok beğendi.
— Çok lezzetli.

Emir ayran içti.
— Yemekler harika.

Elif not aldı.
— Her şehrin yemek kültürü farklıdır.

Aras yemeğini yedi.
— Gerçekten çok güzel.

Sabaha Karşı Nehir Kenarı

Akşam Seyhan Nehri kenarına tekrar gittiler. Hava serinlemişti.

Emir suyu izledi.
— Çok sakin.

Elif gülümsedi.
— Gece çok güzel.

Bora fotoğraf çekti.
— Harika bir manzara.

Aras sessizdi.
— Adana çok canlı bir şehir.

Gün Batımı

Gün batımında köprüye gittiler. Gökyüzü kızıl renge döndü.

Bora fotoğraf çekti.
— Çok güzel.

Emir sessizce izledi.
— Unutmayacağım.

Elif gülümsedi.
— Adana çok özel.

Aras gökyüzüne baktı.
— Çok şey öğrendik.

Dönüş Yolculuğu

Artık dönüş zamanı gelmişti. Dört arkadaş otobüse bindi.

Bora fotoğraflara baktı.
— Güzel anılar.

Emir camdan dışarı baktı.
— En çok Taş Köprü’yü sevdim.

Aras düşündü.
— Varda Köprüsü çok etkileyiciydi.

Elif not defterini kapattı.
— Adana hem tarih hem yemek açısından çok zengin.

Otobüs hareket etti. Şehir geride kaldı.

Dört arkadaş yeni maceraları düşünmeye başladı.

Hepsi aynı şeyi düşündü:
Gezmek, öğrenmek ve keşfetmek hayatı daha güzel yapar.

Bazı hikâyeler, daha en başında kulağımıza tatlı ama bir o kadar da gerçekçi bir cümle fısıldar.

Hayat da böyledir aslında; mükemmel planlar, pürüzsüz yollar yoktur. Angelina'nın yolculuğu da kusursuz bir masal değil, duygu dünyasındaki küçük kırıkları kendi elleriyle onarma çabasıdır. Çünkü İyiler ve Kötüler Okulu bize, her çocuğun ve her yetişkinin içsel gücünü keşfedebilmesi için önce kendi içindeki evi inşa etmesi gerektiğini hatırlatır.

Peki, bir çocuk babasının yokluğunu ya da köklerinde hissettiği o ilk soğukluğu nasıl ısıtır? Angelina bunu, bir nesneye yüklediği anlamla ve en çok da içindeki koşulsuz sevgiyle başarır. Dışarıdan bakan birinin ona söylediği gibi:

"Kalbinin ne kadar iyilikle dolu olduğunu görüyorum."

İşte hikâyenin can damarı tam da burasıdır. Angelina, aradığı sıcaklığı ve aidiyet duygusunu dış dünyada değil, kendi kalbinin derinliklerinde bulur. Kurduğu bağ, aslında kendisiyle kurduğu bağın bir yansımasıdır. İçindeki soğukta kalmış yanını şefkatle sarıp sarmalar.

Aidiyet arayışı, duygu düzenleme ve içsel rehberlik ekseninde ilerleyen bu hikâye, okura önemli bir gerçeği hatırlatır:

İçimizdeki iyilik, doğduğumuz odanın soğukluğunu unutturacak kadar güçlüdür.

10. Seri: Kırşehir Yolculuğu

Aras, Bora, Emir ve Elif yeni bir yolculuğa daha hazırlanıyordu. Daha önce birçok şehir gezmişler, tarih ve kültür hakkında çok şey öğrenmişlerdi. Şimdi ise sıradaki şehir Kırşehir olmuştu.

Kırşehir küçük ama tarihi çok eski olan bir şehirdi. Dört arkadaş bu şehri merak ediyordu.

Sabah erkenden yola çıktılar. Yol boyunca konuşup plan yaptılar.

Bora camdan dışarı bakıyordu.

— Kırşehir nasıl bir yer acaba?

Emir haritayı açtı.

— Gezilecek yerler varmış.

Elif not defterini hazırladı.

— Her yeri yazacağım.

Aras gülümsedi.

— Yeni bir macera başlıyor.

Uzun yolculuktan sonra Kırşehir’e vardılar. Şehir sakin ve düzenliydi.

İlk olarak kısa bir yürüyüş yaptılar.

Ahi Evran Külliyesi

İlk durakları Ahi Evran Külliyesi oldu. Burası Kırşehir’in en önemli yerlerinden biriydi.

Elif bilgi tabelasını okudu.

— Ahi Evran burada yaşamış.

Aras yapıya baktı.

— Çok eski görünüyor.

Emir etrafa baktı.

— Burası büyük bir yer.

Bora fotoğraf çekti.

— Çok güzel bir yapı.

Bir görevli onlara bilgi verdi.

— Ahi Evran, esnaf teşkilatının kurucusudur.

Çocuklar dikkatle dinledi.

Cacabey Medresesi

Sonraki durak Cacabey Medresesi oldu. Yüksek minaresi dikkat çekiyordu.

Bora yukarı baktı.

— Burası çok büyük.

Elif bilgi okudu.

— Burada eski zamanlarda astronomi öğretilmiş.

Aras şaşırdı.

— Yıldızları mı incelemişler?

Emir dikkatle baktı.

— Çok ilginç.

Medresenin içinde dolaştılar.

Kırşehir Müzesi

Sonra Kırşehir Müzesi'ne gittiler. İçeride eski eserler vardı.

Elif heyecanlandı.

— Tarihi görmek çok güzel.

Aras taş eserleri inceledi.

— Bunlar çok eski.

Emir merakla baktı.

— İnsanlar nasıl yaşamış?

Bora fotoğraf çekti.

— Müze güzel.

Görevli bilgi verdi.

— Kırşehir çok eski bir yerleşimdir.

Japon Bahçesi

Daha sonra Japon Bahçesi'ne gittiler. Küçük bir göl ve ağaçlar vardı.

Bora şaşırdı.

— Burası çok farklı.

Elif gülümsedi.

— Çok sakin bir yer.

Emir suya baktı.

— Balıklar var.

Aras yürüdü.

— Huzurlu bir yer.

Bahçede uzun süre gezdiler.

Seyfe Gölü

Sonraki gün Seyfe Gölü'ne gittiler. Büyük ve sakin bir göldü.

Elif dikkatle baktı.

— Kuşlar var.

Emir şaşırdı.

— Çok kuş var.

Bora fotoğraf çekti.

— Doğa çok güzel.

Aras gölü izledi.

— Çok sessiz.

Bir süre göl kenarında oturdular.

Neşet Ertaş Kültür Merkezi

Kırşehir’de önemli bir yer de Neşet Ertaş Kültür Merkeziydi.

Elif bilgi okudu.

— Neşet Ertaş ünlü bir halk sanatçısıdır.

Aras dinledi.

— Müzik çok önemli.

Emir düşündü.

— Türküleri varmış.

Bora gülümsedi.

— Müziği dinlemek isterim.

Çocuklar kültür merkezini gezdi.

Tarihi Sokaklar

Şehirde yürüyüş yaptılar. Eski evler vardı.

Bora etrafa baktı.

— Sokaklar çok sakin.

Elif evleri inceledi.

— Tarihi evler korunmuş.

Emir küçük dükkâna baktı.

— Güzel hediyeler var.

Aras insanları izledi.

— Şehir huzurlu.

Sokaklarda uzun süre dolaştılar.

Aşık Paşa Türbesi

Sonra Aşık Paşa Türbesi'ne gittiler. Küçük ama önemli bir yerdi.

Elif bilgi okudu.

— Aşık Paşa önemli bir düşünürdür.

Aras sessizce baktı.

— Tarih burada hissediliyor.

Emir etrafa baktı.

— Çok sakin.

Bora fotoğraf çekti.

— Küçük ama güzel bir yer.

Mucur Yeraltı Şehri

Bir gün Mucur Yeraltı Şehri'ne gittiler. Yer altına inen dar yollar vardı.

Emir şaşırdı.

— Burası çok ilginç.

Elif dikkatle yürüdü.

— İnsanlar burada yaşamış.

Aras duvarlara baktı.

— Çok eski.

Bora video çekti.

— Burası farklı bir dünya gibi.

Yer altında uzun süre gezdiler.

Karahüyük

Sonra Karahüyük bölgesine gittiler. Eski kalıntılar vardı.

Elif bilgi okudu.

— Burası çok eski bir yerleşim.

Aras taşları inceledi.

— Tarih burada.

Emir dikkatle baktı.

— Çok eski.

Bora fotoğraf çekti.

— Her yer tarih.

Kırşehir Yemekleri

Akşam yemeğinde yöresel yemekler yediler.

Elif not aldı.

— Her şehrin yemekleri farklıdır.

Bora çok beğendi.

— Güzel yemekler.

Emir yemeğini yedi.

— Lezzetli.

Aras çorba içti.

— Sıcak iyi geldi.

Gün Batımı

Akşam gün batımını izlediler.

Gökyüzü kızıl oldu.

Bora fotoğraf çekti.

— Çok güzel.

Emir sessizdi.

— Harika.

Elif gülümsedi.

— Kırşehir sakin bir şehir.

Aras gökyüzüne baktı.

— Güzel bir geziydi.

Dönüş Yolculuğu

Artık dönüş zamanı gelmişti. Otobüse bindiler.

Bora fotoğraflara baktı.

— Güzel anılar.

Emir camdan dışarı baktı.

— Ahi Evran’ı sevdim.

Aras düşündü.

— Cacabey çok ilginçti.

Elif not defterini kapattı.

— Kırşehir bize tarih öğretti.

Otobüs hareket etti. Şehir geride kaldı.

Dört arkadaş yeni maceraları düşünmeye başladı.

Hepsi aynı şeyi düşündü:

Gezmek, öğrenmek ve keşfetmek hayatı daha güzel yapar.

​Bir varmış, bir yokmuş... Konya’nın tarihi taş sokaklı, eski evleriyle bilinen sakin bir mahallesinde Gökberk adında bir çocuk yaşarmış. Gökberk on bir yaşındaydı ve aklı hep geçmişin izlerinde, al bayrağın gölgesinde vatanın her karış toprağını koruyan atalarının hatırasındaydı.

​O, yurdunun sadece bugünkü hâlini değil, geçmişteki köklerini de çok merak ederdi. Her akşamüstü okuldan döndüğünde mahallenin ortasındaki ulu çınar ağacının altına oturur; bu topraklarda geçmişte yaşayan insanların al bayrağın dalgalandığı yeri korumak için nasıl mücadele ettiğini hayal ederdi. Dedesinin ona hep söylediği, "Geçmişini bilmeyen, yarınını bulamaz evlat!" sözü kulaklarından hiç gitmezdi. Evdeki eski bakır güğüm, duvarda asılı duran ve ninesinden kalan el dokuması seccade, sandıktaki sararmış gazete kâğıtları ve eski bir lamba bile ona al bayrağın altında yaşamanın ne büyük bir emanet olduğunu anlatırdı.

​Gökberk, vatanının her köşesini adım adım öğrenmek isterdi. Eline aldığı eski bir deftere yurdunun dağlarını, ovalarını, akarsularını kaydederdi. Baharda açan papatyaları, gelincikleri, gölgede serinleyen yaşlı ağaçları, tarlalarda koşan hayvanları ve minik böcekleri büyük bir dikkatle incelerdi. Bir pınarın şırıl şırıl akan suyunun sesini dinlerken bu suların al bayrağın dalgalandığı yurdun topraklarını suladığını bilmek ona huzur verirdi. Toprağa ellerini değdirdiğinde o toprağın ne kadar değerli olduğunu, üzerinde yaşanan nice güzel hatıraları ve atalarının izlerini hissederdi.

​Sadece doğayı değil, al bayrağın dalgalandığı memleketin dört bir yanındaki şehirleri, köyleri, şirin semtleri de merak ederdi. Her sokağın, her evin kendine has bir hikâyesi olduğuna inanır ve yurdunun bayrağını her gördüğünde yüreği küt küt atardı. Bilirdi ki bu topraklar kolay kazanılmamıştı; Çanakkale'de yazılan destanlar, Kurtuluş Savaşı'nda verilen canlar bu vatanı vatan yapmıştı.

​Gökberk; tarihimizi, doğamızı ve geçmişimizi öğrendikçe dağlarla, ovalarla, al bayrağın dalgalandığı her bir karış toprakla arasındaki bağın güçlendiğini hissederdi. Geçmişimizden aldığı bu güçle büyüyor; yurdunun her köşesini korumak, bu büyük tarihi yaşatmak ve al bayrağın onurunu geleceğe taşımak için sabırsızlanıyordu. Kalbindeki o derin sevgi, tıpkı sönmeyen bir ocak gibi hep yanmaya devam etti.

​Güneşin doğduğu tarafta, dağların arkasındaki bir köyde Zümra adında bir çocuk yaşardı. Zümra, üzerindeki baskılardan sıkıldığı bir sabah, penceresine konan bir kuşun peşine düştü. Dağları aştı; berrak suların aktığı, ulu ağaçların yükseldiği yepyeni bir yer buldu.

​Burası çok güzeldi. Şırıl şırıl akan sular, rengârenk çiçekler, cıvıl cıvıl böcekler ve masmavi bir gökyüzü tam karşısındaydı. Zümra burada çalışmaya başladı; doğadaki çiçeklerle eşsiz tasarımlar yaptı.

​Toprağın ve suyun sesini dinleyerek gün boyu çalıştı. Kuşlarla ve diğer hayvanlarla dost oldu. Gündüzleri insanlarla birlikte üretip çabaladı, derken akşam oldu.

​Gece çökünce gökyüzünde ışıl ışıl bir ay belirdi. Zümra çayını yudumlarken ayın büyüleyici ışığını seyretti. İçindeki korkular bitti, yerini derin bir huzura bıraktı.

​"Çalışanın emeği boşa gitmez."

​Zümra; su sesleri ve ay ışığının altında, her gün mutlu ve huzurlu bir yaşam sürdü.

9. Seri: Muğla Yolculuğu

Aras, Bora, Emir ve Elif yeni bir maceraya daha hazırlanıyordu. Daha önce birçok şehir gezmişlerdi. Tarih, kültür ve doğa hakkında çok şey öğrenmişlerdi. Şimdi ise sıra Muğla’daydı.

Muğla; denizi, koyları, antik şehirleri ve doğal güzellikleriyle ünlüydü. Dört arkadaş bu şehri çok merak ediyordu.

Sabah erken saatte yola çıktılar. Yol boyunca heyecanlıydılar.

Bora camdan dışarı bakıyordu.

— Muğla çok güzel bir yer diyorlar.

Emir haritayı açtı.

— Gezecek çok yer var.

Elif not defterini hazırladı.

— Her şeyi yazacağım.

Aras gülümsedi.

— Bu gezi çok güzel olacak.

Uzun yolculuktan sonra Muğla’ya vardılar. Hava sıcaktı ve doğa çok güzeldi.

İlk olarak kısa bir dinlenme yaptılar. Sonra gezmeye başladılar.

Muğla Merkez

İlk olarak Muğla merkezde yürüdüler. Eski taş evler dikkat çekiyordu.

Elif etrafa baktı.

— Evler çok güzel görünüyor.

Aras sokakları inceledi.

— Burası sakin bir şehir.

Emir bankta oturdu.

— Yol yorgunluğu geçti.

Bora fotoğraf çekti.

— Her yer çok düzenli.

Şehirde kısa bir yürüyüş yaptılar ve çevreyi tanıdılar.

Muğla Müzesi

Sonra Muğla Müzesi'ne gittiler. İçeride eski eserler vardı.

Elif heyecanlandı.

— Tarihi görmek çok güzel.

Aras eski taşları inceledi.

— Bunlar çok eski.

Emir dikkatle baktı.

— İnsanlar eskiden gerçekten böyle mi yaşıyordu?

Bora fotoğraf çekti.

— Müze çok ilginç.

Bir görevli onlara bilgi verdi.

— Muğla ve çevresi çok eski bir tarihe sahiptir.

Çocuklar müzede uzun süre gezdi.

Stratonikeia Antik Kenti

Sonraki durak Stratonikeia oldu. Büyük taş yapılar vardı.

Bora şaşırdı.

— Burası kocaman.

Elif bilgi tabelasını okudu.

— Çok eski bir şehir.

Aras taş yolları inceledi.

— İnsanlar burada yaşamış.

Emir etrafa baktı.

— Her yer tarih dolu.

Bora fotoğraf çekti.

— Burası çok etkileyici.

Çocuklar antik kentte uzun süre dolaştı.

Akyaka

Bir gün Akyaka’ya gittiler. Deniz ve doğa mükemmel bir uyum içindeydi.

Emir suya baktı.

— Su çok temiz.

Elif çevreyi izledi.

— Burası çok huzurlu.

Bora fotoğraf çekti.

— Kartpostal gibi.

Aras dere kenarında yürüdü.

— Çok sakin bir yer.

Azmak Nehri kenarında yürüyüş yaptılar. Suyun sesi çok güzeldi.

Azmak Nehri

Azmak Nehri boyunca yürüdüler. Su çok berraktı.

Elif dikkatle baktı.

— Balıkları görebiliyorum.

Emir şaşırdı.

— Su bu kadar temiz olur mu?

Bora video çekti.

— Burası çok güzel.

Aras suyun sesini dinledi.

— Çok huzurlu.

Küçük bir tekne turu yaptılar. Doğa çok güzeldi.

Bodrum Kalesi

Sonraki gün Bodrum’a gittiler. İlk durak Bodrum Kalesi oldu.

Bora yukarı baktı.

— Kale çok büyük.

Aras taş duvarları inceledi.

— Çok eski görünüyor.

Elif bilgi okudu.

— Bu kale denizi korumak için yapılmış.

Emir etrafa baktı.

— Manzara çok güzel.

Kalenin içinde dolaştılar ve müzeyi gezdiler.

Bodrum Sualtı Arkeoloji Müzesi

Kale içinde sualtı müzesini gezdiler.

Elif şaşırdı.

— Batık eserler var.

Aras dikkatle baktı.

— Çok eski gemiler.

Emir meraklandı.

— Bunlar nereden çıkmış?

Bora fotoğraf çekti.

— Müze çok farklı.

Çocuklar deniz altında kalmış eski eşyaları inceledi.

Ölüdeniz

Bir başka gün Ölüdeniz’e gittiler. Deniz çok maviydi.

Bora koştu.

— Burası harika.

Emir suya girdi.

— Su çok sıcak.

Elif sahilde yürüdü.

— Manzara çok güzel.

Aras denizi izledi.

— Burada olmak çok güzel.

Bir süre sahilde vakit geçirdiler.

Fethiye Kayaköy

Sonraki durak Kayaköy oldu. Eski taş evler vardı.

Elif bilgi okudu.

— Burası eski bir köy.

Aras evleri inceledi.

— İnsanlar burada yaşamış.

Emir dikkatle baktı.

— Ama şimdi boş.

Bora fotoğraf çekti.

— Çok ilginç bir yer.

Köyde sessizce yürüdüler.

Saklıkent Kanyonu

Bir gün Saklıkent Kanyonu'na gittiler. Yüksek kayalıklar vardı.

Emir şaşırdı.

— Burası çok derin.

Elif dikkatle yürüdü.

— Su çok soğuk.

Bora video çekti.

— Çok heyecanlı.

Aras kayaların arasında yürüdü.

— Doğa çok güçlü.

Kanyonda uzun süre gezdiler.

Kaunos Antik Kenti

Sonra Kaunos Antik Kenti'ne gittiler.

Bora yukarı baktı.

— Burası çok eski.

Elif bilgi okudu.

— Eski bir liman şehriymiş.

Aras taş mezarları inceledi.

— Çok etkileyici.

Emir sessizce baktı.

— Burada tarih her yerde hissediliyor.

Çocuklar antik kentte dolaştı.

Dalyan ve Caretta Caretta

Dalyan’da tekne turu yaptılar. Caretta Caretta kaplumbağalarını duydular.

Elif heyecanlandı.

— Kaplumbağalar burada yaşıyor.

Emir suya baktı.

— Çok sevimliler.

Bora fotoğraf çekti.

— Doğa harika.

Aras nehri izledi.

— Çok güzel bir yer.

İztuzu Plajı

Sonra İztuzu Plajı'na gittiler. Uzun ve ince bir plajdı.

Bora koştu.

— Burası çok güzel.

Emir kumlara oturdu.

— Deniz çok temiz.

Elif yürüdü.

— Doğa korunuyor.

Aras sahili izledi.

— Çok huzurlu.

Gün Batımı

Muğla’nın son gününde gün batımını izlediler.

Gökyüzü turuncuya döndü.

Bora fotoğraf çekti.

— Çok güzel.

Emir sessizdi.

— Unutmayacağım.

Elif gülümsedi.

— Muğla çok özel.

Aras gökyüzüne baktı.

— Çok şey öğrendik.

Dönüş Yolculuğu

Artık dönüş vakti gelmişti. Dört arkadaş otobüse bindi.

Bora fotoğraflara baktı.

— Harika anılarımız oldu.

Emir camdan dışarı baktı.

— En çok Ölüdeniz’i sevdim.

Aras düşündü.

— Ben Saklıkent’i beğendim.

Elif not defterini kapattı.

— Muğla hem doğa hem tarih açısından çok zengin.

Otobüs yavaşça ilerledi. Şehir geride kaldı.

Dört arkadaş yeni maceraları düşünmeye başladı.

Hepsi aynı şeyi düşündü:

Gezmek, öğrenmek ve keşfetmek; Dünyayı olduğu kadar insanın kendisini de zenginleştirir. 

 Eskiden köyümüzde tertemiz bir dere vardı. Suyu pırıl pırıldı, içinde balıklar yüzerdi. Sonra yağmurlar azaldı, hava çok ısındı. Dere yavaşladı ve durdu. Suyun üzeri yeşil yosunla kaplandı.

 Dere durunca etrafını sivrisinekler sardı. Kasabanın çocukları sineklerden rahatsız oldu. Doğanın bir düzeni vardır; su akarsa hayat olur, durursa bozulur. Büyüklerimiz, "Her şeyin bir dengesi var, düzeni bozmayın" derler. "Doğaya iyi bakın ki, iyilik size geri dönsün" diye de eklerler.

Bir gün, biz çocuklar dereye gittik. Yosunları temizledik, suyun yolunu açtık. Su tekrar akınca yosunlar ve sinekler gitti. Dere eskisi gibi tertemiz oldu.

 Anladık ki; suyu temiz tutarsak, yosun olmaz, sinekler gelmez. Doğayı korumak, kendimizi korumaktır. Her şey bir düzen içinde yaşar.

​8. Seri: Gaziantep Yolculuğu

​Aras, Bora, Emir ve Elif yeni bir maceraya daha çıkmıştı. Daha önce birçok şehir gezmişler, tarihi ve doğal yerler görmüşlerdi. Şimdi ise sıra Gaziantep'teydi.

​Gaziantep; yemekleri, tarihi çarşıları ve eski yapılarıyla çok ünlüydü. Dört arkadaş bu şehri çok merak ediyordu.

​Sabah erkenden yola çıktılar. Yol boyunca heyecanla konuştular.

​Bora camdan dışarı bakıyordu:

— Gaziantep yemekleri çok meşhurmuş.

​Emir haritayı açtı:

— Gezecek çok yer var.

​Elif not defterini hazırladı:

— Tarihi yerleri yazacağım.

​Aras gülümsedi:

— Bu gezi çok güzel olacak.

​Uzun bir yolculuktan sonra Gaziantep'e vardılar. Hava sıcaktı ve şehir hareketliydi.

​İlk olarak kısa bir mola verdiler. Sonra gezmeye başladılar.

​Gaziantep Kalesi

​İlk durak Gaziantep Kalesi oldu. Kale, şehrin ortasında yüksek bir yerdeydi.

​Bora yukarı baktı:

— Burası çok büyük.

​Aras taş duvarları inceledi:

— Çok eski görünüyor.

​Elif bilgi tabelasını okudu:

— Bu kale yüzyıllar önce yapılmış.

​Emir etrafa baktı:

— Şehri buradan korumuşlar.

​Kalenin içinde küçük odalar ve tüneller vardı. Çocuklar dikkatle gezdi.

​Zeugma Mozaik Müzesi

​Sonraki durak Zeugma Mozaik Müzesi oldu. İçeride çok büyük ve renkli mozaikler vardı.

​Elif heyecanlandı:

— Bunlar çok eski sanat eserleri.

​Aras mozaiklere baktı:

— Çok detaylı yapılmış.

​Emir şaşırdı:

— Nasıl bu kadar güzel olmuş?

​Bora bol bol fotoğraf çekti:

— Bu müze çok etkileyici.

​Bir görevli bilgi verdi:

— Zeugma, antik bir şehirden kalan eserleri gösterir.

​Çocuklar uzun süre müzede dolaştı.

​Bakırcılar Çarşısı

​Daha sonra Bakırcılar Çarşısı'na gittiler. Çarşıda sesler ve renkler vardı.

​Bora kulaklarını kapattı:

— Sesler çok fazla.

​Elif gülümsedi:

— Ama çok canlı bir yer.

​Emir bakır eşyaları inceledi:

— Hepsi el yapımı.

​Aras dükkânlara baktı:

— Esnaf çok çalışkan.

​Çarşıda yürürken ustaların bakır dövdüğünü izlediler.

​Gaziantep Sokakları

​Şehirde yürüyüş yaptılar. Eski taş evler dikkat çekiyordu.

​Elif çevreyi inceledi:

— Burada tarih hissediliyor.

​Bora fotoğraf çekti:

— Her sokak farklı.

​Emir küçük dükkânlara baktı:

— Çok güzel hediyelikler var.

​Aras insanları izledi:

— Şehir çok canlı.

​Emine Göğüş Mutfak Müzesi

​Sonra yemek kültürünü anlatan müzeye gittiler.

​Elif şaşırdı:

— Yemek kültürü çok önemliymiş.

​Aras mutfak araçlarına baktı:

— Eskiden her şey elle yapılıyormuş.

​Emir merakla sordu:

— Yemekler nasıl yapılıyordu?

​Bir görevli anlattı:

— Gaziantep mutfağı çok eski bir mutfaktır.

​Bora gülümsedi:

— Yemekleri denemek istiyorum.

​Yesemek Açık Hava Müzesi

​Bir başka gün açık hava müzesine gittiler. Büyük taş heykeller vardı.

​Emir şaşırdı:

— Bunlar çok büyük.

​Elif, müze ile ilgili bilgiyi okudu:

— Burası eski bir taş işleme merkeziymiş.

​Aras heykellere baktı:

— İnsanlar çok yetenekliymiş.

​Bora fotoğraf çekti:

— Burası çok farklı.

​Çocuklar uzun süre alanda dolaştı.

​Rumkale

​Sonraki durak Rumkale oldu. Yüksek kayalıklar üzerinde eski bir kale vardı.

​Bora heyecanlandı:

— Burası çok güzel.

​Aras suya baktı:

— Nehir manzarası harika.

​Elif bilgi verdi:

— Burası çok eski bir yerleşim.

​Emir dikkatle yürüdü:

— Biraz yüksek ama güzel.

​Tekneyle kaleye yaklaştılar. Manzara çok etkileyiciydi.

​Gaziantep Yemekleri

​Akşam yemek zamanı geldi. Gaziantep yemeklerini denediler.

​Beyran çorbası, lahmacun ve baklava vardı.

​Bora çok beğendi:

— Bu yemekler harika.

​Emir yemek yerken konuştu:

— Gaziantep mutfağı çok ünlüymüş.

​Elif not aldı:

— Her şehrin yemek kültürü farklıdır.

​Aras tatlıyı yedi:

— Baklava çok güzel.

​Tarihi Hanlar

​Ertesi gün eski hanları gezdiler. Taş binalar dikkat çekiyordu.

​Elif bilgi tabelasını okudu:

— Burası eskiden ticaret merkeziymiş.

​Aras avluyu inceledi:

— İnsanlar burada alışveriş yapıyormuş.

​Emir etrafı izledi:

— Çok düzenli bir yer.

​Bora yine fotoğraf çekti:

— Tarihi yerler çok güzel.

​Gaziantep Hayvanat Bahçesi

​Bir gün hayvanat bahçesine gittiler. Farklı hayvanlar vardı.

​Emir en çok aslanları sevdi:

— Çok güçlü görünüyorlar.

​Bora zürafaları izledi:

— Çok uzunlar.

​Elif hayvanlar hakkındaki bilgiyi okudu:

— Doğayı korumak önemli.

​Aras penguenleri izledi:

— Çok sevimliler.

​Zeugma Hikâyeleri

​Müzede gördükleri mozaiklerin hikâyelerini düşündüler.

​Elif konuştu:

— Her eserin bir hikâyesi var.

​Aras başını salladı:

— Geçmişi anlamak önemli.

​Emir düşündü:

— İnsanlar eskiden çok farklı yaşamış.

​Bora gülümsedi:

— Tarih çok ilginç.

​Gün Batımı

​Akşam olduğunda bir tepeye çıktılar. Şehri izlediler.

​Güneş yavaşça batıyordu.

​Bora fotoğraf çekti:

— Çok güzel bir manzara.

​Emir sessizdi:

— Burayı unutmayacağım.

​Elif gülümsedi:

— Gaziantep çok özel bir şehir.

​Aras gökyüzüne baktı:

— Çok şey öğrendik.

​Dönüş Yolculuğu

​Artık dönüş zamanı gelmişti. Dört arkadaş otobüse bindi.

​Herkes yorgundu ama mutluydu.

​Bora fotoğraflara baktı:

— Çok güzel anılar biriktirdik.

​Emir camdan dışarı baktı:

— Ben en çok Zeugma'yı sevdim.

​Aras düşündü:

— Ben Rumkale'yi çok beğendim.

​Elif not defterini kapattı:

— Gaziantep hem tarih hem yemek açısından çok zengin.

​Otobüs yavaşça şehirden uzaklaştı.

​Dört arkadaş yeni maceraları düşünmeye başladı.

​Hepsi aynı şeyi düşündü:

​Gezmek, öğrenmek ve keşfetmek hayatı daha güzel yapar.

Sırma, zamanın yavaş aktığı, gökyüzünün her sabah başka bir maviye boyandığı küçük bir kasabada yaşardı. Sırma’nın çocukluğundan beri kalbinde taşıdığı bir hayali vardı: Kasabanın hemen arkasındaki o gri, taşlı ve terk edilmiş tepeyi, rengârenk çiçeklerle dolu bir bahçeye dönüştürmek. Diğer çocuklar oyunlar oynarken, Sırma elinde küçük bir toprak çömleğiyle o tepenin eteklerinde dolaşır, rüzgârın getirdiği tohumları toplardı.

En yakın arkadaşı Işıl, Sırma’nın bu hayaline çocukluktan beri ortak olmuştu. Birlikte, kasabanın en bilge kişisi olan Sera Ninesi’nin yanına giderlerdi. Sera Nine, elindeki bastonla toprağa dokunur ve bilgece fısıldardı: “Güzel çocuklarım, doğa bir tohumun uyanışını bekler ama o tohumun en çok ihtiyaç duyduğu şey, insanın sabırla gösterdiği çabadır. Bir ağaç bir günde büyümez, bir hayal de bir günde gerçek olmaz.”

Sırma, ninesinin bu sözlerini aklına kazımıştı. O, sadece bekleyen değil, zamanı gelince harekete geçen biri olmayı hedefliyordu.

Yıllar birbirini kovaladı. Sırma büyüdü, genç bir kız oldu ama o tepenin hayali hiç değişmedi. Kasabanın insanları; “Orası sadece taştan ve tozdan ibaret, orada hiçbir şey büyümez,” diyerek onu vazgeçirmeye çalışsalardı da Sırma pes etmedi. Sırma ve Işıl, çocukluktan genç kızlığa geçiş dönemlerinde bile bu hayali asla bırakmadılar.

Bir yaz mevsimi, kuraklık kasabayı sarıp sarmaladığında, Sırma artık harekete geçme vaktinin geldiğini anladı. Yanına en iyi arkadaşı Işıl’ı aldı; sırtlarında su testileri, ellerinde eski kazmalarla o gri tepeye tırmanmaya başladılar. Yolculuk hiç kolay değildi. Güneş tepelerine bir mızrak gibi iniyor, taşlar ayaklarını yoruyordu.

Zirveye ulaştıklarında karşılaştıkları manzara, umut kırıcıydı: Toprak sertleşmiş, güneşten kavrulmuştu. Ancak Sırma, çocukluk hayalinin gücüyle elindeki kazmayı toprağa vurdu. Günler, geceler boyunca çalıştılar. Elleri nasır tuttu, yorgunluktan dizleri titredi ama Sırma’nın gözlerindeki o kararlı ışık hiç sönmedi.

Tepenin en yüksek noktasında, toprağın derinliklerinde saklı kalan cılız bir su sızıntısı buldular. Taşları büyük bir özenle dizerek, o minik suyu aşağıya, yani tohumları ektikleri bölgeye doğru yönlendirdiler. Su, yıllardır kuru kalan toprağa ulaştığında, tepe adeta derin bir nefes aldı. Sırma ve Işıl, ellerindeki tohumları toprağın bağrına emanet ettiler.

Haftalar geçti. Bir gün kasaba halkı, çıplak tepelerden aşağıya doğru süzülen bir yeşilliği fark etti. Önce cılız filizler, sonra rengârenk çiçekler tepenin gri örtüsünü yırtıp atmıştı. Kasabalılar gözlerine inanamadı.

Sırma, çocukken hayalini kurduğu o tepenin zirvesinde durduğunda, aşağıda yemyeşil bir bahçenin gülümseyen renklerini gördü. Sırma ve Işıl tepeyi çiçeklerle donattıklarında, artık sadece iki çocuk değil, bir hayali gerçeğe dönüştüren iki genç kadındılar.

Sera Nine, torunlarına bakıp gururla gülümsedi. İnsanlar o günden sonra sadece yağmuru beklemekle kalmadılar; Sırma’nın açtığı yoldan giderek toprağı işlediler; ağaçlar diktiler ve doğaya el uzattılar. Artık o kasabada kimse umutsuzluğa kapılmıyor, güneş her doğduğunda tepelere bakıp gülümsüyordu.

Çünkü herkes biliyordu ki; bir çocuğun hayali, sabır ve emekle birleştiğinde en kurak toprağı bile cennete çevirebilirdi. Sırma’nın çocukluk hayali, sadece bir tepeyi değil, tüm kasabanın kalbini yeşertmişti.

Bir zamanlar küçük bir kasabanın kenarında, çok büyük olmayan ama içinde sessiz bir güzellik taşıyan bir bahçe vardı. Bu bahçe ne tamamen düzenliydi ne de bütünüyle dağınık. Her şey sanki kendi yerini bulmuş gibiydi. Görünmeyen bir el, toprağı, suyu, çiçekleri ve rüzgârı bir araya getirerek sakin bir uyum oluşturmuştu.

Bahçede ağaçlar, otlar, böcekler ve kuşlar birlikte yaşardı. Toprağın arasında parıldayan küçük su birikintileri, gökyüzünü yansıtır; bulutlar suyun yüzeyinde yüzüyormuş gibi görünürdü. Bir köşede küçük bir ev, yanında ise sevgiyle yapılmış eski bir kulübe bulunurdu. Evin pencereleri sabahları ışığı içeri alır, akşamları gökyüzünün renklerini yansıtırdı.

Kulübenin önünde dizili saksılarda farklı renklerde çiçekler büyürdü. Her biri farklı görünse de aynı bahçenin uyumlu bir parçasıydı.

Bahçenin ortasında ise özel bir çiçek vardı: İnşa Çiçeği. Bu çiçeğe böyle denmesinin nedeni, büyürken yalnızca kendisini değil, çevresini de etkilemesiydi. Yaprakları kat kat açılır, güçlü gövdesi dimdik yükselirdi. Renkleri gün ışığına göre değişirdi; sabahları daha açık tonlarda, öğle vakti canlı ve parlak, akşamları ise daha sakin görünürdü.

İnşa Çiçeği’nin yanında bir kelebek yaşardı. Kanatları ışığa göre renk değiştirir; bazen mavi, bazen sarı, bazen de yeşil görünürdü. Çiçekler arasında zarifçe dolaşır, yapraklara hafifçe dokunur gibi konardı. En çok da İnşa Çiçeği’nin üzerinde durmayı severdi. Çiçek onu yormaz, yapraklarını hafifçe açarak ona yer verirdi. Aralarında sessiz ama güçlü bir dostluk vardı.

Bahçedeki diğer canlılar da bu düzenin bir parçasıydı. Sarmaşıklar duvarlara tırmanır, sert taşları yumuşak bir örtü gibi sarardı. Böcekler toprağın içinde dolaşır, kuşlar dallarda şarkılar söylerdi. Her canlı kendi görevini yerine getiriyor, yaşamın büyük uyumuna katkıda bulunuyordu.

Bahçede yaşayan bir aile vardı. Çocuklar her sabah pencereye koşar, bahçeyi uzun uzun seyrederdi. Onlar için burası yalnızca bir bahçe değil, keşfedilecek kocaman bir dünyaydı. Bir gün bir böceği, başka bir gün bir çiçeği, bazen de rüzgârın taşıdığı sesi fark ederlerdi. Her gün yeni bir şey öğrenirlerdi.

Yağmur yağdığında bahçe bambaşka bir görünüme kavuşurdu. Toprak kokusu havaya yayılır, yapraklar ışıldar, su damlaları her köşeye canlılık katardı. Kelebekler kısa süreliğine saklanır, sonra yeniden ortaya çıkardı. İnşa Çiçeği ise yağmurdan sonra her zamankinden daha canlı görünürdü.

Bu bahçede hiçbir şey acele etmezdi. Bir çiçeğin açması da bir yaprağın düşmesi de kendi zamanında gerçekleşirdi. Her şey doğal bir akış içinde ilerlerdi.

Bir gün çocuklardan biri bahçeye küçük bir taş bıraktı. İlk bakışta sıradan görünen bu taş, zamanla yosun tuttu. Etrafında küçük bitkiler büyümeye başladı. Böylece taş da bahçenin yaşayan hikâyesinin bir parçası hâline geldi.

Yıllar geçtikçe bahçe büyüdü. Ağaçlar yükseldi, kuşlar çoğaldı, çiçekler daha da renklendi. Çocuklar büyüdü, fakat bahçeyi izlemeyi hiç bırakmadılar. Çünkü artık biliyorlardı ki bu yer yalnızca bir bahçe değildi; yaşayan bir düzenin, görünmez bağlarla birbirine tutunan bir dünyanın yansımasıydı.

Su, toprak, çiçek, böcek, kuş ve insan… Hepsi aynı hikâyenin içindeydi.

Bir gün kelebek yine İnşa Çiçeği’nin üzerine kondu. O an bahçe derin bir sessizliğe büründü. Sanki zaman kısa bir anlığına durmuştu. Ardından rüzgâr esti, yapraklar hafifçe kıpırdadı ve yaşam kaldığı yerden akmaya devam etti.

Bahçe kendi içinde bir sanat eseriydi. Kimse onu çizmemişti, ama sanki en güzel tablo oydu. Üstelik bu sanat, her gün yeniden ve yeniden oluşuyordu.

    DALINDA KALMAK 

Bir varmış bir yokmuş…

Uzak bir köyde, dere kenarında kocaman bir dut ağacı varmış. Bu ağaç o kadar yaşlıymış ki kaç bahar gördüğünü, kaç kış atlattığını kimse bilmezmiş. Nice yağmurlar, nice fırtınalar geçirmiş; nice yapraklar büyütüp uğurlamış. En üst dalında duran genç bir yaprak yaşarmış. Adı da köylüler arasında "Pofuduk Yaprak" diye bilinirmiş. Çünkü biraz esinti olsa hemen söylenir, biraz güneş olsa yakınır, biraz yağmur yağsa şikâyet edermiş.

Bir gün sabah hafif bir rüzgâr esmiş.

Pofuduk Yaprak hemen başlamış: "Off... Yine mi rüzgâr? Hiç rahat yok şu dünyada."

Yan daldaki yaşlı yaprak gülerek, 

 "Evlat, rüzgârın işi esmek" demiş. 

Pofuduk Yaprak homurdanarak

"O zaman başka yere essin!"

Tam o sırada ağacın altından yaşlı bir kaplumbağa geçiyormuş. Sırtında küçücük bir bohçayla. Köyde ona "Sabırlı Dede" derlermiş.

Yaprak, "Dede! Bu kadar yavaş yürümekten sıkılmıyor musun? diye seslenmiş. 

Kaplumbağa, "Ben yavaş yürümüyorum evlat. Yolun tadını çıkarıyorum" demiş. 

Fakat Pofuduk Yaprak ne demek istediğini anlamamış.

Öğlene doğru rüzgâr biraz kuvvetlenmiş. Yaprak sağa sola savrulmaya başlamış.

 "Eyvah! Kesin düşeceğim! Bu rüzgâr beni seçti!" diye feryat ediyormuş. Ağacın altındaki serçe kahkahaya boğulmuş. "Kendini biraz fazla önemli görmüyor musun? Hepimizi sallıyor. Ne var bunda?"

Ama Pofuduk Yaprak dinlemiyormuş.

 "Ne zaman bitecek bu? Hemen dursun artık!" diye bağırıyormuş.

O sırada Sabırlı Dede ağacın dibine oturmuş, bohçasından ekmek çıkarmış. Yavaş yavaş yemeye başlamış.

Yaprak şaşkınlıkla bağırarak,

"Dede! Ben burada savruluyorum, sen hâlâ ekmek mi yiyorsun?"

Kaplumbağa sakin sakin cevap vermiş: "Açken telaşla yenen ekmek de boğaza takılır evlat."

Derken akşama doğru rüzgâr durmuş. Gökyüzü pembe ve altın renklerine bürünmüş.

Pofuduk Yaprak sessizce etrafına bakmış. Gün boyunca korktuğu şey gerçekleşmemişti. Hâlâ aynı daldaydı. Ama fark etmişti ki onu en çok yoran rüzgâr değil, kendi telaşıydı.

Sabırlı Dede ayağa kalkmış, bohçasını omzuna almış ve gitmeden önce yukarı bakarak.. 

"Rüzgârın işi esmek, sabrın işi beklemekmiş; en çok yorulan da ikisini karıştıranmış" diyerek yoluna devam etmiş.

Pofuduk Yaprak ne diyeceğini bilememiş.

Ertesi gün yine rüzgâr esmiş.

Bu kez pofuduk yaprak hafifçe sallanmış.Sonra gülümseyerek:

 "Es bakalım rüzgâr... Ben artık seni aceleyle kovalamayacağım."

demiş. Yaşlı dut ağacı yapraklarını hafifçe hışırdatmış. Sanki yılların bilgeliği dallarının arasından konuşuyormuş gibi

"Sabır bazen beklemek değildir evlat; rüzgâr dinerken dalından kopmamayı seçmektir."

Pofuduk Yaprak bu sözleri sessizce dinlemiş. İlk kez rüzgâr ona düşman gibi gelmemiş. Hatta onunla birlikte salınmanın da güzel bir yanı olduğunu fark etmiş. Ve o günden sonra Pofuduk Yaprak, esen her rüzgâra kızmak yerine onunla birlikte salınmayı öğrenmiş.

Çünkü hayatın rüzgârı herkese esermiş. Ama en güçlü olan, hiç sallanmayan değil; sallansa da dalında kalmayı öğrenenmiş.

       DİLEK SARIKAYA 

Menajer :ilayda Can & Dilara sarıkaya 

5. Seri: Antalya Yolculuğu

Aras, Bora, Emir ve Elif Türkiye’nin farklı şehirlerini gezmeye devam ediyordu. Daha önce birçok tarihi ve kültürel yeri görmüşlerdi. Bu kez rotaları Antalya olmuştu.

Antalya denizi, tarihi yapıları ve doğal güzellikleriyle ünlüydü. Dört arkadaş bu gezi için çok heyecanlıydı.

Bir sabah erkenden yola çıktılar. Yol boyunca plan yaptılar.

Emir haritayı açtı.

— Antalya’da gezilecek çok yer varmış.

Bora gülümsedi.

— Bu gezi çok eğlenceli olacak.

Elif not defterini hazırlıyordu.

— Tarihi yerleri dikkatlice yazacağım.

Aras camdan dışarı bakıyordu.

— Deniz havasını şimdiden merak ediyorum.

Uzun yolculuğun ardından Antalya’ya vardılar. Hava sıcaktı. Gökyüzü masmaviydi. Palmiye ağaçları dikkat çekiyordu.

Emir derin bir nefes aldı.

— Hava çok güzelmiş.

Elif etrafına baktı.

— Şehir çok canlı görünüyor.

İlk olarak kısa bir yürüyüş yaptılar. Sonra gezmeye başladılar.

Kaleiçi

İlk durakları Kaleiçi oldu. Dar sokaklar, taş evler ve tarihi yapılar herkesi etkiledi.

Bora heyecanla konuştu:

— Burası çok güzel.

Aras taş yollarda yürüyordu.

— Sokaklar çok eski görünüyor.

Elif evleri dikkatle inceliyordu.

— Tarihi yapılar hâlâ korunuyor.

Emir küçük dükkânlara bakıyordu.

— Her yerde hediyelik eşyalar var.

Sokaklarda yürürken eski kapılar ve renkli pencereler dikkatlerini çekti. Çocuklar bol bol fotoğraf çekti.

Bir dükkân sahibi onlara gülümsedi.

— Hoş geldiniz çocuklar.

Aras teşekkür etti.

Kaleiçi’nde uzun süre dolaştılar.

Yivli Minare

Sonraki durak Yivli Minare oldu. Minare oldukça yüksekti ve şehrin önemli simgelerinden biriydi.

Elif bilgi tabelasını okuyordu.

— Bu yapı çok eskiymiş.

Bora yukarı baktı.

— Gerçekten çok yüksek.

Emir taş işlemeleri inceliyordu.

— Çok dikkatli yapılmış.

Aras çevreye bakındı.

— Tarihi yapılar insanı geçmişe götürüyor.

Bir süre minarenin çevresinde dolaştılar. Sonra hatıra fotoğrafı çekildiler.

Antalya Müzesi

Ertesi gün Antalya Müzesine gittiler. Müzenin içinde heykeller, eski eşyalar ve tarihi eserler vardı.

Elif heyecanlandı.

— Müze gezmek çok eğlenceli.

Aras büyük heykellere baktı.

— Bunları yapmak çok zor olmuştur.

Emir eski paralara dikkatle bakıyordu.

— İnsanlar yıllar önce bunları kullanıyormuş.

Bir görevli çocuklara bilgi verdi.

— Antalya çevresinde birçok antik kent vardır.

Bora eski çömlekleri inceliyordu.

— Hepsi çok güzel yapılmış.

Müzede uzun süre dolaştılar. Her bölümde farklı eserler vardı.

Düden Şelalesi

Öğleden sonra Düden Şelalesine gittiler. Şelalenin sesi uzaktan duyuluyordu.

Su büyük bir güçle aşağı akıyordu. Çevrede ağaçlar ve yeşillikler vardı.

Emir heyecanlandı.

— Burası harika.

Bora hemen fotoğraf çekmeye başladı.

— Şelale çok güzel görünüyor.

Elif doğayı izliyordu.

— Böyle yerleri korumalıyız.

Aras suyun sesini dinliyordu.

— İnsan burada huzurlu hissediyor.

Bir süre yürüyüş yaptılar. Sonra gölgede oturup dinlendiler.

Konyaaltı Sahili

Bir sonraki gün Konyaaltı Sahiline gittiler. Deniz oldukça temizdi.

Bora denize bakarak konuştu:

— Deniz çok güzel görünüyor.

Emir ayakkabılarını çıkarıp suya yaklaştı.

— Su serinmiş.

Elif sahilde yürüyordu.

— İnsanlar burada çok vakit geçiriyor.

Aras martıları izliyordu.

— Deniz kenarı insanı dinlendiriyor.

Bir süre sahilde oturdular. Dalgaların sesi herkese iyi geldi.

Aspendos Antik Tiyatrosu

Gezilerinin en heyecanlı duraklarından biri Aspendos oldu. Büyük antik tiyatroyu görünce herkes şaşırdı.

Aras etrafına bakındı.

— Burası çok büyük.

Elif bilgi tabelasını okuyordu.

— Bu tiyatro yıllar önce yapılmış.

Emir taş basamaklara dikkatle bakıyordu.

— Hâlâ sağlam duruyor.

Bora sahnenin önüne geçti.

— Burada gösteriler yapılmış olmalı.

Bir rehber çocuklara bilgi verdi.

— Aspendos dünyanın en iyi korunmuş antik tiyatrolarından biridir.

Çocuklar tiyatronun içinde dolaştı. Sesin her yere yayılması onları şaşırttı.

Bora yüksek sesle konuştu.

— Sesim her yerden duyuluyor.

Herkes gülmeye başladı.

Perge Antik Kenti

Sonraki gün Perge Antik Kentine gittiler. Büyük sütunlar ve taş yollar dikkat çekiyordu.

Elif heyecanla konuştu:

— Burada geçmişte büyük bir şehir varmış.

Aras taş kapılara baktı.

— İnsanlar bu yapıları nasıl yapmış acaba?

Emir eski yolları inceliyordu.

— Her yer tarih dolu.

Bora yine bol bol fotoğraf çekti.

— Bu gezi albümü çok güzel olacak.

Bir süre antik kentte yürüdüler. Tarihi yapılar herkesi etkiledi.

Olympos

Bir başka gün Olympos’a gittiler. Burası hem tarihi hem de doğal güzellikleriyle ünlüydü.

Ağaçların arasından yürüyerek antik kalıntılara ulaştılar.

Emir etrafına baktı.

— Doğa çok güzel.

Elif taş yapıları inceliyordu.

— Tarih ve doğa bir arada.

Aras küçük bir köprünün üstünde durdu.

— Burası çok sakin.

Bora dere kenarında fotoğraf çekiyordu.

— Her yer kartpostal gibi.

Uzun süre bölgede dolaştılar.

Yanartaş

Akşam Yanartaş’a gittiler. Kayaların arasından küçük alevler çıkıyordu.

Bora şaşkınlıkla konuştu:

— Ateş nasıl hiç sönmüyor?

Bir görevli çocuklara bilgi verdi.

— Yer altındaki gaz nedeniyle alevler yanmaya devam eder.

Emir dikkatle izliyordu.

— Çok ilginçmiş.

Elif not aldı:

“Yanartaş doğal bir oluşumdur.”

Aras alevlere bakıyordu.

— Doğa gerçekten şaşırtıcı.

Akşam karanlığında alevler daha güzel görünüyordu.

Tekne Gezisi

Bir gün kısa bir tekne turuna çıktılar. Deniz masmaviydi.

Martılar teknenin etrafında uçuyordu.

Bora güverteye çıktı.

— Deniz yolculuğu çok keyifli.

Emir suyu izliyordu.

— Deniz çok temiz.

Elif kıyıları dikkatle inceliyordu.

— Antalya’nın doğası çok güzel.

Aras gülümsedi.

— Bu geziyi unutmayacağım.

Tekne küçük koylara uğradı. Çocuklar manzarayı izledi.

Antalya Yemekleri

Akşam olduğunda yöresel yemekler tattılar.

Piyaz, tahinli kabak tatlısı ve farklı yemekler söylediler.

Bora ilk lokmadan sonra gülümsedi.

— Çok lezzetliymiş.

Emir ayranını içerken konuştu:

— Antalya yemekleri güzelmiş.

Elif not defterine yazdı:

“Her şehrin farklı yemek kültürü vardır.”

Aras sıcak pideyi yiyordu.

— Çok güzel olmuş.

Marina

Gezilerinin son gününde marinaya gittiler. Tekneler denizde sıralanmıştı.

Güneş denizin üstünde parlıyordu.

Emir manzaraya baktı.

— Burası çok güzel.

Bora fotoğraf çekmeye devam etti.

— İzmir’den sonra en çok burada fotoğraf çektim.

Elif güldü.

— Çünkü Antalya’da her yer güzel.

Aras denizi izliyordu.

— İnsan burada mutlu hissediyor.

Bir süre sahilde yürüdüler.

Dönüş Zamanı

Artık dönüş vakti gelmişti. Dört arkadaş otobüse bindi.

Herkes biraz yorgundu ama çok mutluydu.

Bora fotoğraflara bakıyordu.

— Çok güzel anılar biriktirdik.

Emir camdan dışarı baktı.

— Ben en çok Aspendos’u sevdim.

Aras düşündü.

— Ben Düden Şelalesini çok beğendim.

Elif not defterini kapattı.

— Antalya hem tarihi hem de doğal güzellikleriyle çok özel bir şehir.

Otobüs hareket etti. Şehir yavaş yavaş geride kaldı.

Dört arkadaş yeni maceraları düşünmeye başladı. Çünkü Gezgin Kafalar ekibinin keşfedeceği daha birçok şehir vardı.

Hepsi aynı şeyi düşünüyordu:

Gezmek insanın dünyayı daha iyi tanımasını sağlar. Tarih, kültür ve doğa ise insanlara geçmişi ve yaşamı öğretir.

Bora camdan dışarı baktı.
— Ben en çok Hasankeyf’i merak ediyorum!
Elif not defterini hazırladı.
— Tarihi yerlerle ilgili notlar alacağım.
Aras gülümsedi.
— Yine güzel bir macera bizi bekliyor.
Uzun yolculuktan sonra Batman’a vardılar. Hava sıcaktı ve şehir oldukça hareketli görünüyordu.
İlk olarak küçük bir kafede dinlendiler. Sonra gezmeye başladılar.
Hasankeyf
İlk durakları Hasankeyf oldu. Dört arkadaş burayı görünce hayran kaldı.
Büyük kayalıklar, tarihi yapılar ve mağaralar dikkat çekiyordu. Dicle Nehri sakin sakin akıyordu.
Aras etrafına bakındı.
— Burası gerçekten çok eski görünüyor!
Elif heyecanla konuştu:
— Hasankeyf binlerce yıllık bir yerleşim yeriymiş!
Bora hemen fotoğraf çekmeye başladı.
— Burada her yerde tarihin izleri var.
Emir mağaralara dikkatle bakıyordu.
— İnsanlar eskiden burada mı yaşamış?
Bir rehber çocuklara bilgi verdi.
— Evet. Geçmişte insanlar bu mağaraları ev olarak kullanmıştır.
Çocuklar mağaraları gezerken şaşkınlıklarını gizleyemedi. Bazı mağaraların içinde küçük odalar
vardı.
Elif not aldı:
“Hasankeyf çok eski bir yerleşim yeridir.”
Bir süre sonra Dicle Nehri kenarında yürüdüler. Nehir manzarası oldukça etkileyiciydi.
Zeynel Bey Türbesi
Sonra Zeynel Bey Türbesi’ne gittiler. Yapının dışı mavi işlemeler ve desenlerle süslüydü.
Bora dikkatle baktı.
— Çok farklı görünüyor!
Emir yapının etrafında dolaşıyordu.
— Desenler çok özenli yapılmış.
Elif bilgi tabelasını okuyordu.
— Burası tarihi bir türbeymiş!

Aras başını salladı.
— Tarihi yapıları korumak çok önemli.
Çocuklar türbeyi sessizce gezdiler. Herkes yapının güzelliğinden etkilenmişti.
Hasankeyf Müzesi
Gezilerinin sonraki durağı Hasankeyf Müzesi oldu. Müzenin içinde eski eserler sergileniyordu.
Elif heyecanlandı.
— Müze gezmek çok eğlenceliymiş!!
Aras eski kaplara baktı.
— İnsanlar eskiden bunları kullanmış.
Emir eski paralara dikkatle bakıyordu.
— Çok farklı görünüyorlar. Ben bunları daha önce görmemiştim!
Bir görevli çocuklara bilgi verdi.
— Bu eserler geçmişten günümüze ulaşmıştır.
Bora eski takıları inceliyordu.
— Hepsi büyük bir özenle yapılmış.
Müzede uzun süre dolaştılar. Her bölümde farklı eserler vardı.
Malabadi Köprüsü
Ertesi gün Malabadi Köprüsü’ne gittiler. Köprü uzaktan bile dikkat çekiyordu. Taşlardan
yapılmış eski bir köprüydü.
Dicle Nehri köprünün altından akıyordu.
Aras köprünün ortasına geldi.
— Burası çok etkileyici!
Bora fotoğraf çekiyordu.
— Bu köprü hâlâ çok sağlam görünüyor.
Elif bilgi panosunu okuyordu.
— Bu köprü yüzlerce yıl önce yapılmış!
Emir aşağıdaki suyu izliyordu.
— Nehir çok hızlı akıyor!
Bir süre köprünün üzerinde yürüyüp manzarayı izlediler. Sonra gölgede oturup dinlendiler.
Batman Parkı
Öğleden sonra şehir merkezindeki büyük bir parka gittiler. Parkta çocuklar oynuyor, insanlar
yürüyüş yapıp sohbet ediyordu.
Bora bankta oturdu.

— Biraz dinlenmek iyi geldi.
Emir dondurma aldı.
— Hava çok sıcakmış!
Elif parkın içindeki çiçeklere baktı.
— Park çok temiz ve düzenli görünüyor.
Aras yürüyüş yolunda dolaşıyordu.
— Sanki şehrin kalbi burada atıyor. Herkes burada!
Bir süre parkta dinlendikten sonra gezmeye devam ettiler.
Batman Müzesi
Daha sonra Batman Müzesi’ne gittiler. Müzenin içinde tarihi eserler ve eski eşyalar
sergileniyordu.
Elif dikkatle vitrinleri inceliyordu.
— Tarih öğrenmek gerçekten çok güzel.
Aras büyük bir taş esere baktı.
— Bunu yapmak gerçekten çok zor olmalı.
Bir görevli çocuklara bazı bilgiler anlattı.
— Batman çevresinde çok eski yerleşim alanları vardır.
Emir meraklandı.
— Demek burada uzun yıllardır insanlar yaşamış!
Bora eski yazıları inceliyordu.
— Bazılarını okumak çok zor.
Müzeyi gezerken geçmiş hakkında yeni şeyler öğrendiler.
Dicle Nehri Kenarı
Akşam üzeri Dicle Nehri kenarında yürüyüş yaptılar.
Rüzgâr hafif hafif esiyordu. Suyun sesi duyuluyordu.
Emir nehre baktı.
— Burası çok sakin ve huzurlu!
Elif gülümsedi.
— Doğayla iç içe olmak insana iyi geliyor.
Bora taşların üstüne oturdu.
— Burada saatlerce oturabilirim.
Aras çevreyi izliyordu.
— Burada tarih ve doğa iç içe.
Bir süre sessizce manzarayı seyrettiler.

Yöresel Yemekler
Akşam olduğunda acıkmışlardı. Küçük bir lokantaya gittiler.
Garson onlara yöresel yemekler önerdi.
İçli köfte, perde pilavı ve yöresel yemekler söylediler.
Bora ilk lokmadan sonra gülümsedi.
— Çok lezzetliymiş!
Emir ayranı içiyordu.
— Yemekler gerçekten çok güzel.
Elif not aldı:
“Her şehrin kendine ait farklı yemek kültürü vardır.”
Aras ise sıcak çorbayı içiyordu.
— Yol yorgunluğuna iyi geldi.
Eski Sokaklar
Ertesi gün Batman’ın eski sokaklarında yürüdüler. Eski taş evler sokaklara farklı bir görünüm
katıyordu.
Bora çevreye bakındı.
— Bu sokaklar çok farklı!
Elif küçük dükkânları inceliyordu.
— Burada insanlar el yapımı ürünler satıyor.
Bir amca çocuklara seslendi.
— Hoş geldiniz çocuklar.
Aras teşekkür etti.
Emir küçük bir dükkândan anahtarlık aldı.
— Bunu hatıra olarak saklayacağım.
Çocuklar sokaklarda dolaşırken insanların sıcak davranışlarından mutlu oldular.
Raman Dağı Hakkında
Bir kafede otururken bir görevli çocuklara Raman Dağı hakkında bilgi verdi.
— Batman petrolüyle de ünlüdür.
Emir şaşırdı.
— Petrol burada mı çıkarılıyor?
Görevli başını salladı.
— Evet. Batman petrol açısından Türkiye’nin önemli şehirlerinden biridir.
Elif dikkatle dinliyordu.

— Demek ki petrol şehrin ekonomisinde önemli bir yere sahip.
Aras düşünceli şekilde konuştu:
— Her şehrin farklı özellikleri var!
Çocuklarla Tanışma
Parkta gezerken Batman’da yaşayan çocuklarla tanıştılar.
Birlikte top oynayıp sohbet ettiler.
Bora gülüyordu.
— Yeni arkadaşlar edinmek çok güzel!
Elif çocuklara gezdikleri yerleri anlattı.
Emir gülümseyerek konuştu:
— Hasankeyf’i mutlaka görün.
Batmanlı çocuklar da kendi şehirlerini anlattılar.
Bir süre birlikte vakit geçirdiler.
Gün Batımı
Gezilerinin son akşamında gün batımını izlediler.
Gökyüzü turuncu ve kırmızı renklere bürünmüştü.
Aras sessizce manzarayı izliyordu.
— Çok güzel görünüyor!
Bora gün batımının fotoğraflarını çekmeye devam etti.
— Bu fotoğrafları hep saklayacağım.
Elif derin bir nefes aldı.
— Gezmek insana çok şey öğretiyor.
Emir gülümsedi.
— Her şehir farklı bir hikâye gibi.
Dönüş Yolculuğu
Artık dönüş vakti gelmişti. Dört arkadaş otobüse bindi.
Herkes biraz yorgundu ama çok mutluydu.
Bora fotoğraflara bakıyordu.
— Çok güzel anılar biriktirdik.
Emir camdan dışarı baktı.
— Ben en çok Hasankeyf’i sevdim.
Aras düşündü.
— Ben Malabadi Köprüsü’nü çok etkileyici buldum.

Elif not defterini kapattı.
— Batman tarihî ve kültürel açıdan çok zengin bir şehir.
Otobüs hareket etti. Şehir yavaş yavaş geride kaldı.
Dört arkadaş yeni maceralarını düşünmeye başladı. Çünkü Gezgin Kafalar ekibinin keşfedeceği
daha birçok şehir vardı.
Hepsi aynı şeyi düşünüyordu:
Gezmek sadece yeni yerler görmek değildir. İnsan farklı kültürleri öğrenir, tarihi tanır ve
unutulmaz anılar biriktirir.

"Hadi bakalım güzel oğlum, uyu artık. Yarın büyük gün," dedi gülümseyerek.

Alper merakla sordu: "Anneciğim, öğretmenimiz bu tatilin çok uzun süreceğini söyledi. Cumhuriyet Bayramı’nda, 23 Nisan’dan sonra hemen okula dönmüştük. Bu yaz tatili neden bu kadar uzun?"

Annesi Alper’in yanına oturdu: "Çünkü bütün yıl çok çalıştınız, yoruldunuz bir tanem. Yazın güneş kemiklerinizi ısıtacak, doğa canlanacak. Sizin de dinlenmeniz, bol bol oynamanız ve büyümeniz için upuzun bir zamana ihtiyacınız var."

Alper rahatlamış bir şekilde gözlerini kapattı. Ama rüyasında işler hiç de öyle rahat gitmedi!

Birden kendini sabahın köründe, odasının ortasında buldu. Saat çok geçti! "Eyvah, karne gününe geç kalıyorum!" diye bağırdı. Hemen kırmızı okul tişörtünü aradı ama yoktu! Çorapları sanki saklambaç oynuyordu. Tam kapıdan çıkacakken sol ayakkabısının yerinde yeller esiyordu! Tek ayak üstünde zıplayarak evin içinde döndü durdu. "Yetişemeyeceğim, ilk karnemi kaçıracağım!" diye ağlamaklı oldu. Büyük bir koşturmaca, tam bir telaş dalgası...

"Alper, uyan tatlım..."

Alper sıçrayarak gözlerini açtı. Başucunda annesi duruyordu. Hemen üstüne başına baktı; pijamaları sapasağlam üstündeydi. Odası sessiz, kıyafetleri ise sandalyenin üzerinde ütülü bir şekilde onu bekliyordu. Derin bir "Ooooh!" çekti. Meğer o büyük koşturmaca, o telaşın hepsi kocaman bir rüyaymış!

Alper neşeyle yataktan fırladı. Bugün ne geç kalmıştı ne de ayakkabısı kayıptı. Yepyeni maceralarla dolu o upuzun yaz tatiline ve ilk karnesine kavuşmak için harika bir sabahtı!

Tuğba Akın

Bir simitçi yanlarından geçti.
— Taze simit ve kumru var! dedi simitçi.
Çocuklar aldıkları simit ve kumruları sahilde yiyerek gezinin tadını çıkardı.
Kemeraltı Çarşısı
Sonraki durakları Kemeraltı Çarşısı oldu. Çarşı oldukça büyük ve hareketliydi. Dar sokakların iki
yanında birçok dükkân sıralanıyordu.
Bora etrafa bakıyordu.
— Burası tam bir labirent gibi!
Elif gülmeye başladı.
— Ama çok renkli bir yer.
Baharat kokuları sokaklara yayılmıştı. Küçük dükkânlarda hediyelik eşyalar satılıyordu.
Emir eski bir dükkânın önünde durdu.
— Bu çarşı çok eskiye benziyor.
Bir dükkân sahibi çocuklara seslendi.
— Hoş geldiniz çocuklar.
Aras gülümseyerek teşekkür etti.
Çocuklar küçük magnetler ve kartpostallar aldı. Bora çarşının renkli sokaklarını fotoğrafladı.
Kadifekale
Öğleden sonra Kadifekale’ye gittiler. Kale şehre yukarıdan bakan yüksek bir tepede bulunuyordu.
Yukarı çıktıklarında tüm İzmir görünüyordu.
Emir manzaraya hayran kaldı.
— Şehir buradan çok güzel görünüyor.
Aras kalenin taş duvarlarına dokundu.
— Burada tarihin izleri hissediliyor.
Elif bilgi panosunu okuyordu.
— Bu kale yüzyıllardır ayakta duruyormuş.
Rüzgâr hafifçe esiyordu. Deniz uzaktan parlıyordu.
Bora fotoğraf çekerken konuştu:
— İzmir’in en güzel manzaralarından biri burada olabilir.
Bir süre kalenin içinde dolaştılar. Tarihi taş yollar ve eski duvarlar dikkatlerini çekti.
İzmir Tarih ve Sanat Müzesi
Ertesi gün müzeye gittiler. Müzenin içinde eski heykeller, tarihi eşyalar ve birbirinden değerli
sanat eserleri vardı.
Elif heyecanlandı.

— Müze gezmeyi çok seviyorum!
Aras büyük bir heykele baktı.
— Bunu yapmak gerçekten çok zor olmalı.
Emir eski paralara dikkatle bakıyordu.
— İnsanlar eskiden bunları kullanıyormuş.
Bir görevli çocuklara bilgi verdi.
— Bu eserler geçmişten günümüze ulaşmıştır.
Bora eski çömlekleri inceliyordu.
— Bu çömlekler çok ince işlenmiş.
Müzeyi gezerken tarih hakkında birçok yeni bilgiler öğrendiler.
Kordon Boyu
Akşam üzeri Kordon’a gittiler. Deniz kenarı boyunca uzanan geniş bir yürüyüş yolu vardı.
İnsanlar bisiklet sürüyor, yürüyüş yapıyor ve denizi izliyordu.
Aras derin bir nefes aldı.
— Burası çok huzurlu!
Elif denize bakıyordu.
— Gün batımı çok güzel.
Bora çimlere oturdu.
— Burada saatlerce oturabilirim.
Emir martıları izliyordu.
— İzmir çok hareketli ama burası insana huzur veriyor.
Bir süre yürüyüş yaptıktan sonra dondurma aldılar.
Efes Antik Kenti
Gezilerinin en heyecanlı günlerinden biri Efes Antik Kenti!ne gittikleri gündü.
Büyük taş yollar, yüksek sütunlar ve görkemli yapılar herkesi şaşırttı.
Aras heyecanla konuştu:
— Burası gerçekten çok büyük!
Elif bilgi tabelalarını okuyordu.
— Efes’in çok önemli bir antik kent olduğunu öğrendim.
Bora Celsus Kütüphanesini görünce hemen fotoğraf çekti.
— Bu bina inanılmaz görünüyor.
Emir taş yollarda yürüyordu.
— Burada geçmişte binlerce insan yaşamış.

Bir rehber çocuklara bilgi verdi.
— Efes geçmişte önemli bir ticaret ve kültür merkeziydi.
Elif dikkatle dinledi ve not aldı.
Çocuklar antik kentte uzun süre dolaştı. Gittikleri her yerde tarihin izleri vardı.
Şirince Köyü
Bir sonraki gün Şirince’ye gittiler. Köy oldukça sakin ve güzeldi. Taş evler ve dar sokaklar dikkat
çekiyordu.
Bora etrafına bakındı.
— Burası tam bir masal köyü gibi!
Elif küçük evleri inceliyordu.
— Evler çok iyi korunmuş.
Emir köy meydanındaki ağacın altında durdu.
— Burada insan kendini rahat hissediyor.
Aras küçük dükkânlara bakıyordu.
— Her yerde el yapımı ürünler var.
Köyde uzun süre yürüyüş yaptıktan sonra gözleme yediler.
Elif gülümseyerek konuştu:
— Köy hayatı çok sakinmiş, burada yaşamayı isterdim.
Asansör
Akşam Tarihi Asansöre gittiler. Yukarı çıktıklarında karşılarında geniş bir deniz manzarası
uzanıyordu.
Emir şaşkınlıkla konuştu:
— Manzara çok güzel!
Bora fotoğraf çekmeye devam ediyordu.
— İzmir’de fotoğraf çekilecek o kadar çok yer var ki.
Elif çevredeki eski sokakları inceliyordu.
— Tarihi yapılar hâlâ ayakta duruyor.
Aras manzarayı izlerken sessiz kaldı.
— Böyle yerler insanı mutlu ediyor.
Uzun süre denizi ve şehri yukarıdan seyrettiler.
İzmir Doğal Yaşam Parkı
Bir sonraki gün de Doğal Yaşam Parkı’na gittiler. Parkta birçok farklı hayvan yaşıyordu.
Emir en çok zürafaları sevdi.

— Çok uzunlar!
Bora aslanları görünce heyecanlandı.
— Çok güçlü görünüyorlar!
Elif hayvanlar hakkında bilgi panolarını okuyordu.
— Doğayı ve hayvanları korumalıyız.
Aras penguenleri izliyordu.
— Çok sevimliler.
Parkta uzun süre dolaştılar. Çocuklar burada hem eğlendi hem de yeni bilgiler öğrendi.
Boyoz ve Kumru
İzmir’de yöresel yemeklerin tadına da baktılar. Sabah kahvaltısında boyoz yediler.
Bora çok beğendi.
— Çok lezzetliymiş!
Emir çayını içerken konuştu:
— İzmir’in yemekleri gerçekten çok güzelmiş.
Öğle vakti kumru yediler.
Aras gülümseyerek konuştu:
— Ben bunu yine yemek isterim.
Elif not aldı:
“Her şehrin yemek kültürü farklıdır.”
Alsancak Sokakları
Bir akşam Alsancak’ta yürüyüş yaptılar. Sokaklardan müzik sesleri yükseliyordu. İnsanlar
kafelerde oturuyordu.
Bora çevreye baktı.
— İzmir gecesi çok canlı!
Elif şehrin ışıklarını izliyordu.
— Şehir gece olunca da çok güzel görünüyor!
Emir küçük kitapçılara baktı.
— Burada saatlerce gezilebilir.
Aras deniz tarafından gelen rüzgârı hissediyordu.
— İzmir insanı dinlendiriyor.
Deniz Yolculuğu
Gezilerinin son gününde kısa bir vapur yolculuğu yaptılar.
Martılar vapura eşlik eder gibi uçuyordu. Deniz hafif dalgalıydı.

Bora martılara simit attı.
— Çok sevimliler.
Elif denizi izliyordu.
— Deniz yolculuğu çok keyifliymiş.
Emir güverteye çıktı.
— İzmir’i denizden görmek farklıymış.
Aras gülümsedi.
— Bu geziyi hiç unutmayacağım.
Dönüş Zamanı
Artık dönüş zamanı gelmişti. Dört arkadaş otobüse bindi.
Herkes biraz yorgundu ama çok mutluydu.
Bora fotoğraflara bakıyordu.
— Bir sürü güzel anı biriktirdik.
Emir camdan dışarı baktı.
— Ben en çok Efes’i sevdim.
Aras düşündü.
— Ben Kordon’u çok sevdim.
Elif not defterini kapattı.
— İzmir hem tarihi hem de çok güzel bir şehir.
Otobüs hareket etti. Şehir yavaş yavaş geride kaldı.
Dört arkadaş yeni maceraları düşünmeye başladı. Çünkü Gezgin Kafalar ekibinin keşfedeceği
daha birçok şehir vardı.
Hepsi aynı şeyi düşünüyordu:
Gezmek insanı mutlu eder, tarih ve kültür ise dünyayı daha iyi tanımayı sağlar.

Kitap Kelebeği ormanın en sessiz ve en dikkatli canlısıydı. Kanatları inceydi ve uçtuğu zaman
sanki havada hafif sayfa sesleri duyulurdu. O sadece uçan bir kelebek değildi. O, hikâyeler
arasında gidip gelen görünmez bir bağdı. Kelebeğin yaşadığı dünyada iki farklı ülke vardı.
Bunlardan biri Kitap Ülkesi, diğeri ise Orman Ülkesi’ydi. Bu iki dünya birbirinden çok farklıydı
ama kelebek ikisini de çok iyi tanıyordu.

Kitap Ülkesi düzenliydi. Kitap Ülkesi’nde her şey yerli yerindeydi. Ağaçlar kitap sayfaları gibi
düzgün durur, kuşlar havada belli bir düzen içinde uçardı. Orada her şey sakin ve kontrol
altındaydı. Hikâyeler yazılırdı ama yaşamak için değil, daha çok saklanmak için var gibiydiler.

Orman Ülkesi ise tamamen farklıydı. Orada kurallar yoktu. Rüzgâr istediği gibi eser, ağaçlar
karışık hâlde yaşar, çiçekler renklerini saklamazdı. Hayvanlar gizlenmez, su sesleri her yeri
doldururdu. Orman yaşardı, konuşurdu ve nefes alırdı.

Kitap Kelebeği bu iki dünya arasında gidip gelirdi. Çünkü o hem yazıyı hem de yaşamı severdi.
Ama bir gün garip bir şey oldu. Kitap Ülkesi’nde eski bir hikâye eksik çıktı. Bu hikâye bir
çocuğa aitti ama hikâyenin yarısı kaybolmuştu. Sayfaların bazı bölümleri boş kalmıştı.

Bu durum kelebeği derinden etkiledi. Çünkü o, hikâyelerin yarım kalmaması gerektiğini
hissediyordu. O hikâyeyi tamamlamak için yola çıktı. Kanatlarını açtı ve Orman Ülkesi’ne doğru
uçtu.

Ormana girdiğinde her şey değişti. Burada hava daha nemliydi. Yapraklar hareketliydi. Çocuklar
ağaçların arasında oynuyorlardı. Bu çocuklar kitapları pek bilmez ama ormanı çok iyi tanırlardı.
Her taş onlar için bir işaret, her ses bir anlam taşırdı.

Kitap Kelebeği yavaşça bir çocuğun yanına kondu. Çocuk kelebeği şaşkın bakışlarla izledi. Bu
kelebek ormanda gördüklerinden farklıydı. Kanatları hafif parlıyordu. Kanatlarında yazılar
yazıyordu. Çocuk elini kelebeğe uzattı. O sırada kelebek biraz yukarı uçtu. Bu, korktuğundan
değil, dikkat çekmek istediğindendi.

Ormanda hafif bir rüzgâr esmeye başladı. Yapraklar sallandı. Uzaklardan su sesleri duyuldu. Bir
dere akıyordu. Su berraktı ve taşlara çarparak ses çıkarıyordu. Kitap Kelebeği bu sese doğru gitti.

Dere kenarında bir şey fark etti. Suyun içinde yarısına kadar ıslanmış bir sayfa vardı. Bu sayfa
Kitap Ülkesi’nden suyla birlikte gelmişti. Uzun süre suda kaldığı için kelimeler silinmeye
başlamıştı. Yazılar kayboluyordu.

Kelebek sayfayı sudan çıkardı. Kanatlarıyla kurutmaya çalıştı. Ama hikâye sadece kâğıtta
değildi. Hikâye ormanda da eksikti. Çünkü bu hikâye, ormanın çocuklarının hikâyesiydi.

O sırada gökyüzü değişti. Bulutlar kalınlaştı. Yağmur yaklaşıyordu. Hayvanlar saklanmaya
başladı. Orman yavaş yavaş sessizleşti. Ama kelebek durmadı. Uçmaya devam etti. Çünkü
hikâyeyi yarım bırakmak istemiyordu.

Yağmur damla damla yağmaya başladı. Yağmur yaprakları canlandırdı. Ormandaki sessizlik
bozuldu. Su her yeri doldurdu. Kelebek yağmurun içinde uçarken sayfayı da korumaya çalıştı.
Artık o sayfa sadece kâğıt değildi. İki dünyayı birbirine bağlayan bir işaretti.

Birden yaşlı bir kaplumbağa ortaya çıktı. Çok yavaş yürüyordu ama gözleri çok derindi. Bu
kaplumbağa ormanın en eski varlıklarından biriydi. Her şeyi hatırlıyordu. Kelebeğe yaklaştı ve
yavaş bir sesle konuştu:

“Bir zamanlar Orman Ülkesi ve Kitap Ülkesi bir aradaydı,” dedi.
“Ama insanlar hikâyeleri ayırdı. Bir taraf sadece yazıyı tuttu, diğer taraf sadece yaşamı. Bu
yüzden hikâyeler yarım kaldı.”

Kitap Kelebeği bunu duyunca daha da kararlı oldu. Artık sadece hikâyeyi tamamlamak değil, iki
dünyayı yeniden birleştirmek istiyordu. Çünkü anlıyordu ki sorun sadece eksik sayfa değildi.
Sorun kopukluktu.

Kelebek ormanın içlerine geri döndü. Çocuklardan biri hâlâ onu izliyordu. Kelebek onun omzuna
kondu ve o anda çocuk tuhaf bir şey hissetti. Kelimeler sanki zihnine akıyordu. Her şey birer
birer anlam kazandı. Ağaçlar, hayvanlar, gökyüzü, yağmur…

Çocuk yere oturdu ve toprağa parmaklarıyla izler yaptı. Bu izler ne sadece bir resimdi ne de
sıradan şekillerdi. Bu izler birer hikâyeydi. Diğer çocuklar da yaklaştı. Onlar da bakarak,
dokunarak ve dinleyerek ona katıldı.

Orman yavaş yavaş değişmeye başladı. Artık sadece bir orman değildi. Bir hikâyeye dönüşmüştü.
Her ses bir cümle gibi hissediliyordu. Her hareket bir anlam taşıyordu.

Kitap Kelebeği havada dönerek uçuyordu. Kanatları hareket ettikçe sanki yeni cümleler
yazılıyordu. Rüzgâr bu cümleleri ormanın derinliklerine taşıyordu. Su onları saklıyor, ağaçlar ise
sessizce yazıyordu.

Yağmur yavaş yavaş durdu. Bulutlar dağıldı ve kasvetli hava yavaş yavaş kayboldu. Güneş
ışıkları ormanın içlerine doğru süzüldü. Işık ormana dokununca her şey daha net göründü. Taşlar
eski hikâyeleri hatırladı.

Kelebek artık geri dönmesi gerektiğini hissetti. Kitap Ülkesi onu bekliyordu. Uçtu ve Orman
Ülkesi’nden ayrıldı. Ama bu sefer içinde boşluk yoktu. Çünkü hikâye artık tamamlanmaya
başlamıştı.

Kitap Ülkesi’ne vardığında her şey sessizdi. Raflar düzgün duruyordu. Ama bir değişiklik vardı.
Sanki ormandan bir şeyler geliyordu.

Bir çocuk bir kitap açtı. İçinde ağaçları gördü. Başka bir çocuk sayfalardaki su sesini duydu,
yağmur damlalarını hissetti. Kitaplar artık sadece kelimelerden ibaret değildi. Yaşamın
kendisiydi.

Kitap Kelebeği bunu görünce mutlu oldu. İki dünya artık birbirini anlamaya başlamıştı. Orman
çocukları hikâyeler yazmaktan korkmuyorlardı. Kitap Ülkesi ise doğayı daha iyi hayal ediyordu.

Bir süre sonra ormanda yeni bir sayfa ortaya çıktı. Bu sayfa boş değildi. İçinde kelimeler, doğa,
su sesleri ve çocukların hikâyeleri vardı.

Kitap Kelebeği bu sayfanın üzerine kondu ve uzun süre hareket etmedi. Her şey eski günlerdeki
gibiydi.

Artık Orman Ülkesi ve Kitap Ülkesi aynı hikâyenin bir parçası olmuştu. Ayrılık ve kopukluk
yoktu.

Kitap Kelebeği biliyordu ki hikâyeler kaybolmaz. Sadece birbirinden uzaklaşır. Ama biri onları
yeniden hatırlarsa her şey tekrar birleşebilir.

Kars’a Doğru Yeni Bir Macera

Aras, Bora, Emir ve Elif yeni şehirler gezmeye devam ediyordu. Uşak gezisinden sonra herkes yeni bir macera için heyecanlanmıştı. Bu kez rotaları Kars’tı.

Kars hakkında birçok şey duymuşlardı. Tarihi yapıları, eski taş binaları ve karla kaplı manzaraları... Elif gezi başlamadan önce küçük bir araştırma yaptı.

— Kars çok eski bir şehir, dedi. Birçok medeniyet burada yaşamış.

Emir heyecanlandı:

— Acaba en güzel yeri neresi?

Bora gülerek cevap verdi:

— Hepsini görünce karar veririz.

Sabah erkenden yola çıktılar. Uzun bir yolculuktan sonra Kars’a vardılar. Hava oldukça soğuktu. Sokaklarda eski taş binalar dikkat çekiyordu.

Aras ellerini cebine koydu.

— Burası gerçekten çok farklı bir şehir.

Elif çevreye bakıyordu.

— Burası tarih kokuyor.

Dört arkadaş gezmeye başlamadan önce sıcak bir çorba içti. Sonra ilk duraklarına doğru yürüdüler.

Kars Kalesi

İlk olarak Kars Kalesi’ne gittiler. Kale yüksek bir tepenin üstündeydi. Yukarı çıkarken biraz yoruldular ama manzarayı görünce herkes mutlu oldu.

Şehir yukarıdan çok güzel görünüyordu. Kırmızı çatılı evler ve geniş yollar dikkat çekiyordu.

Bora hemen fotoğraf çekmeye başladı.

— Manzara harika.

Emir kalenin taş duvarlarına baktı.

— Bu kale çok eski olmalı.

Elif başını salladı.

— Evet. Yıllar boyunca şehri korumak için kullanılmış.

Aras kalenin içinde yürürken düşünceli görünüyordu.

— Belki de eskiden burada nöbet tutan askerler vardı.

Rüzgâr hafif hafif esiyordu. Çocuklar manzarayı izleyerek bir süre kalede vakit geçirdiler.

Ani Harabeleri

Ertesi gün Ani Harabeleri’ne gittiler. Burası Kars’ın en önemli tarihi yerlerinden biriydi.

Geniş bir alana yayılmış eski yapılar vardı. Büyük taş kiliseler, surlar ve tarihin büyüleyici atmosferi dikkat çekiyordu.

Aras şaşkınlıkla etrafına baktı.

— Burası kocaman bir şehir gibi.

Elif heyecanla konuştu:

— Çünkü eskiden gerçekten büyük bir şehirmiş.

Emir eski kapıları inceliyordu.

— Taşlar hâlâ sağlam duruyor.

Bora bol bol fotoğraf çekiyordu.

— Burada her yer tarih kokuyor.

Bir rehber çocuklara bilgi verdi.

— Ani, geçmişte önemli bir ticaret merkeziydi, dedi.

Elif not defterini çıkararak, “Ani Harabeleri çok eski bir yerleşim alanıdır,” diye yazdı.

Dört arkadaş uzun süre bölgede dolaştı. Sessizlik herkesi etkiledi. Eski yapılar, onları geçmişe götüren birer iz gibiydi.

Çıldır Gölü

Sonraki gün Çıldır Gölü’ne gittiler. Hava çok soğuktu ve her yer karla kaplanmıştı. Gölün bazı yerleri buz tutmuş, manzara harika görünüyordu.

Bora heyecanlandı.

— İlk kez böyle bir göl görüyorum.

Emir dikkatlice yürüyordu.

— Buzun üstüne çıkmak biraz korkutucu.

Aras gülmeye başladı.

— Ama çok eğlenceli.

Elif gölün manzarasını izliyordu.

— Doğa burada çok güzel.

Gölde balık tutan insanları gördüler. Bazıları kızakla geziyordu.

Bir amca çocuklara yaklaştı.

— Çıldır Gölü kışın çok güzel olur, dedi.

Çocuklar göl kenarında sıcak çay içti. Soğuk hava yüzlerini kızartmıştı. Yine de herkes buradan mutlu ayrılmıştı.

Kars Peynir Müzesi

Gezinin başka bir gününde Kars Peynir Müzesi’ne gittiler. Müzenin içinde farklı peynir çeşitleri tanıtılıyordu.

Emir şaşırdı.

— Burada bu kadar çok peynir olduğunu bilmiyordum.

Elif bilgi panolarını okuyarak kısa notlar alıyordu.

— Kars kaşarı çok ünlüymüş.

Bora gülümseyerek konuştu:

— Tadına bakmadan dönmek olmaz.

Müzede eski süt kapları ve peynir yapım araçları da vardı.

Aras etrafa hayranlıkla bakıyordu.

— İnsanlar eskiden her şeyi elle yapıyormuş.

Çocuklar müzede yeni bilgiler öğrendi. Gezi sonunda küçük bir tadım da yaptılar.

Bora çok beğendi.

— Gerçekten de meşhur olduğu kadar var.

Taş Köprü

Daha sonra Taş Köprü’ye gittiler. Köprü, güzel bir nehrin üzerine kurulmuş ve eski taşlardan yapılmıştı.

Emir köprünün ortasında durdu.

— Burası çok sakin.

Aras suyun akışını izliyordu.

— Nehir çok hızlı akıyor.

Elif çevredeki eski binalara baktı.

— Kars’ın tarihi dokusu hâlâ korunuyor.

Bora yine fotoğraf çekmeye başladı.

— Bu gezi albümü çok güzel olacak.

Köprünün çevresinde yürüyüş yaptılar. Havanın soğuk olması kimsenin umrunda değildi.

Fethiye Camii

Gezilerinin sonraki durağı Fethiye Camii oldu. Caminin mimari yapısı dikkat çekiyordu.

Elif yapıya bakarak konuştu:

— Burası çok farklı görünüyor.

Bir görevli çocuklara bilgi verdi.

— Bu bina geçmişte farklı amaçlarla kullanılmıştır, dedi.

Aras kubbeyi inceliyordu.

— Yapımı gerçekten çok güzel.

Emir sessizce etrafı izliyordu.

— İnsan burada kendini huzurlu hissediyor.

Çocuklar yapının tarihini öğrenince daha da etkilendiler.

Kars Sokakları

Gezinin başka bir gününde sadece şehirde yürümeye karar verdiler. Kars sokakları eski taş evlerle doluydu. Bazı binalar Rus mimarisini taşıyordu.

Bora dikkatle çevreye baktı.

— Evler çok farklı görünüyor.

Elif gülümseyerek konuştu.

— Çünkü bu şehirde farklı kültürler yaşamış.

Küçük dükkânlardan geçtiler. İnsanlar oldukça güler yüzlüydü.

Bir teyze çocuklara seslendi.

— Hoş geldiniz evlatlar.

Emir teşekkür etti.

— Kars insanları çok sıcak davranıyor.

Çocuklar küçük hediyelik eşyalar aldı. Elif kendine küçük bir not defteri seçti. Bora kartpostal aldı.

Kafkas Halk Dansları

Akşam belediyenin düzenlediği küçük bir gösteri vardı. Çocuklar halk danslarını izlemeye gitti.

Müzik başladığında herkes dikkatle sahneye baktı. Dansçılar uyum içinde ve çok hızlı hareket ediyordu.

Aras şaşkınlıkla konuştu:

— Çok güzel dans ediyorlar.

Elif ritme dikkat ediyordu.

— Kültürler danslarla da yaşar.

Emir alkışladı.

— Bu gösteri çok eğlenceli.

Bora kısa videolar çekti.

Gösteri bitince çocukların mutluluğu gözlerinden okunuyordu.

Kaz Eti ve Yöresel Yemekler

Ertesi gün yöresel yemekler tattılar. Lokantada kaz eti, erişte ve birbirinden farklı yöresel yemekler vardı.

Bora merakla sordu:

— Bu yemekler hep Kars’a mı ait?

Garson gülümseyerek cevap verdi:

— Evet. Kars’ın meşhur yemekleridir.

Elif yemeklere hayranlıkla bakıyordu.

— Her şehrin yemek kültürü farklı oluyor.

Emir erişteyi çok sevdi.

— Ben bunu yine yemek isterim.

Aras ise sıcak çorbayı içiyordu.

— Soğuk havada en güzel giden şey çorbadır.

Sarıkamış Şehitliği

Kars gezisinde Sarıkamış Şehitliği’ne de gittiler. Orada oldukça sessiz ve manevi açıdan etkileyici bir hava vardı.

Çocuklar saygılı ve dikkatli yürüyordu. Çünkü buranın önemini biliyorlardı.

Elif kısık sesle konuştu:

— Burada çok önemli olaylar yaşanmış.

Aras başını eğdi.

— Tarihimizi öğrenmek önemli.

Emir çevreye baktı.

— İnsan burada duygulanıyor.

Bora sessizce fotoğraf çekti ama fazla konuşmadı.

Bir süre sonra hep birlikte dua ettiler.

Kar Yağışı

Kars’taki son günlerinde kar yeniden yağmaya başladı. Sokaklar bembeyaz olmuştu.

Bora hemen dışarı çıktı.

— Kar topu savaşı yapalım.

Emir gülmeye başladı.

— Ben hazırım.

Aras büyük bir kartopu hazırlayıp Emir’e attı. Elif ise onlara katılmak yerine bir köşede kardan adam yapıyordu.

Bir süre eğlendiler. Soğuk hava yüzlerini kızartmıştı ama çok mutluydular.

Kar yağışı şehri daha da güzel göstermişti.

Dönüş Zamanı

Artık dönüş vakti gelmişti. Dört arkadaş son kez Kars’a bakarak otobüse bindiler.

Herkes biraz üzgündü. Çünkü Kars’ı çok sevmişlerdi.

Bora fotoğraflara bakıyordu.

— Burada çok güzel anılar biriktirdik.

Emir camdan dışarı baktı.

— Ani Harabeleri’ni hiç unutmayacağım.

Aras gülümsedi.

— Ben Çıldır Gölü’nü çok sevdim.

Elif de gülümseyerek konuştu:

— Bu gezi bize yine çok şey öğretti.

Otobüs hareket etti. Kars’ın güzel manzaraları yavaş yavaş geride kalıyordu.

Dört arkadaş yeni maceraları düşünmeye başladı. Çünkü Gezgin Kafalar ekibinin keşfedeceği daha çok şehir vardı.

Hepsi aynı fikirdeydi:

“Tarih, kültür ve doğa insanlara geçmişi öğretir. Gezmek ise insanı geliştirir.”

Ağaçkakan, annesini bulmak istiyordu. Orman eskisi gibi değildi. Eskiden orman çok daha güzel, çok daha yeşil ve çok daha sessiz bir huzura sahipti. Ağaçların yaprakları rüzgârda yumuşakça sallanır, kuşlar sabahları neşeyle öterdi. Her yerde çiçekler açardı. Böcekler çiçeklerin etrafında uçuşur, kelebekler bir daldan diğerine konardı.

Ama şimdi orman daha sessizdi. Kuş sesleri azalmıştı. Bazı günler hiç ses duyulmuyordu. Rüzgâr bile daha ağır esiyor gibiydi. Sanki orman yorulmuştu.

Küçük ağaçkakan kendini “son kuşlardan biri” gibi hissediyordu. Çünkü etrafında çok az kuş kalmıştı. Bazı kuşlar gitmişti, bazıları ise saklanmıştı. O ise hâlâ annesini arıyordu.

Annesi birkaç gün önce yiyecek bulmak için uçmuştu. Ama geri dönmemişti. Küçük ağaçkakan o günden beri her sabah erkenden uyanıyordu. Kalbi hep endişeliydi.

Her ağaca bakıyor, her kovuğa giriyor, her sesi dinliyordu. Ama annesini bulamıyordu. Bazen bir yaprak sesi duyduğunda bile heyecanlanıyordu: “Acaba annem mi?” diye düşünüyordu. Ama her seferinde yanılıyordu.

Ormanda onunla konuşan tek canlı yaşlı bir kaplumbağaydı. Kaplumbağa çok yavaş yürürdü ama çok şey bilirdi. Ormanı iyi tanırdı.

Bir gün kaplumbağa yavaşça yanına geldi.

“Orman değişiyor, küçük ağaçkakan,” dedi.

Ağaçkakan başını eğdi.

“Ben annemi bulamıyorum,” dedi üzgün bir sesle.

Kaplumbağa biraz durdu. Sonra yavaşça konuştu:

“Bazı kuşlar başka yerlere gitmiş olabilir. Bazıları daha sakin yerlerde yaşıyor olabilir. Ama umudunu kaybetme.”

Ağaçkakan düşündü. Sonra sordu:

“Ben de yalnız mı kalacağım?”

Kaplumbağa başını salladı.

“Hayır. Hiç kimse tamamen yalnız kalmaz. Doğa her zaman bir yol bulur.”

Ama küçük ağaçkakan yine de annesini bulmak istiyordu. Bu yüzden karar verdi. Ormanda daha uzak yerlere gidecekti.

Ertesi sabah erken kalktı. Gökyüzü açıktı ama hava biraz serindi. Rüzgâr hafif esiyordu. Ağaçkakan kanatlarını açtı ve yola çıktı.

Yol boyunca orman daha da sessizdi. Bir zamanlar kuşların dolu olduğu dallar şimdi boştu. Çiçekler daha azdı. Böcekler daha az görünüyordu. Ama yine de bazı yerlerde hayat devam ediyordu.

Bir süre sonra küçük bir dereye ulaştı. Su berraktı. Taşların arasından sessizce akıyordu. Suyun sesi huzur veriyordu.

Orada küçük bir serçe gördü. Serçe bir dala konmuştu. Etrafına korkuyla bakıyordu.

Ağaçkakan yaklaştı.

“Merhaba,” dedi.

Serçe hafifçe cevap verdi:

“Merhaba.”

Ağaçkakan sordu:

“Annemi gördün mü?”

Serçe başını eğdi:

“Hayır. Ama bazı kuşlar vadiye gitti.”

Ağaçkakan bunu duyunca umutlandı.

“Vadi nerede?” diye sordu.

Serçe uzak bir yeri gösterdi:

“Orada.”

Ağaçkakan hiç düşünmeden uçmaya başladı. Kalbi hızlı çarpıyordu. Belki de annesi oradaydı.

Uzun bir uçuşun ardından vadiye ulaştı. Burası daha genişti. Ağaçlar daha seyrekleşmişti. Açık alanlar vardı. Bazı yerlerde uzun yollar görünüyordu. Uzaklardan hafif sesler geliyordu.

Küçük ağaçkakan biraz tedirgin oldu. Çünkü burası ormana benzemiyordu. Ama yine de ilerledi.

Bir sincap dalların arasından seslendi:

“Buraya dikkat et! Her şey eskisi gibi değil.”

Ağaçkakan durdu:

“Ben annemi arıyorum,” dedi.

Sincap üzüldü:

“Burada birçok kuş farklı yerlere gitmiş. Belki annen de başka bir yerde.”

Ama ağaçkakan vazgeçmedi. Kanatlarını açtı ve uçmaya devam etti.

Vadinin ortasında bir baykuş gördü. Baykuş bir ağacın tepesindeydi. Yorgun görünüyordu.

Ağaçkakan yaklaştı:

“Sen annemi gördün mü?” diye sordu.

Baykuş bir süre sustu. Sonra yavaşça konuştu:

“En son kuzeyde küçük bir yeşil alan vardı. Orada birkaç kuş yaşıyordu.”

Ağaçkakanın gözleri parladı:

“Teşekkür ederim!”

Hemen o yöne uçtu.

Uçtu, uçtu, uçtu…

Yol uzundu ama o yorulmadı. Çünkü annesini bulma umudu vardı.

Bir süre sonra küçük bir yeşil alana ulaştı. Burası ormanın küçük bir parçasıydı ama hâlâ canlıydı. Ağaçlar vardı. Çiçekler vardı. Su vardı. Kuş sesleri yeniden duyuluyordu.

Ağaçkakan durdu. Etrafına baktı. Kalbi hızla atıyordu.

Birden bir ses duydu:

Tık… tık… tık…

Bu sesi çok iyi tanıyordu. Gözleri büyüdü.

“Anne?” diye fısıldadı.

Sesin geldiği ağaca baktı.

Bir ağaçkakan yavaşça dışarı çıktı. Bu onun annesiydi.

“Geldin mi?” dedi anne ağaçkakan.

Küçük ağaçkakan sevinçle uçtu ve annesine sarıldı. Çok mutlu olmuştu. Gözleri doldu.

“Ben seni çok aradım,” dedi.

Anne ağaçkakan onu sakinleştirdi:

“Ben buradayım,” dedi.

Küçük ağaçkakan etrafına baktı:

“Ormanda çok az kuş kaldı,” dedi.

Anne ağaçkakan yavaşça cevap verdi:

“Evet, ama biz buradayız. Ve bazı kuşlar hâlâ yaşamaya devam ediyor.”

Küçük ağaçkakan biraz rahatladı. Artık yalnız olmadığını biliyordu.

“Demek tamamen yalnız değiliz,” dedi.

Anne gülümsedi:

“Hayır. Hiçbir zaman tamamen yalnız değiliz.”

Günler geçti. Küçük ağaçkakan annesiyle birlikte yaşamaya başladı. Yeni yerde diğer hayvanlar da vardı. Serçeler, sincaplar, kelebekler… Hepsi yavaş yavaş geri geliyordu.

Bir gün yaşlı kaplumbağa da geldi.

“Demek sizi buldum,” dedi.

Herkes mutlu oldu.

Küçük ağaçkakan gökyüzüne baktı. Artık kendini “son kuş” gibi hissetmiyordu. Çünkü yalnız değildi.

Bir sabah rüzgâr hafifçe eserken kendi kendine düşündü:

“Hayat devam eder. Önemli olan birlikte olmaktır.”

Ve küçük ağaçkakan, annesiyle birlikte yeni hayatına devam etti.

Gezgin Kafalar – 1. Seri: Uşak Yolculuğu

Aras, Bora, Emir ve Elif aynı mahallede yaşayan dört yakın arkadaştı. Aras ile Bora kardeşti. Emir onların çocukluk arkadaşıydı. Elif ise sınıflarındaki en meraklı öğrencilerden biriydi. Dördü de yeni yerler gezmeyi, tarihi yerleri keşfetmeyi ve farklı şehirler tanımayı çok seviyordu.

Bir gün öğretmenleri sınıfta şöyle dedi: “Çocuklar, yaşadığımız ülkenin tarihi ve kültürel yerlerini öğrenmek çok önemlidir. Gezmek ve görmek insanı geliştirir.”

Bu sözler dört arkadaşın aklına bir fikir getirdi. Hafta sonu bir gezi yapmaya karar verdiler. Gidecekleri yer Uşak’tı.

Sabah erkenden hazırlandılar. Aras çantasına su ve not defteri koydu. Bora fotoğraf makinesini aldı. Emir haritayı taşıyordu. Elif ise gezdikleri yerler hakkında not almak için defterini ve renkli kalemlerini hazırladı.

Otobüs yolculuğu başladığında hepsi oldukça heyecanlıydı.

“Uşak nasıl bir yer acaba?” diye sordu Emir.

Elif gülümseyerek cevap verdi: “Tarihi çok eskiymiş. Görülmesi gereken birçok yer var.”

Bora camdan dışarı bakarak ekledi: “Ben en çok tarihi yerleri merak ediyorum.”

Bir süre sonra Uşak’a vardılar. Şehir sakin, temiz ve huzurlu görünüyordu. Önce kahvaltı yaptılar, ardından gezilerine başladılar.

Blaundus Antik Kenti

İlk durakları Blaundus Antik Kenti oldu. Yüksek taş duvarlar ve eski yapılar hâlâ dimdik ayakta duruyordu.

Aras etrafına hayranlıkla baktı: “Burada yüzlerce yıl önce insanlar yaşamış.”

Emir taş yolları inceliyordu: “Bu yollar ne kadar sağlam yapılmış.”

Elif defterine not düştü: “Blaundus Antik Kenti önemli bir tarihi yerleşimdir.”

Bora eski bir kemeri görünce fotoğraf çekti: “Burası tarih kitaplarındaki yerlere benziyor.”

Rüzgâr hafifçe esiyor, güneş taş yapıların üzerinde parlıyordu. Sessizlik herkesi derinden etkilemişti.

Ulubey Kanyonu

Sonraki durak Ulubey Kanyonu oldu. Manzarayı gördüklerinde hepsi büyülenmişti. Derin vadiler, yüksek kayalıklar ve uçsuz bucaksız bir doğa uzanıyordu.

Bora heyecanla bağırdı: “Burası inanılmaz!”

Cam terasa çıktıklarında aşağıdaki derinlik herkesi etkiledi.

Emir biraz tedirgin oldu: “Burası gerçekten çok yüksek…”

Aras gülümsedi: “Cam çok sağlam, korkma.”

Elif ise manzarayı izleyerek konuştu: “Doğayı korumalıyız. Böyle yerler çok değerli.”

Uzun süre manzarayı izlediler ve bol bol fotoğraf çektiler.

Uşak Arkeoloji Müzesi

Öğleden sonra müzeye gittiler. İçeride binlerce yıl öncesine ait eserler sergileniyordu.

Elif heyecanla etrafına baktı: “Müzeleri çok seviyorum.”

Görevli onlara bilgi verdi: “Bu eserlerin bazıları çok eski dönemlere aittir.”

Aras eski paraları inceledi: “İnsanlar eskiden bunları mı kullanıyormuş?”

Bora takılara baktı: “Gerçekten çok ince işlenmiş.”

Emir büyük bir heykelin önünde durdu: “Bunu yapmak çok zor olmalı.”

Clandras Köprüsü

Gezinin ikinci gününde Clandras Köprüsü’ne gittiler. Taş köprü yüzyıllardır ayaktaydı. Altından küçük bir nehir akıyor ve çevresi yemyeşildi.

Bora köprünün ortasında durdu: “Burası bir film sahnesi gibi.”

Emir nehrin sesini dinledi: “Çok huzurlu bir yer.”

Aras taşlara dokundu: “İnsanlar bunu nasıl yapmış acaba?”

Elif düşünerek konuştu: “Eskiden her şey büyük emekle yapılıyormuş.”

Atatürk ve Etnografya Müzesi

Daha sonra bu müzeyi gezdiler. Eski kıyafetler, eşyalar ve yaşam alanları dikkatlerini çekti.

Elif halıları inceledi: “Desenleri çok güzel.”

Aras eski mutfak eşyalarına baktı: “Her şey el emeğiymiş.”

Bora: “Geçmişte hayat çok farklıymış.”

Emir eski saatleri görünce şaşırdı: “Hâlâ çalışanlar var.”

Tarhana Çorbası

Akşam bir lokantaya gittiler. Uşak’ın meşhur tarhana çorbasını içtiler.

Bora gülümsedi: “Gerçekten çok lezzetli.”

Emir ekmeğini banarak yedi: “Bunu çok sevdim.”

Elif: “Yemekler de kültürün bir parçasıdır.”

Karun Hazineleri

Ertesi gün rehber onlara Karun Hazineleri hakkında bilgi verdi.

“Bunlar çok değerli tarihi eserlerdir,” dedi rehber.

Aras sordu: “Neden bu kadar önemli?”

“Çünkü geçmişten kalan eşsiz miraslardır,” diye cevapladı rehber.

Elif: “Tarihi eserleri korumak çok önemli.”

Şehir Gezisi ve Dönüş

Uşak sokaklarında yürüdüler, insanlarla sohbet ettiler. Küçük dükkânlara girdiler, parkta dinlendiler.

Akşam dönüş vakti geldiğinde herkes biraz yorgun ama mutluydu.

Bora fotoğraflara bakarak konuştu: “Harika anılar biriktirdik.”

Aras camdan dışarı baktı: “Yeni yerler görmek insanı gerçekten mutlu ediyor.”

Emir haritayı katladı: “Sıradaki gezi neresi olacak?”

Elif gülümsedi: “Türkiye’de keşfedilecek çok yer var.”

Otobüs ilerlerken dört arkadaş yeni maceralar hayal etmeye başladı.

Son

Gezgin Kafalar ekibi ilk yolculuğunu tamamlamıştı. Uşak gezisi onlara tarih, kültür ve doğanın önemini öğretmişti.

Ve hepsi aynı şeyi düşünüyordu: Gezmek sadece eğlenmek değil, aynı zamanda öğrenmekti.

 İklim krizinin artık yalnızca bilimsel raporlarda ya da haber bültenlerinde değil, günlük hayatın tam ortasında hissedildiği bir çağda çocuk edebiyatının bu meseleye nasıl yaklaşacağı büyük önem taşıyor. Tam da bu noktada Sidera Yayınevi etiketiyle yeni baskısıyla okurla buluşan Mevsimleri Geri Verin, çocukların gözünden dünyayı, doğayı ve geleceği yeniden düşünmeye çağıran güçlü bir eser olarak dikkat çekiyor.

Kitabın merkezinde yer alan Lila, yaşadığı sıra dışı hava olaylarının ardından iklim değişikliğini anlamaya çalışan meraklı, duyarlı ve cesur bir çocuk. Bir okul pikniğinin iptal olmasıyla başlayan hikâye; çevre bilinci, dayanışma, geri dönüşüm, doğa sevgisi ve toplumsal sorumluluk gibi kavramları çocukların dünyasına uygun, sıcak ve akıcı bir anlatımla derinleştiriyor. Lila’nın arkadaşlarıyla kurduğu “İklim Savaşçıları Kulübü” ise yalnızca bir çocuk hayali değil; geleceğe dair umut duygusunun somut bir karşılığı hâline geliyor.

Eserin en dikkat çekici yönlerinden biri, didaktik bir dile yaslanmadan çocuk okuru düşünmeye teşvik etmesi. Hikâye boyunca çocuklar yalnızca çevre sorunlarını öğrenmiyor; çözüm üretmenin, birlikte hareket etmenin ve küçük adımların büyük değişimlere dönüşebileceğinin de farkına varıyor. Özellikle Profesör Yeşil karakteriyle kurulan hayal gücü eksenli dünya, kitabı pedagojik bir metnin ötesine taşıyarak edebî bir maceraya dönüştürüyor.

Bu yeni baskının bir diğer özel yanı ise editöryal süreçte hissedilen güçlü emeğin ve dostluğun satırlara yansıması. Editörlüğünü üstlendiğim eser, çocuk edebiyatına duyulan ortak inancın ve yazar-editör arasındaki uzun soluklu dostluğun da bir yansıması niteliğinde. Metnin ritminden dil hassasiyetine, çocuk okurun dünyasına duyulan saygıdan çevre bilincinin aktarılış biçimine kadar pek çok noktada bu özen hissediliyor. Yazar Elif İpek Bilek’in akademik birikimi ve çocuklara yönelik duyarlılığı, kitabın anlatı yapısına incelikli bir katkı sunuyor.

Son yıllarda çocuk edebiyatında çevre ve iklim temalı eserlerin sayısı artsa da Mevsimleri Geri Verin, meseleyi korku diliyle değil umut ve dayanışma duygusuyla ele alması bakımından ayrı bir yerde duruyor. Sidera Yayınevi’nin çocuklara yalnızca kitap değil, düşünme alanı açan yayıncılık yaklaşımı da bu eserde kendisini güçlü biçimde hissettiriyor.

Mevsimleri Geri Verin, çocuklara dünyayı sevmeyi öğütleyen değil; onu birlikte koruyabileceklerini hissettiren bir kitap. Ve belki de bugün en çok ihtiyacımız olan şey tam olarak bu: Dünyayı değiştirebileceğine inanan çocukların sesi.

Alper sevinçten havalara uçtu. Koşup kuzuya sarıldı. Tüyleri pamuk gibi yumuşacıktı. Ona "Akbaş" adını verdi.

O günden sonra Alper ve Akbaş en yakın arkadaş oldular. Alper her sabah uyanır uyanmaz Akbaş’ın yanına koşuyordu. Ona taze otlar veriyor, suyunu tazeliyordu. Akbaş da Alper’i görünce neşeyle "mee" diye sesleniyor, kuyruğunu sallıyordu. Alper’in sevgisiyle Akbaş büyüdü, büyüdü ve çok güzel, güçlü bir koç oldu.

Günler geçti ve Kurban Bayramı geldi. Alper, Akbaş’ın bayramda kurban olacağını biliyordu. İçinde biraz buruk bir hüzün vardı. Akşam dedesinin yanına oturdu. "Dedeciğim, Akbaş’ı çok seviyorum. Keşke hep bizimle kalsa," dedi.

Dedesi Alper’in saçlarını şefkatle okşadı. "Güzel kalpli oğlum," dedi. "Dünyadaki her canlının çok güzel bir görevi vardır. Ağaçlar bize elma vermek için büyür. Bulutlar yağmur olur, susayan çiçekleri sular. Akbaş da çok özel bir görev için büyüdü."

Dedesi gülümseyerek anlatmaya devam etti: "Akbaş senin sayende sevgiyle büyüdü. Şimdi onun sayesinde evinde et pişmeyen, bayram yapamayan küçük çocuklar sevinecek. Akbaş, o çocuklara mutluluk götüren bir iyilik elçisi olacak. Yani o hiçbir yere kaybolmuyor, sadece bir sürü insanın yüzünde kocaman bir gülümsemeye dönüşüyor."

Alper dedesinin sözlerini duyunca çok rahatladı. Akbaş’ın ne kadar asil ve güzel bir görevi olduğunu anladı.

Bayram sabahı Alper, Akbaş’ın yanına gitti. Yumuşak tüylerini son kez sevgiyle okşadı. "Teşekkür ederim güzel arkadaşım," dedi.

O gün Alper ve babası, hazırlanan paketleri mahalledeki çocuklara ve ailelere dağıttılar. Alper, paketi alan küçük bir çocuğun gözlerindeki mutluluğu görünce içi sıcacık oldu. Akbaş, bir sürü çocuğa bayram neşesi getirmişti. Alper, paylaştıkça mutluluğun çoğaldığını öğrendi ve Akbaş’ı her zaman sevgiyle, gururla hatırladı.

Tuğba Akın

Yine ormana gideceği günlerden birinde, kuş seslerini duydu. Ama sesleri diğer günlere göre daha yüksekti. Sanki biri kuşlara zarar veriyordu. Bu sesler üzerine ayakkabılarını bile giymeden düşler ülkesi ormanına doğru koşmaya başladı. O da ne? Yerde kanadı yaralanmış bir kuş vardı ve başka bir kuş da ona yardım etmeye çalışıyordu. Sesleri duyan diğer hayvanlarda kuşların etrafında gelmişti. İyi de bu kuşa ne olmuştu böyle? Neşe hayvanları uzaktan izliyordu. Çünkü koşarak yanlarına gitse hepsi korkar ve kaçardı.

Kuş için ne yapabileceğini düşünürken koşarak eve döndü ve dolapları karıştırarak bir kutu buldu. Sevinçten "Buldum" diye bağırırken Annesi: "Hayırdır Neşe, bir şey mi oldu?" Dedi

Neşe: "Evet anne, düşler ülkesi ormanında bir kuş yaralanmış, onu kutuya koyup eve getireceğim. Onu iyileştirebiliriz değil mi?" Diye sordu.

Annesi: "Tabi kızım getir, babana götürüp neyi varmış baktırırız." dedi.

Bu cevap üzerine Neşe hızlıca evden çıktı, bu sefer ayakkabılarını giymeyi unutmamıştı.
Düşler ülkesi ormanına sakince yaklaşarak hayvanlara baktı. Kuşların çevresinde duran hayvanlar azalmıştı, Neşe de yerdeki yaralı kuş ve arkadaşının yanına yavaşça yaklaştı. "Merhaba güzel kuşlar, size zarar vermek için gelmedim. Arkadaşımızı iyileştirmek için geldim." diyerek yaralı kuşu getirdiği kutuya koydu. Bir kanadında yarası olan kuşu kutuya koyunca kuş teşekkür eder gibi cik cikledi. Neşe de bir gülümse ile "Artık iyi olacaksın merak etme" diyerek evin yolunu tuttu.

Neşe annesi ile babasının veteriner kliniğine kuşu götürerek tedavi ettirdi. Babası: "Kuşun kanadına sert bir şey gelmiş, o da küçük bir yara oluşturmuş. Kanadı saracağım, bugün bizimle kalsın, yarın arkadaşlarının yanına götürebilirsin." diyerek Neşe'ye bilgi verdi. Annesiyle yaralı kuşu tekrar eve götürürken, kuşun başına nasıl böyle bir şeyin geldiğini düşünüyordu. Eve vardıklarında ablası evdeydi, kutudaki kuşun hikâyesini ablasına anlattı ve gece boyu kuşun başında bekledi.

Bir kuş sesi ile uykusundan uyandı. Yaralı kuş, kanatlarını çırpıyor, Neşe'ye günaydın diyordu. Neşe de büyük mutluluk ile kuşun iyileştiğine seviniyordu. Kuşa "Cıvıltı" ismini koymalıyım diyerek, "Haydi cıvıltı yemeğimizi yeyip arkadaşlarımızın yanına gidelim" dedi. Neşe Cıvıltı ile birlikte yemeğini yeyip düşler ülkesi ormanına gitti. Ormana geldiklerinde Cıvıltı artık kutudan çıkmak istiyordu. Neşe Cıvıltıyı aldığı yere koyarak diğer kuşlara, "Arkadaşımızı getirdim" diyerek haber verdi. Birkaç tane kuş Cıvıltı'nın yanına gelerek onu selamladı.
Neşe onları gülerek izlerken, ayak sesleri ve otların hışırtısını duydu. Cıvıltı’nın yanına gelmiş olan kuşlar korkuyla dallara kondu. Neşe de Cıvıltı'yı ağacın kenarına koyarak sesin geldiği yöne ilerledi.
Otların arasından baktığında, ağaçlardan düşen yaprakları ayağıyla ezen, her gün koklayıp selam verdiği çiçekleri koparan bir çocuk gördü. Biraz daha çocuğu izledikten sonra gizlendiği otların arasından çıkıp çocuğa "Ne yapıyorsun burada?" diye sordu. Çocuk "Otlarla oynuyorum" diyerek çiçekleri koparmaya devam etti.

Neşe "Ben de her gün bu ormanda oynuyorum ama çiçekleri koparmıyorum. Sen oynamıyorsun onlara zarar veriyorsun" dedi
Çocuk "Bu çiçekler senin mi ki? İstediğimi yaparım." dedi. Bu cevaba sinirlenen Neşe:

"Onların da canı var. Bak daha dün bir kuş yaralandı onu veterinere götürdüm. Kuş benim değildi ama onu yaralı hâlde bırakmadım." dedi. Çocuk korkulu gözlerle "O kuş yaralanmış mı?" dedi.

Neşe: " Sen nereden biliyorsun bunu?" dedi.

Çocuk: "Ben dün sapan ile oynuyordum. Topladığım küçük taşları atıyordum." dedi

Neşe: " Nasıl böyle bir şey yaparsın? O kuş kanadını kaybedip bir daha hiç uçamayabilirdi." dedi.

Çocuk: "Ben yalnızca oyun oynuyordum. Etrafa öylesine taş atıyordum, bir anda dallardan kuşlar uçtu ve bir kuş aşağı düştü ben de korkup kaçtım." dedi.                           

Neşe: "Sapan oynamak için daha güvenli yerler bulmalısın. Burası arkadaşlarımın yuvası. Benimde oyun parkım, buraya zarar vermemelisin ki arkadaşlarımla oynayabileyim." dedi.

Çocuk: "Evet galiba doğru söylüyorsun, zaten kuşu bilerek yaralamamıştım ama yine de burada sapan ile oynamamalıydım. Peki bana burada tek başına mı oynuyorsun, etrafta çocuk göremiyorum? diye sordu. Bu cevap karışısında Neşe sevinçle, kuşlarla nasıl konuştuğunu gösterdi. Kaplumbağalara gittiği yere kadar eşlik ettiğini, ağaçtan ağaca atlayan sincaplara yetişmek için çok hızlı koşması gerektiğini anlattı. Arada rast geldiği tavşanların nasıl zıpladığını da göstermeyi unutmadı. Tüm bunlardan sonra çocuk ile arkadaş olan Neşe, "O zaman yarın burada birlikte oynayalım, sen de kuştan özür dile ve barışın diyerek koşarak eve gitti.

Eve gelince ailesine: "Dünkü kuşa kimin vurduğunu öğrendim. Sapan ile oynarken vurmuş ama bilerek yapmamış yine de onu uyardım. Bundan sonra Kerem ile düşler ülkesine zarar vermeden birlikte oynayacağız." dedi. Neşe hem düşler ülkesini ormanını korumanın hem de yeni arkadaş edinmenin mutluluğunu yaşadı.

Sabah güneşi yavaş yavaş köyün üzerine doğarken Elif gözlerini açtı. Oda hafif aydınlanmıştı. Pencereden içeri kuş sesleri doluyordu. Serçeler bahçede cıvıldıyor, ağaçların dalları hafif rüzgârla sallanıyordu. Toprak, gece yağan yağmurdan sonra ıslak ve serindi.

Elif daha yatağından kalkmadan bugün çok özel bir gün olduğunu hatırladı. Çünkü sınıfıyla birlikte bir tabiat gezisine gidecekti.

Hemen kalktı, yüzünü yıkadı ve mutfağa gitti. Annesi kahvaltı hazırlıyordu. Masada sıcak ekmek, peynir, zeytin, domates ve bal vardı. Elif annesine sarıldı. Annesi onun saçlarını okşadı.

“Bugün çok heyecanlısın,” dedi.

Elif gülümseyerek, “Evet anne, bugün doğayı gezeceğiz. Ağaçları, çiçekleri, akarsuyu göreceğiz,” dedi.

Annesi tebessüm etti. “Doğayı seven insan güzel insandır,” dedi.

Elif bu sözü aklında tuttu. Çünkü doğayı çok seviyordu. Çiçekleri koparmadan izlemeyi, böcekleri incitmeden takip etmeyi, kuşları rahatsız etmeden seyretmeyi öğrenmişti.

Kahvaltıdan sonra çantasını aldı ve okula doğru yürüdü. Yol boyunca her şey ona daha güzel görünüyordu. Kırmızı gelincikler, sarı papatyalar, mor çiçekler yol kenarlarını süslüyordu. Küçük bir kelebek bir çiçeğin üzerine konmuştu. Elif durdu ve onu izledi. Kelebeğin kanatları sanki renkli bir resim gibiydi.

Gökyüzü açık maviydi. Bulutlar pamuk gibiydi. Ağaçlar rüzgârla sallanıyor, yapraklar arasında huzurlu bir ses çıkıyordu. Elif doğanın her anını çok seviyordu.

Okula vardığında arkadaşları çoktan toplanmıştı. Öğretmenleri Ayşe Hanım öğrencilerine baktı ve gülümsedi.

“Çocuklar,” dedi, “bugün doğayı yakından tanıyacağız. Ağaçları, kuşları, böcekleri ve suyu göreceğiz. Ama en önemlisi doğayı korumayı öğreneceğiz.”

Sonra sesini biraz daha yumuşattı ve ekledi:

“Mustafa Kemal Atatürk, çocukları ve doğayı çok severdi. Bizim bilinçli, temiz ve çalışkan olmamızı isterdi. Bugün onun izinde doğayı korumayı öğreneceğiz.”

Çocuklar heyecanlandı. Elif’in kalbi hızlı hızlı atıyordu. Çünkü Atatürk’ü çok seviyordu ve onun adını duyunca daha da gururlanıyordu.

Okulun önünde sarı bir otobüs bekliyordu. Herkes sırayla bindi. Otobüs hareket edince pencerelerden dışarı bakmaya başladılar. Tarlalar, bahçeler, küçük dereler yanlarından geçiyordu. Uzaktan koyun sürüleri görünüyordu. Gökyüzü gittikçe daha geniş bir hâl alıyordu.

Bir süre sonra ormanın kenarına geldiler. Otobüsten indiler. Temiz hava yüzlerine çarptı. Kuş sesleri her yandan geliyordu.

Ayşe Öğretmen çocukları topladı:

“Burada kurallarımız var,” dedi. “Hiçbir çiçek koparmıyoruz, ağaçlara zarar vermiyoruz, hayvanları korkutmuyoruz, doğayı kirletmiyoruz.”

Herkes başını salladı.

Ormana doğru yürümeye başladılar. Uzun ağaçlar gökyüzüne uzanıyordu. Güneş yaprakların arasından süzülüyor, yerde ışık oyunları oluşturuyordu. Sincaplar ağaçtan ağaca koşuyor, kuşlar dallarda şarkı söylüyordu.

Elif bir sincabı gördü. Küçük ve hızlıydı. Bir ağaca tırmandı ve gözden kayboldu.

“Ne kadar hızlı,” dedi.

Ayşe Öğretmen, “Doğada her canlının bir görevi vardır,” dedi. “Sincaplar, kuşlar, böcekler… Hepsi doğanın bir parçasıdır.”

Biraz ileride bir akarsuya ulaştılar. Su berraktı. Taşların arasından akıyor, şırıl şırıl ses çıkarıyordu. Minik balıklar suyun içinde yüzüyordu.

Elif suya dokundu. Çok serindi.

“Su hayat demektir,” dedi öğretmen. “Su olmazsa çiçekler açmaz, ağaçlar büyümez, insanlar ve hayvanlar yaşayamaz.”

Çocuklar suyu izlerken huzur buldu.

Sonra geniş bir çayıra geldiler. Burada çiçekler her yerdeydi. Kırmızı, sarı, mor ve beyaz çiçekler rüzgârla sallanıyordu. Arılar çiçeklerin arasında dolaşıyor, kelebekler uçuyordu.

Elif çiçeklere bakarken büyülenmiş gibiydi.

“Doğa çok güzel,” dedi.

Ayşe Öğretmen, “Evet,” dedi, “ama bu güzelliği korumak bizim görevimiz.”

Öğle vakti olunca çocuklar çimenlerin üzerine oturdu. Yemeklerini çıkardılar. Gökyüzüne baktılar. Bulutlar şekil değiştiriyordu.

Yemekten sonra Ayşe Öğretmen çocuklara küçük defterler verdi:

“Bugün gördüklerinizi yazın,” dedi.

Elif defterine uzun uzun yazdı. Ağaçları, kuşları, suyu, çiçekleri anlattı. En son bir cümle yazdı:

“Doğa bize emanet edilen bir hazinedir.”

Bir süre sonra yaşlı bir bahçıvanla karşılaştılar. Adı Hasan Dede idi. Elinde küçük bir sulama kabı vardı, çiçekleri suluyordu.

“Doğayı seven insan geleceği sever,” dedi.

Sonra elinde küçük bir fidan gösterdi:

“Bu fidan büyüyecek, bir gün büyük bir ağaç olacak. İnsanlara gölge, kuşlara yuva olacak.”

Elif fidanı dikkatle izledi.

Hasan Dede her çocuğa birer fidan verdi:

“Bunları evinize götürün, toprağa dikin ve büyütün.”

Elif fidanı dikkatle aldı. Sanki çok değerli bir şey taşıyordu.

O an Ayşe Öğretmen konuştu:

“Çocuklar, Atatürk üretmeyi, çalışmayı ve doğayı çok severdi. Biz de onun izinde olacağız. Bu fidanlar bizim geleceğimizdir.”

Elif o an çok etkilendi ve fidanı koruyacağına kendi kendine söz verdi.

Dönüş zamanı geldiğinde gökyüzü kızıl ve turuncu renklere bürünmüştü. Güneş batıyordu. Kuşlar yuvalarına dönüyordu.

Çocuklar otobüse binmeden önce etrafa baktı. Yerde küçük bir çöp bile bırakmamışlardı.

Ayşe Öğretmen gülümsedi:

“İşte Atatürk’ün istediği çocuklar böyle olur.”

Otobüs köye doğru ilerlerken Elif camdan dışarı baktı. Elindeki fidanı sıkı sıkı tutuyordu.

Eve geldiğinde annesine her şeyi anlattı. Akarsuyu, çiçekleri, kuşları, Hasan Dede’yi ve fidanı…

Annesi küçük bir saksı getirdi. Elif fidanı dikkatle saksıya dikti ve üzerine su döktü.

“Her gün seni büyüteceğim,” dedi.

Gece olduğunda Elif pencerenin önüne oturdu. Gökyüzünde yıldızlar vardı. Bahçeden çiçek kokuları geliyordu.

“Sen büyüyeceksin,” dedi, “ben de seni koruyacağım.”

O gün Elif şunu öğrendi: Doğa, ağaçlar, çiçekler, hayvanlar ve fidanlar insanın en değerli emanetidir.

Doğa her zaman cömerttir ama korunmayı bekler. Lina ve Asaf ile küllerden doğan bir umuda ve doğanın kalbine sevgiyle dokunan bir yolculuğa hazır olun. “Sevgiyle korunan her yer, bir gün mutlaka yeniden çiçek açar.”

Merve Ceylan

Denizin kıyısında küçük bir kasaba vardı ve bu kasaba uzun yıllardır aynı düzen içinde yaşayan insanların, çocukların ve doğanın bir arada bulunduğu sakin bir yerdi. Kasabanın bir tarafında deniz uzanırdı ve dalgalar sürekli kıyıya vurur, taşlara çarpar ve geri çekilirken geride ıslak izler bırakırdı. Diğer tarafında ise büyük ve sık bir orman başlardı. Bu ormanın içinde yüksek ağaçlar, çiçekler, otlar, böcekler, kuşlar ve birçok canlı birlikte yaşardı. Ormanın daha ilerisi dağlara açılırdı ve bu dağlar bazen bulutların içinde kaybolur, bazen güneş vurunca sert kayalar gibi görünürdü. Dağların eteklerinde mağaralar, dereler ve akarsular vardı. Su taşların arasından akar, bazen hızlanır bazen yavaşlar ama hiçbir zaman durmazdı. Yağmur yağınca toprak yumuşar, hava temizlenir, çiçekler açar ve doğa yeniden canlanırdı.

Kasabada insanlar sabah erken kalkar, çalışır, konuşur, bazen deniz kenarında oturur ve dalgaları izlerdi. Çocuklar sokaklarda koşar, yağmur yağınca su birikintilerinde oynar, kahkahalar atar ve her şeyi oyun gibi görürdü. Kasabanın çevresindeki orman ise iki özel kuşa ev sahipliği yapardı. Bunlardan biri Gül Kuşu idi, diğeri ise Diken Kuşu idi.

Gül Kuşu narin yapılı, hafif kanatlı ve sessiz bir kuştu. Pembe ve kırmızı tonlarında parlayan kanatları vardı. Uçarken sanki havaya renk bırakırdı. O sürekli gökyüzünü izler, suyun akışını takip eder, çiçekleri inceler ve her şeyin nedenini anlamaya çalışırdı. Sürekli sorular sorardı. Yağmur neden yağar, su neden akar, rüzgâr neden eser, çiçekler neden açar diye düşünürdü.

Diken Kuşu ise farklıydı. Kanatları koyu renkliydi. Siyah ve lacivert tonları vardı. Uçuşu sessiz ama güçlüydü. Tüyleri sert ve koruyucu görünürdü. O daha az konuşurdu ve konuştuğunda kısa ve net konuşurdu. Dünyayı güzellikten çok dayanıklılık üzerinden görürdü. Ona göre doğa sadece güzel şeylerden oluşmazdı, aynı zamanda zor ve sert tarafları da vardı.

Bir sabah ormanda hafif bir sis vardı. Ağaçlar ıslaktı, otların üzerinde çiğ damlaları parlıyordu. Orman yeni uyanıyordu. Gül Kuşu gökyüzüne bakarak uçtu ve “Her şey neden bu kadar düzenli görünüyor?” diye düşündü. Tam o sırada Diken Kuşu bir çalının üzerine kondu. O çalı dikenliydi.

Diken Kuşu sakin bir sesle konuştu: “Her şey sadece güzel değildir. Bazı şeyler kendini korumak için vardır.” Gül Kuşu bu sözü hemen anlamadı ama aklında tuttu.

Gün ilerledikçe gökyüzü değişti. Bulutlar toplandı, rüzgâr güçlendi ve yağmur başladı. Yağmur önce hafifti, sonra hızlandı. Toprak ıslandı, akarsular doldu, şelaleler daha güçlü aktı. Gül Kuşu yağmurun içinde uçarken su damlalarının kanatlarında kaydığını izledi ve bunun hem güzel hem de farklı bir his olduğunu düşündü.

Diken Kuşu ise bir ağacın altında, dikenli bir çalının içinde duruyordu. Yağmurdan korunuyordu ama yağmuru da izliyordu. Gül Kuşu sordu: “Yağmur neden bazen huzur verir, bazen zor gelir?” Diken Kuşu cevap verdi: “Çünkü her şey tek bir anlam taşımaz. Yağmur hem yaşam verir hem de sınar.”

Yağmur bittikten sonra orman daha canlıydı. Çiçekler açmış, yapraklar temizlenmiş, böcekler ortaya çıkmıştı. Karıncalar yeniden yollarına dönmüştü. Gül Kuşu ormanın içine uçtu ve bir kelebeği takip etti. Her şey ona güzel görünüyordu. Diken Kuşu ise çalıların arasından ilerliyordu. Çünkü o her zaman daha güvenli ve sağlam yolları seçiyordu.

Gül Kuşu ona sordu: “Neden hep zor yerlerde duruyorsun?” Diken Kuşu cevap verdi: “Çünkü hayat sadece kolay yerlerden oluşmaz. Bazen zor yerlerden geçmek gerekir.”

Ormanın içinde bir gül çiçeği açmıştı. Kırmızı ve canlıydı. Gül Kuşu çiçeğe bakıp “Ne kadar güzel” dedi. Diken Kuşu ise çiçeğin etrafındaki dikenleri gösterdi ve “Bu güzelliği koruyan şey bu yapıdır” dedi. Gül Kuşu o an güzelliğin yanında korumanın da olduğunu düşündü.

Günler geçtikçe iki kuş birlikte daha çok yol gezdi. Dağlara çıktılar, vadileri gördüler, mağaraların önünden geçtiler. Yüksek yerlerde rüzgâr sert esiyordu, aşağıda su daha sakin akıyordu. Gül Kuşu artık sadece güzelliği değil değişimi de fark ediyordu. Diken Kuşu ise sadece sertliği değil yaşamın devamını da görüyordu.

Bir gün yüksek bir dala kondular ve aşağıdaki kasabaya baktılar. İnsanlar hareket ediyor, çocuklar oynuyor, hayat devam ediyordu. Gül Kuşu sessizce konuştu: “Biz aynı dünyaya bakıyoruz ama farklı şeyler görüyoruz.” Diken Kuşu cevap verdi: “Evet, çünkü herkes aynı şeyi görmez.”

Gül Kuşu sordu: “Peki hangimiz doğru görüyoruz?” Diken Kuşu kısa bir süre sustu ve cevap verdi: “İkimiz de. Çünkü doğa tek bir şekilde anlaşılmaz.” Bu sözden sonra uzun süre sessiz kaldılar ve sadece izlediler.

Zamanla aralarındaki farklar yok olmadı ama daha anlaşılır hale geldi. Artık birbirlerini dinliyorlardı. Biri konuştuğunda diğeri sadece cevap vermek için değil anlamak için dinliyordu.

Bir gün Gül Kuşu durdu ve etrafa baktı: “Eskiden sadece güzelliği görürdüm, şimdi başka şeyleri de fark ediyorum” dedi. Diken Kuşu da “Ben de eskiden sadece sertliği görürdüm, şimdi yaşamın devamını da görüyorum” dedi.

Günler geçmeye devam etti. Yağmur yağdı, güneş açtı, rüzgâr esti, mevsimler değişti. Orman sürekli yenilendi, kasaba yaşamaya devam etti. Gül Kuşu ve Diken Kuşu ise artık şunu anlamıştı: Dünya sadece güzellikten ya da sadece zorluktan oluşmazdı. Her şey birlikte vardı ve yaşam bu dengeyle devam ederdi.

Dağın yanında küçük bir kasaba vardı. Kasabanın etrafında ağaçlar, çiçekler ve temiz bir dere bulunurdu. Sabah olunca güneş yavaşça doğar, her yeri aydınlatırdı. Rüzgâr hafif eser, yapraklar sessizce sallanırdı. Kasaba sakindi.

Dağın yukarısında bir baykuş yaşardı. Bir çınar ağacının dalında dururdu. Gündüzleri çok hareket etmezdi. Aşağıyı izlerdi. Geceleri ise uçar, eski taşların olduğu yere giderdi.

Kasabadaki insanlar baykuşu pek tanımazdı. Bazıları ondan biraz korkardı.

“Bu baykuş çok sessiz,” derlerdi.
“Hep yalnız geziyor,” derlerdi.

Baykuş onları duyardı ama cevap vermezdi. Çünkü sessiz olmayı severdi.

Ama bazen üzülürdü. Kimse onun neden sessiz olduğunu sormazdı.

Baykuş aslında doğayı dinlerdi. Rüzgârı, suyu, yaprakları dinlerdi. Ona göre doğa sürekli konuşurdu.

Bir akşam güneş battı. Gökyüzü turuncu oldu. Baykuş bir kayanın üstüne kondu.

O sırada küçük bir serçe geldi. Yanına kondu.

Serçe sordu:
“Sen neden hep yalnızsın?”

Baykuş dedi ki:
“Çünkü insanlar beni pek anlamıyor.”

Serçe:
“Ama sen kötü değilsin ki.”

Baykuş:
“Bazen sessiz olanlar yanlış anlaşılır.”

Serçe düşündü ama çok bir şey söylemedi.

O günden sonra serçe bazen baykuşu ziyaret etti. Yanında oturdu.

Bir gece dere kenarına gittiler. Ay suyun üstünde parlıyordu.

Bir tilki geldi. Su içti.

“Ne güzel su,” dedi.

Baykuş:
“Su her zaman akar.”

Tilki bunu düşündü ama pek anlamadı.

Sonra bir kirpi geldi.

“Toprak güzel kokuyor,” dedi.

Baykuş:
“Toprak her şeyi saklar.”

Bir sincap hızlıca ağaca çıktı.

“Burada neden bu kadar sessizsiniz?” dedi.

Serçe:
“Biz dinliyoruz.”

Sincap anlamadı ve uzaklaştı.

Günler geçti. Kasabada hayat devam etti. Çocuklar oynadı, insanlar çalıştı.

Bir gün çok güçlü bir yağmur yağdı. Dere büyüdü. Toprak yumuşadı.

Baykuş yukarıdan baktı ve bir şeylerin yanlış olduğunu gördü.

Hemen kasabaya uçtu.

Kasaba halkı onu görünce şaşırdı.

“Baykuş geldi,” dediler.

Baykuş büyük bir ağaca kondu ve yüksek sesle öttü.

Kimse ne dediğini anlamadı.

Ama yaşlı bir adam dikkatle baktı.

“Bu baykuş bir şey söylüyor olabilir,” dedi.

Adam toprağa baktı. Toprak çatlamıştı.

“Herkes uzaklaşsın!” diye bağırdı.

Tam o anda dağdan küçük taşlar düşmeye başladı.

Herkes çok korktu ve kaçtı.

Baykuş gökyüzünde uçtu ve insanlara güvenli yolu gösterdi.

İnsanlar yaşlı adamı takip etti.

Bir süre sonra herkes güvenli bir yere ulaştı.

Tehlike geçmişti.

Kasaba kurtulmuştu.

Ertesi gün herkes çok şaşkındı.

“Baykuş bizi uyardı,” dediler.

“Biz onu yanlış anlamışız,” dediler.

Çocuklardan biri gülümsedi:

“Baykuş kötü değilmiş.”

Baykuş yine ağacın dalına kondu.

Ama bu kez insanlar ona farklı baktı. Korkmadan baktı.

Serçe yanına geldi.

“Artık seni anlıyorlar,” dedi.

Baykuş:
“Ben sadece dinlemeyi severim.”

Serçe gülümsedi.

O günden sonra kasabadaki insanlar doğayı daha çok dinlemeye başladı. Rüzgâra, suya ve toprağa daha dikkat ettiler.

Baykuş ise yine sessizdi.

Ama artık yalnız değildi.

Tavşan, uzun zamandır yaşadığı ormandan ayrılmak istiyordu. Bu orman eskiden güzel ve huzurluydu ama zamanla değişmişti. Artık ormandaki canlılar birbirini dinlemiyor, herkes kendi çıkarını düşünüyor ve kimse kimseye yardım etmiyordu. Tavşan bunu fark ettiğinde çok üzülüyordu. Çünkü o, paylaşmayı, dostluğu ve anlayışı seven bir canlıydı. Ama burada bunları bulamıyordu.

Ormandaki bazı hayvanlar kaba davranıyor, bazıları ise sadece kendilerini düşünüyordu. Ağaçların altında bile huzur kalmamıştı. Tavşan sık sık tek başına kalıp düşünüyordu. “Beni anlayan bir yer olmalı,” diyordu kendi kendine. “Herkesin birbirine iyi davrandığı bir orman olmalı.”

Tavşanın tam zıttı ise kaplumbağaydı. Kaplumbağa çok yavaş hareket eder, acele etmez ve değişiklikten hoşlanmazdı. O, bulunduğu yerden memnundu. Ormandaki düzenin bozulduğunu görse bile çok fazla tepki vermezdi. “Zamanla her şey düzelir,” der ve olduğu yerde kalmaya devam ederdi. Tavşan ise böyle düşünmüyordu. O, değişimin gerektiğine inanıyordu.

Bir gün tavşan kararını verdi. Artık bu ormandan ayrılacaktı. Küçük bir çantasına birkaç yaprak ve biraz havuç koydu. Sessizce yola çıktı. Arkasına bile bakmadı çünkü bakarsa kalmak isteyebilirdi. Yavaş yavaş ilerledi.

Az gitti, uz gitti, dere tepe düz gitti. Yol uzun ve zorluydu. Bazen dikenli çalılar ayağına takıldı, bazen rüzgâr sert esti. Ama tavşan vazgeçmedi. Çünkü içinde yeni bir yer bulma umudu vardı. Günlerce yürüdü, bazen dinlendi, bazen tekrar yola koyuldu.

Bir süre sonra farklı bir yola girdi. Bu yol daha yumuşaktı, toprak daha nemliydi ve hava daha güzeldi. Tavşan bu yolu takip etmeye devam etti. Biraz ilerledikten sonra orada bir çocuk gördü. Çocuğun adı Efe idi. Efe, doğayı seven, hayvanlara zarar vermeyen, meraklı bir çocuktu. Tavşanı görünce korkmadı, tam tersine çok sevindi.

Efe eğilip tavşana yaklaştı. “Merhaba küçük tavşan,” dedi yumuşak bir sesle. Tavşan önce biraz çekindi ama Efe’nin gözlerinde kötü bir şey olmadığını anlayınca rahatladı. Efe yanında getirdiği küçük bir havucu tavşana uzattı. Tavşan havucu yavaşça aldı ve yedi. O an ikisi arasında bir dostluk başladı.

Efe tavşana yol boyunca eşlik etti. Birlikte yürümeye başladılar. Yol ilerledikçe etrafları daha da güzelleşti. Ağaçlar daha yeşil, çiçekler daha renkliydi. Kuşlar dallarda şarkı söylüyor, kelebekler havada uçuşuyordu. Tavşan böyle bir güzelliği daha önce hiç görmemişti.

Efe tavşana ormanı anlatıyordu. “Burası insanların ve hayvanların birlikte huzur içinde yaşadığı bir yer olabilir,” dedi. Tavşan dikkatle onu dinliyordu. Efe çok nazikti, hiçbir canlıya zarar vermiyordu. Tavşan ilk defa bir insanın bu kadar iyi olabileceğini düşündü.

Bir süre sonra karşılarına kocaman bir orman çıktı. Bu orman gerçekten de bir cennet gibiydi. Ağaçlar gökyüzüne kadar uzanıyor, güneş ışığı yaprakların arasından yumuşak bir şekilde süzülüyordu. Her yerde bir uyum vardı. Tavşan ormana girer girmez içinin rahatladığını hissetti.

Bu ormanda yaşayan canlılar birbirleriyle konuşabiliyordu. Kuşlar sadece ötmüyor, aynı zamanda birbirlerini uyarıyor ve haber veriyordu. Sincaplar yiyeceklerini paylaşır, geyikler birbirine yol gösterirdi. Herkesin bir yeri ve görevi vardı ama kimse kimseyi incitmiyordu.

Tavşan burada kendini ilk defa gerçekten anlaşılmış hissetti. Efe de onun yanında kalmaya devam etti. Efe ile tavşan kısa sürede çok iyi arkadaş oldular. Efe ona sebzeler getirdi, su verdi ve onu tehlikelerden korudu. Tavşan ise Efe’ye ormanın gizli yollarını gösterdi.

Zaman geçtikçe eski ormandaki durum daha da kötüleşti. Oradaki canlılar artık birbirine zarar vermeye başlamıştı. Yiyecek bulmak zorlaşmış, ağaçlar bile kurumuştu. Kimse kimseyi dinlemediği için orman yavaş yavaş bozuluyordu. Kaplumbağa bile artık bunun farkına varmıştı ama değişim için çok geç kalındığını düşünüyordu.

Bir süre sonra eski ormandaki bazı hayvanlar yeni bir yer aramak için yola çıktı. Yorgun ve üzgündüler. Uzun bir yolculuktan sonra tavşanın bulunduğu ormana ulaştılar. Burayı görünce şaşırdılar. Çünkü böyle güzel ve huzurlu bir yer beklemiyorlardı.

Başta çekindiler ama sonra burada yaşayan canlıların birbirine nasıl davrandığını gördüler. Kimse onlara kötü davranmıyordu. Hatta onlara yiyecek ve su verildi. Zamanla eski ormandan gelen hayvanlar da bu düzene uyum sağlamaya başladı. Onlar da yavaş yavaş değişti.

Tavşan, Efe ve diğer canlılar bu değişimi birlikte izlediler. Tavşan çok mutluydu çünkü artık yalnız değildi ve onu anlayan bir dünyada yaşıyordu. Efe ona her gün yeni şeyler öğretiyor, tavşan da ormanın güzelliklerini Efe’ye gösteriyordu.

Kaplumbağa da sonunda bu yeni ormana gelmişti. O da burada daha huzurlu bir yaşam olduğunu gördü. Başta alışmakta zorlandı ama zamanla o da değişti. Yavaş ama sabırlı adımlarla yeni düzene uyum sağladı.

Tavşan artık her sabah mutlu bir şekilde uyanıyordu. Etrafına baktığında huzur görüyordu. Eskiden yaşadığı kötü günleri hatırlasa bile artık üzülmüyordu çünkü o günler onu buraya getirmişti. Efe onun en yakın arkadaşı olmuştu ve birlikte birçok macera yaşıyorlardı.

Bu yeni ormanda herkes birbirini dinliyor, anlıyor ve saygı gösteriyordu. Tavşan sonunda aradığı yeri bulmuştu. Ve biliyordu ki, gerçek mutluluk anlaşılmaktan ve paylaşmaktan geliyordu.

Kalem özgürce dolaşmak isterdi. Dünyayı keşfetmek, gökyüzüne çıkmak ve kuş gibi uçmak isterdi.
Ancak kalem tek başına bunları yapamazdı. Neyse ki kalem tek değildi. Kalemin en yakın arkadaşı Ali adında bir çocuktu. Ali kalemi eline alır ve onunla her şeyi yapardı.

Kalem hep Ali’nin yanındaydı. Ali ile okula giderken gökyüzüne bakar, okuldan dönerken de yol kenarındaki ağaçları izlerdi. Birlikte kuşların uçuşunu izleyip çiçekleri sayarlardı.

Bitkiler, hayvanlar, ormanlar, vadiler ve kasabalar… Hepsi kalemin arkadaşıydı.

Bir gün Ali, kalemle birlikte ormana gitti. Ağaçların altında yürüdüler, yaprakların fısıltısını dinlediler ve bir kelebeğin çiçekten çiçeğe konuşunu izlediler. Sonra bir kayanın üzerine oturup sessizce etrafı seyrettiler.

Burada dinlenirken Ali defterini çıkarıp gördüklerini yazmaya başladı.

Kalem, en yakın arkadaşının elinde olmaktan çok mutluydu. Çünkü Ali gördüklerini kelimelere dönüştürüyordu. Kalem tek başına hareket edemezdi ama Ali’nin elinde dünyayı anlatabilirdi.

Sonra Ali kasabaya gitti. Küçük evleri gördü. Sokaklarda oynayan çocukları izledi. İnsanların konuşmalarını dinledi. Bunların hepsini defterine yazdı.

Akşam olunca Ali evine döndü. Pencereden dışarı baktı. Gökyüzü kararmıştı. Yıldızlar çıkmıştı.

Ali kalemine baktı ve dedi ki: “Sen uçamasan da, ben seninle her yeri anlatabiliyorum.”

Kalem bunu hissetti. Gökyüzünde uçamıyordu ama Ali’nin yazılarında bütün dünyayı geziyordu.

                Defne’nin aynı onun gibi çok akıllı bir arkadaşı varmış ve arkadaşının adı Doğan’mış. Doğan ve Defne komşuymuş ve okuldan eve gider evden okula birlikte giderlermiş.

                Bir Gün Doğan okula gelememiş. Defne niye Doğan’ın okula gelmediğini anlamamış ve okul çıkışı Doğan’ın evine gitmeye karar vermiş ve okul çıkışı olmuş. Defne Doğan’ın evine gelmiş. Doğan’ın annesine niye bugün Doğanın okula gelmediğini sormuş. Doğan’ın annesi hasta olduğu için okula gelemediğini söylemiş ve kapıyı kapatmış.

                Bir gün Defne ve Sınıf arkadaşları Trafik parkına gitmek için hazırlanmışlar ve Öğretmenleri iki saat sonra arabanın geleceğini söylemiş. Ve iki saat dolmuş ve arabaya binip gitmişler. Oraya varınca hiçbir şey yokmuş. Ne çocuk parkı ne pamuk şekerci ne de elma şeker dağıtanlar varmış.  Ama yine de oradaki arabalar çok güzel görünüyormuş. Defne’nin öğretmeni Defnegillerin yaramaz olmadığını görünce onlara 3 tur daha attırmaya karar vermiş.

                Defne ve Doğan orada çok eğlenmişler ve yorulmuşlar ve bir yerde oturmaya karar vermişler. Defne ve Doğan tam oturacakken otobüs gelivermiş.  Defne ve Doğan koşarak en öne binmişler. Çünkü arkadaşlarından önce dinlenmek istiyorlarmış ve arkadaşları gelir gelmez otobüs yola çıkmış.

                Okula vardıklarını fark edince koşarak sınıftan çantalarını alıp eve koşarak gitmişler ve Defne yatağa uzanmış ve uykuya dalmış…

Ali, çantasındaki çikolatanın yarısını arkadaşına verdi.

Arkadaşı gülümsedi:

“Teşekkür ederim!”

Ali anladı ki, çikolata yarıya inse de mutluluk ikiye katlanıyordu.

Yanına gidince sevdim başından.

Çok sevimli sarı kedi durmadan,

Patileriyle sarıldı kolumdan.

Hey kedi, sevimli kedi!

Karnın aç mı, su vereyim mi?

Verdiğim mamalardan doyur mideni.

Suyunu iç dostum pati.

28 Mayıs 2025

“Anne,” diye seslendi Alper güçsüzce. “Dışarı çıkamaz mıyım? Odama sığamıyorum artık.”

Annesi elinde bir tepsiyle içeri girdi. Tepside bir kase çorba değil, bir yığın eski karton kutu, renkli kağıtlar, yapıştırıcı ve boya kalemleri vardı.

“Eğer dışarı çıkamıyorsak,” dedi annesi gülümseyerek, “dışarıyı buraya getiririz. Unutma Alper, nerede olduğumuzun bir önemi yoktur; hayal gücümüz ve sevdiğimiz insanlar yanımızdaysa her yer bir oyun alanıdır.”

Birlikte çalışmaya başladılar. Alper önce kartonlardan büyük ağaç gövdeleri kesti, annesi ise onlara yeşil el işi kağıtlarından kocaman yapraklar yaptı. Alper boyalarıyla ağaçların üzerine gizli kapılar çizdi.

Birkaç saat içinde Alper’in odası, bir yatak odasından çok **”Kağıttan Bir Orman”**a dönüşmüştü. Annesi yatağın üzerine bir battaniye gererek bir çadır kurdu. Alper yastıkların arasına uzanıp annesinin ona ormanda geçen masallar anlatışını dinledi.

Alper o an bir şeyi fark etti:

Dışarıda kar topu oynamıyordu ama annesiyle daha önce hiç bu kadar uzun sohbet etmemişti.

Halsizdi ama hayallerini kağıtlara dökmek ona kendini güçlü hissettirmişti.

En önemlisi; annesinin sıcak gülümsemesi, en kalın battaniyeden bile daha çok ısıtıyordu içini...

Akşam olup babası eve geldiğinde, Alper onu kapıda değil, “ormanının” derinliklerinde karşıladı. Annesi Alper’in saçlarını okşarken kulağına fısıldadı:

“Gördün mü tatlım? Mutluluk bir mekan değil, bir hismiş. Biz bir arada olduğumuz sürece, bir oda bile koca bir dünyaya dönüşebilir.”

Alper o gece huzurla uykuya daldı. Artık biliyordu ki; hasta da olsa, evde de kalsa, sevdikleri yanındayken sıkılmak imkansızdı.

Tuğba Akın

Alper neşeli, parlak gözlü bir çocuktu. En sevdiği şey, güneşli günlerde parkta koşmak, top oynamaktı. Ama son zamanlarda sokak maceralarına yeni, tüylü bir arkadaş eklenmişti.

Bu arkadaş, minicik, beyaz tüylü bir yavru kediydi. Alper ne zaman kapıdan dışarı çıksa, kedi sanki onu bekliyormuş gibi hemen ortaya çıkardı. Alper adımlarını hızlandırsa, minik kedi de küçücük bacaklarıyla peşinden koşardı. Bazen ‘miyav’ diye tiz bir ses çıkarır, bazen de Alper’in ayakkabısının bağcığıyla oynamaya çalışırdı.

Alper bu duruma bayılıyordu! Sanki sihirli bir dost edinmiş gibiydi. Kedinin onu takip etmesi Alper’i çok mutlu ediyordu. Ona bir isim bile takmıştı: Pamuk.

Her gün parkta koşup oynarken, Pamuk da yanından ayrılmazdı. Alper çömelip onu okşadığında, Pamuk hemen mırıldanmaya başlar, Alper’in parmaklarına sürtünürdü. Bu, ikisinin özel bir oyunuydu.

Alper, Pamuk sayesinde kalbinin hayvan sevgisiyle dolduğunu hissetti. Artık sadece Pamuk’u değil, sokaktaki diğer kuşları, köpekleri ve kedileri de daha dikkatli izliyor, onlara zarar gelmesini hiç istemiyordu. Annesine babasına sürekli, “Hayvanlar çok güzel ve özel! Onlara hep iyi davranmalıyız,” diyordu.

Pamuk, Alper’e sadece bir arkadaş değil, aynı zamanda kocaman bir kalp dolusu sevgi de getirmişti ve Alper biliyordu ki, sokağa attığı her adımda, küçük, tüylü dostu onu yine neşeyle takip edecekti.

Tuğba Akın

Kargaların Zekâsıyla Tanışmaya Hazır mısınız? ?

Eymen, dün akşam annesini dinlemeyip geç yattığı için bu sabah uyanmakta oldukça zorlanıyordu. Annesi Hamide Hanım, “Oğlum, okula geç kalıyoruz. Hadi, uyanır mısın artık!” diye defalarca seslenmişti ama Eymen’in uyanmaya hiç niyeti yok gibiydi. Sonunda kardeşi Enes odaya girerek abisini uyandırmayı başardı. İki kardeş sevgiyle birbirlerine sarıldıktan sonra:

— Bir daha geç yatmayacağım kardeşim. Erken yatıp erken kalkacağım. Sen de öyle yap, olur mu?

— Tamam abi. Okula geç kalmak istemem ki hiç.

Kardeştiler ama aynı zamanda çok iyi dostlardı. Bazen her kardeş gibi aralarında küçük tartışmalar olsa da hemen barışırlardı.

— Hadi bakalım, kahvaltı hazır! İki dakika içinde masada olmazsanız okula geç kalacağız, ona göre! — diyen annelerinin uyarısına kulak vererek, elini yüzünü yıkayıp kahvaltı masasına geçtiler.

Kahvaltıdan sonra Eymen çabucak hazırlandı. Her sabah evde yalnız kalmaması için küçük kardeşi Enes de onlara eşlik ediyordu. Annesi evden çıkmadan önce, balkona kurumaya serdiği taze cevizlerden birkaç tanesini Eymen’in beslenme çantasına koydu. Bunu gören minik Enes hemen sordu:

— Anne, neden balkona döktün cevizlerimizi?

— Onlar taze ceviz oğlum. Yeni toplandıkları için içleri biraz ıslak. Kurumazlarsa çürüyebilirler. O yüzden balkona serdim, kurusunlar diye.

— Anladım anne. Ama ya cevizlerimizi çalarlarsa?

— Merak etme, kimse ceviz çalmaz. Zaten bu akşam hepsini toplayacağım.

— Tamam anne, anladım.

Sonunda okula gitmek için yola çıktılar. Annelerinin bir elinden Eymen, diğer elinden Enes tutmuştu. Tam o sırada bir ceviz yuvarlanarak önlerine düştü. Ardından tepelerinde karga sesleri duyuldu.

— Anneee! Ceviz düştü gökten! — diye bağırdılar Eymen ve Enes aynı anda.

— Evet, gökten ceviz düştü. Kargalar çok zeki kuşlardır. Gagalarıyla kıramadıkları cevizleri yüksekten bırakırlar. Yere düşünce kırılan cevizleri görüp hemen alırlar ve içini yerler.

— Aaa, çok zekice! Gerçekten çok zekiymiş bu kargalar. Bunu bilmiyordum. Hemen okula gidip en yakın arkadaşım Kerem’e anlatmalıyım! — dedi Eymen heyecanla.

— Anlat tabii ki oğlum. Hem az kaldı, geldik sayılır.

Kerem’e bir an önce anlatmak için okul bahçesinde heyecanla koşmaya başladı.

Eymen’i okula bıraktıktan sonra Enes eve gitmek istemedi ve annesine seslendi:

— Anne, teyzeme gidelim mi? Ben teyzemi özledim!

— Olur oğlum, hadi gidelim.

Kız kardeşi Melike’de, Eymen’in okul çıkışına kadar zaman geçirdikten sonra hep birlikte Eymen’i okuldan alıp eve döndüler.

Eve gelir gelmez Eymen ve Enes hemen balkona koştular. Cevizlerini kontrol etmek istiyorlardı. Ancak kapıyı açtıklarında büyük bir sürprizle karşılaştılar.

— Anneee! Cevizlerimiz yok, hepsi gitmiş!

Anneleri yanlarına geldiğinde gerçekten cevizler yoktu. Çocuklar şaşkınlıkla bakarken Hamide Hanım gülmeye başladı. Çünkü sabah gökten düşen o ceviz, balkonlarındaki cevizlerden sadece bir tanesiydi!

Evet, kargalar gerçekten çok zeki kuşlardı ve o gün karınlarını Eymen’lerin cevizleriyle doyurmuşlardı.

NASIL DENİZ OLUNUR? Sevimli mi sevimli Megule, rengarenk bir hayal dünyasında yaşıyordu. Her akşam olduğu gibi dişlerini özenle fırçalayıp, bambaşka hayallere dalabilmek için, heyecanla yatağına yattı. Heyecanlıydı çünkü, uyumanın büyümek için ne kadar önemli olduğunu çok iyi biliyordu. Başını yastığına koyduğu anda, yarın hangi maceraya atılacağını düşündü.”Yarın ne olsam, ne olsam?” diye düşünürken, her zaman olduğu gibi uyuya kaldı. Sabah alarmın çalmasıyla, heyecanla gözlerini açtı. İki kolunu iki yanına açarak kocaman gerindi. Megule, “Harika bir sabah. Yaşasııın, ne olacağımı buldum! Bugün uçsuz bucaksız bir deniz olacağım. Evet evet kocaman masmavi bir deniz. Peki ama denizler ne işe yarar? Acaba deniz olabilmem için neler yapmam gerekir?” dedi heyecanla. Tüm bunları öğrenebilmek ve uçsuz bucaksız bir deniz kılığına girebilmek için yatağından fırladı. Elini yüzünü yıkayıp dişlerini fırçaladı. Dolabındaki mavi renkli tüm eşyalarını yatağının üzerine çıkardı. Ve aralarından seçim yaptı. Deniz mavisi tişörtünü giydi.Tişörtünün üzerinde büyük köpüklü bir dalga ve o dalgada sörf yapan gülümseyen bir çocuğun resmi vardı. Altına giydiği, her yeri rengarenk balık desenleriyle kaplı şortu, uzun mavi çorapları ile, pırıl pırıl bir denize benzetti kendini. Aynanın karşısına geçip kendine baktı. Megule, “ Harikaaaaaa! Artık uçsuz bucaksız bir deniz olmanın zamanı geldi.Peki ama kocaman bir deniz neler yapar? Bunu hemen öğrenmem gerekiyor,” dedi. Koşarak mutfağa girdi. Megule, “Anneee, anneciğim!” diye seslendi heyecanla. Mamiş anne, “ Günaydın Megule, dur bir bakayım, sen ne olmuşsun bu sabah böyle?” Megule her zamanki gibi sözünü kesip yerinde heyecanla zıplamaya başladı. Megule, “Bul bul bul! ” Mamiş anne gülümseyerek cevap verdi. Mamiş anne,“ Sen bir deniz mi oldun yoksa?” Ellerinden tutup Megule’yi kucakladı. Megule,” Evet anneciğim, her zamanki gibi bildin. Ama nasıl oluyorda her şeyi biliyorsun anlamıyorum?” dedi annesine sarılarak. Mamiş anne, sevgiyle baktı oğlunun gözlerine. Mamiş anne, ” Sana leziz krepler pişirdim. İstersen kahvaltını yaparken denizler hakkında öğrenmek istediklerini de konuşuruz, ne dersin?” dedi. Megule her sabah olduğu gibi masanın başına oturdu. Yerinde duramıyordu. Kahvaltısını büyük bir keyifle yemeye başladı. Kahvaltı günün en önemli öğünüydü. Mamiş anne, Megule’nin yanına oturup deniz hakkında sorduğu bütün sorulara cevap verdi. Megule’nin kalbi heyecan doluydu. Kahvaltısını bitirip, annesinin yanağına kocaman bir öpücük kondurdu. Arkadaşları Esoş ve Mamuş’u arayıp onlara bugün ne yapacakları hakkında bilgi verdi. Megule hazırlıklarını bitirip, evlerinin arkasındaki gizli karargaha gitti. Büyük ağacın dibinde, kutulardan yaptıkları gizli karargahın penceresinden bakıyordu ki, Mamuş çıkageldi. O da ne? Gözleri kocaman açıldı Megule’nin. Mamuş, üzerinde onlarca renkli balığın olduğu harika bir elbise giymişti. Ayaklarında, bir çift mavi terlik vardı. Başına bir tac takmış, tacın üzerine ise dört kırmızı yengeç figürü yapıştırmıştı. Parlak bir deniz, nasıl olması gerekiyorsa, öyle olmuştu. Mamuş karargaha girdi. Mamuş,” Günaydın Megule, nasıl güzel bir deniz olmuş muyum?” Megule,” Tabiki olmuşsun. Bayıldımmm!” dedi hayranlıkla. Mamuş,” Sen de harika bir deniz olmuşsun.” dedi utanarak. O sırada Esoş bahçeye girdi. Mamuş ve Megule, karargahın penceresinden bakarken ağızları açık kalmıştı. Esoş, üzerinde kocaman bir köpekbalığı resimli tişörtü, mavi çizmeleri ve mavi camlı gözlükleriyle muhteşem görünüyordu. Neşe ile karargaha girdi. Esoş, “Günaydın arkadaşlar, bakalım beni beğenecek misiniz?” dedi sevinçle. Megule ve Mamuş hep bir ağızdan “Günaydın!” dediler. Hepsi çok mutluydu. Megule hemen söze girdi. Megule,” Arkadaşlar bugün söylediğim gibi kocaman birer deniz olacağız. Ve bu çok eğlenceli olacak.” dedi. Mamuş,” Ben çok merak ediyorum, bu kadar büyük denizler nasıl oluştu, yani bu kadar suyu kim gelip döktü oraya?” Megule ve Esoş kahkahalarla güldüler. Megule,” Yağan yağmur suları, zaman içinde, dünya yüzeyindeki çukurlarda birikti. Milyonlarca yıl yağan yağmurlar o kadar çok birikti ki, ortaya bugünkü denizler çıktı.” dedi bilmiş bilmiş. Mamuş,” Neee milyonlarca yıl mı? Bu kadar zaman mı geçmiş, inanamıyorum! Demek ki denizler de çok yaşlıymış.” dedi şaşkınlıkla. Esoş,” Peki denizlerin neden tuzlu olduğunu hiç düşündünüz mü?” Megule,” Yağmur yağdığında kayaları aşındırdı ve kayalardan gelen bazı maddeler nehirlere, akarsulara sızarak denizlere aktı. Böylece denizlerin tuzlu olmasına sebep oldu.” diye anlattı. Mamuş ve Esoş merakla soru sormaya devam ettiler. Esoş,”Bizim ülkemizin üç tarafı denizlerle kaplıymış ve ağabeyim ülkemizdeki en tuzlu denizin, Akdeniz olduğunu söyledi.” Mamuş,” Diğer denizleri de söyler misin?” dedi merakla. Esoş,” Tabiki söylerim. Ege Denizi, Kara Deniz ve en küçüğü Marmara deniziymiş.” dedi. Mamuş bunları öğrendiği için çok mutlu oldu. Megule,”Arkadaşlar deniz içinde yaşayan canlılar denizin tuzlu olmasından dolayı bu kadar zenginmiş. Denizler tuzlu olmasaydı, o canlıların çoğu bugün yaşamazdı.” Esoş,” Peki su renksiz ise, denizler neden mavi görünür?” dedi şaşkınlıkla. Mamuş, “ Güneşten gelen rengarenk ışınlar suya vurur. Su bu renkleri kolayca emer, ama mavi rengi daha az emdiğinden denizin mavi görünmesine sebep olur. İşte bu yüzdende su renksiz olduğu halde mavi görünür.” dedi heyecanla. Megule,” Arkadaşlar denizlerde birçok canlı yaşar ve bu canlıların yenilebilir olanları biz insanlar için çok faydalı bir besin kaynağıdır.” dedi iştahla. Mamuş,” Ben balığı çok severim. Annem balık yersem beynimin çok daha iyi çalışacağını söyledi.” dedi kikirdeyerek. Esoş,” Denizlerde yaşayan en büyük balığın mavi balina olduğunu duydunuz mu?” Megule,” Denizlerde sadece balıklar değil, bitkilerde vardır ve bunlar tamamen su altında yaşarlar. Bu bitkiler deniz altında yaşayan canlıların korunma ve beslenmesi için çok önemlidir.” dedi. Tam o sırada, dışarıdan birinin onlara seslendiğini duydular ve gelen sese dikkat kesildiler. Esoş,” Bu Neçko dayımız değil mi? Hadi çıkıp bakalım arkadaşlar.” Hep birlikte karargahtan çıktılar. Az ileride Neçko dayı, kocaman gülümsemesiyle onları bekliyordu. Neçko Dayı,” Günaydın çocuklar. Bugün buralarda üç büyük deniz olduğunu duydum. Bende bu denizlere yakışır bir hediye getirmek istedim.” dedi. Çocuklar heyecandan yerlerinde duramıyorlardı. Koşarak, Neçko Dayının yanına gittiler. Neçko Dayı arkasına sakladığı büyük kutuyu çıkardı ve heyecandan yerinde duramayan çocuklara gösterdi. Üç küçük turuncu süs balığı, pırıl pırıl suyun içerisinde bir o yana bir bu yana yüzüyordu. Çocuklar o kadar sevinmişti ki dayılarının bacaklarına sarıldılar. Neçko Dayı,” Çocuklar bu balıklara çok iyi bakacağınıza eminim. Her birine birinizin ismini koydum. Şimdi onları alıp evlerinize götürebilirsiniz. Umarım onlarla iyi anlaşırsınız.” dedi. Çocuklar hep bir ağızdan teşekkür edip dayılarına sarıldılar. Onları pencereden izleyen Mamiş anne seslendi. Mamiş anne, ”Çocuklar karnınız acıkmadı mı hala? Size en vitaminlisinden balık pişirdim. Çok daha akıllı olmak istiyorsanız, hepsini yemelisiniz. Çocuklar dikkatle Mamiş anneyi dinlediler. Mamuş,”Neee balık mı? bayılırım.” dedi iştahla. Ellerinde turuncu süs balıkları koşarak eve girdiler. Ellerinini yıkayıp masanın başına geçtiler. Mamiş anne ve Neçko Dayı kahvelerini yudumlarken, Megule pencereyi açtı ve çocuklara seslendi. Megule,” Sevgili arkadaşlar,bugün bizimle deniz olduğunuz için teşekkür ederiz. Sizlerde arkadaşlarınızla birlikte harika bir deniz olmanın yollarını bulabilirsiniz. Annelerinizi üzmeyin, yemeklerinizi bitirin ve uyumaya gittiğinizde, her sabah için yeni hayaller kurun. Çünkü, her yeni gün, harika sürprizlerle doludur, bunu sakın unutmayın.” dedi. Pencereyi kapatıp masaya,arkadaşlarının yanına döndü. Mamiş annenin hazırladığı yemekleri afiyetle yerken, şen kahkahalar arasında sohbete daldılar… 3. ATÖLYE ETKİNLİĞİ -Dünyanın en büyük denizinin içinde neler var bana anlatır mısın? -Denizin üzerinde neler var bana anlatır mısın? -Bir deniz olsan nasıl giyinirdin? -Dalgalı deniz nasıl sesler çıkarır ve nasıl davranır lütfen bana gösterir misin? -Denizler olmasa ne yapardık ?

GÖKYÜZÜ OLMAK İÇİN NE LAZIM? Megule her gece olduğu gibi yarın ne olacağını bulabilmek için heyecanla hazırlıklarına başladı.Tüm güzel fikirler buluttan da yumuşak yatağına girince aklına geliveriyordu. Dişlerini fırçalayıp yıldızlı pijamalarını giydi. Herkese iyi geceler dedikten sonra, yatağına yattı. Yarın ne olsam, acaba diye düşünürken, tavanına yapıştırdığı yıldızları izledi. O sırada tatlı bir uykuya daldı. Her sabah aynı saatte uyanmak için kurduğu alarmı çaldı. Yatağında oturup kollarını iki yana açtı. Megule, “ Ahh ne güzel bir sabah,” diye düşündü. Pencereden dışarı baktı. Dışarıda harika bir gökyüzü onu selamladı. Megule, “ Buldum, bu sabah uçsuz bucaksız bir gökyüzü olacağım” dedi sevinçle. Hızla yatağından fırladı. Elini yüzünü yıkayıp dişlerini özenle fırçaladı. Dolabındaki mavi renkli giysileri bulup yatağının üzerine çıkardı. Ve giysilerinin içinden dikkatlice seçim yaptı. Mavi tişörtünü giydi. Üzerinde kuş desenleri olan beyaz şortunu bulup mavi çoraplarıyla takım yaptı. Büyük bir sevinçle aynanın karşısına geçti. Megule, “ Harika! Artık, uçsuz bucaksız bir gökyüzü olmamın zamanı geldi! “dedi. Koşarak aşağıda kahvaltı hazırlayan Mamiş annenin yanına gitti. Megule, “ Anne, anneciğim!” diye seslendi. Mamiş anne, “ Benim güzel oğlum, her zamanki gibi harika olmuşsun. Dur tahmin edeyim bugün sen, ” Megule yerinde duramıyordu. Heyecanla annesinin tahmin etmesini bekliyordu Megule, “ Bul anne bul!” Mamiş anne, “ Maviler, beyazlar ve kuşlar, hııımmmm, buldum sen bugün gökyüzüsün değil mi?” Oğlunun sevincini paylaşmak için onu kucakladı. Megule, “ Evet anneciğim, bildin! Ben bugün masmavi bir gökyüzü olacağım. Bugün kahvaltıda, buluttan da yumuşak bir krep yaparmısın? diye sordu. Mamiş anne eğilip oğlunun gözlerine sevgiyle baktı. Mamiş anne, “ Tabiki yaparım. İstersen, şu koca gökyüzünde neler olup bitiyormuş bir konuşalım. “ dedi . Megule masanın başında heyecanla yemeğini yedi ve annesinin ona anlattığı her şeyi can kulağıyla dinledi. Annesinin yanağına bir öpücük kondurup teşekkür etti. Telefonla arkadaşlarını arayıp, bugün ne olacaklarını anlattı. Bahçedeki büyük ağacın altında, gizli karargahın hemen önünde beklerken Mamuş çıkageldi. O da ne? Mamuş üzerinde sapsarı bir güneş resmi olan, parlak mavi elbisesi, beyaz büyük şapkasıyla gözlerini kamaştırmıştı. Ayağına giydiği terliklerin üzerinde içi su dolu iki bulut vardı. “Bu ne güzel bir icat,” diye düşündü. Megule, “ Günaydın Mamuş, sen ne güzel bir gökyüzü olmuşsun!” dedi gülümseyerek . Mamuş, “ Teşekkür ederim, beğenmene sevindim. Bak terliklerimin üzerindeki bulutları annemle birlikte yaptık. “ Megule, “ Harika bir fikir, bu benim aklıma nasıl gelmedi? ” dedi üzülerek . Mamuş, “ Üzülme Megule, senin içinde bulut yapıp, terliklerine yapıştırırız olur mu? “ deyip Meguleye sarıldı . Tam o anda Esoş bahçeye girdi. Üzerinde onlarca kuş deseni olan beyaz kabarık elbisesiyle onları hayretler içerisinde bıraktı. Mavi parlak ayakkabıları gözlerini almıştı. Başına gökkuşağının bütün renklerinin olduğu kocaman bir şapka takmıştı. Esoş, “ Günaydın arkadaşlar, beni nasıl buldunuz?” dedi sevgiyle. Mamuş, “ Harika görünüyorsun Esoş, ne de güzel gökyüzü olmuşsun, üzerinde bir sürü kuş uçuyor sanki, bayıldımmm!” dedi hayranlıkla . Megule, “Evet bende çok beğendim. Hele o gökkuşağı şapkası, harika! Hadi bugün neler yapacağımızı konuşalım. “ Megule birkaç minik öksürükle boğazını temizledikten sonra, konuya girdi. Megule, “ Sevgili arkadaşlar, bugün hepimiz harika birer gökyüzü olacağız. Annem bu sabah, bana gökyüzüyle ilgili harika bilgiler verdi. “ dedi tüm ciddiyetiyle. Mamuş. “ Bu sabah masmavi bir gökyüzü var. Hiç düşündünüz mü, gökyüzü neden başka renk değilde mavidir? “ dedi merakla . Megule, “ Harika bir soru, bende ilk önce bunu düşündüm! Güneş ışıldarken gökkuşağının bütün renklerine sahip aslında. Güneşten dünyamıza gelen bu rengarenk ışınlar, gökyüzündeki toz parçacıkları gibi küçük şeylerle çarpışıyor. Güneş ışığındaki renklerden en çok çarpışanı mavi olduğundan dolayı biz gökyüzüne baktığımızda mavi rengi görüyoruz. Bu harika değil mi ? Esoş, “ Peki pofuduk bulutlar bulutlar, onlar nasıl oluşur ve neden mavi değilde beyaz renkte olurlar? “ Megule, “ Deniz, göl ve nehirlerdeki suyun küçük bir bölümü buhara dönüşerek havayla karısır. Ama bu buharı gözümüzle göremeyiz. Buhar, gökyüzüne doğru çıkarak pofuduk bulutlara dönüşür. Bulutlar mavi değil çünkü; güneşin ışıklarını saçamazlar. Gün ışığı, genelde beyaz olduğu için, bizde bulutları beyaz görürüz. “ Mamuş, “ Bazen de gri olur bulutlar, o zaman içinde çok fazla yağmur olur dedi annem.” Megule, “ Evet aynen öyle, hava ısınır yeryüzündeki su buharlaşır, gökyüzüne çıkar, bulutları oluşturur. Kocaman bulutlar da birleşip yağmur yağdırır. Ozaman bitkiler ve toprak için gereken bütün su onlara ulaşmış olur.“ dedi heyecanla. Esoş, “Gökyüzünde, en sevdiğim şeylerden biri de, rengarenk gökkuşağı. Sihir gibi bir şey, sizcede öyle değil mi? “ Mamuş, “ Yağmur sonrası gökyüzünde, gökkuşağı oluşur. Bu gerçekten gökyüzünün sihri. Su damlacıkları güneşten gelen ışınlarla çarpışır ve kırılır. Böylece yay şeklinde rengarenk ışıklar saçılır. Kırmızı, turuncu, yeşil, mor, sarı, mavi renkleri vardır. Buna gökkuşağı denir ” dedi neşeyle. Megule,” Arkadaşlar, gökyüzünde bütün canlıların yaşaması için gerekli olan hava, yani oksijen vardır. Oksijen olan tek gezegen bizim dünyamızdır. Oksijen olmasa, nefes alamayız. Hiçbir canlı, oksijen olmadan yaşayamaz. “ dedi. Esoş derin bir nefes çekti ve puf diye nefes verdi. Esoş, “ Bakın oksijeni ciğerlerime doldurdum,” dedi . Mamuş, “ Bitkilerde karbondioksiti alıp, bizim için temiz oksijen üretiyordu, hatırladınız mı? O yüzden ormanlar, havanın temiz olması için çok önemli,” dedi heyecanla. O sırada bahçede onlara birinin seslendiğini işittiler. Birbirlerine bakıp gülüştüler. Gelen Esoş’un annesi, Nevo teyzeydi.Tek sıra halinde sessizce gizli karargahtan çıktılar. Nevo teyze onlara selam verdi. Nevo teyze, “Selam çocuklar nasılsınız?“ Hep bir ağızdan, onlarda Nevo teyzeyi selamladılar. Nevo teyze, elindeki büyük paketi yavaşça yere bıraktı. Merakla birbirlerine baktılar. Nevo teyze, “Burada ne olduğunu merak ettiğinizi biliyorum. Görüyorum ki bugün harika birer gökyüzü olmuşsunuz. Söyleyin bakalım bana gökyüzünde uçmak ister misiniz?” Hepsi şaşkınlıkla birbirine baktı. Hep bir ağızdan neşeyle “Eveettt “diye bağırdılar. Nevo teyze büyük kutunun üzerindeki örtüyü kaldırdı. O da ne kutunun içerisinde bembeyaz üç güvercin vardı . Çocuklar, heyecanla güvercinlere yaklaştılar. Nevo teyze dikkatle her birine bir güvercin verdi. Sevgiyle güvercinlerini okşadılar. Nevo teyze, ”Her birinizin güvercinine sizin adınızı verelim ve onları masmavi gökyüzüne, ait oldukları yere uçuralım, ne dersiniz? “ dedi . Megule, güvercininin başını öptü ve onu gökyüzüne doğru yükseltti. Megule, “Sevgili Megule güvercini, şimdi seni masmavi gökyüzüne uğurluyorum, artık özgürsün,” dedi sevinçle. Mamuş ve Esoş’ta kuşlarını öpüp, masmavi gökyüzüne uğurladılar. O sırada, onları keyifle pencereden izleyen Mamiş anne seslendi . Mamiş anne, “Çocuklar, karnınız acıkmadı mı hala? Gelin bakın size bulut gibi yumuşak poğaçalar pişirdim, tam ağzınıza layık.” Mamuş, “Oleeyyyy! Karnımda çok acıkmıştı, koşun arkadaşlar, bakalım ilk önce kim bitirecek? “ dedi . Şen kahkahalar arasında, koşarak eve girdiler. Nevo teyze, Mamiş anneyle kahvelerini yudumlarken, Megule pencereyi açtı ve çocuklara seslendi. Megule, “Sevgili arkadaşlar, bugün bizimle birlikte gökyüzü olduğunuz için teşekkür ederiz. Sizde arkadaşlarınızla harika bir gökyüzü olabilmenin yollarını bulabilirsiniz. Annelerinizi üzmeyin, yemeklerinizi bitirin ve uyumaya gittiğinizde, her sabah için yeni hayaller kurun. Çünkü her yeni gün, harika sürprizlerle doludur, bunu sakın unutmayın.” dedi. Pencereyi kapatıp masaya arkadaşlarının yanına döndü. Mamiş annenin, onlar için pişirdiği buluttan da yumuşak poğaçaları keyifle yerken, keyifli bir sohbete daldılar . 3. ATÖLYE ETKİNLİĞİ -Kocaman bir gökyüzüsün, içinde neler var, bana anlatır mısın? -Gökyüzünde neler olur konuşalım mı? -Gökyüzünde en sevdiğin şey olsan, hangi renklerde ve nasıl olurdun, bana tarif eder misin? -Gökyüzünde duyulan seslerin taklidini, birlikte yapalım mı? -Birlikte gökyüzüne çıksak neler yapardık?

TOPRAK NE İŞ YAPAR? Sevimli mi sevimli Megule’nin rengarenk bir hayal dünyası vardı. Her akşam olduğu gibi dişlerini özenle fırçalayıp, bambaşka hayallere dalabilmek için, heyecanla yatağına yattı. Heyecanlıydı çünkü; uyumanın büyümek için ne kadar önemli olduğunu çok iyi biliyordu. Başını yastığa koyduğu anda,“ yarın ne olsam, ne olsam?” diye düşünürken, her zaman olduğu gibi uykuya daldı. Sabah, alarmın çalmasıyla heyecanla gözlerini açtı.Yatağında kollarını iki yana açarak kocaman gerindi. Megule, “ Harika bir sabah! Yaşasııın, ne olacağımı buldum! Bugün toprak olacağım. Evet evet, toprak olmak çok ilginç olacak. Ama bir dakika, toprakla ilgili hiçbir şey bilmiyorum. Toprak ne işe yarar? Neler yapmam gerekir bunun için?” dedi heyecanla. Tüm bunları öğrenebilmek ve toprak gibi görünebilmek için yatağından fırladı. Dolabındaki kahverengi her şeyi yatağının üzerine çıkardı. Ve ardından seçim yaptı. Toprağa benzemek onun için kolay olacaktı. Kahverengi tişört ve şortunu giydi.Tişörtünün üzerinde kocaman bir papatya resmi vardı.Kahverengi yağmur çizmelerini heyecanla ayağına geçirip, başına yeşil büyük bir şapka taktı. Kocaman kahverengi çerçeveli gözlüklerini de gözüne takıp, aynanın karşısına geçti. Megule, “ Harikaaaaa! Artık güçlü bir toprak olmak için hazırım. Bakalım annem benim bugün ne olacağımı bilebilecek mi?” Her zamanki gibi koşarak mutfağa girdi. Megule,” Anneee anneciğim!”diye seslendi heyecanla. Mamiş anne,” Günaydın oğlum, dur bir bakayım sen bugün ne olmuşsun? Hıııım acaba toprak olabilir mi doğru cevap?” Megule,” Evet anneciğim, hemen de buluverdin. Ama bu biraz zordu. Nasıl da her şeyi biliyorsun böyle?” deyip annesini kucakladı. Mamiş anne,” O zaman senin için hazırladığım nefis kahvaltılıkları yemelisin. Bu sabah toprakta yetişen sebzelerden harika bir kahvaltı tabağımız var. Hem yer, hem de sohbet ederiz olur mu? dedi sevgiyle. Megule her sabah olduğu gibi masanın başına oturdu. Yerinde duramıyordu. Kahvaltısını büyük bir keyifle yerken, annesine toprak hakkında bilmek istediklerini sordu. Megule’nin kalbi heyecan doluydu. Kahvaltısını bitirip annesinin yanağına kocaman bir öpücük kondurdu. Arkadaşları Esoş ve Mamuş’a bugün yapacakları hakkında bilgi verdi. Megule hazırlıklarını bitirip, evlerinin arkasındaki gizli karargaha gitti. Büyük ağacın dibinde kutulardan yaptıkları gizli karargahın penceresinden bakıyordu ki, Esoş’un bahçeye girdiğini gördü. O da ne! Esoş üzerine toprak rengi bir elbise giymişti. Elbisenin her yanında kırmızı küçük kır çiçekleri vardı. Başına koca bir kırmızı çiçekli toka takmıştı. Üstelik kahverengi terliklerinin üzerinde de aynı çiçeklerden vardı. Esoş bir tarlaya serpilmiş çiçek bahçesine benzemişti. Megule şaşkınlığını gizleyememişti. Esoş,” Günaydın Megule, nasıl sence toprağa benzemiş miyim?”dedi, tüm sevimliliğiyle. Megule,” Harika olmuşsun, güzel bir bahçeye benzemişsin.” dedi gülümseyerek. O sırada içeriye Mamuş giriverdi. Megule ve Esoşun şaşkınlıktan ağızları açık kalmıştı. Mamoşun eteklerinin uçlarındaki pembe çiçekler, pırıl pırıl parlıyordu. Kıvırcık saçlarını çiçekli tokalarla süslemişti. Toprağın üzerinden fışkıran bitkileri andırıyordu. Parlaklığıyla gözümüzü alan koyu kahve ayakkabılarının üzerinde aynı çiçeklerden vardı. Gözüne taktığı kocaman yuvarlak gözlükleriyle renkli bir bahçeyi anımsatıyordu. Mamuş,”Günaydın arkadaşlar, bu kadar şaşırdığınıza göre beni beğendiniz değil mi?” dedi gülümseyerek. Hep bir ağızdan “günaydın,” dediler Mamuş’a. Megule,”Arkadaşlar harika olmuşsunuz! Bugün hepimize ev sahipliği yapan, bize gıda veren toprak olmaya karar verdik. Toprak yaşamın kaynağıdır ve tüm canlılar için besin sağlar. Hava ve su gibi bütün canlıların ortaklaşa kullandığı bir hazinedir aslında.” dedi heyecanla. Mamuş,” Evet toprak olmasaydı bitkiler de olmazdı. Bitkiler olmasaydı canlılar ne yerdi? Ağaçlar nereye tutunurdu? Hem bunca canlı toprağın üzerinde yaşıyor, toprak aynı annemiz gibi, hep bizim için çalışıyor.”dedi. Esoş,” Bizim için bu kadar önemli olan toprağı nasıl koruyabiliriz peki?” Megule,”Ağaç dikmek en önemli şey. Ağaç toprağı kökleriyle tutar, toprak kaybını önler ve su kaynaklarını korur. Toprağın ısısını düzenlerken, bitkiler için besin maddeleri de üretir.” dedi, büyük bir ciddiyetle. Mamuş,”Evet ağaçlandırma olmazsa, topraklarımız bomboş ve savunmasız kalır. Sonra yağmur veya rüzgarla başka yerlere taşınır, biz de topraksız kalırız. Sebzeler meyveler nerede yetişir, biz ne yaparız?” Esoş, “ Sakin ol Mamuş, daha geçen gün bahçelerimize yeni fidanlar ektik. Kendi toprağımızı korumak için ilk adımımızı attık.” dedi keyifle. Megule,” Her yere, her şey ekilmez. Toprağın birşeyler yetiştirmeye uygun olması gerekir. Ayrıca ekmek için doğru zamanı da bilmeliyiz. Annem bir sürü toprak çeşidi olduğundan bahsetti. Bir şeyler yetiştirmek için en iyi toprak “Kara toprak’’ mış. Mamuş,” Sadece bu da yetmez, topraklarımızı korumak için yapabileceğimiz en önemli şeylerden biri de onu kirletmemektir. Toprağı gübrelemek, evlerimizden çıkan çöpleri, toprağı kirletmeyecek yerlere taşımak, fabrikalardan çıkan atık suların toprağa karışmasını önlemek gibi bazı şeyler yapılabilir.” dedi. Megule ve Esoş Mamuş’u dikkatle dinlediler. Esoş,” Toprak küçük canlılar için bir ev değil mi? Karınca, solucan, kirpi, köstebek, kunduz ve yılanlar toprak altında yaşar. Topraklar zarar görürse bu canlılar da evsiz kalır.” dedi korkuyla. Megule,” Evet haklısın kimsenin evsiz kalmasını istemeyiz değil mi?” dedi . Mamuş, “Arkadaşlar benim bir fikrim var. Hepimiz kendi bahçelerimizdeki toprakları temizleyip zenginleştirip koruyalım. Sonra da çevremizdeki herkesi bu konuda bilgilendirelim. Böylece bu yavaş yavaş tüm ülkeye yayılır. Bizler ve diğer tüm canlılar yaşamın kaynağı olan toprağımızı korumuş oluruz. Nasıl fikrimi beğendiniz mi?” İkisi bir ağızdan “evet “ diye bağırdılar. O sırada dışarıdan birilerinin onlara seslendiğini duydular. Bir anda susup dikkat kesildiler. Esoş,” Bu anneanne ve dedenin sesi değil mi?” dedi sevinçle. Toparlanıp, heyecanla karargahtan çıktılar. Anneanne ve dede gülümseyerek selam verdiler. Çocuklar koşarak, onlara sarıldılar. Anneanne,”Çocuklar, siz nasılda güzel olmuşsunuz böyle!”dedi sevgiyle. Dede,” Evet ben de çok beğendim. Ayrıca bu kadar duyarlı olmanız gözlerimi yaşarttı. Biz de gelip sizinle bir şeyler yapmak istedik.” dedi. Çocuklar sabırsızlanıyorlardı. Oldukları yerde zıplayarak, bugünkü sürprizi öğrenmeye çalıştılar. Anneanne,” Madem öyle, sizi daha fazla bekletmeyeceğiz. Şimdi ilk olarak kendi bahçemizi temizleyeceğiz.” dedi neşeyle. Çocuklar anneanne ve dedelerinin onlara verdikleri poşetlere bahçedeki tüm çöpleri doldurup çöp konteynerine attılar.Dedelerinin onlara verdiği çapa ile toprağı çapalayarak havalandırdılar.Çimleri, çiçekleri ve ağaçları suladılar. Dede,” Şimdi herkes ayakkabılarını çıkarıp toprağa bassın. Toprağa basmak sağlığımız için çok önemlidir. İnsanın topraktan uzak bir yaşam sürmesi düşünülemez.” dedi gülümseyerek. Megule, Mamuş ve Esoş ayakkabılarını çıkarıp, dans etmeye başladılar. Dedeleri onlara katılmış, o da neşe ile şarkı söylüyordu. Birazdan anneanneleri elinde büyük bir kova ile yanlarına geldi. Çocuklar merakla yanına koştular. Anneanne,” Sevgili çocuklar, toprağı sadece temizlemek onu korumaya yetmez, ayrıca onu beslemeliyiz. Bu kovayı, bundan sonra gübre yapmak için kullanacağız.” dedi. Çocuklar hayretler içerisinde kalmışlardı. Hep bir ağızdan, “Nasııılll?”diye bağırdılar. Anneanne kovayı bahçe duvarına yaslayıp anlatmaya başladı. Anneanne,” Şimdi bu kovanın dibine biraz toprak koydum, sizde evinizdeki sebze ve meyve kabuklarını yada artıklarını çöpe değil, getirip buraya atacaksınız. Üzerini biraz daha toprakla örtüp biraz da sulayacağız. Zamanla bu atıklar toprakla birleşip faydalı bir gübreye dönüşecek.”dedi. Çocuklar bunu daha önce hiç duymamışlardı. Megule,” Bu kadar kolay mı yani?” dedi şaşkınlıkla. Dede,” Evet bu kadar kolay.” O sırada Mamiş anne, her zamanki gibi yemeğin hazır olduğunu söylemek için onlara seslendi. Mamiş anne,” Çocuklaaar, siz daha acıkmadınız mı? Gelin bakın, sizlere toprakta yetişen nefis sebzelerden bir yemek yaptım.” dedi gülümseyerek. Çocuklar dikkatle mamiş anneyi dinlediler. Megule,” Neee sebze mi? Bayılırım sebzeye!” dedi karnını ovalayarak. Koşarak eve girdiler. Ellerini yüzlerini yıkayarak yemek masasına oturdular. Anneanne ve dede, Mamiş annenin yaptığı kahveyi keyifle yudumlarken, Megule pencereyi açıp çocuklara seslendi. Megule,” Sevgili arkadaşlar, bugün bizimle toprak olduğunuz için teşekkür ederiz. Sizlerde arkadaşlarınızla birlikte harika birer toprak olabilmenin yollarını bulabilirsiniz. Topraklarımızı koruyalım ve bizden sonra gelecek nesillere tertemiz bir dünya bırakabilmek için çok çalışalım. Ayrıca annelerinizi üzmeyin, yemeklerinizi bitirin ve uyumaya gittiğinizde, her sabah için yeni hayaller kurun, çünkü, her yeni gün, harika sürprizlerle doludur, bunu sakın unutmayın.” dedi. Pencereyi kapatıp masaya, arkadaşlarının yanına döndü. Mamiş annenin hazırladığı yemekleri afiyetle yerken, şen kahkahalar arasında sohbete daldılar… 5. ATÖLYE ETKİNLİĞİ -Sen bir topraksın üzerinde neler var bana anlatır mısın? -Toprağın altında sence neler yaşar? -Sence topraktan neler yapabiliriz bana anlatır mısın? -Toprak en çok ne sever? -Toprak kimlerin evidir , bana anlatır mısın?

Sevimli mi sevimli Megule, her gece olduğu gibi, yepyeni bir macera hayali için, dişlerini fırçalayıp, heyecanla yatağına yattı. Heyecanlıydı çünkü, uyumanın büyümek için ne kadar önemli olduğunu biliyordu. Buluttan bile yumuşak yastığına sarıldı. “Yarın ne olsam , ne olsam” diye düşünürken tatlı uykusuna daldı. Her sabah olduğu gibi alarmı çaldı. Yatağında doğruldu. Kollarını iki yana açıp kocaman gerindi. Gözlerini ovaladı. Megule, “ Harika bir sabah, Bulduuum, bugün büyük bir ağaç olacağım! Peki ama ağaç neler yapar? Nasıl yaşar ? Nasıl büyür?” dedi merakla. Bunları öğrenmek ve ağaç kılığına girebilmek için, yatağından fırladı. Elini yüzünü yıkayıp, dişlerini fırçaladı. Dolabındaki yeşil renkli bütün eşyaları çıkardı. “ Bir dakika! Benim birkaç renge daha ihtiyacım olabilir. Çünkü, yeryüzünde birçok renkte ağaç var. ” diye düşündü. Ve giysilerinin arasından özenle seçim yaptı. Yeşil tişörtünün altına toprak kahverengisi şortunu giydi. Başına kiraz gibi kırmızı şapkasını taktı. Meyve desenli rengarenk çorapları ve yeşil terliklerini giyip, heyecanla aynanın karşısına geçti. Megule , “ Harikaaaa! Artık, bir ağaç gibi kocaman olmamın zamanı geldi. “ deyip koşarak mutfağa Mamiş annenin yanına gitti. Megule, “ Anneeee, anneciğim,“ diye seslendi. Mamiş anne, “Vayyyy muhteşem görünüyorsun Megulem, galiba bugün sen …” Megule’nin heyecandan bekleyecek zamanı yoktu, yerinde zıplamaya başladı. Megule , “ Bul bul bul! “ dedi. Mamiş anne gülümseyerek oğlunun ellerinden tuttu. Mamiş anne, “Sen gördüğüm en güzel ağaçsın. “ dedi. Ve oğlunun sevincini paylaşmak için onunla zıpladı. Birkaç dakika sonra nefes nefese kalıp kucaklaştılar. Megule, “ Evet anneciğim bugün yeşil salatalık, yeşil biber, kırmızı kiraz da olabilir mi kahvaltımda? “ diye sordu. Mamiş anne, Oğlunun başını sevgiyle okşadı. Eğilip gözlerine baktı. Mamiş anne, “ Tabiki, istersen ağaçlar hakkında sohbet ederiz. Eeeee madem kocaman bir ağaç olacaksın, onun neler yaptığını da bilmelisin. “ dedi. Megule masanın başında heyecanla kahvaltı tabağını bekledi. Kahvaltının, günün en önemli öğünü olduğunu bildiğinden, annesinin ona hazırladığı her şeyi afiyetle yedi. Yemeğini yerken, annesi ona ağaçlar hakkında bilmesi gereken her şeyi anlattı. Megule, en yakın arkadaşları Esoş ve Mamuş’u arayıp bugün yapacaklarını sevinçle anlattı. Annesini kocaman öpüp, zıplaya zıplaya gizli karargaha doğru gitti. Çok geçmeden Esoş geldi. O da ne ? Esoş başına bir şapka takmış, şapkanın üzerinden sarkan çeşitli meyveler, yürüdükçe sallanıyordu. Yemyeşil elbisesinin üzerinde bir sürü elma resmi vardı. Kahverengi yağmur çizmeleri inanılmaz güzeldi. GÖRSEL… Megule , “Esoş, sen ne güzel bir ağaç olmuşsun! Yürümesen gerçek ağaç zannedecektim. “ dedi gülerek. Esoş kikirdeyerek cevap verdi, Esoş, “Gerçekten beğendin mi ?” dedi. Esoş, “ Uyanır uyanmaz anneme bugün ne olacağımı anlattım. O da bana , bu güzel şapkayı tasarladı. Birlikte evdeki malzemelerden yaptık. Başını sallayarak şapkasındaki meyveleri hareketlendirdi. Megule, “ Nevo teyzem benim, ne güzel düşünmüş, çok beğendim! “ dedi sevinçle. Onlar şapkaya heyecanla bakarken, Mamuş girdi bahçeye. Megule ve Esoşun şaşkınlıktan dili tutuldu. Mamuş saçını iki kuyruk yapmış, kuyruklarına kirazlı iki büyük toka takmıştı.Yürüdükçe kirazlar hem parlıyor, hem de sallanıyordu. O da ne ? Yeşil tişortu ve yeşil şortunun altına giydiği çoraplarından da kırmızı kirazlar sarkıyordu. Kahverengi terlikleriyle, tam bir meyve ağacı olmuştu. Tüm sevimliliğiyle arkadaşlarının yanına geldi. Mamuş, “Günaydın arkadaşlar. Bugün, ben bir meyve ağacı olduğum için çok heyecanlıyım. Siz de harika olmuşsunuz.” dedikten sonra birbirlerine sarıldılar. Ve karargaha doğru gizlice hareket ettiler. Birlikte yaptıkları karargaha girince, Megule büyük bir ciddiyetle konuya girdi. Megule, “Sevgili arkadaşlar, bugün hepimiz harika ağaçlar olduk. Annem sabah bana bir sürü yeni bilgi verdi.” dedi. Esoş , “ Ben ağaçları çok seviyorum. Acaba ağaçlar benim onları sevdiğimi biliyor mu? “ dedi merakla. Megule, “ Yapılan araştırmalarda bitkilerin de bizi hissettiği bulunmuş. Ve yaprakları koparılan bitkiler ağlarlarmış.” Esoş, “ Biliyordum hissettiklerini biliyordum. Canlılara iyi davranmayı çok seviyorum. Her parka gittiğimde, koşarak ağaçlara sarılırım. Çünkü, annem ağaçların bizim için havayı temizlediğini anlattı. Düşünsenize, kirli havayı alıp bize temiz hava veriyorlarmış. Biz onlara hiç bir şey vermiyoruz, ama onlar bizim için çalışıyorlar. Onlarda bizi çok seviyorlar o zaman, değil mi? ” dedi , büyük bir ciddiyetle. Esoşun ağaçları ne kadar çok sevdiği, gözlerinden okunuyordu. Mamuş söze daldı, Mamuş, “Bunu nasıl yapıyorlar ben anlamadım! Ağaçlar, tıpkı bizim gibi nefes mi alıyorlar yani? “ diye sordu, gerçekten kafası karışmıştı. Megule, “Tabiki , bütün canlılar gibi ağaçlar da nefes alır. Ama bitkiler , yapraklarıyla solunum ve fotosentez yaparlarmış.” dedi. Mamuş, “ Fotosentez miiiiii, o da ne ? “ dedi şaşırarak. Megule, “ Hazır olun, şimdi anlatıyorum. Bu ağaçların hayatımızda neden önemli olduğunu da anlayacaksınız. Foto , ışık demek. Sentez de üretim demekmiş. Yani, fotosentez demek , ışıkla üretmek demekmiş. Bitkiler, kökleriyle topraktaki suyu çekip ,yapraklarına gönderiyorlarmış .Aynı zamanda , havadan da yapraklarının üzerinde bulunan küçük deliklerle kirli havayı çekip, bizim için tertemiz havayı gökyüzüne gönderiyorlarmış. “ Bunları anlatırken büyük bir hayranlık içerisindeydi. Esoş , “Canım ağaçlar ! Onları daha da çok seviyorum artık. Ama her geçen gün şehirler büyüyor ve ağaçlar azalıyor. Ağaçlar olmazsa, kirli hava fazlalaşır.Ve ağaçlarda yaşayan canlılar, evsiz kalır. Kuşlar yuvalarını nereye yapar? “dedi üzülerek. Mamuş, “ Annem bana bahçemizdeki büyük ağacın, toprağımızı koruduğunu söyledi. Ağaçlar olmasa topraklar kayar, seller artarmış. Kocaman kökleriyle toprağın sel suyunu çok fazla çekmesini engelliyormuş ve toprağı bir arada tutuyormuş, böylece toprak kayıp gitmiyormuş. Bu harika birşey. Canım Esoş, haklısın. Ben de çok seviyorum artık ağaçları. “ dedi tüm sevgisiyle . Megule, “Arkadaşlar sadece bu mu? Ağaçlar bize başka ne verir, bir düşünün bakalım bulabilecek misiniz?” dedİ. Esoş, “ Ben buldum, meyve!“ dedi heyecanla. Mamuş, “ Hem de, en sevdiğimiz meyveleri bizim için üretirler. Canım ağaçlar, “ dedi sevgiyle kendini sarmaladı. Megule, “ Evet sizi akıllı bıdıklar. Dersinize çok iyi çalışmışsınız. İnsanlar bu meyveleri satarak para da kazanırlar. “dedi . Esoş, “Annem bazı ağaçların otuz, bazılarının da beş bin yıla kadar yaşayabileceğini söyledi. Dünyanın en yaşlı ağacı bizden çoook uzak bir ülkedeymiş. Kulaklarınıza inanabiliyor musunuz? “ dedi ve, şaşkınlıkla ellerini havaya kaldırdı. Megule, “Arkadaşlar şimdi ağaçların ne kadar önemli olduğunu daha iyi anlıyorum. “ dedi . O anda dışarıdan onlara seslenen birini duydular. Dikkatle dinlediler. Megule, “Bu Semroş teyze, gizlice dışarı çıkalım, bakalım ne istiyormuş?” dediler ve gizlice karargahtan ayrıldılar. Semroş teyze, “ Merhaba sevgili çocuklar . Harika görünüyorsunuz! Siz hayatımda gördüğüm en güzel ağaçlarsınız!” dedi. Çocuklar çok mutlu olmuşlardı. Semroş teyze elinde kocaman bir paketle gelmişti. Çocuklar heyecanla paketin içinde ne olduğunu sordular. Semroş teyze elindeki büyük paketi dikkatlice yere bıraktı. Ve çocuklara keyifle cevap verdi. Semroş teyze, “ Sevgili çocuklar bugün size kendi bebek fidanlarınızı hediye edeceğim. Onları bahçenin en güzel yerine kendi ellerinizle ekeceksiniz. Sonrada toprağa tutunabilmeleri içinde ilk can suyunu kendi ellerinizle dökeceksiniz. Onlara istediğiniz ismi verebilirsiniz. Dünyamızı güzelleştirmek bizim öncelikli görevimiz olmalı. Anlaştık mı?” dedi. Megule, Esoş ve Mamuş sevinç ve heyecandan yerlerinde duramıyorlardı. Semroş teyze fidanları ekmeleri için çocuklarla birlikte üç çukur kazdı. Ve fidanları yanyana dikkatlice ektiler. Bahçedeki çeşmeden sırayla su taşıyıp kendi fidanlarının dibine döktüler. Öyle güzel görünüyorlardı ki, dayanamayıp fidanlara sarıldılar. Hepsi çok mutlu olmuştu. Kim bilir bu fidanlar büyüyünce kimlere yuva olacaktı? Hepsi koşarak bu anlamlı hediyeyi getiren Semroş teyzelerini kucakladılar. Semroş teyze de onlara sevgiyle sarıldı. O sırada, Mamiş anne evden seslendi. Öğlen yemeği vakti gelmiş olmalıydı. Mamiş anne, “ Çocuklar acıkmadınız mı hala? Gelin, bakın size yaprak sarma ve meyveli kek pişirdim. Kocaman olmak istiyorsanız hepsini bitirmelisiniz. Yoksa gücünüz kaybolur. Çocuklar dikkatle Mamiş anneyi dinlediler. Mamuş, “ Neee yaprak sarması mı? bayılırım.“ dedi. Esoş, “Ya meyveli keke ne dersiniz?“ dedi iştahla . Semroş teyze, “Hadi bakalım çocuklar ellerimizi yüzümüzü güzelce yıkayıp masanın başına geçelim. Siz yemeğinizi yerken biz de kahvelerimizi içeriz. “ dedi . Çocuklar heyecanla eve girdiler. Tüm görevlerini yerine getirip masanın başına oturdular. O sırada Megule pencereyi açıp diğer tüm çocuklara seslendi. Megule, “ Sevgili arkadaşlar , bugün bizimle birlikte ağaç olduğunuz için teşekkür ederiz .Sizde bizim gibi fidanlar ekip, dünyamıza ve gelecekteki çocuklara güzel bir dünya bırakabilirsiniz. Doğayı sevin ve onu koruyun. Annelerinizi üzmeyin, yemeklerinizi bitirin ve uyumaya gittiğinizde her sabah için yeni hayaller kurun. Çünkü,her yeni gün, harika sürprizlerle doludur, bunu sakın unutmayın.” dedi ve pencereyi kapatıp arkadaşlarının yanına döndü. Mamiş annenin hazırladığı yemekleri keyifle yerken şen kahkahalar içinde sohbete daldılar. 2. ATÖLYE ETKİNLİĞİ -Bir ağaç olsan hangi ağaç olurdun neden? -Ağaçlar nasıl davranır bana gösterir misin? -Sence ağaçlar yan yanayken neler konuşur? -Ağaçlar nasıl nefes alır ? -Kocaman bir meyve ağacı olsan hangi renklere ihtiyacın olur bana anlatır mısın?

Zeynep hiç okula gitmemişti. Koyunlarıyla arkadaşlık eden küçük bir çobandı. Çoban olmanın ne olduğunu bile bilmezken, çoban oluvermişti. Her sabah olduğu gibi, koyunları ve kuzusuyla ağır ağır otlağa doğru ilerlerken bir türkü mırıldanıyordu. Sesi de çok güzeldi. Bu kocaman yalnızlıkta, yankılanan sesini dinliyordu. Sabahın erken saatleri, heryere çiğ düşmüştü.Zeynep etrafı uzun uzun izledi.Birden aklına bir fikir geldi. Koyunlarını bir yere topladı. Yerden kırık bir dal parçası aldı. Ve bir öğretman edasıyla konuşmaya başladı. Okulda ne yapıldığını bilmediğinden, defalarca prova yaptı. İçini bir heyecan kaplamıştı. Okula gitmek bir kenara dursun, okul oyunu oynamak bile heyecan vericiydi. Her sabah bu heyecana kalbim dayanır mıydı? zannetmiyorum. Peki bu çocuklar buna nasıl dayanabiliyordu? O sırada ses çıkaran kuzulara uyarılarda bulundu ve onları sıraya sokmaya çalıştı. Onlara bazı sorular sordu. Öyle öyle, zaman geçmişti. Birden uzaktan gelen fülüt sesine kulak kesildi. O da ne? bu amcasının oğlu Ramazan dan başkası değildi.Elindeki sopayı yere fırlattı. Kuzusunu kucağına alıp sesin geldiği yere doğru çılgınlar gibi koşmaya başladı. Okuldan eve dönen Ramazanın türküsüne ortak oldu. Ramazan ‘a yaklaştığında kuzusunu yere bıraktı ve kollarını iki yana açıp onu kucakladı. Ramazan okula nasladığından beri Zeynep yalnız kalmıştı. Birçok kuzeni vardı fakat Ramazan başkaydı. Onunla kardeşten de öteydiler. Ramazan okulda çizdiği resmi zeynep’e gösterdi. Zeynep dakikalarca resme baktı. Gözyaşlarını tutamadı. Türküyü birlikte söyleyerek evlerine doğru yola koyuldular. Zeynep eve geldiğinde elindeki resmi ailesine gösterdi. Babası başkasına ait olan şeyleri eve getirmesinin doğru olmadığını söyledi. Zeynep bunun bir hediye olduğunu söylesede, yaşadıkları dönemde katı kuralları olan ailesinin ısrarıyla resmi amcasının oğluna geri götürüp üstüne üstlük özür diledi. Ramazan da resmi kendisinin verdiğini söylemek istese de sözünü dinletemedi. Büyüklerin sözleri ve kuralları tartışmaya açık değildi. O günden sonra Zeynep için hiçbirşey aynı olmadı. Hediye almak hala onun suçlu hissetmesine neden oluyordu. Mutlu olmak yerne suçlu hissetmek, yaşamda hep yanlış yollara sapmak gibi birşeydi. Hakettiklerini hiç alamadı. çünkü; vermeden almak hiç yoktu yaşamında.

tembelliğini duymayan kalmamıştı. Tüm kış boyunca aç kalmış, kim ne verdiyse onunla karnını doyurmaya çalışmış ama bu ona hiç yetmemişti. Yüksek çıkan sesi artık kısılmıştı. Utancından başını

kaldıramıyordu. Yaşadıklarından ders almıştı. Sessizce yuvasına geri dönüp hayatına çekidüzen vermişti.

Avcum dolu çekirdek! 

Çekirdeğin dışı hoş,

Ama içi bomboş!

Mini mini hanımcık, 

Hanım hanım hanımcık...

Elinde şemsiye al,

Bir damla huzur da bana al!

Yürü yürü yol bitsin,

Ardından kuşlar uçsun! 

Yağmur yağsın,

Gök yarılsın,

Ay dede aşağıya baksın, 

Bize el sallasın!

Giderken az uz,

Bitsin tükensin tuz buz!

Denizler olsun tatlı,

İçinde dünya saklı!

Derya deniz bir ola,

Ay bata gün ola,

Ver elini kardeşim, 

Dünya bayram ola!

Leylek leylek ledirdek,

Avcum dolu çekirdek! 

Çekirdeğin dışı hoş,

İçi dopdolu aş!

Ben yedim sen de ye,

Kardeşlik kazansın, 

Karanlığı yıksın aydınlık,

Dolsun içine bir ferahlık !

Söz gibi uçar gece gece

Karanlıktan da kara 

Işık görünürse olur ama

Haydi durma söyle bana

Nedir bu acaba ?

                 ASARAY

Demir ipler bükülmüş,

Yol olmuş dizilmiş,

Ardı sıra odalar,

Üzerine konulmuş, 

Bir ileri iki geri,

İki ileri bir geri,

Ne ki bunun cevabı,

Onlar da bilsin sen söyle ki?

                  NERT

Kopkoyu bir gece

Ağzı dili yok

Parlar durur sadece

Bir koca tabak 

Asılmış kalmış göğe 

Haydi durma sen söyle 

Nedir bu bilmece ?

                  YA

Sırça köşkün devasa kapısı aralanmış.

Uzaktan yakına bir ışık süzülmüş.

Ardından dört bir yan misk kokmuş.

“Gönlümün baharı, hoş gelmiş!

Bulutlar birbirlerine hızla koşunca,

Dostça özlemle sarılınca,

Bir ışık çakmış karanlık ortasında!

Birbirine doyamamış bulutlar…

Özlemle bir daha, bir daha, bir daha sarılmışlar.

Semayı sarmış allı morlu ışıklar!

 ...

/TOPRAK ANA İLE MOR AĞAÇ 'tan küçük bir alıntı/