Kalem uyanır gecenin koynunda,

Bir mısra düşer kâğıdın yoluna.

Şair suskundur, kelamı bekler,

Şiir ise rüzgâr gibi eser.

Bir harf, bir kelime, bir hece,

Yüreğin sızısı dökülür ince ince.

Kelam, şairin dokunur ruhuna,

Ve şiir, adeta iz bırakır zamana.

Yol alır sözler geceden sabaha,

Her dizede hayat, her kıtada özlem var adeta.

Kalem yazar, dalar şair hüzne,

Şiir, yankılanır derin sessizlikte.

Sibel Kaya

Ziller çalar ilk sabahın sesinde,

Taze bir heyecan her nefeste.

Beyaz sayfalar, yeni hayaller,

Kalem tutan o umutlu eller...

​Geçti yazın durgun, sakin zamanı,

Şimdi öğrenmenin, coşkunun anı.

Her sırada ayrı bir geleceğin izi,

Aydınlık günlere çağırır bizi.

​Ata’mızın izinde parlak zihinler,

Geleceği aydınlatmaya ilerler.

Her yeni bilgi yeni bir armağan,

Güzel yarınlara ulaşmaya yarayan.

​Dostluklar tazelenir sınıflarda,

Bilginin ışığı parlar yollarda.

Ziller çalsın, kapılar açılsın,

Yeni dönem herkese kutlu olsun!.

Sibel Kaya

Sararan yaprakların toprağa fısıltısı,

Rüzgârda üşüyen bir sonbahar akşamı,

Pencerene dokunan yağmurun ilk damlası

Yavaşça kapatır yaza dair her makamı.

​Ağaçlar soyunur dertlerinden birer birer,

Kaldırımlarda adımların hışırtısı kalır, gider;

Geçmişin izleri sarı tülün arkasından geçer,

Hüzün, en zarif rengiyle kalbe sokulur, yer eder.

​Bir çayın buğusunda demlenir sessizlik,

Ne giden geri döner bu mevsimde, sanki neşe eksik...

Kıvrılan bir yol, sisli bir liman uzaklarda;

İnsan en çok kendisiyle kalır sonbaharda.

Sibel Kaya

Dumlupınar’da yükselen gür sestir,

Kocatepe’den süzülen inançtır.

Kırılan zincirlerin, şahlanan bir milletin haykırışıdır,

Tarihe altın harflerle yazılan zaferidir 30 Ağustos.

​Gazi Mustafa Kemal’in "İleri!" diyen emriyle,

Sarıldı al bayrağa binlerce yiğit yürekle.

Toprak boyandı al renge, özgürlük aşkı ile,

Küllerinden doğan vatanın ebedi güneşidir 30 Ağustos.

​Ne mutlu bu toprağın şanlı evlatlarına,

Emanettir bu zafer gelecek yarınlara.

Başta Başkomutan, tüm şehitlerin anısına,

Minnetle, gururla yaşasın daima 30 Ağustos Zafer Bayramı!

Sibel Kaya

Bir yaşın daha süzülürken zamanın ipinden,

Eski sayfalar kapanır, taze bir fısıltı başlar yeniden.

Güneş bugün senin için daha parlak doğar,

Bütün yollar, adımlarına çiçekler açar.

​Yıllar birer çentik değil kalbinde,

Topladığın anılar, biriktirdiğin tebessümler acılarda var elbette.

Her yeni yaş, keşfedilmeyi bekleyen bir deniz,

Her yeni gün, sana sunulmuş bir armağandır yaşanmamış henüz.

​İyi ki doğdun, iyi ki dokundun hayata, 

Işığın hiç sönmesin, neşen eksilmesin asla.

Yeni yaşın, en güzel düşlerinden bile harika, 

Daha berrak, daha huzurlu ve umutla gelecek sana.

Sibel Kaya

İyi ki doğdum iyi ki varım hoş geldin yeni yaşım... Güzelliklerle gel... 🙏🎂💫

Bir kelime tek başına üşür satır başında,

Bir niyet sessizce bekler durur pusuda.

Ne zaman ki can bulur iki dudak arasında,

Bir cümle kurulur, dünya döner o an yörüngesinde.

Kimi zaman şifadır, dokunur kanayan sızıya,

Kimi zaman mühürdür, yön verir yaşama.

Yüz yıllık hasretler sığar bir tek satıra,

Kelimeler birleşince köprü olur zamana. 

Yıkılır kaleler, fısıldanan bir tek heceyle,

Gündüzler aydınlanır, savaşır karanlık geceyle. 

İnsan ki bir yolcu, yürür kendi cümlesiyle,

Evren dile gelir, cümlenin o sonsuz gizemiyle. 

Sibel Kaya

Ne zaman sofrana bereket dolsa,

Gülüşler samimi, vaatler bol da,

Dost sanırsın etrafındaki gölgeleri;

Sadece bir menfaat yönetir elleri.

​Hesaplar kapanıp rüzgâr dönünce,

Fırtınada yalnız kaldım deyince,

Birer birer çekilir gider o koca kalabalık;

Bırakırlar seni bir başına, kilitli kapı ardında başlar karanlık.

​Oysa gerçek bağlar paha biçilmez,

Menfaatin olduğu yere sevgi ekilmez.

Ne çıkar bekler ne de ölçer tartıyı;

Zaman gösterir ayna gibi: Kimin kalbi altın, kiminki paslı bir yalan.

Sibel Kaya

Bahar gelir yollara, bahçelere dolarsın,

Gamlı gönlümüzü sevdaya salarsın,

Etrafa huzuru, neşeyi, mutluluğu yayansın,

Sen sevgiye sevdalı, saf sakura çiçeği.

Saf masalsı bir aşkı anlatır gibisin,

Sanki sevdamızı duyup da bilirsin,

Gönülleri bahar dalı gibi saransın,

Sen sevgiye sevdalı, saf sakura çiçeği.

Sibel Kaya

Sanat bir nefes, edebiyat bir ses,  

Her biri hayata yepyeni bir heves.  

Bir renk paletinde saklı bin hayat,  

Bir dizenin içinde sonsuz bir evren yarat.  

Kelime, bazen kılıç, bazen bir merhem,  

Edebiyatla akar insanlık birikimi her dem.  

Bir hikâye başlar, bir başka son bulur,  

Sanatla birleşir, düşler can bulur.  

Resmin sessizliği, şiirin melodisi,  

Sanat ve edebiyat, ruhun senfonisi.  

Bir el kaleme uzanır, diğeri fırçaya,  

Yazar insanlığın rüyasını adeta.  

Edebiyat ve sanat, yaşamın nefesi,

Onlarla kalkar engeller, sınırların çizgisi.

Hayata açılan kapının anahtarı misali,

Yazar, çizer tutkuyu ve gerçekleri.

Sanat, görsel bir şölendir gözümüze, zihnimize,  

Edebiyat, bir kapıdır açılan ruhumuza, beynimize.  

Birlikte taşırlar zamanın ağır yükünü,  

Ve ebediyen anlatırlar insanlığın öyküsünü.  

Her cümlede bir dünya, her tabloda bir çağ,  

Sanat ve edebiyat, insanlığın mirasına güçlü bir bağ.  

Kalemden akan nehir, tuvale düşen iz,  

Dokunur evrene, kalplere, sessiz sessiz.  

Sibel Kaya

Mavi bir göz baktı Samsun ufkundan,

Dalgalar eğildi, rüzgâr sustu o an.

Yüzyıllık bir uyku bölündü ortasından,

Bir millet uyandı Bandırma’nın güvertesinden.

​O gün, toprağın bağrına düşen ilk cemre,

Karadeniz köpürdü hürriyet diye,

Zulme karşı çekilen en kutsal siperdi.

19 Mayıs, karanlığı yırtan büyük sesti.

​Sadece bir tarih değil bu, bir doğuş,

Ata’nın gençliğe bıraktığı o kutsal varoluş,

Yorgun bir çınarın yeniden filizlenişi.

Bir ülkenin küllerinden diriliş hikâyesi.

​Ey bu toprakların dünü, bugünü, yarını!

Göklerde dalgalandırırken al bayrağını,

Yansın içimizde o hiç sönmeyen meşale.

Yürü gençlik, selam dur bu asil özgürlüğe!

Kutla çoşkuyla, sevinçle içten, 

Bügünü kimse silemez tarihten. 

Yolun yolumuz izindeyiz her daim Atam, 

Kutlu olsun, yaşasın bu güzel bayram. 

Sibel Kaya

Edebiyat, insan ruhunun derinliklerinden çıkarak kelimelere dökülen bir yolculuktur. Bu yolculuk, yalnızca bir sanat değil, insanın kendisini bulduğu, dünyayı daha derin bir şekilde sorguladığı bir serüvendir. Bir şairin ya da yazarın edebiyat yolculuğu, bir ömür boyu süren, birçok zorluk ve derin duygunun harmanlandığı bir süreçtir. Her biri, kelimelere adadığı ömrüyle, hem kendi iç dünyalarını hem de insanlığın ortak acılarını, sevinçlerini ve umutlarını dile getirmiştir.

Edebiyatın gücü, yalnızca bir kelime ya da cümlenin içinde değil, bu kelimelerle yaratılan evrende yatar. Şairler ve yazarlar, her bir satırda, yalnızca kendi dünyalarını değil, insanlık tarihinin derin izlerini de taşır. Onlar için yazmak, bir sığınak değil, aynı zamanda bir yükümlülüktür. Yazarken kaybolur, ancak bulduklarında ise geride bıraktıkları izlerle insanlığın hafızasına kazınırlar. Zülfü Livaneli, bu yolda en çok bilinen örneklerden biridir. Onun edebiyatı, yalnızca bir hayatı anlatmakla kalmaz, toplumsal ve bireysel acıları birleştirir. Livaneli, yazarken yalnızca bir hikâye anlatmaz; yazdığı her cümleyle toplumun vicdanına seslenir. Edebiyat, Livaneli için bir yaşam biçimi, bir varoluş şeklidir.

Edebiyat yolunda bir ömür adamak, zorlukları kabul etmek ve yazmanın gücüne inanmak demektir. Franz Kafka, hayatını bir ofiste geçiren bir adam olarak edebiyatı bulmuş ve bu süreçte yalnızlık, yabancılaşma gibi varoluşsal temaları derinlemesine sorgulamıştır. Kafka’nın eserleri, yalnızca bireysel bir içsel sorgulama değil, aynı zamanda toplumun bireyler üzerindeki baskısını da gözler önüne serer. Kafka’nın yazıları, yalnızca kelimelerle değil, insan ruhunun ve toplumsal yapının bir yansıması olarak okunur. Yazdığı her cümlede, onun içsel karışıklığını ve varoluşunu anlamaya yönelik bir çaba bulunur.

Virginia Woolf da edebiyatı bir sığınak değil, bir çözüm arayışı olarak görmüştür. Woolf, modernizmin önemli figürlerinden biri olarak, bilinç akışı tekniğiyle insan ruhunun derinliklerine inmeye çalışmış ve aynı zamanda toplumsal sorunları da eserlerinde ele almıştır. Mrs. Dalloway ve To the Lighthouse gibi eserlerinde, yalnızca bireysel bir yolculuğu değil, aynı zamanda toplumdaki kadınların yaşadığı baskıları ve yalnızlıkları da sorgulamıştır. Woolf’un edebiyatı, onun varoluşsal mücadelesinin bir yansımasıdır. Her bir roman, onun ruhunun derinliklerinden çıkıp topluma yönelen bir çığlık gibidir. Edebiyat, Woolf için yalnızca bir sanat değil, kendini ve dünyayı sorgulamanın bir yoludur.

Edebiyatın bir başka önemli ismi ise Nazım Hikmet’tir. Onun edebiyatı, kelimelerle bir devrim yaratma amacını taşır. Nazım, şiirlerinde yalnızca kendi duygu ve düşüncelerini değil, halkının sesini, isyanını ve özgürlük mücadelesini de dile getirmiştir. Kuvâyi Milliye Destanı ya da Memleketimden İnsan Manzaraları gibi eserlerinde, onun edebiyatı bir toplumsal sorumluluk haline gelir. Nazım Hikmet, yazdığı her satırda bir halkın umutlarını ve acılarını dile getirirken, aynı zamanda edebiyatı bir devrim aracı olarak kullanmıştır. Edebiyat, onun için sadece kişisel bir yolculuk değil, aynı zamanda bir halkı özgürleştirme ve insan hakları mücadelesidir.

Tüm bu yazarlar ve şairler, kelimelere adadıkları ömürleriyle, yalnızca kişisel bir ifade biçimi değil, insanlığın ortak hafızasında izler bırakmışlardır. Edebiyatın gücü, yalnızca bir metin ya da şiirle değil, bu metinlerin ardında yatan derin düşüncelerle ve sorularla şekillenir. Her bir yazar ya da şair, kelimelerini, insanlığın varoluşsal problemlerini çözmeye, toplumsal ve bireysel acıları anlamaya ve sonunda bu dünyada bir iz bırakmaya adar.

Edebiyat, bir yolculuktur. Bu yolculuk, her bireyin farklı bir biçimde yaşadığı bir süreçtir. Ancak bu yolculuk, yalnızca yazmakla değil, yazılanları anlamakla, sorgulamakla ve yeni dünyalar yaratmakla mümkündür. Edebiyatın gücü, her kelimede, her cümlede, insan ruhunun derinliklerinde saklıdır. Her şair, her yazar, kelimeleriyle bir dünyayı şekillendirirken, bizler de bu dünyalarda kendi izimizi buluruz. Edebiyat yolunda bir ömür adamak, yalnızca yazmak değil, aynı zamanda dünyayı daha derin bir şekilde anlamaktır.

Sibel Kaya

Hüzünler acılar sıraya dizildi,

Büyük ayrılık geldi kapıya dikildi,

Ömrümden sanki ömür gitti,

Canım annem yokluğun çok zor.

Hasretin kalbimi yaktı, kül eyledi,

Annesizlik beni yok etti, bitirdi,

Gözlerimden yaşlar sel olup gitti,

Canım annem yokluğun çok zor.

Sibel Kaya 

Başta rahmetli 😢 canım annem olmak üzere tüm annelerin anne adaylarının ve kalbinde anne sevgisi taşıyan annelerimizin anneler günü kutlu olsun... Rahmetli olan tüm annelerimizinde mekanı cennet olsun 🤲❤🌹💞

Açmış bir çiçek taşlar arasında,  

Sessizce narin ve tek başına.  

Direnir soğuk duvarların gölgesinde,  

Yeşerir umut, göğe yükselir adeta.

Kökü derin değil, ama direnç dolu,  

Mor bir çığlık, sessizliğin yolu.  

Güneşe uzanır her bir yaprak,  

Taşlar arasından sevinçle doğarak.

Her adımda silinse de izi,  

Yazar gökyüzüne zaferin gizi.  

Sert zeminlerde büyür sessizce,  

Bir umut çiçeği, kaderin ötesinde.

Sibel Kaya

Bir düş gördüm gökyüzüne uzanan,

Hafifti ruhum, yüklerden arınan.

Bir çift kanat verdi bana hayal,

Uçtum sessizce, yıldızlara sanki masal.

Her tüyde bir anı, bir özlem saklı,

Her çırpışta umut, göğsümde farklı.

Bulutlar şarkı söylerken derinden,

Hürriyetin tadı yayıldı derime yeniden.

Kanatlar, yalnız rüzgârı hissetmek değil,

Bir yolculuktur içe, engelleri delip geçmek değil.

Görmek uçsuz bucaksız maviyi bir nefeste,

Ve bulmaktır kendini, sessiz bir tepede.

Kimi için kanatlar bir düş, bir hayal,

Kimi içinse gerçek, aşkla örülen masal.

Ama hepimizde saklıdır bir çift gizli kanat,

Hayat, uçmayı bilenler için daha berrak ve rahat.

Gökyüzüne bak, bulutları dinle,

Kanatlar içindedir, ruhunu süz de.

Korkma, aç kendini sonsuz boşluğa,

Belki de hayat, sadece kanat çırpmakta.

Sibel Kaya

Emek, alın teri en yüce en kutsal değerdir,

Emek varsa hayat var umut var demektir.

Emekçinin derdi üretip, helal kazanmaktır,

Yaşasın 1Mayıs işçinin, emekçinin bayramı!

Emeğin, alın terinin hakkını asla yemeyin,

Çalışanı, emekçiyi, emeği hiçbir zaman ezmeyin.

Gelin birlik olun her daim bütünleşin, güçlenin,

Yaşasın 1 Mayıs işçinin, emekçinin bayramı!

Yazar, doktor, işçi, mühendis fark etmez iş kolu hepimiz emekçiyiz,

Gün dayanışma günüdür, gelin birleşmeliyiz.

Kutlayalım bu günü hep birlikte coşkuyla, neşeyle,

Yaşasın 1 Mayıs işçinin, emekçinin bayramı!

Sibel Kaya 

Yalnızlık bir gölge, hep peşimde,  

Her adımımda saklanır izimde.  

Sokaklar boş, yollar sessiz,  

Kalbimde bir yankı, derin ve biçimsiz.

Söyleyecek söz yok, dinleyen de,  

Yalnızlık saklı sanki derinimde.  

Gözyaşları dökülmez, içe akar,  

Sonsuz bir denizdir, içimdeki duvar.

Zaman akar, sessiz, derinden ince,

Düşünceler savrulur, bilinmez bir yelde.

Bir adım atsan da yollar uzak,

Varacak liman yok, her yer tuzak.

Koca bir dünya, ama tek başına,  

Kendi yankında boğulmuş ruhunda.  

Bir ses duyarsın, ama uzaktan,  

Yalnızlık hep seninle, sonsuza kadar yaşayan.

Sibel Kaya

Kelimeler birer var oluştur. Bizim yerimize haykıran birer ses...Kelimeler bazen sürgün edilirler. Bazen anlamını yitirdiklerinden, bazen de anlamları o kadar ağırlaştığından ki artık hiçbir lisan onları taşıyamaz hale gelir. Hayal kırıklıklarının, söylenmemiş sitemlerin ve yarım kalmış heveslerin kelimeleri, dilin ucundan geri çevrilip kalbin en kuytu köşesine gönderilir. Orası, kelimelerin hem hapishanesi hem de sığınağıdır.

​Bu sürgün yerinde kelimeler tozlanır ama ölmezler. Bir şiirin mısrasında, bir denemenin satır arasında ya da derin bir iç çekişte aniden karşımıza çıkarlar. Sürgünden dönen bir kelime, artık eskisi gibi değildir; üzerinde o ıssız bekleyişin, o derin yalnızlığın kokusu vardır. Kâğıt en güvenilir limandır bir yazar veya şair için bu sürgün yeri çoğu zaman kâğıdın beyazlığıdır. Zihinde dolanıp duran, kalabalık yapan ve sığmayan her sözcük, kalemin ucuyla kâğıda döküldüğünde aslında bir özgürlüğe kavuşur. Kâğıt, kelimelerin hem sürgün edildiği hem de yeniden doğduğu bir vatandır. Yıllar geçtikçe bazı kelimeler tedavülden kalkar, nostaljik birer hatıra olarak sözlüklerin tozlu raflarına sürgün edilir.

​Keşkeler ve belkiler, insanın kendi içinde en çok sürgün verdiği kelime gruplarıdır. Kelimeleri sürgüne göndermek, aslında insanın kendi iç sesini susturma çabasıdır. Ancak gerçek sanat ve edebiyat, tam da bu sürgün yerindeki o küskün kelimeleri bulup çıkarmakla başlar. Unutulmuş, bir kenara itilmiş ve artık gereksiz denilen her sözcük, doğru bir kalemin dokunuşuyla yeniden can bulur.

​Belki de hayat, sürgün ettiğimiz kelimelerle yüzleşme cesareti göstermekten ibarettir. Çünkü ancak o zaman içimizdeki o sessiz coğrafya, anlamlı bir ülkeye dönüşebilir.

Sibel Kaya

Eller kınalı gözler yaşlı,

Kimimiz genç kimimiz yaşlı,

Toplar mermiler döverken dağı taşı,

Burası Çanakkale geçilmez deriz biz.

Sinsice sardı hain düşmanlar her yanı,

Korkmadı Mehmetçiğim kalbinde var iman dağı,

Hak yolunda Hakka kurbandı canı,

Burası Çanakkale geçilmez deriz biz.

Dilimizde tekbir sesleri inletiriz yeri göğü,

Kaldıracağız dünyadan zulmü zilleti,

Kanımızdan alır bayrağımız rengini,

Burası Çanakkale geçilmez deriz biz.

Vatan sana kanımız canımız feda,

Korku bilmez soyumuz asla,

Yazacağız dağa taşa tüm dünyaya,

Burası Çanakkale geçilmez deriz biz.

Sibel Kaya 

Nostalji, geçmişle bugünün sessiz konuşmasıdır. Kimi zaman bir kokuda, kimi zaman bir melodide yankılanır. Dili yoktur belki ama en derin duyguları en sade şekilde anlatır. Bir gramofonun iğnesinden süzülen melodi, çoktan unutulduğunu sandığımız bir günü ansızın gözlerimizin önüne getirebilir. Ya da eski bir bastonun ucu, dedemizin gölgesini odaya düşürebilir.

Bu sessiz ama güçlü dil, bize sadece geçmişi anlatmaz; aynı zamanda bugünü de sorgulatır. Şimdi neyi kaybettik? Hangi sadeliği, hangi zarafeti bıraktık arkamızda? Eski bir ayakkabının aşınmış tabanında, belki de özlediğimiz sağlam adımlar gizlidir.

Nostaljinin diliyle konuşan bu küçük objeler, bir müzenin vitrini gibi değil; bir mektubun satırları gibidir. Duygularla yazılmış, zamana inat saklanmış satırlar… Belki bir gramofonun başında durup dakikalarca susmamız bundandır. O ses, geçmişin sesi değil sadece; kalbimizin de derinlerinden gelen bir yankıdır.

Ve işte bu yüzden, geçmiş sadece yaşanmış değil, hâlâ yaşayan bir şeydir. Nostalji, zamanın sustuğu değil, içimizde yeniden konuştuğu andır.

Sibel Kaya

Her satırı zafer saklı,

Milletin hürriyetinin adı,

Haykırarak söyleriz,

O bizim istiklalimizin marşı!

İmanla okuruz hep bir ağızdan,

Yoktur ayrı gayrımız koca vatan,

Bir bütünüz kalbimiz cepheye,

Korkusuz koşan,

Zaferin adıdır,

O bizim istiklalimizin marşı!

Bayrağım rengini yiğit Mehmetçiğimin,

Kanından alır esirlik bilmez soyumuz,

Özgürlüğüm ayım yıldızım,

Hainlere düşmanlara,

Haykırarak oku arşa karşı,

O bizim istiklalimizin marşı,

Tarihe yazıldık büyük zaferlerle,

Destanlarla biz,

Akif’in türküsü,

Gâzi Atamızın direnişi,

Bir daha yazdırmasın dalgalansın,

Bayrağım arşa karşı,

Söyleyeyim inlesin düşmanın dağı taşı,

O bizim istiklalimizin marşı!

Sibel Kaya 

Kimseler bilmez verdiği tüm emekleri,

Umursamaz, yapamazsın diyen sözleri,

Her şeye rağmen aşar tüm engelleri,

Mücadelenin, azmin adıdır kadın.

Eş, kardeş, anne, sevgili olup bin rol üstlenen,

Buna rağmen içindeki çocuğu da öldürmeyen,

Herkese, her şeye hep yetişen, yetebilen,

Başarının mucizenin adıdır kadın.

Ama hâlâ var bir utanç, bir kanayan yara,

Şiddetin gölgesi hiç yakışmaz kadına.

Diyor ki: "Yeter, bitsin artık bu zulüm hüzün, kavga,

Şiddete hep ‘dur’ diyenin adıdır kadın.

Sibel Kaya

​Saatlerin yelkovanı sırtımda bir yük,

Gözlerimde biriken o boşluk büyük. 

Zaman, akmamaya yeminli bir nehir sanki, 

Adın dudaklarımda en eski şarkı misali. 

​Kapı eşiklerinde çürürken umut,

Gökyüzünü sarmış dumanlı bir bulut. 

Gölgeler uzar da sesin gelmez,

Bekleyen bilir ki, beklenen bitmez.

​Bir yaprak düşer, mevsimler değişir,

Hasret, sabrın kıyısında devleşir. 

Takvimler yorulur da ben yorulmam, 

Sen gelmeden bu boşluğa alışmam.

Sibel Kaya

​Güneş sızdı uykulu dalların arasından,

Toprak silkindi o ağır kış yasından.

Mavi bir gülümseme yayıldı gökyüzüne,

Can yürüdü çiçeğin mahcup yüzüne.

​Cemreler düştüler bir kere;

Önce havaya, sonra suya toprağa, sonra gönüllere.

Kuşlar dillerinde en taze şarkılarla döndü,

Sanki kışın tüm kederi bir anda söndü.

​Her tomurcuk bir şiir, her yeşil bir söz,

Yeniden bakmayı öğrendi her bir göz.

Bahar gelince anlar ki insan;

Her bitiş aslında yeni bir doğumdur inan.

Sibel Kaya

Kalplere huzur yaymaya,

Hanelere bereket olmaya,

Cennetin kapılarını açmaya,

Geldi on bir ayın sultanı.

Göklerden rahmet yağdırmaya,

Taşlaşmış kalpleri yumuşatmaya,

Duaları coşkuyla semaya ulaştırmaya,

Geldi on bir ayın sultanı.

Nefsimize sahip çıkmaya,

Doğruluğu merhameti hatırlatmaya,

Cennetin kokusunu yaymaya,

Geldi on bir ayın sultanı.

Sibel Kaya 

Deprem, yalnızca toprağın titremesi değildir; insanın içindeki güven duygusunun da çatlamasıdır. Bir anda alıştığımız düzen bozulur, duvarlar kadar düşüncelerimiz de sallanır. Saatlerdir sığınıp huzur bulduğumuz evler, birkaç saniyede yabancılaşır bize. O an anlarız ki insan, sandığı kadar güçlü değil; ama sandığından çok daha dirençlidir.

Toprak, sessiz bir öğretmen gibidir. Uzun süre susar, sonra birden konuşur. Ne zaman, nasıl ve ne kadar söyleyeceğini bilmeden… Deprem anında geçen saniyeler uzadıkça uzar; kalp gürültüsü, sarsıntının önüne geçer. İnsan o an, yıllardır ertelediği korkularla yüzleşir. Ölümün ihtimal değil, gerçek olduğunu; sevdiklerimizi ve onları kaybetme korkusunu hatırlarız.

Ama depremin ardından başka bir şey olur. Enkazın başında bekleyen eller birbirine kenetlenir. Tanımadığımız insanlarla aynı gözyaşında buluşuruz. Bir battaniye, bir bardak su, bir “yalnız değilsin” cümlesi dünyanın en değerli hazinesi olur. Deprem, kaybettiklerimizi alırken bize insan olmanın ne demek olduğunu acıyla hatırlatır.

Asıl sarsıntı bazen deprem geçtikten sonra başlar. Sessizlikte… Bir çöküntüde… Bir yoklukta… O boşluk, sadece yıkılan binalardan değil, yarım kalan hayatlardan oluşur. Ve biz, bu boşlukta yeniden yürümeyi öğreniriz. Daha dikkatli, daha kırılgan ama daha bilinçli.

Belki de deprem bize şunu fısıldar:

Hiçbir şey kalıcı değildir; ne beton, ne alışkanlıklar, ne de ihmaller. Kalıcı olan tek şey, birbirimize tutunma biçimimizdir. Yer sarsılır, şehirler yıkılır ama insan, insanı ayakta tutabildiği sürece umut da nefes almaya devam eder.

Marmara depremini yaşamış biri olarak, umudu ve çaresizliği aynı anda hissetmenin ne demek olduğunu iyi bilirim. Yıkılmaz kaleler gibi gördüğümüz evlerimiz, korkusuzluğumuz, bir anda yok olup gitti. Geriye sadece sessizliğin enkazı kaldı. Deprem bize çok acı ama gerçek bir şeyi öğretti: Bir olmayı unutmamayı, yardımlaşmayı, dünyamızı ve doğayı sevmeyi; ona ihanet etmemeyi… Yuvaları kâğıttan, kumdan kaleler gibi değil, sağlam yapmayı. Hataya yer olmadığını ve en önemlisi, bizi acılara boğan şeyin deprem değil; ihmaller ve yanlış yapılan binalar olduğunu.

Ülkemizin bir deprem ülkesi olduğunu biliyoruz. Bu yüzden bir daha bu acıları yaşamamak için elimizden geleni yapmalıyız. Bir daha böyle acılar yaşamamak dileğiyle; depremde hayatını kaybeden canlarımıza Allah’tan rahmet, sevdiklerine ve bizlere sabır ve başsağlığı diliyorum.

Sibel Kaya

Efsaneler, insanlığın bilinçaltında yankılanan kadim seslerdir. Kimi zaman bir uyarı, kimi zaman bir umut, kimi zamansa bir adalet arayışıdır. Şahmeran ve Medusa, farklı coğrafyalarda doğmuş ama benzer kaderleri paylaşmış iki mitolojik figürdür. Birinin hikâyesi Anadolu’nun mağaralarında fısıldanırken, diğerininki Antik Yunan’ın taşlaşmış bakışlarında yankılanır. Peki, bu iki figürün ortak yanı nedir? Şahmeran ve Medusa, hem insan hem yılan olmanın sınırında varlıklarını sürdürürler. Ancak biri bilgelik ve şifa ile, diğeri lanet ve korkuyla anılır. Şahmeran, iyiliğin ve bilgeliğin simgesidir; mağarasının derinliklerinde saklı bilgilerini insanlara sunmak yerine onları korur. Medusa ise lanetlenmiş, güzelliği elinden alınmış ve korkuya dönüştürülmüş bir figürdür. O, erkek egemen bir dünyada bir tehdit olarak görülmüş ve sonunda öldürülmüştür. Ancak bu iki kadının kaderi bir noktada kesişir: ihanet. Şahmeran, ona güvenen bir insanın ihanetiyle ele verilir ve öldürülür. Medusa ise bir tapınakta maruz kaldığı şiddetin ardından suçlanarak lanetlenir. İkisinin de ölümünden sonra bile güçleri kaybolmaz; Şahmeran’ın bilgeliği halk arasında yaşamaya devam ederken, Medusa’nın kesilen başı bir silaha dönüşür. Belki de Şahmeran ve Medusa’nın hikâyeleri bize, kadınların güçlerinin nasıl korkuya dönüştürüldüğünü ve yok edilmek istendiğini anlatır. Ancak ne kadar öldürülürse öldürülsünler, mitler onların seslerini bugüne taşır. Şahmeran, bilgelik ve şifayla yaşarken, Medusa’nın laneti bile adaleti arayan bir çığlığa dönüşür. Onlar, yılanların sessiz fısıltılarında ve tarih boyunca unutulmayan hikâyelerinde yaşamaya devam ederler.

Sibel Kaya

Bir kelime düşer önce kâğıdın sessizliğine,

Gölgesi titreşir gecenin dalgın yüzünde.

Her harf bir yolculuğa çıkar yüreğin içinden, 

Bir duygu büyür, sakince yerleşir cümlenin derinliğine.

Kimi zaman bir yarayı sarar satırlar,

Bazen de içimizdeki o saklı kapıları açar.

Unutulmuş bir anıyı alır avuçlarına,

Yeniden anlatır, yeniden yaşatır adeta.

Edebiyat bir ışık, bir umut, bir nefes geleceğe, 

Bir öykü, bir şiir bazen sığınan kalbimize.

Her satır hayatın gölgesinden doğan güneş misali,

Her dize ruhumuzun göğünde süzülen bir kuş gibi.

Sibel Kaya

Bir rüzgâr kırmızıya dokunur,

Göğsümüzde atan kalp dalgalanır.

Bir beyaz ay, bir yıldız nöbette,

Sessizce bekler gecenin alnında.

Toprağın altında isimler fısıldar,

Her harfi bir canla yazılmıştır.

Çocukların umudu gölgesinde büyür,

Gözyaşıyla değil, onurla ıslanmıştır.

Ne bir renk ne sadece bir kumaştır,

Dalgalanan bir milletin yeminidir.

Düşse de gökyüzü, eğilmez direği,

Çünkü ayakta tutar onu inananların yüreği.

Bayrak; bir milletin namusu,

Şehidin duası, annenin sabrı.

Yurdun kalbinde atan sesi,

Bitmeyen bir vatan şarkısı.

İner mi sandın gökten? İnmez.

Dalgalanır o bâkî.

O özgürlük, o namus, o milletin kırmızı çizgisi,

Sonsuza dek göklerde dalgalanacak, ebedî.

Sibel Kaya

Umut, insanın içinden sessizce yükselen bir inat gibidir. Her şey dağıldığında, kelimeler anlamını yitirdiğinde bile ayakta kalmaya çalışan güçlü bir his… Yıkım ise onun en acı sınavıdır. Çünkü umut, en çok yıkıntıların arasında aranır.

Bazen hayat öyle bir yerinden kırılır ki, geriye sadece suskunluk kalır. Alıştığımız yüzler eksilir, güvenle kurduğumuz cümleler yarım kalır hayallerimiz biter. İşte o an, yıkım yalnızca bir son değil; insanın kendisiyle baş başa kaldığı bir aynaya dönüşür. Ne kadar güçlü olduğunu değil, ne kadar dayanabildiğini sorar.

Umut, çoğu zaman yüksek sesle gelmez. Bir mucize gibi kapıyı çalmaz. Kimi zaman sadece henüz bitmedi diren diyen bir iç sestir. Yıkımın tam ortasında, insanın kendine attığı küçük bir bakıştır. Ayağa kalkmak değil belki, ama yere tamamen teslim olmamaktır.

Yıkım öğretir. Ne kadar kırılgan olduğumuzu, neyi sandığımız kadar sevmediğimizi, neye tutunmadan da yaşayabildiğimizi… Umut ise öğretmez; hissettirir. Bize hâlâ insan olduğumuzu, kurulacak hayallerimizi,hâlâ düşünecek bir yarınımız olabileceğini fısıldar.

En garip olan şudur: Umut ve yıkım birbirine düşman değildir. Aynı yerden geçerler. Aynı kalpte iz bırakırlar. Çünkü umut, yıkımın ardından değil, tam içinden doğar. İnsan, her şey yıkıldığında neyi koruyabildiğine bakarak kendini tanır.

Belki de umut, yıkımı inkâr etmek değildir. Onu kabul edip yine de yürümeyi seçmektir. Kırık bir kalple, eksik bir inançla ama hâlâ nefes alarak… Ve bazen bu, yeniden inşa etmekten çok daha büyük bir cesarettir. Çünkü umudun olduğu yerde hayat yeniden çiçek açar.

Sibel Kaya

Kış rüzgârı eser, dağlarda, ovalarda,  

Her nefesi keskin, dolaşır sokaklarda.  

Kar taneleri savrulur gökyüzünden yere,  

Sonsuz bir dans başlar doğanın özüne.  

Rüzgâr, bir masal anlatır çıplak dallara,  

Bir zamanlar yeşil olan o güzel ağaçlara

Kış getirir hüznünü, ama aynı zamanda verir huzuru,  

Sessizlik içinde saklanır yaşamın dokunuşu.  

Bir çocuk izler camın ardında karı,  

Rüzgârın şarkısı doldurur odaları.  

Kışla gelir bekleyiş, bahar özlemiyle,  

Ama her mevsim bir hikâye, doğanın diliyle.  

Kış rüzgârı, durma es, anlat bize,  

Zamanın ve doğanın sonsuz döngüsünü yine.  

Bir nefeslik ayaz, bir anlık sükût,  

Kışla buluşur ruh, rüzgârda var bir umut.

Sibel Kaya

Ayrılık günü kara gün geldi yine. Her köşe başında "Baba" diye seslenenler, sokakta, evde, mahallede her yerde hatıran acımı üzüntümü dindirmeyen dindiremeyecek olan saatler... Ama ben bugün ne yapacağımı bilemiyorum. Çağırsam gelemez çünkü benim babam artık yanımda değil. O, gökyüzünün en parlak yıldızlarından biri şimdi. Gitti ama içimde bıraktığı iz öyle derin, öyle güçlü ki, bazen sanki yanı başımda nefes aldığını hissediyorum. Benim babam, evimizin çınarıydı. Gölgesi yeterdi güven vermeye… Sesindeki ton bile “her şey yoluna girecek” dedirtirdi. Ve o çınar, bir gün rüzgârla değil, hastalıkla sınandı. Ama eğilmedi. Kökleri yerinden oynamadı. Çünkü o, aynı zamanda yenilmez bir savaşçıydı. Benim babam bir kahramandı. Aslan gibi yüreğiyle, üç buçuk yıl boyunca kanser denen o acımasız düşmana karşı savaştı. Her acıya, yorgunluğa rağmen direndi. Kimi günler vücudu zayıftı ama inancı hiç eksilmedi. Bedeni yorgundu ama inancı hep ayakta kaldı. Yüzündeki gülümseme, içindeki umudu anlatır gibiydi. "Ben buradayım, hâlâ dimdik ayaktayım," derdi bakışlarıyla. Acı çektiğini bilirdik ama o, bizi üzmemek için sessiz kalırdı. Güçlüydü, hem de öyle kelimelerle anlatılamayacak kadar. O bakışta umut vardı, sevgi vardı, bizlere vedasız gitmemek için gösterdiği çaba vardı. Babam savaşçıydı. Her kemoterapi sonrası daha çok sarıldık birbirimize. Belki de en çok o zaman anladım; sevgi sadece neşeli günlerde değil, en karanlık anlarda da ışık olmalıydı. Ve babam, karanlık ne kadar bastırırsa bastırsın, içinden bir ışık taşırdı bana. Umudun, direncin ve sevginin ışığı. Acıyı içine gömerken bile yüzündeki gülümsemeden vazgeçmedi. Her kemoterapi sonrası yeniden doğmaya çalıştı, bize güçlü kalmamız için örnek oldu. Belki o savaşın sonunda aramızdan ayrıldı ama geride bıraktığı direniş, hayat dersi gibi kazındı yüreğimize. Şimdi sensiz bu kara günü yaşıyorum baba. Ellerini  tutamadan, gözlerine bakamadan... Tam bir sene oldu bugün çok direndin baba diren diye kulağına seslendiğim zaman o makineler seni uyutuyor olsada beni duyduğunu biliyorum çünkü orada da direndin... Sen direndin bedenin yoruldu biliyorum. Ama sen hâlâ benimlesin.  Babam her zaman yanımda. Ellerini tutamıyorum, gözlerine bakamıyorum ama her güçlü duruşumda, her düştüğümde yeniden kalkışımda senin öğrettiklerin var. Düşsem bile, nasıl kalkacağımı ondan öğrendim. Çünkü o sadece bir baba değildi; o,bizim için yaşayan bir direnişti. Gidişinle değil, yaşamınla büyüdüm ben. Çünkü sen hayata değil, zorluklara değil, kansere bile boyun eğmeyen bir insandın. Babam… Seni çok özlüyorum. Sesini, kokunu, o içimizi ısıtan gülüşlerini… Ama bil ki, bugün ve her gün seni yüreğimde yaşatıyorum. Bu kara günü değiştiremem ağlamıyorum diyemem çünkü yazarken bile ağlıyorum canım yanıyor hem de çok ağlama dediğini biliyorum ama söz veremem bu konuda baba ama sana dair en güzel şeyi veriyorum: Seni unutmadan, yaşatarak ilerlemeyi. Anılarınla, öğretilerinle, gücünle... Sen evimizin çınarı, yenilmez savaşçısıydın. İyi ki benim babamsın. İyi ki senin evladınım. Seni çok seviyorum seviyoruz aslan babam. ❤

Sibel Kaya

Geldik bir takvim yaprağının daha sonuna,

Zaman mı çok hızlı yıllar mı yoksa çok kısa?

Kalpleri sarıyor biraz hüzün, neşe birazda tasa,

Eski yılı uğurla yeni yıla merhaba demek lazım.

Acılar, kötü günler geçti bitti artık unut,

Vardır her yeni yılda yeni başarı yeni umut.

Gönlünü heyecan, tutku, azimle, hayallerinle doldurup,

Eski yılı uğurla yeni yıla merhaba demek lazım.

Kibir, nefret, kıskançlık yok olsun paralansın,

Huzur, mutluluk, başarı, güven kapısı aralansın.

Yeni bir bebek doğsun, gelsin adı barış olan,

Eski yılı uğurla yeni yıla merhaba demek lazım.

Koca bir yıl daha geçti gitti ömrümüzde,

Gelen gideni aratmasın, muhtaç etmesin düne.

İşte geldi yeni yıl, şansını, isteklerini, dileklerini dene,

Eski yılı uğurla yeni yıla merhaba demek lazım.

Sibel Kaya 

Her soluk, her hatıra büyük bir acı, 

Geçmeyen yaralarımın derin bir yankısı, 

Gözümden düşen damlaların yüreğimi yakışı, 

Söylesene nedir kalpteki bu yoğun sancı? 

Gün doğarken bile gecedir içimde, 

Sessizlik, yalnızlık tek yoldaşım derinde, 

Ruhum siyah o sonsuz boşlukta yine, 

Hep sürecek bu melankoli bu karanlık çöküşte. 

Sessiz gecelerde suskun kalırken, 

Anılar zihnimde yavaşça dolanırken, 

İçimdeki boşluk, bir kuyu gibi derin, 

Bu derin düşünceler beni dipsiz karanlığa çekerken. 

Sibel Kaya 

Sessiz bir odada yankılanır gölgem, 

Zamanın ötesinde unutulmuşum resmen. 

Kimsenin bilmediği sokaklarda yürüsem, 

Duyulur mu sessiz şiirlerimin çığlığı derinden. 

Bir fısıltı gibi silik, bir hayal gibi yarım, 

Gözlerimde kaybolmuş eski anılarım. 

Ne geçmiş çağırır ne gelecek bekler, 

Adım sonsuz bir döngüde yankılanır. 

Artık rüzgâr bile bilmez ismimi, 

Gökyüzü tanımaz yorgun suretimi. 

Yalnızlık olur en eski dostum, 

Ve ben, izole ruhların yankısı olurum. 

Sibel Kaya

Beyaz bir örtüyle kapanır dünya,

Soğuk bir nefes dolar her yana.

Gökyüzü susar, kar taneleri konuşur,

Kış gelir, doğa usulca sarınır.

Ağaçlar sanki bir şiir, dallar birer hece,

Rüzgârın dilinde saklı bir bilmece.

Her adımda bir hüzün, bir hatıra,

Kış, zamanı dolaşır güzel anılarda.

Sobanın başında eski güzel bir hikâye,

Pencerede buğu, çay keyfi evlerde.

Dışarısı ayaz, içeride içten bir sıcaklık olur,

Kış, insanı kendine çeker, o huzur doludur.

Gözler karanlıkta yıldızları arar,

Ay ışığı, bembeyaz örtüyü sarar.

Sessizliğin içinde derin bir ahenk,

Kış, doğanın yazdığı en güzel şarkıya denk.

Bu soğuk rüzgârlar sarsada her yeri,

Dinginlik, huzur sarar zihni bedeni.

Zor olsada severiz kışın sessizliğini,

Çünkü bazen en çok sessizlikte duyarız kendimizi.

Sibel Kaya 

Yenik başlıyoruz hayata

Tarihin takvimin yapraklarına

Saatin her dakikayı vuruşuna 

İyiliği kötülüğe tercih ederek yeniliyoruz

Kimi zaman kibre mütevazılığı kurban ediyoruz

Aşkı çıkara menfaat dünyasına...

Kaybediyoruz günden güne her şeyi

Satırlardaki kafiyeyi

Şiirlerdeki kıtaları kaybettiğimiz gibi 

Ne sevgiliye yazılan o güzel mektuplar kaldı

Ne de o mektup yazılacak güzel yürekli...

Yeniliyoruz her an ölüme kaybediyoruz

Yaşamda gururlu insan savaşını

Terk ediyoruz her gün onurlu dik duruşumuzu

Baştan kaybedilmiş bir savaştı aslında bu

İçimizdeki umudu o çocuk ruhu çaldıkları andan itibaren 

Geriye ne hayaller kalmıştı ne de masallar hikâyeler

Günler birbirini kovalarken ömürden günler kaybolurken yeniliyoruz kalbi aklı nasırlaşmışlara...

Bir bir kayboluyoruz hüzünler şehrinde teslim oluyoruz ayrılıklara...

Sibel Kaya 

Harfler, kelimeler dans eder gündüze geceye,

Anlamlar saklanır usulca her heceye.

Bir cümle, bin ruhu sarmalar yavaşça,

Ve edebiyat, var oluşu çizer baştan başa.

Her satır, bir ayna tutar zamana,

Geçmişe, geleceğe, hatta bu ana.

Bir hikâye, bir masal, belki bir roman,

Hayallere kucak açan, düşler kurduran.

Yazarlar döker içini, şiir olur dizeler,

Her sözcükte biraz biz, biraz da gizemler.

Dönüp bakarız bazen kendi hayatımıza,

Bir sayfada buluruz kaybolan yanımızıda.

Okuruz, yazarız, yaşarız satırlarda,

Bir anlam, bir his ararız kitaplarda.

Edebiyat, unutulmaz izler bırakır kalpte,

Hayat bulur söz, kalem tutan ellerde.

Şairlerin sesi, yazarların izi,

Edebiyat, hayatın en güzel gizemi.

Bir dünya kurar kağıt üstünde,

Her okuyan yeniden dirilir özünde.

Sibel Kaya 

Tutsaklık zincirini kıran sensin,

Çağdaş uygarlığı imar edensin,

Karanlığa ışık senin masmavi gözlerin,

Söylesene Atam nerelerdesin?

"Ya istiklal Ya ölüm" diye çıktık bu yola,

Dönmeyiz yolumuzdan hiçbir zaman asla!

Rotamız Cumhuriyet istiklal son kelam,

Bu geminin kaptanı sensin Atam.

Biz bu uğurda göz kırpmadan ölürüz,

Her daim izinde korkmadan yürürüz,

Korku bilmez hiç bizim soyumuz,

Sonsuza kadar bizimlesin Atam.

Sibel Kaya 

Hayat bir dans misali akar yaşamın koynunda,

Adımlar atarız hergün yarını bilmeden adeta,

Bazen valsle döneriz geçmişin melodisine geçmiş zamana,

Yaşam hızlı bir tangoya benzer duyguların çarpışmasında.

Gökyüzü bir sahnedir, hergün açar yeni bir perde,

Güneş doğar, umut ışıklarını saçar üzerimize,

Yağmur damlaları yaşamın ritmini çalar toprağa,

Yaşam bir rüzgâr gibi özgürlüğün tınısını taşır her yöne.

Yaşam sahnesinde rolümüzü oynarız,

Bazen güler bazen de ağlarız,

Sorular sorar hep cevaplar ararız,

Yaşamla bilinmeyen muazzam bir dansın parçasıyız.

Sibel Kaya 

Gelin canlar af dileyelim,

Secde edip dua edelim,

Günahtan arınıp sevap işleyelim,

Bu gece Berat Kandili berat isteyelim.

Gafletten kibirden uyanalım artık,

Korkuyoruz ya Rabbim belki de geç kaldık,

Çok şükür bu geceye erişme nasibine erdik,

Bu gece Berat Kandili berat isteyelim.

Ya Rabbim sen büyüksün biz aciz bir kuluz,

Sen olmazsan kimsesiz kalırız,

Biz sana el açıp sana yalvarırız,

Bu gece Berat Kandili berat isteyelim.

Sibel Kaya 

Her insan bir öykü taşır içinde. Doğduğu gün yazılmaya başlanan, nefes aldığı her an devam eden ve son nefeste noktalanan bir öykü... Bu öykü, yaşanmışlıklarla, sevinçlerle, kederlerle, kazanılanlarla ve kaybedilenlerle doludur. Ancak öykü her zaman sıradandır, bir ritimden yoksundur. Öyküler akıp gider, çoğu zaman fark edilmez bile. İnsan öyküsünü yaşar ama o öyküyü anlatan bir şiire dönüşmek bambaşka bir şeydir.

Şiir, insan ruhunun en saf haliyle buluştuğu yerdir. Her kalbin bir ritmi, her nefesin bir melodisi vardır ama o ritmi sözlere dökebilmek herkesin harcı değildir. Öyle ki şiir olmak, hayatı olduğu gibi yaşamak değil; hayatı hissetmek, ve onu derinliklerinde yankılanan bir ezgiyle anlatabilmektir. Bir insanı öyküden şiire taşıyan, onun gözlerindeki ışıktır; kalbindeki sessiz fısıltılardır. Öyküler konuşur ama şiirler susar ve hissettirir. Çünkü şiir, bir ruhun kendi derinliklerinden çıkardığı mücevherdir. Bazen bir aşkta, bazen bir kayıpta, bazen bir yalnızlıkta doğar. Herkes yaşar ama herkes şiir olamaz; çünkü şiir olmak, yaşananı başka gözlerle görmektir.

Bir insanın şiiri, onu ölümsüzleştiren yegâne şeydir. Öyküler bir gün unutulur ama şiirler, zamanın ötesinde yankılanır. Öyleyse belki de herkesin bir öyküsü olabilir ama şiiri olanlar, hayatı başka bir gözle görenlerdir; yeryüzüne iz bırakanlardır. Öykü yaşayanın, şiir hissetmenin eseridir. Yaşamda öykü olup şiir kalmak dileğiyle...

Sibel Kaya 

Yanarken küle mi döneceksin, yoksa ateşin içinde yeniden doğmayı mı seçeceksin? 

Ateş seni yakıp tüketmez, eğer onunla dans etmeyi öğrenirsen. Küllerinden doğan her ruh, geçmişin ağırlığını bırakıp kaderini yeniden yazabilir. Tıpkı zümrüdüanka kuşu gibi...

Sibel Kaya 

Bir dünya sığar incecik ucuna,

Sessiz bir çığlık, derin bir fırtına.

Kelimenin rüzgârı, harfin narin izi,

Kalemin ucu, hayatın sonsuz şiiri.

Bir noktadan başlar koskoca bir evren,

Hayalden gerçeğe uzanır her seferden.

Bazen bir sevda olur, bazen bir savaş,

Kalemden dökülen, hep sonsuz bir telaş.

Kanat olur uçar en uzak diyara,

Yüreği taşır en sıcak yaraya.

Bir tarih yazar, bir anı unutturur,

Kalemin gücüyle zaman durur, unutur.

İsyanın sesi, umudun türküsü,

Her harf, her cümle, bir insan öyküsü.

Kâğıtta saklanır bazen gizli bir sır,

Kalemdir konuşan,  yürek ne derse yazdırır.

Bir kalem ki, karanlığa dokunur ışık,

Söz olur dökülür, gönüllere âşık.

Kalem ki insanın en büyük silahı,

Bir kelime yeter, değiştirir dünyayı.

Kalem, zamanın tanığıdır sessiz,

Her harfi bir hatıra, her satırı bir iz.

Düşlerin anahtarı, gerçeğin özü,

Kalemin ucunda saklıdır her sözün özü.

Sibel Kaya