Hayat seçimlerden ibarettir. Peki ya kendi seçimlerinin mi yoksa sana mecbur kılınan seçimlerin mi esiri olmak istersin?

Herkes kendi seçimlerinin yol haritasıdır. Önce seni suçlarlar, kendini duyduğun ve dinlediğin için. Yani aslında belki de hayatında ilk kez sadece kendini düşündüğün için dünyanın en bencil kişisi ilan edilirsin. Kendi hakkına girmediğin için kötü kalpli olur, kendini kullandırmadığında ise emek verdiğin herkesin bir anda yok olma gerçeği ile yüzleşirsin.

Düşmeni beklediler. Dört gözle tökezlemeni, vazgeçmeni ve geri dönmeni aslında kendinden vazgeçmeni beklediler.

Tam da o noktada pes etmeden devam ettiğinde, yaşadığın her zorlukta kimseye sığınmadan, kendi ayaklarının üzerinde durup ertesi sabaha dün hiç yaşanmamış gibi başladığın noktada gözünde büyüttüğün o yolu çoktan yarılamış bulursun kendini. Her şey yerli yerine oturmuş, yağan yağmurdan keyif alıp toprağın kokusunu içine çekerken huzur bulursun… Kucakla kendini! Olumsuz her şeyi arkanda bıraktın ama o döngüden çıkamıyorsun. Artık kendini görmeli ve bulunduğun anda huzur aramalısın.

25 Ağustos’ta aramızdan ayrılan İskoç filozof David Hume, ahlaki değerlendirmelerin büyük ölçüde duyguya veya hislere bağlı olduğunu savunur. Sizce de öyle midir?

Bence tam da öyle! Duygular insanı yönlendiren, zaman zaman mantığın önüne geçen tehlikeli şeylerdir. Bana göre, her ne kadar tehlikeli olsa da bizim için en güvenli kararlar duygularımızdan geçer. Duygular bazen yanıltır, bazen yüceltir ama bize aittir. Başkalarının mantığı yerine kendi duygularıyla yol alan insanlar bir şekilde doğruyu bulur.

Günümüzde herkes insanların mutluluğuyla mutsuz olup, mutsuzluklarından zevk alır hale geldiler ne yazık ki! Halbuki kötü olanın da iyi yönlerini düşünmeye çalışıp onu iyi görmek, dolu tarafından bakmak insan ruhunu besler. Kötü olan kötüdür fakat iyi olan hep güzeldir.

Geçenlerde sevdiğim bir dergide karşıma çıkan o muhteşem sözle ilk yazımı yayınlamak istiyorum.

 Sonsuz huzur ve mutluluk nedir? Sevdiğin şeylerin sevilmesi, saygı duyulması, benimsenmesi ne kadar zor? Ya da imkansız?

Gönlümden geçen her şeyin, içime sığdıramadıklarımın satırlara dökülüşü… Ama bunun da bir sınırı olmalı. Ne tam olarak açtım kendimi ne de tamamen içime kapandım. Sadece anlaşılmadım. Ne yazık ki anlaşılamadım.

Bazen sevildiğini görürsün, hissedersin ama bu hissettiğin sevgi duygusunu bastıran olumsuz bir duygu ortaya çıkınca, davranışa yanlış yansıyan duyguları daha net görmeye başlarsın. Her üzüntümde aldığım dersleri cebime koydum ve ne olursa olsun iyi ki dedim. İyi ki ben benim… Cebimdeki hazinem ve içimdeki ben hep bir başımıza koca bir ekip olduk. Kendi değerim, kendi sağlığım ve bana iyi gelecek şeyler… Sonsuz huzur, sonsuz mutluluk işte bu kadar basit.

Sevdiğim bir kitaptaki alıntı gibi; herkes kendi görüş mesafesini dünyanın sınırları zanneder (Zamanı Durdurmanın Yolları-Matt Haig).