seni hiç tanımamış olmayı dilemek bile

gecikmiş bir merhamet artık.

Çünkü sen, çoktan

adını koyamadığım bir çöküş gibi

yerleştin içimin en tenha yerine.

Ben seni bir karşılaşma sandım—

oysa sen,

zamanın omurgasına atılmış bir çentiktin.

Bir bakışın,

insanın yazgısını bu denli eğip bükebileceğini

hangi kitap yazdı?

Hangi ihtimal,

bu kadar hoyrat bir gerçekliğe dönüşmeyi hak etti?

Kalabalıkların içinden geçip gidebilirdin,

isimsiz bir siluet olarak kalabilirdin belleğimde.

Ben de kendimi

bu kadar hoyratça tüketmezdim

kendi içimde.

Ama hayır—

sen geldin.

Ve gelişin,

bir varoluşu yerinden sökmek kadar kesindi.

İçimde açtığın boşluk,

bir yara değil artık—

bir coğrafya.

Haritası çizilemeyen,

sınırları sürekli genişleyen

bir iç sürgün yeri.

Zaman dediler,

iyileştirir dediler—

zaman sadece üstünü örttü

çürüyen bir hakikatin.