​Alıp tüm bu yalnızlığı,

Çevirip rüzgarın yönünü takalarla...

Ege sularında bulunur elbet;

Mavili, yeşilli, pembeli...

Bir yalnızlar rıhtımı.

​Ege’nin meltemi yakar da boğazı,

Çözer düğümlerini söylenmemiş sözlerin;

Kavgalar, barışmalar, kavuşmalar...

Ve daha nicesi.

​Belki birkaç balık,

İki kadeh rakı...

Sezen söylüyor yine şarkısını;

Ne dert ne de tasa kaldı!

Ah, bak işte renkli ışıklar!

Sıcak bir kasaba...

Koşup duruyor yosun gözlü çocuklar,

Hem de kutlanıyor neşeyle aşıklar.

​Sazlar çalar alaturkasını;

Kırmızılı, beyazlı, sarılı...

Bu, bir aşıklar rıhtımı.

​Zeynep Kaynaklar  Nisan 2024

​Havada süzülürken kanatlarım,

Karga konmuş sırtımdan geçiniyor.

Cesaretini almış çoktan sürüsünden;

Kara lekelemelerine bereket yağıyor,

Düşmedim daha...

​Dönüp de bakma arkana!

Süzül daha yükseğe,

Daha derine...

Düşer birer birer

O eğreti duran lekeleri;

Düşmedim daha...

​Sapla hançerini,

Kuşan kalemini,

Duyur vicdanın sesini!

Yükseğe, daha yükseğe...

Düşmedim daha...

​Terk et bu savaş meydanlarını,

Amatör oyunlarını...

Çek sınırlarını,

Işık ol yarınlarına.

Bir masal perisi ol;

Geldin ve geçtin,

Kaldı geriye beyaz izin.

​Yazar Zeynep Kaynaklar

 12.05.2026 | 02.53

Sımsıcak turkuaz dipsiz deniz,

Dalgalarını kıyıya vururken, 

Usul usul ve sessiz...

Bir tarafı kıştan kalma, 

Balıkçıların bıraktığı iz.

Bir tarafı yaza giren, 

Çocuklardan neşeli yüz. 

Kumsal boyu yürürken, 

Bembeyaz elbisemle uçuşan, 

Eşlik eder türlü kokular;

Çiçeklerden gelen,

Eşlik eder umudu saklayan,

Duvarlarında gizemli bir mavi.

Buldum kendime, 

Nihayet en sonunda,

Cam kenarından, 

Kalabalığın arasında;

Tek kişilik bir masa.

Masanın üzerinde, 

Bir kalem ve birkaç peçete,

Karaladım;  

"Aşıklar Rıhtımı" 

Birden karardı etraf,

Loş ışıklar kırmızı,

Mumların alevi; 

Sadece kendine,

Karanlığın estetiğinde.

Vahşi bir açlık hafızamda,

Tutkuya, oyuna. 

Hırsın tadı damağımda, 

Çilek, çikolata ve viski.

Bir misafirim var besbelli,

Üzeri bembeyaz ve kırmızı sos lekeli.

Oturuyor karşımda, 

Tek kelime bile etmedi. 

Benimse üzerimde mürekkep lekeleri.

- Zeynep Kaynaklar 

18.03.2026 06.12 

Saat gece 12'yi vurduğunda

Ay ışığı vurduğunda 

El ayak çekilince

Rüyalarım durulunca

Giderim usul usul, gizlice 

Giderim çalışmaya 

Kelimelerle, seslerle, resimlerle

Hayallerle, imgelerle...

Okurum kendimi, insanları, hayatı.

Açılır tüm kapılar

Sihirli bir bahçeye;

Uçan balıklar,

Yüzen kuşlar,

Toz pembe ağaçlar,

Tek boynuzlu atlar,

Peri tozları,

Masal diyarları.

Sakın girme !

Karanlık ormana,

Savaş ya da kaç 

Oraya girince.

Acıdır onun dili, 

Vahşi doğası,

Toplar gölgeleri

Zordur bahsetmesi.

Yine de dönüşür

Her gözyaşı,

Peri tozuna.

Sihirli tozdan

Oluşan her peri

Işığın işçileri.

- Zeynep Kaynaklar 

05.03.2026

Çocukluğumdan kalma bir iz

Tekneleri üstünde yüzen bir deniz

Oltasında çipura, levrek ve istavrit

Kış aylarındaki fırtına ve sis.

Üstelik açgözlü bir kedi; 

Dadanmış balıklara

Üstelik bırakmıyor da peşimi.

İlk gençliğimden gelen bir zehirli bal

Tutkuyla başlayan bir sarmaşık

Üstünde kanlı gülleri, mor sümbülleri

İlk öpücüklerdeki aşk ve ateş.

Metelik yoktur da yürekte,

Beyaz zambağın;

Erdemi düşmez yakamdan.

Süslü aynamdan yansıyan bir ışık,

Kendime bakarken ona rastladım;

Alnında deniz tuzu, dudaklarında gül reçeli.

Arka bahçemin oyunları,

Usulca ısıttı kirazdan şarabımı

Ay ışığında buldu yolunu.

Yazdan mevsimi, güneşten ışığı

Bu büyük bir oyunun başlangıcı.

Zeynep Kaynaklar

04.03.2026

Sanki sadece sahnede görünüyor gibiyim.

Sahne arkasında giyindiğim elbiseler,

takındığım süslü maskeler,

kullandığım afilli kelimeler,

telaşlarım,

kahkahalarım,

haykırışlarım,

parçalarım,

yaralayıcı hikâyelerim

görülmüyor, duyulmuyordu.

Belki yeterince renkli değildi:

kırmızı ve siyahtan oluşan

ruhun yara ve yanık renkleri.

Yeterince karanlıktı;

gölgeden alırdı gücü.

Derine indikçe ışığı görürdü.

Yine de yaşadı rüyaların gerçekliğinde,

kör tutkularıyla birlikte,

ay sanatı eşliğinde,

karanlığın estetiğinde.

ZEYNEP KAYNAKLAR 01.03.2026 

Kendimizi bulamadan.

13–14 yaşında başlıyoruz bu döngüye, tabi şanslıysanız.

Önce “iyi” bir lise kazan, sonra “iyi” bir üniversite…

Ama hepsi kesinlikle kalıpların içinde olmalı!

Aman ha, sakın!

Yeteneklerini ve kendini keşfetme!

Çünkü o zaman nasıl kontrol edebilir seni bütün düzen, bütün kalıplar, bütün otoriteler?

Nasıl kontrol edebilir seni, kendini tanıyıp bilirsen?

Esas korkuları budur.

Ya kalbini sevgiye açarsan?

Ya aşkı bulursan?

Ya yaşam sevincin diğer her şeyden çok güçlü olursa?

Kirazın tadını almak…

Yağmurda ıslanmak…

Toprağın kokusunu içine çekmek…

Denizin tuzlu suyunu teninde hissetmek…

Olmayacağını bilsen bile rengârenk düşler kurabilmek…

Bunlardan sevinç duymak…

Yaşam sevincimiz, evet, küçük anlarda saklı.

Ama saklıyorlar.

Kutuluyorlar.

Üzerine şekerli jelatin kaplıyorlar.

Sonra bize, adı “mutluluk” diye, çok pahalıya satıyorlar.

Hatta satıyormuş gibi yapıp bizi uyutuyorlar.

Konuşma!

Gülme!

Arzulama!

Sevme!

Yeme!

Kork!

Daha çok kork!

Korkuyla yönetil!

Suçlulukla sömürül!

Utançla sus!

Canlılığını yitir ve nefretle yaşa!

Budur insanlıktan beklenen.

Ama yaşam sevincin…

O, hiçbir jelatinle kapatılamaz.

Hiçbir otoriteyle bastırılamaz.

O, insanın en güçlü silahıdır.

— Zeynep Kaynaklar

26.02.2026 – 11.13

Erkekler neden doğal olmayı beceremiyor?

Bilinçli ya da bilinçsiz, çoğunun kadınlara sergilediği bir şovu, kendine ait bir taktiği var.

Amaç neredeyse hep aynı:

Kadından alabileceğini almak ve sonra sıkıcı hayatlarına geri dönmek.

Gözlemlerime göre bu şovlar birkaç başlıkta toplanıyor:

1.Mağdur Adam Şovu : 

Bu erkeğimizin genelde ya mutsuz, çaresizlik içinde bir evliliği vardır

ya da bitmeyen aile travmaları…

Lise–ergenlik dönemlerinde sıkça duyduğumuz:

“Benim ailevi problemlerim var, herkese böyleyim, seni üzerim”

cümlelerinin yetişkin versiyonlarıdır bunlar.

Zamanla:

mutsuz evlilik

şüpheli çapkınlık

gizli flörtler

paketiyle gelirler.

Evet, tatlıdırlar.

Evet, şefkate ihtiyaçları vardır.

Ama çoğu zaman en nankör erkeklerdir.

2. İyi Adam Şovu :

Bu erkeğimiz kendini kahraman gibi görür.

Nazik, entelektüel, sanatla ilgili, yardımseverdir.

Eğitimlidir, duyarlıdır, çok şey bilir.

Yanında olmak öğretici ve keyiflidir.

Ama küçük bir detay vardır:

En büyük ihtiyaçları arzulanmak ve hayranlık toplamaktır.

Ve bu ihtiyaç doymazsa,

altından kibir çıkar.

Kibir, bütün o “iyi adam” maskesini eritir.

Şov orada biter.

3. Güçlü Adam Şovu :

Bu erkeğimiz genelde hayatımıza en zayıf anımızda girer.

Kurtarıcı gibi…

Sakin duruşu, güven veren sesi,

“Ben buradayım” halleriyle baş döndürür.

Kariyer odaklıdır, işkoliktir, hesap kitap işlerinde ustadır.

Ama mesele şudur:

İlişkileri de hesapla yaşar.

Statüye önem verir

Evliliği iş ortaklığı gibi görür

“Denk” olma fikrini çok sever

Ve aslında tek istediği şudur:

Hayranlık ve itaat.

Kuklası olmaya razıysan sorun yoktur.

Değilsen… zaten yolun kısadır.

4. Âşık Adam Şovu

Hepimizin hayatına en az bir kez girmiştir.

Başta:

peşinden koşar

romantik sözler verir

büyük vaatler savurur

Ama sen ciddiye aldığın anda,

ilişki gerçek bir bağa dönüştüğü an

ortadan kaybolur.

Çünkü bu erkekler:

aşık değildir

aşık olma hissine bağımlıdır

Ucuz zaferler peşindedirler.

Onay arayışları ise… gerçekten çok yazık.

5. Doğal Adam Şovu

İlk bakışta marjinal, dürüst ve farklı görünür.

Ama şu cümleyi duyduğun an anlarsın:

“Ben buyum, böyleyim.”

Bu doğallık değil;

duygusal ve hayatsal tembelliktir.

çok hayal vardır

çok potansiyel vardır

ama hiçbir şey gerçekleşmez

Kendi karnını doyurmaya üşenen,

hayatta bir “yaslanacak yer” arayan tiplerdir.

Emeksiz yemek isterler.

Aslında hep bir anne ararlar.

Ama partner annen değildir,

tatlı bebek.

Beyler,

şovunuz bittiyse

olaysız dağılabilir miyiz? ?

Ben mi?

Bense onlara ayna olan kadındım.

Eksikliklerini gösterdim.

Bilinçli veya bilinçsiz.

Aynaya bakmaksa cesaret ister.

Ya kaçarsın ya yüzleşirsin.

Bakışlarla süslenmiş tatlı soslara bulanmış yalanlara kanmış olsam da zamanında...

Gerçekler er geç çıkar ortaya sonunda.

Zeynep ?

Birbirine uzak görünen, ama aslında birbirine en yakın iki kelime.

Savaşta stratejiler, akıl oyunları, gizli silahlar ve çıkarlar vardır.

Aşkta ise taktikler, manipülasyonlar, güç savaşları… yine çıkarlar.

Sonunda her ikisinde de bir kazanan yoktur.

Geriye sadece acı, kayıp, derin bir hüzün ve yalnızlık kalır.

Çünkü aşkta da, savaşta da hiçbir şey adil değildir.

Oysa aşk bir savaş alanı olmamalıydı.

Biz insanlar, her güzel şeyin içine kendi karanlığımızı, kendi lekelerimizi bulaştırdığımız gibi, aşkı da kirlettik onu kendi karanlığımızda boğduk.

Yine de her gün bu görünmez savaşın içinde yaşamak, son derece kederli bir durum.

Aşk güvenli bir liman olmalıydı…

Huzurlu bir yuva, kaosun içindeki bir sığınak.