Sırtı bana dönüktü ama sırma saçları o kadar parlaktı ki, güneş ışığı bile buklelerinde dağılıyordu sanki. Her tel bir altın iplik gibiydi. Eğilmişti ve o narin elleriyle benim özenle büyüttüğüm çileklerimi topluyordu. İçimde bir öfke kıpırtısı oluştu, ancak hemen ardından gelen tuhaf bir hayranlık bu duyguyu bastırdı.

"Hey! Orada ne yapıyorsun?" Sesim, düşündüğümden daha kısıktı. Belki de onu ürkütmek istememiştim.

Kız irkildi, elindeki çileği hızla ağzına götürürken bana döndü. Ve işte o an... dünya durdu. O telaşlı, yanakları çilek lekesiyle hafifçe kızarmış yüzü, o kocaman, masum gözleri... Göz göze geldiğimizde, suçüstü yakalanmanın utancı ve bir tutam da meydan okuma vardı bakışlarında. Öyle ani bir güzellikti ki, elimde olmadan birkaç saniye sadece izledim. O, çocukluğumdan kalma, peri masallarındaki o kusursuz, dokunulmaz Sinderella'ya benziyordu; ancak şimdi bu Sinderella benim bahçemde, benim çileklerimi çalıyordu.

Sonra gözüm, çilek yatağının hemen yanındaki toprağın üzerine, aceleyle bırakılmış gibi duran birkaç buruşuk kağıt parasına takıldı. Birkaç madeni para da vardı. Hırsızlık değil... bir tür çaresizlik mi bu? Ödemeye çalışmıştı. Bu küçük jest, içimdeki tüm kızgınlık kırıntılarını süpürüp attı.

"Ben..." diye kekeledi, çilekleri çiğnerken zorlukla konuşuyordu, "Ben çok özür dilerim. Ben... onları almak zorundaydım. Yani, canım çok çekti, sanki yemezsem ölecekmişim gibi hissettim. Biliyorum, çok aptalca ama... ben gerçekten paramı bıraktım. Lütfen, ne kadar istiyorsanız ekleyin, hemen ödeyeyim."

Sesi, tıpkı görünüşü gibi, tatlı ve biraz da telaşlıydı. O kadar içtendi ki, bahçemi ve çileklerimi unuttum. Onu incelemeye başladım. Üzerindeki elbise sade ama temizdi, elleri ise nazik ve titrek.

İçimden bir ses, "Gitmesine izin ver, ne önemi var ki birkaç çileğin?" diye fısıldadı. Ama bir yanım daha vardı, o an ilk kez hissettiğim, tuhaf bir bağlılık. O an orada durmasını, daha fazla konuşmasını, onu tanımayı istedim.

Derin bir nefes aldım. Sesimi olabildiğince yumuşak tutmaya çalıştım. "Neden bahçeye girmeden kapımı çalmadın?" diye sordum, ama sorumda azarlama yoktu, sadece saf merak vardı.

Gözlerini kaçırdı, bir an parayı ve çilekleri işaret etti. "Kimse yoktu. Ve ben... bekleyemedim."

Yürüdüm, o birkaç buruşuk kağıt paranın yanına geldim. Eğildim ve yerden aldım. Parayı avucumda tarttım. Yüzüne baktım. O gözler... sanki hayatında ilk kez bir günah işlemiş bir çocuğunki gibiydi. O kadar güzeldi ki, onu affetmek bir seçenek değildi, bir zorunluluktu.

Gözlerimi ondan alamıyordum. Bu bir aşk mıydı? Bir çilek uğruna bahçeme gizlice giren, altın saçlı bir kız için duyulan mantıksız, ani bir çekim? Sanki o, hayatıma girmesi gereken bir hikayenin başkahramanıydı ve ben, onu bahçemin tam ortasında bulmuştum.

Yüzümde istemsizce bir gülümseme yayıldı. "Biliyor musun," dedim, sesim beklenmedik bir şekilde yumuşaktı, "bu parayı geri almalısın. Çileklerimi çalmak yerine... sadece sorman yeterdi. Bu kadar güzel birine çilek ikram etmek benim için bir onurdur."

Gözleri fal taşı gibi açıldı. Şaşkınlık, utancın yerini aldı. Ona doğru bir adım daha attım. O, hayatıma o çilek yatağının ortasında, beklenmedik bir Sinderella gibi düşmüştü. Ve ben, bahçemin koruyucusu, o anda anladım ki, o günden itibaren tek bir dileğim vardı: o güzel, hırsız kızın benim bahçemde, benim hayatımda kalması.

Benim hikayem basit; benim için kış, o küçük, izbe kulübede başlıyor ve orada bitiyor.

O, o kadar uzağa, o kadar yalnız bir yere ait ki... Sanki bir kartpostalın içinden çıkıp gelmiş, karın ortasındaki tek renkli nokta. Sessizliğin müziği gibi. Dükkanın kapısını açtığımda, zillerin sesi tüm o yalnızlığı yırtıyor. İşte o an... kalbimin tam ortasına bir yumruk iniyor.

Başını kaldırıyor, gülümsüyor. Sanki dışarıdaki fırtına hiç yaşanmamış gibi, sanki ben az önce donmak üzere değilmişim gibi. O gülümseme, o küçücük tebessüm, benim o gün için ihtiyacım olan tüm ateşi yakıyor. Gözleri, o kadar berrak ki, kış güneşinin karda yarattığı kamaşma bile yanında sönük kalır. O an, kirpiklerinin ucundaki buzu bile kıskanıyorum; çünkü ona benden daha yakınlar.

Benden ne alacağımı soruyor, sesi... sesi de kurabiyeleri gibi sıcak ve kadife gibi. Ben de her gün aynı cevabı veriyorum: "Şu baharatlı olandan." Hangi kurabiye olduğunu biliyorum, her zaman ondan alıyorum. Aslında ne aldığımın bir önemi yok. O kurabiyeleri alıyorum, çünkü bu, onunla konuşmak için uydurduğum kusursuz bir bahane. Dışarıda yüzlerce fırın, binlerce kurabiye varken, ben bu ıssızlığa sırf onun elinden çıkan bir parça lezzeti tatmak için geliyorum.

Elimdeki kurabiyeler soğuyor, ben ise içten içe yanıyorum. Ona saatlerce bakmak, sadece onu izlemek istiyorum. Her hareketindeki o incelik, o zarafet... O kadar naif ki, sanki bu acımasız dünya onu incitmesin diye kurabiyelerinin kokusundan bir kalkan örmüş.

Kör kütük aşık olmak böyle bir şey olmalı. Biliyorum, o beni yalnızca sadık bir müşteri olarak görüyor. Her sabah o kardan adamın tekrar geldiğini düşünüyor. Belki de bir gün sormaz bile, "Hep aynı kurabiyeyi neden alıyorsunuz?" diye. Sorsa, ne cevap veririm? "Sana tekrar bakmak için bir neden arıyorum," mu derim?

Hayır, diyemem. Benim imkansız aşkım bu; uzaktan, sessizce ve her gün donma pahasına beslediğim bir hayranlık. Onun dükkanına her gidişim, benim kutsal ritüelim. O kurabiye, aslında benim aşk itirafım. O kutuyu alıp uzaklaştığımda, elimde sadece bir torba tatlı değil, bir günlük umut taşıyorum.

Yarın yine kar yağacak. Ve ben, tarçın kokusunun peşinden o beyaz cehenneme yine yürüyeceğim. Çünkü biliyorum; kışın en güzel mucizesi, o kulübenin içinde, kurabiyelerin ardında gülümsüyor.