İçimde fırtınalar var,

Ama dışımda sessizlik.

Gülümsemeyi unutmadım,

Ama eskisi gibi değil artık.

Çok şey gördü bu kalp,

Biraz yoruldu, biraz kırıldı.

Ama hâlâ umut edebiliyor,

Belki de en çok bu yüzden ayakta.

Kendimle savaştığım günler bitmiyor,

Ama her gün biraz daha anlıyorum. 

Kendimi affetmeden, 

Kimseyi gerçekten sevemem.

Ne tamamen vazgeçtim,

Ne de eskisi kadar inatçıyım.

Sadece seçici oldum, 

Kimseye kendimi kaybettirmem artık.

Huzur arıyorum, çok basit şeylerde. 

Bir şarkıda, bir gün batımında,

Bir kahvenin sıcaklığında...

Ve en çok, kendi içimde.

Şu an kendimi yeniden toparlıyorum,

Kim olduğumu hatırlamak için. ♡

Evin en soğuk karanlığında,

Lambaların, mumların yanmadığı bir karanlıkta,

Ne yapabilirim ki beklemekten başka?

 Aynam bile dayanamadı, yıprandı o zamanlar.

Yağmur yağardı uzaklarda, ellerim üşürdü seni beklemekten.

 Kalbim anlardı yokluğunu, isyan ederdi her gece. 

Anlamazdın ki beni veya kalbimi anlamazdın.