Suçlulukla dolu bir yaşantı içerisinde nasıl da mazinin bir köşesi oldum. Zamanın arasında git gelli bir şekilde nasıl da ezildim. Çocukluğumun değeri, büyüklüğümün çağlarında keşkeler dolu dönüşler istiyor. Annemin küçük küçük verdiği sorumlulukları, babamın karnemin iyi gelmesini beklediği heyecanı, öğretmenlerimin ise bir fidanı büyütme telaşelerini ve heyecanlarını özlüyorum.

Yaşanılmış anıları anlatmak yerine yeniden yaşama özlemi ile doluyum. Çıkarlar arasında, hiç masum olmayan düşünceler arasında savrulup zamanın kölesi olmak istemiyorum. Yeniden düşüp o dizimin kanamasını ve acısını özlüyorum. Ufak ufak gözüken her anım büyüyünce ne kadar büyük bir mazi oldu acımasızca.

Her yaşadığım duyguyu, büyüyünce insan yaşamadığı her an için yutkunurmuş bilemedim. Bilmek istediklerim, bilmediklerim arasında kaldı. Sessizce ve usulca yüklenilmiş anılar, birikir birikir ve hepsi birer göz yaşında kalırmış insanın.

Büyüklerime sorsam ufacık mazisini, buruk kalır içleri... Anlatılacak anlatılıyor da şu geçmiş, şu çocukluk geri gelir mi? Sevgili okuyucu belki gelmez istediklerimiz ama içimizde ki anılar, çocukluk her daim senin ellerinde. Bilesin ki her daim benliğin sensindir...

Bir yaprak gibi döküldü teker teker anılarımda çocukluğum. Hepsi mazi oldu kurumuş bir ahlat ağacı gibi tek başına Yağmuru bekledim, tek bir bulut konmadı üzerine... Hepsi bu kadar çaresizdi.

Her geçen gün daha da kaybediyorum,

İçimdeki çocuk daha da hırçın,

Düşüncelerimin arasında müebbet yemiş bir mahkum gibiyim,

Günler, saatler elimde su gibi süzülüyor,

Ben her geçen gün daha da kaybediyorum anlamları,

Gökyüzünün maviliği,

Gecenin karanlığı,

Gündüzün neşesi,

Hepsi soft bir şekilde kaldı anılarımda,

Unutuyorum, unuttukça da ölüyorum,

Bu kâbus bitsin, bitsin ki,

Bedenim toprak da, ruhum ise bu bedenin kabusun da uyansın...

-Umut Karaman

"Bir yolda yürüyorsun; yolun yarısı birilerinin seni dağıtmasıyla, diğer yarısı da kendini toparlamakla geçiyor. Bir yolda yürüyorsun; yolun yarısı düşmekle, diğer yarısı da açılan yaraları sarmakla geçiyor."

Söz,alıntı: izo.filankaa sayfasından alınmıştır.

  Kaç yara daha açılacak? Bu sızılar arasında ağrı kesiciler artık daha çok acıtıyor. Yaralardan daha çok kullandığım ilaçlar zehirlemeye başladı. Sahi ilaçlar da acıyı mı dindirir yoksa tüm vücudu mu?

   Her bir yandan düşünceler akıyor. Herkes her bir yandan geliyor. Ben ne yaptım ya da ne yapmalıyım? Bilen ya da bilmemek midir? Yarım ya da tam cümleler... Bir araf, ne siyah ne de beyaz. Öyle işte...

   Uzaklaşmak gerek. Her yerden, herkesten ve kendimizden de. İnsan bir süre sonra bu hayattan yarına olmayan şeyleri bırakmalı. Bırakmalı ki vicdanı susabilsin. Bir ninni gibi gelsin olanlar ve olacaklar...

    Korktuğum kalemi elimden kaç kez bırakıp, yerine koydum bilmiyorum. Ufak tefek hatalarımın bile derdi tasası oldu insancıklar. Suçladığım ya da suçlandığım her an artık içimi kanatmıyor. Etrafımdaki ezikleyen her insan, beynimin içinde bir ölü toprağı gibi... Bazen anlamlar yetmez. Bazen konuşmalar da yetmez. Bıçak yarası gibi keser. Yazmaya çalıştığım her satır değişir ama duygular silsilesinde onlar da kaybolur. Kazanan ve kaybeden yokmuş. Ben bile yokmuşum. Katlandığımız her insan aslında yalnızlığı kabul edememizdir. Hepimiz yoksa birer yalnızlığın içinde kalmış varlıklarız. Geçici olan herşeyi kalıcı zannediyoruz. Zannetmeler bile ömrü çürüttü. Amacımıza ulaştığımızda ne bir anlamı kalır ne de heyecanı. Bir kere biz kalmamışız. Bu kadar hırs neyin kazancı peki? Herşeye değer mi peki? "-Benliğim dahil hiçbir şeye değmezmiş." 

   Sesler, insanlar, duygular bir silsile içerisinde. Kalabalık zannettiğim her an yanımda. Her şey ve herkes sustuğun da kalacak yalnızlık. Doğrular ve yanlışların da bir önemi yok son nefesimiz verilince anlayacağız. Her şeyin ve herkesin geçip gittiği gibi.

..

   İnsanın büyüdüm dediği anda başlar, çaresiz bir acı. Hatalar başlar, doğrular kovalar peşini. Sıkışıp kalmış duygular, anlamsız kalmış bir yaşam. İlk tekme geldi hayattan devamı ise insanlardan değil, senden yani kendimizden gelir. Sonrası zaten cehenneminin ateşini körükleyen insanoğludur. Düşünmek ya da yaşama çabalarının arasında kaybolduğunda ise kimse kalmayacak. Zaman başını alıp gidecek. Hayat döngüsü devam edecek bir rüzgâr gibi. Hissedilenler veya hissettiklerin ince bir çizgi üzerinde olduğu için sen bile unutacaksın. Beklentiler azaldıkça, anlamlar bittikçe aslında ne bir geçmiş ne de bir gelecek kalacak. Kalacak tek şey ise yalnızlık olacak. Vicdan susacak, akıl düşünmeyecek, hisler ise bir kör kuyusu kalacak...

    Zamanın eşiğinde yazgım. Anlamlar arasında kaldı benliğim. Saatlerce, günler, aylarca veya yıllarca kalacağın tek yer soğuk bir ölüm. Dinlemek, görmek ve işitmek lazımmış olanları. Bir dakika nefesin bile kırk yıl geçen zamana eşitmiş meğersem. Geç ya da erken bu da benim yazgımda...

   İnsanın hızlı geçen zamanında onca anı, duygu, hayaller... Büyüyünce hayal edilen her durum veya hayal birer acı. İkilemler arasında kaldıkça alınan bir tercih veya bir açık zihin kalmıyor. Karanlığım ile aydınlığım arasında ki savaşta yaralı bir ruh ve beden ile kala kaldım. Anlattım, anlatmaya devam ettim ama hepsi herkeste, sözlerimde yarım kaldı veya da uçup gitti. İnsan o saf duygularını hissettiği çocukluğunda kalabalık hisseder. Büyüdüğünde ise o kalabalık yerini yalnız olduğunu hissedermiş. Bu zamana kadar bize öğretilmeyen hayatın yirmili yaşlara gelince acısı ile cebelleşmeye mahkum kalıyoruz. Sözde adalet istediğimiz her şey de en büyük adaletsizliği ya kendimize ya da etrafımıza yaptık. Zihnimin içindeki ise her geçen gün dinlediğim de daha gamsız bir yöne çekiyor. Her şey için teşekkürler samimiyetsizler...

   Her şeyin, herkese koştum, koşturdular ama kendime gelince ne bir yol gösterdiler ne de o yolu görebildim. Zihnimin içindeki bir delinin çığlıkları ve ölüm çabası ile baş başa kaldım. Yalanlar yalanı, doğrular ise bu hayatın anlamsızlığı ile öldürdü...

   Yanım çok kalabalık, herşeyi ve herkesi bilmeye çalıştığım kalabalık. Konuşan çok ama dinleyen bir tek benim...

İyi olduğum zannettiğim kendimden. Daha çok bencil, kendime kapanık birisi olarak gözlerimi açtım. Şu yetişkinliği bir türlü sevemedim. Elime aldığım şu gençlik sorumlulukları ne garipmiş. Korkarak yaşadığım hayatta her şeyi elimden kaçırdım. Ne kazandım bilmiyorum. Yolumu bulmaya çalışıyorum. Sessiz çığlıkların arasında eski beni aramaya çalıştıkça. Yeni kişiliğimi de bulamıyorum. Sitemkar baktığım hayat daha çok kazanıyor. Kaçtığım zannettiğim her şey yüzüme yüzüme daha çok vuruyor. Beklentilere girmemek için kendimi her avuttuğum da. Kendimi o dipsiz kuyuda buluyorum. Yalnızlık yaz ayında ki bir sıcak rüzgar gibi esiyor tenime. Yüksek de olduğunu düşünenlerle dolu olan kalabalık. Yanımda her daim yanında olacaklarını zannettiğim kalabalık. Aslında hiçbir zaman olmamış. İletişim kuramadığım zannettiği etrafım aslında kendimle kuramadığım benmişim meğersem. Dört duvarlar arasında düşünceler. Bana inanmayanlar yankılanıyor duvarlarımın arasında. Ne kadar çok kalabalık o sesler....

Bir ben yine bir ben. Olay bu kadar basitmiş. Katili benmişim cezasının hükmünü veren de çektirende ben....