Yolun karşısına nasıl ve hangi cesaretle atıldığmı bilmiyordum. Çalılıkların arasından gelen hışırtılar ve gecenin sessizliğinin sesiyle etrafımda dönmeye başladım. Bir karar vermem gerekiyordu. Etrafıma dikkatlice göz gezdirdim, yolun biraz ilerisinden bir araba ışığı yansımaya başladı. Gözlerimi kısarak arabanın gelmesini bekledim. Araba yavaş yavaş yaklaşırken, içgüdüsel bir şekilde birden çalılıkların arasına saklandım. Daha sonrasında saklanma dürtüme şükür edeceğimden habersizdim. Arabayı incelemeye başladım, plakasını görememiştim ama bu arabayı tanıyordum. O gece bu araba oradaydı. İcimi bir korku kapladı. Evimin önünde bu saate bu arabanın ne işi vardı? Beni nereden bulmuştu? Kehanetin bir oyunu muydu bu yoksa aklımı mi kaçırıyordum? Araba evimin önünde durmuştu ama içinden kimse çıkmıyordu. Acaba beni fark ettiler mi? Bu sorumla baş başa kalamazdım, üstelik ablam yoktu! Ah tabii ya... Daha demin yaşananları nasıl unutabilirim? O yardım isteyen kişi ya ablamsa? Ve beni tanıyordu, ismimle seslenmişti. Araba buradan gider gitmez olduğum yerden fırlayacaktım. Birkaç dakika olduğum yerde kımıldamadan bekledim, araba da nihayet gitti. Etrafı kolaçan ettikten sonra kendimce depara çıktım ve çalılıkların arasindan patikaya girdim. Baykuşların çıkarttığı sesler, rüzgarın uğultusu ve yerinden çıkacakmış gibi atan kalbimin sesi birleşmişti. Gecenin soğuğu da içime yavaş yavaş işliyordu, keşke üzerimde daha kalın şeyler olsaydı diye düşünmeye başladım. Nereye gittiğimden habersizdim. Nereye varmam gerekiyordu bilmiyordum. Okyanusun ortasında az sayıda mürettebat kadrosuyla kaybolmuş bir gemi gibiydim. Gidecek bir limanı olmayan, esen rüzgarla sağa sola yalpalanan ve o yönde ilerleyen terk edilmiş bir gemi... Batacakmış hissiyle boğuşurken buldum kendimi. Ablamı bulmam gerekiyordu, o benim bu dünyadaki her şeyimdi. Adımlarımı hızlandırdım, mutlaka bir şey bulacaktım. Gözlerimden akan yaşla koşmaya başladım. Gökyüzündeki kara bulutlarda yavaş yavaş yağmur damlalarını akıtmaya başladı. Birkaç dakika sonra gözyaşım ve yağmur birbirine karışmış bir halde kendimi buldum. Soluklanmam hatta belki de güneşin doğmasını beklemem gerekiyordu. Sabahın ilk ışıklarına kadar uyuyacak yer bulmalıydım, dünyanın en hazırlıksız yolculuğunda ve bu karmaşanın içerisinde bunu başarmak pek mümkün görünmese de denemeye değerdi. Bitap düşersem ablama ulaşamazdım. Etrafa göz attım ve sığınabilecek bir yer aradım. O sırada ilerden fisiltilar duymaya başladım. Hemen ilk gördüğüm ağacın arkasına geçtim ve sakince bekledim. İki kişi karşılıklı konuşuyordu ve sesleri giderek yaklaşıyordu.

- Bizim bu havada ne işimiz var?

- Bilerek bu havayı seçip gönderdiler ya bizi, söylemeyi kes de yürü. Daha bir saatimiz var. Neyse ki bir saatin sonunda güzel bir ziyafet çekeceğiz.

Ziyafet kelimesini duymamla beraber karnım şiddetli şekilde guruldamaya başladı. Hatta o kadar şiddetli ve gürültülüydü ki, çocuklar duymuş bile olabilirdi. Gerçi duymaları işime gelebilirdi çünkü gerçekten açıkmıştım. Yemeğe fazla düşkündüm ancak metabolizmam fazla hızlı olduğu için yediklerim kilo yapmıyordu. Cesaretimi topladım ve çocuklar bu tarafa yaklaştığında birden karşılarına çıktım. O korku ve panik anıyla ikisi de üzerime çullandı. Kısa bir debelenmenin sonucunda hepimiz doğrulduk, üstümüz başımız çamur icinde bakıştık. Sessizliği bozanın ben olmamı istediler. Erkekler... Neden ilk adımı atmayı bize bırakıyorsunuz ki?

- Hey! Bir hanımefendiye karsi daha kibar olursunuz sanmıştım.

Pür dikkat iki çocuğu süzdüm, uzun boylu olan ansizin gülmeye başladı. Tek kaşımı kaldırdım ve öksürdüm. Çocuk kendini topladı.

- Pardon, ben seni karşımıza çıkan bir öcü sandım.

İkisi birden gülmeye başladı. Sinirle bakmaya devam ettim fakat sonra durup üstüme baktım. Gerçekten o kadar kötü görünüyor olamazdım di mi? Ellerimle saçlarımı yoklamaya başlarken beni izleyen çocuklar daha da gülüşmeye başladı.

- Kesin ama artık şunu.

Uzun boylu olan çocuk bir adım atarak,

- Evet, Prenses. Ormanların Kraliçesi olmak gibi bir düşünceniz yoksa bu ormanda bu saatte ne işiniz var?

Tipi mala benzeyen çocuk da bir adım yaklaştı,

- Yoksa sen ajan mısın? Gerçi kadın ajanlar genelde baş döndürücü bir güzelliğe sahip oluyor ki erkekler kadının güzelliği karşısında zeka kaybına uğrasınlar.

Kaybedecek bir zekası olduğunu sanmıyordum ancak su an onlardan iyilik bekliyorsam iyi kızı oynamalıydım.

- Ben Agatha, gece ablamı kaybettim ve onu arıyorum. Evimin karşısındaki yoldan yardım çığlıkları geldiği için bu patikaya daldım ve uzun zamandır bu yolu takip ediyorum.

- Harvey, memnun oldum. Avlanmak için buradaydık ve bugün avımızı erken bulduk.

Korkuyla geri çekildim.

- Şaka şaka, dediğim gibi ben Harvey ve bu da kardeşim Edward. Şanslısın, bizimle beraber gelebilirsin.

Harvey oldukça değişik bir tipti. Uzun boylu, esmer, yeşil gözlü üzerindeki kahverengi renk parkasıyla kasvetli havanın içerisinde resmen parıldıyordu. Edward ise, gerçekten mal bir tipti. Abisi kadar olmasa o da uzun sayılabilirdi. Yesil gözlüydü ve gözlük kullanıyordu. Dışarıdan ilk bakışta ortaokulda en önde oturan inek öğrenci tiplemesiydi.

- Teşekkür ederim, nereye gidiyoruz?

- Kamp alanına.

Kafamda bir sürü soru vardi fakat susuzluktan dilim o kadar kurumuştu ki susmayı tercih ettim. Peşlerine takıldım ve bir penguen gibi yürüdüm...

O gece yaşananlar, bunu yaşayanlar arasında bir sırdı. Bu sırra Veronica hakim değildi. Agatha ise, yaşananların baş kahramanıydı. Radyoda duyduğu yarım kalmış cümle zihninin içinde tekrar ederken aynı cümleleri sayiklamaya başladı. Kontrolü kaybediyordu. Veronica, Agatha'yı olduğu yerden kaldırdı ve yatağa uzandırttı.

- Sana bir bardak su alıp geleceğim, sakince beni bekle.

Veronica, odadan çıkarken kapıyı aralık bıraktı. Hafif hızlı adımlarla mutfaga doğru yürürken yüzünde bir ıslaklık hissetti. Burnundan akan kan damlaları dudağına doğru süzülüyordu. "Bir bu eksikti!" diye söylenerek banyoya yöneldi. Burnunu yıkamaya başladı, suyu olabildiğince az açmıştı gürültü yapmaktan çekiniyordu. Kanamasının durduğunu fark edince kurulandı ve aynaya baktı. Aynanın köşesindeki kırık bir kısım olduğunu fark etti. Yavaşça oraya doğru yöneldi ve eliyle aynaya dokundu. Tam bu sırada elektrikler kesildi ve Veronica korkuyla beraber tıslayıp banyodan çıktı. Her zaman cebinde taşıdığı minik el fenerini çıkarttı ve Agatha'yı kontrol etmeye gitti. Odaya geldiğinde kapı kapalıydı, biraz şaşkınlıkla ve temkinli bir şekilde kapıyı açtı. Kapının girişinden tüm odaya fener tuttu fakat Agatha odada değildi. Telaşla odaya daldı ve "Agatha!" diye seslenmeye başladı. Seslenişlerinin dört duvarlara çarpması ve biraz yankı yapması dışında geceye dair başka hiçbir ses yoktu. Veronica, ne yapacağını bilemez bir halde evin içini gezmeye karar verdi. "Belki beni merak edip yanıma gelmiştir." Bu düşünceyle kendini sakinleştirdi ve mutfağa gitti. Feneriyle etrafa bakınıyor yavaş adımlarla yürüyordu. Mutfağın girişine fenerini tuttuğunda yerdeki cam kırıklarını gördü. Aniden "Bu nasıl olabilir?" diye kısık sesle kendi kendine konuşmaya başladı. Daha birkaç dakika önce mutfaktaydı ve herhangi bir şeyin kırılma sesini duyabilirdi. Cam kırıklarına aldırış etmeden mutfaga doğru yürümeye başladı. Bahçeye açılan kapı aralıktı. Bir küfür savurdu ve korkuyla geri döndü. Bahçeye çıkmaya cesaretini toplayamadı. Kol saatini kontrol etti, 04:27. Koridora döndü ve ev telefonundan Nick'in numarasını tuşladı. "Umarım uyanıksındır, umarım uyanıksındır, umarım uyanıksındır..."

- Hey! Rüyanda beni mi gördün?

- Nick...

- Sen, sen iyi misin Veronica?

- Acilen buraya gelmen gerekiyor.

- Hey, bekle sakin ol. Birkaç dakikaya yanındayım sakın kımıldama ve sakin ol. Geliyorum.

Veronica, cevap vermedi.