bakıyorum

şefkat yüklü sesine.

​Sesinin bir rengi var;

bozbulanık suları aydınlatacak,

ruhumu halden hale sokacak kadar.

​Ben kokunu görebiliyorum;

baharlar alacası,

tozlu bir ebruli.

​Dokunabiliyorum ruhuna,

ışık ışık yakamozlar altında.

​Sihirli bir kuyu dibine bakar gibi

bakıyorum sana,

gözümü kırpmadan,

bir lahza ayırmadan.

​Sense ufka dikiyorsun gözlerini.

​Aynı göğün karanlık gölgesinde

farklı hülyalar görüyoruz.

​Burnumda tüten bir özlemle

bekliyorum.

​Bir gün gelecek,

inecek bakışların

gönlümün yalnız sana ait

ıssız bahçelerine.

​Bir gün gelecek,

anlam kazanacak

kelime defterimin soluk heceleri.

​Bekliyorum.

Birdenbire.

Yırtıldı,

Koptu,

Eksildi bir şeyler.

Meğer

Çoktan eskimiş

Bir şeyler.

Bir şey oldu.

Birdenbire.

Hisler akıp gitti avuçlarımdan.

Kelimelerin sesi kesildi.

Cümleler çoktan tarumar.

Boşluğa hapsolan ruhum;

Kimsesiz,

Gölgesiz,

Avare,

Biçare...

            Kalakaldı.

Kırılan kanatları

Canıma battı.

Saatler çapraz ateş,

Saniyeler havan topu.

Zaman;

Enkaz esiri,

Savaş yorgunu.

Bir şey oldu.

Hiç olmaması gereken

Olmaz denilen

Bir şey oldu.

Birden bire...

Gemiler sapasağlam kaldı,

Denizler tutuşurken.

Küle döndü tüm vaatler...

Yasemin OCAK 

@susmayansiir

"Anlat bakalım ne var ne yok, görüşmeyeli nasılsın ?"

Anlatayım :

Bir yaprak gibiyim;

Kuru,

Soluk kahve,

Cansız.

Dalından ayrılmış,

Rüzgârın koynunda

Kimseye haber vermeden

Kendini tel örgü eteklerine

Aman dilercesine bırakmış

Bir yaprak gibiyim...

Bir zamanlar yeşildim,

Hatırlıyorum.

Güneş omuzlarıma değdiğinde

Dünya hafifti;

Yaşamak pervasız,

Mutlu olmak kolaydı.

Kelebekler dolanırdı başımda,

Yağmur damlalarını

Biriktirirdim ceplerimde.

Şimdi

Paslı bir akşamın içinde

Kendime bile ağır geliyorum.

Yokluk,

soğuk bir yel,

koyu bir veda—

yoldaşlarım.

Yaşıyorum,

Ölmedim henüz!

Hâlâ hatırlıyorum!

Elbet buna yaşamak denirse…

Sessizliğimde kaybolarak,

Sesimde eksilerek,

Kıpırdadıkça can suyu uğruna 

Teller arasına mıhlanarak,

iki arada bir derede,

-arafta-

yaşıyorum.

Elbet buna yaşamak denirse...

Yorgun,

yalnız,

kimsesiz.

Aynı bildiğin gibi ,İyiyim sağ ol, sen nasılsın ?

...

Yasemin OCAK 

@susmayansiir

Öğrendi gönlüm

Asude Bahar Ülkesi'nin yolunu.

Kâğıttan bir gemi yaptım,

Papatyanın asaletiyle süsledim,

Kuşların şarkılarını da yanıma katıp

Koyuldum yola.

Yol uzun,

yol zor—

Nereye çıkar, bilmem.

Asude Bahar Ülkesi dediğin;

Hüznün çiçek açması,

Yaprak yaprak…

Kıyısında saklı bir cennet,

Kucak kucak.

Bulunca—

veda etmek belki kendine,

Bulunca

Kendini bulmak belki.

Anlayan var mı yağmurun dilinden?

Damlalar ne fısıldar gönle?

Neden düşer insan

Umulmaz bir derde,

Çoğalır kendi içinde

Yağmurun peşinde,

Nisan’ın izinde…

Hatırlamak bilmek midir,

Bilmek unutmak mı?

Arınmak mı yolun başı,

Yoksa tutunmak mı

Ruhun yarasına?

Yol yine uzun,

Yol yine belirsiz…

Yeter mi bu çaba,

Yeter mi bu derde deva?

Asude Bahar Ülkesi—

Çok mu uzak gönle,

Yoksa

Fazla mı yakın ölüme?

Yasemin OCAK 

@susmayansiir 

Her köşe başında!

İşin yok mu senin,

Beni adım adım izlemekten başka?

Koca bir mesafe bıraktım aramızda

Rüzgarın dahi içine sığamadığı...

Yine de

Çarpar durur adımların adımlarıma!

Oysa ben,

Aklımın deli yağmurlarında yıkamıştım seni!

Islah etmek maksadıyla ...

Zaman çizgi çizgi akarken aynalarda,

Gençliğimin hüzün dolu vedasının sessiz şahidiydin sen

Islak,

Alev Alev,

Rüya mavisi 

Bir o kadar da taze bir veda ...

Çek ellerini artık yüreğimden!

Aynı kökten doğsa da ayrı yalnızlığımız...

Zihnimin dehlizlerine sinme bir gölge gibi!

Hatırlarım dahi tanimazken seni,

Yakamozlara inat

Işık ışık yakma canımı!

Sen :

Nefsim!

Dur

Ve 

Sus

Sürgün bitene kadar

Dur

Ve

Sus

Ceplerinde hala hayat kırıntıları var!

Dur

Sus

Ve

Teslim ol!

Şimdi ruhumun rengi parlasın,

Seher vakti buluşmalarında,

Avuçlarımda!

@susmayansiir

YASEMİN OCAK

-nota nota büyüyen-

Bir yankı

-Gönüllerde iz bırakan-

Bir gitar telinde,

Bir işçinin hayalinde,

Bir memleketin yorgunluğunda,

Gönlümüzdeki bağıran bir adam!

Anlattı durmandan:

"Doğarken ağladı insan,

Bu son olsun, bu son ..."

Yüzleştirdi insanı insanla,

Aynanın sırrıyla

Gösterdi gerçeği!

Bir şubat ayazında

Zamana karıştı sesi!

Ama hala,

Şarkıları ile yürür ruhlarımızda...

Yare özlem dolu dudaklarla,

Mırıldanır durur aralıksız:

"Sen de başını alıp gitme ne olur ,

Ne olur tut ellerimi

Hayatta hiçbir şeyim az olmadı senin kadar

Hiç bir şeyi istemedim

Seni istediğim kadar

Sen de başını alıp gitme ne olur ,

Ne olur tut ellerimi

Ne olur !"

Yasemin Ocak 

@susmayansiir

Tanrı

bilinmek istedi.

“Yeryüzünde kargaşa yaratacak”

bir avuç çamur ile

dolduracaktı

dün-ya adı verilen

bir nefeslik durağı...

Önce toprak

çamur oldu,

şekil buldu.

Ardından içine

kutsal olandan yadigâr

bir nefes:

RUH

Ve NEFİS…

Cihatların en büyüğü.

Kendini yönetsin diye

başüstüne bir akıl,

dün-yayı yönetsin diye

kaburga kemikleri arasına

bir hazine bırakıldı:

KALP.

Gözlerini açtı ins-an.

Bir zaman

hiç adını anmadı.

Unuttu

onu yaratanı da

yaşatanı da.

Hatta

kendi nabzının sesini bile

tanıyamadı.

Kibir,

üstüne serilmiş ağır bir örtüydü;

kıskançlık,

içeriden kemiren nem.

Nefis,

nefesini kesen düşman.

Ve döndü dün-ya…

Hiç durmayacak gibi.

Büyülü, süslü sözlerle

unutturdu ins-ana

kaburgaları arasındaki hazineyi!

Karanlığa gark olurken

ışığını yitiren kalbe inat

başüstünde taşıdığını

“cevher” sandı.

Nefsin nefesini kestiği ins-an,

cevheri kılavuz edinip

yükseldiğini düşündü;

oysa hazinesi

parmak uçlarından

yokuş aşağı kayıp gidiyordu.

Dün-ya döndü,

zaman eskitti,

isimler çoğaldı,

hakikat inceldi.

Ve bir gün

ins-an,

kendini kaybettiğini

fark etmedi bile.

Kalbi,

küf tutan nefsin elinde çürürken;

rengi silinirken,

aklın bozuk yollarında

“yaşıyorum” diyerek öldüğünü—

Zaman bildi,

ins-an bilmedi..!

YASEMİN OCAK 

@susmayansiir

ışığı erken sönen

bir şehir var...

Saatleri paslı,

sokakları terk edilmiş...

Zaman

oraya uğramıyor,

sadece iz bırakıyor.

Silik ve puslu...

Hatıralar

üstü örtülü aynalar gibi

—bakan kendini tanımıyor!-

Bir gölgeyim artık,

kendi eşiğimde.

Ne gidenim

ne kalan

Araf baskenti gönlümün 

Gecenin koynunda...

Saat dokuzu beş geçe...

Sustu,

Dondu kaldı zaman!

Bir köşeye çekildi rüzgar ,

Deniz renginden utandı,

Topladı eteklerini Dolmabahçe'den,

Gökyüzü siyaha büründü sessizce...

Kimsesiz kaldı martılar ...

Bir millet kimsesiz kaldı !

1881 yılının buhranlı zamanlarında,

Küllerinden bir vatan yaratacağı belli bir ışıktı:

Cehalet karanlığını yırtmıştı kocaman elleriyle,

Yaralarını sarmıştı, 

Yıllar yılı gözü yaşlı Anadolu'nun ,

Şifalı elleriyle...

Öyle yürüdün ki haksızlığın üstüne,

Dağlar bile yol oldu!

Geçit verdi saygıyla...

Kurtarmak yetmezdi, 

İnşa etti ilmek ilmek medeniyeti...

Mavi gözlü kocaman bir devdi O!

Bir milletin yüreğine sığabilen,

Adını ulusundan alan,

Her nefeste,

Her başarıda,

Her zaferde,

Her hayalde,

Her çabada,

Milletinin nabzinda yaşayan,

Mavi gözlü bir dev !

Şimdi her 10 Kasım sabahı,

Saat dokuzu beş geçe 

Bir sızı kalbimizin ortasına.

Gözlerimizde bir buğu

Bogazlarımızda bir yumru...

Ve herkesin bildiği bir gerçek :

Hiçbir ölüm 

Hiçbir zaman 

Bu kadar ölümsüz olmayacak..!

Yasemin OCAK 

@susmayansiiir

Cumhuriyet’in Güneşi,

sonsuzluğa uzanan bir inançla

Türkiye’nin ufuklarında,

Milletin yüreklerinde

daima payidar kalacak.

??

Yıllar yılı süren

Puslu,

Karanlık,

Ve kan kokulu gecenin koynunda,

Ufukları yırtarak doğdu Cumhuriyet Güneşi!

Umutla,

İnançla,

Dirilişin parıltısıyla!

1923 yılının 29 Ekim’inden bugüne…

Çocukların kalbinde,

İlk günkü ateşiyle,

Payidar sonsuza ..!

Bir çift mavi gözün gölgesinde,

Yüzyıllarca kulaklardan silinmeyecek bir sesle,

Yankılandı dağ taş,

Ova ova,

Yurdumun dört bir yanında:

“Egemenlik, kayıtsız şartsız milletindir!

Ey yükselen yeni nesil, istikbal sizindir.

Cumhuriyeti biz kurduk,

Onu yükseltecek ve sürdürecek sizlersiniz!”

Ve bir ulusun kalbi

- o gün bugündür- 

 artıyor tek bir ritimle:

“Cumhuriyet özgürlük demek…!”

CUMHURİYETİMİZİN 102. DOĞUM GÜNÜ KUTLU OLSUN 

YASEMİN OCAK

@susmayansiir

Kıtalar ötesinde

Dudaklarında gizlenmiş

Fısıltılı istekleri vardı:

Bir top,

Bir saç tokası,

Bir bez bebek...

Gökyüzüne baktığında

Yıldızları görmek,

Gecenin koynunda

Işıl ışıl bir gerdanlık...

Uyumak için sıcak bir yatak,

Damı kapalı bir ev,

Büyük olmasa da olur,

Güzel olmasa da,

Eşyaları çok olmasa da...

Penceresinden gözüne vuran

Sıcacık gün ışığına uyanmak,

Kuş sesleri arasında...

Okula gitmek,

Eski püskü bir çantayla,

Tabanları yara yara

Oyun oynamak,

Nefes almadan,

Bolca kahkahayla...

Birkaç kitap,

Birkaç defter,

Biraz da kalem,

Ucunda umut yeşeren...

Oysa

Harfleri susturuldu,

Adı bile yasaklandı dilinde.

Gül kokusunu bilmeden

Barut kokusuna alıştı teni.

Dünyanın diğer ucundaki sessizlik,

En ağır çığlık oldu yüreğine.

Ne okula gidebildi,

Ne uyuyabildi anne kucağında.

Masal anlatmadı ona kimse,

Şarkılar söylemedi,

Temiz kıyafetler giyemedi,

Annesi cennete yerleştiğinden beri...

Oysa o da çocuktu;

Bombaların yıktığı enkazlar arasında,

Korkudan gölgesine sarılan

Bir kız çocuğu...

Oysa onun da

Bahtı gibi kara

Uzun saçları vardı.

Saçları örülsün,

Avuçları arasında

Ansızın doğsun gökkuşağı,

Kardeşleriyle

Saklambaç oynasın —

Ama sonra bulsun,

Kimse

Onu bırakmasın

İsterdi...

Dünya,

Onun renklerini çaldı.

Siyah

Ve

Kan kırmızısı kaldı geriye;

Bir de

Kirpiklerinde asılı gözyaşıyla.

Babasının,

Cennete gitmeden önce söyledikleri:

 “Kızım,

Cennet kapım...

Üzülme!

Bir gün güvercinler dönecek gökyüzüne,

Barış uğrayacak bu topraklara.

Adın, adın olacak yeniden.

Ve o zaman,

Sen de

Tüm çocuklar gibi

Gül...

Doğsun güneş yeniden,

Aydınlansın karanlıklar.

Bir şarkı tuttur —

Umut ve kardeşlik tüten.

Benim için,

Annen için,

Kardeşlerin için söyle,

Avazın kesilesiye...”

~Dünya Kız Çocukları Günü kutlu olsun ... diye~

Yasemin OCAK 

@susmayansiir

Özlenen ezan sesi,

Tutulamayan oruçlar,

Hanımların başlarından sökülen ayet...

Mavisini yitirmiş gökyüzü! 

Kara bulutlarla kaplı,

Maviye hasret Doğu Türkistan..!

Diğer yanda toprak;

Üzerinde tek bir can kalmadıysa,

Anlaşılamayan bir hırsla,

Delice bir öfkeyle

Kanla sulanan zeytin ağaçları arasında,

Yıllar yılı bağrında patlayan bombalara göğsünü geren

Nazlı Kudüs’ün yegâne sahibi: Filistin..!

Bu vahşetin ortasında dünya...

Derin bir sessizlik, bitmeyen bir gaflet içinde ...

Eşlik ediyor,

Suskun duvarlarda yankılanan çocuk çığlığına..!

İki ayrı coğrafya,

İki ayrı dil,

İki ayrı yanı dünyanın,

İki ayrı ateş yıllardır sönmek yerine harlan...

Ama...

Tek bir acı,

Tek bir iman,

Tek bir güç,

Tek bir direniş,

Tek bir dua:

“Sabır taş olmasın,

                sabır can olsun.”

Sapanla yazılan özgürlük,

Annelerin gözyaşıyla mühürlenen umut,

Çocukların gözlerinde saklı kopkoyu bir korku,

Kıtalar ardından yetişmeye çalışan kardeş eli…

Ve her imanlı gönülden yükselen,

Tekbir’e eş tek bir ses:

Ey dünya, susma!

Bir çocuğun kalbinde ezan yankılanıyorsa hâlâ,

direniş sürüyor inadına uzaklarda.

Ey dünya, bakma sadece gör!

El ver…

Yırtılsın koyu karanlık,

Barışın tohumları saçılsın salkım saçak,

Kırılsın bu zulmün kan kokulu korkuluk eli,

Yeniden açsın huzur çiçekleri...

Yasemin OCAK 

@susmayansiir

Direniş Notu:

7 Ekim, sadece bir tarih değil…

İnsanın, insan kalmak için verdiği mücadelenin adı.

Direniş, bazen bir çocuğun duasında,

bazen bir annenin sabrında gizli...

Umudun kardeşi, barışın diğer adı!

#7ekimdünyadirenişgünü

Dökülmüş yıldızlar ayak altına, 

Kopkoyu karanlık!

Islak ıslak

Bataklık çamuru,

Yutmuş hevesleri!

Bir ıssız orman...

Ayaklara dolanan

Kana doymuş dikenli sarmaşıklar!

Korkuluk vari,

Kuru,

Cansız ağaçlar...

İnlerine sığınmış,

Sessiz ırmaklar...

Hayallerin katili, 

Sahtekâr bakışlar! 

Bir puslu deniz... 

Şahit olduklarından hırçın! 

Tuz buz olmuş,

Kabuk kabuk, 

Solmuş rengi...

Kıyıyı kırbaçlarken,

İntikam almak isteyen,

Köpük köpük öfkeli dalgaları!

Bir sisli yağmur... 

Damla damla döküyor zulmün elini!

Ölü ekiyor, 

Ölü biçiyor...

Paramparça yürekler...

Buz devrinde ateş nehri,

Boğazlanmış şefkat,

Gözbebeklerindeki feri yitirmiş merhamet,

Çoktan unutulmuş umutlar!

Ve...

İnadına...

Yüce dağların dertli başlarında, 

Işığının ihtişamıyla, 

Doğuyor gün-eş!

Sevdanın rengine eş!

Barışın kokusuna eş!

Yırtıyor kötülüğün eteğini, 

Kırıyor şeytani kini... 

Kanıtlıyor kâinata: 

Bir gün döner devran,

Değişir değişmez sanılan!

Çünkü;

Şafak, yarının izi...

Zafer, adaletin adaşı!

Yasemin OCAK 

@susmayansiir

Karanlık, soğuk ve gece uzarken,

Başlar yaprak dökümü..!

Günün geceye sırt dönüşü..

Sonbahar sessizce kapımızı çalalı epey oldu,

Duyuyor musun yaklaşıyor kış dönümü ?

Gün geceye bırakıyor tahtını,

Güneş eteklerini topluyor semadan,

Yuvasından ayrılıyor tek tek yapraklar,

Zaten çoktan göçtü kuşlar,

Sıcacık yıldızlı geceler memleketlerine...

Şimdi

Yüzüme vuran kurşuni bir rüzgarın 

Sert, kızgın dokunuşunda,

Ekinoksun sessiz yankısında...

Ruhumun gölgesine

Bu şiir düştü

Ne çare !

Yürüyordu... 

Adındaki, ardındaki yükleri ,

Adım adım eritmek istercesine!

Bir kadın gördüm:

Yürüyordu...

Rüzgar gönlündekileri döküyordu sanki dile:

"Bir sancı büyüyor göğsümde,

Sanki dünya daralıyor avuçlarımda.

Kaygı, içimi kemiren sessiz bir kurt,

Nefesim düğümleniyor gecenin koynunda.

Kalbim bir cenderede,

Duvarlar yüzüme kapanıyorken

Her köşe başında başka bir endişe..."

Bir kadın gördüm:

Yürüyordu...

Saçları değiyordu usulca alnına,

Parmak uçlarına yuva yapmış yalnızlık,

Eteklerinde düşleri alacakaranlık...

Bir kadın gördüm:

Yürüyordu...

Rüzgar gönlündekileri döküyordu sanki dile:

"Ama içimde,

Henüz sönmemiş bir kıvılcım var.

Biliyorum,

Her kaygı biraz daha yol açar

Umut denilen o ince ırmağa.

Ve ben,

Düşe kalka da olsa,

O ırmağın sesine varacağım.

Çünkü;

Biliyorum,

Karanlık ne kadar derinse

Güneş o kadar yakındır.

Ve kalbim — susmayan kalbim —

Yeniden doğmayı öğrenir

Her sabahın ilk ışığında."

Bir kadın gördüm 

Yürüyordu...

Gözlerinde bir gölge dolaşıyor,

Gizli bir telaş saklanıyor bakışlarına.

Her adımı, sanki uçurum kenarında,

Her nefesi, yarım kalmış bir dua gibi.

Ama yine de dudaklarının kıyısında

İnce bir ışık bekliyordu

Kaygının ördüğü duvarlarda

Küçük bir çatlak açılıyor,

Gönlüne sızan umut

Sessizce doğuyordu avuçlarına...

Karanlık üstüne yığılırken bile

Tek başına 

Elini değdirdiği yeri 

"Yuva" yapabiliyordu!

Bir sokaktan geçtim, bin sesin içinden,

Kimseye değmeden yürüdü gölgem.

Yan yana omuzlar, ard arda kahkahalar,

Ben hepsinin dışında, iç içe tek ben.

Söz başlamadan bitiyor dudağımda,

Göz göze gelmemek için eğilmiş başlar.

Bir halka dönüyor- gülüşler onların-

Ben hep dışında, -taşlar üstüne- 

İçimde bir kent var, terk edilmiş gibi,

Ne geleni var ne kalanı gecemin.

Adımı unutmuşlar, ansınmaz!

Kalabalık içinde, kaybolur hecemin.

Ne yana baksam, duvar gibi bakış,

Konuşsam rüzgâr, susarsam taş gibi.

Varlığım bir gölge, yokluğumdan ağır,

Herkes bir yerli, ben hep yabancı gibi.

Sesimi duyan yok, adımı anan yok,

Oyunlar dönüyor, ben hiç sıra almam.

Bir yedek bile değilim hikâyelerinde,

Sahne bittiğinde bile alkışlanmam!

Ama yine de yürürüm, inadına sessiz,

Kendi yankım olur, yoldaşım olurum.

Bir gülüşe değil belki, ama bir şiire,

Sığacak kadar gerçek kalırım.

Karanlık, puslu bir sokağında,

Yağmurlar altında sırılsıklam, 

Bir gönül vardı...

İnsanlar geçti yanından,

Görmediler! 

Şehrin o kadar bağırıyordu ki,

Onun çığlıklarını kimse duymadı! 

İnsanlar geçti yanından,

Kimi toza boğdu onu,

Kimi itekledi,

Yerini değiştirdi,

Kimi üstüne bastı hunharca!

Ne zamandır buradaydı?

Ayın kaçı idi,

Hangi mevsidi,

Kaçıncı yüzyılın 

Hangi durağındaydı?

Hatırlamıyordu... 

Tek bildiği :

Yara bere içinde kalmıştı ,

Can yangını sönmüyordu!

Dünya...

İnsanlar...

Aylar... 

Mevsimler... 

Gelip geçiyordu yanından !

O sessiz iniltiler ile bekliyordu... 

Uzak ve kimsenin bilmediği bir şehrin,

Karanlık puslu bir sokağında, 

Yağmurlar altında sırılsıklam ,

Bir gönül...

Binlerce gönül ..!

Hissedilmeden ölüyordu !

Yasemin OCAK 

@susmayansiir

Zamanında,

Sisli sokak aralarının,

Islak kaldırım altlarında, 

Saklanan,

O...

Korkak,

Yalnızlık ...

Şimdilerde...

Öylesine pişkin,

Öylesine cüretkar, 

Öylesine fütursuz ki..!

Yalnızlık yalnız değil artık !

Gecelerimi kabus eden,

Rüyalarımı yırtan vesvese;

Gündüzleri,

Gözlerime inen,

Siyah bulutlar dolusu endişe ile birlikte ...

Yalnızlık yalnız değil artık!

Yokluğun ile kol kola geliyorlar üstüme !

Çaresiz çözülüyor dilim,

Diz çöküyor gururum, 

Aşkım prangalara vurulurken!

Her şey bir yana ,

Yokluğun eşlik edince,

Nefes almaya nazlanan gönlüm, 

Bırakıyor kendini ölümün koyu karanlığına .. .

Üstüme üstüme yürüyor ...

Zamanında ,

Sisli sokak aralarının,

Islak kaldırım altlarında ,

Yaklanan,

O,

Korkak,

Yalnızlık ...!

Üstelik,

Yalnızlık, yalnız değil artık !

Yokluğun ile kol kola alıyor canımı bir akşam üstü !

Geriye sadece kimsesiz bir aşk kalıyor !

Yasemin OCAK 

Ceplerimi umutla doldurdum,

Tıka basa, 

Yer kalmayasıya…

Yokuş yukarı nefes nefese koştum, 

Rüzgâra yakalanmadan,

Kimseye aldırmadan! 

Saçlarımda sakladım gururu! 

Görmesin kimseler diye,

Kırmaya fırsatları olmadan,

Bağır çağır sustum! 

Yıldızları topladım çocuklara, 

Işıl ışıl parıldayanları…

Oynasınlar, yormadan onları,

Sessiz sedasız ümit şarkılarıyla!

/Sessizliğin Uğultusu'ndan/

Dalga dalga parlıyor hepsi,

Sesin dağıtıyor bulutları,

Yağmur sonrası toprak kokusu sanki.

Her halinden daha başka seviyorum.  

Yıldızlı gözlerini,

Samanyolu gelip çöküyor gözbebeklerine,

Sende izliyorum en güzel ışıltıları.

Elimle koymuş gibi biliyorum.  

Gönlünün orta yerindeki neşeyi,

Yıldız yıldız gözlerinden belli,

Sevdanın rengi gece mavisi.

/Aşkın Ta Kendisi/

YASEMİN OCAK 

Ne mucizevi şey!

Hele ki gecenin karanlığından kardan aydınlık bir sabaha uyanmışsan ...

Pamukvari beyaz ise her yer ...

Gözünü açtığında her yerin kirinden pasından arınmış beyazlığın sabahıyla karşılanmış ise ne mutlu olur insan değil mi ? 

Elinde bir fincan ile o büyülü tanelerin yer yüzüne düşüşünü izlemek ...

Peki hiç düşündüğünüz mü yüzümüzde kocaman bir gülümseme içimizde tarifsiz bir huzur barındıran bu manzara birçoğu için tane tane ölüm olup düşüyor toprağa?

Her kar yağışında ben bunu düşünürüm. Önce yüzüme yerleşen kocaman bir gülümseme ile karda yapılabilecek bir dolu eğlenceli etkinlik düşer aklıma ... Sonra ... Çocukluğumun en büyük ve ilk acısı: KİBRİTÇİ KIZ MASALI...

Elindeki kibritlerin alevinde buz gibi havada gördüğü hayallerle ısınması ve kibritler sönmesin bu rüya bitmesin diye dua eden kocaman gözleri... 

"Hiç kibritim kalmadı, eve dönemem" derken sesindeki sessiz ve titrek korku...

"Keşke babaannem burda olsaydı, gelip beni de alıp götürseydi" diyerek elini göğsüne bastırarak dilediği dileğin kabul olması...

Bir yılbaşı akşamında evlerinde sayısız yiyeceklere ve dolu dizgin eğlenceye yetişmek isteyen ben-ci insanların görmeden , sesini duymadan, gözlerindeki sevincin de acının da kırıntısını hissetmeden yanından geçtikleri kendisi küçük ama gönlü hayalleri büyük bir bedenin karlar üstünde donarak ama büyük bir huzurla yüzüne yansıyan koca bir gülümsemeyle sessizce dünyadan göçüp gitmesi ...

Bir gece önce yaşarken , hayattayken onu görmeyenlerin karlar üstündeki donmuş bedenini ertesi gün görmesi ... Haksız birkaç gözyaşı döküp hayatlarına geri dönmeleri ...

Her biriniz bilirsiniz bu masalı... Hepimizin yüreğini yakan bir masal bu ve unutamadığımız bir masal!

Aslında öyle sandığımız!

Bizler o gece kibritçi kızın yanından gelip geçen, ne yardım eden ne bir kutu kibrit alan hatta onu görmeyip donmasında sorumlu olan sonra da saçlarını okşayarak donmuş bedeni başında bir kaç damla döken ardından hiçbir şey olmamış gibi hayatlarına dönenen yürekleri olmayan varlıklarız...

Hala kar yağıyor , dünyanın bir çok yerinde kimi yıl daha az kimi yıl daha çok ama hala kar yağıyor olmayan gönüllerimize..

Bu karın altında yalın ayak dolaşan sessiz ve kimsesiz o kadar çok KİBRİTÇİ KIZ var ki ...

Ben artık ne kara "Beyaz ölüm" diye kızıyorum ne de kış ayının ayazına alev soğuğu diye ... Çünkü kış kar taneleri ile o ölen bir tabiatın üstünü örtüyor ve can suyu oluyor, onu bahara hazırlıyor. Ya bizler ?

Bizler kimin , kimlerin can suyu olabiliyoruz ?

Kibritçi kızlar sadece soğuk bir uykuya dalmıyor şimdi. Görmeyen gözlere, duymayan kulaklara sesleniyor. Tüm güçleri ile haykırıyor:

TUTUN ELLERİMDEN, YOKSA DÜŞECEĞİM! 

SÖNECEK İÇİMDE, BAHARIM ATEŞİM...

TUTUN ELLERİMDEN YOKSA BİTECEĞİM!

DERİN UYKULARA YALNIZ GİDECEĞİM...

Kibritçi kızların hepsi yaşamak istiyor. Kimseden korkmadan, kimseden kaçmadan... Kimse onları incitmeden, yüreklerinde de bedenlerinde de büyük ve derin yaralar açmadan..

Kibritçi kızların hepsi yaşamak istiyor. Bedenlerini saran hastalıklara direnirken, yemek yiyemeden konusamadan savaşıyorlar. SMA ve daha nice nice dertler ile...

Kibritçi kızlar aramızda ve hepsini yaşamak istiyor. Hepsi direniyor ... Onların cansız vücutları karlara düşmeden ellerindeki kibritleri almalı gönül köşklerimizde bir köşe vermeliyiz onlara .

İstedikleri şeyler çok da zor, çok da imkansız değil kulak verin yeter : Gönülleri sevgiye doymak, ruhlarındaki yaralar sarılmak ve geleceğe  dair güzel hayaler kurmak istiyorlar. Hepsi bu ...

Kibritçi kızlar aramızda ve hepsi yaşamak istiyor. Hepsi aslında ben-ci insana yardım etmek istiyor. Bize yardımlaşmayı, sevmeyi ve başkalarını da düşünmemiz gerektiğini anlatmak istiyorlar . Onlar yaşamak ve bizleri de yaşatmak istiyorlar.

Müsade edelim onlara, biz onları  yaşatırken onlar da bizi insanca yaşatsınlar.

Müsade edelim ve hep birlikte kurtulalım...

Yasemin OCAK 

Ceplerimi umutla doldurdum,

Tıka basa,

Yer kalmayasıya…

Yokuş yukarı nefes nefese koştum,

Rüzgâra yakalanmadan,

Kimseye aldırmadan!   

Saçlarımda sakladım gururu!

Görmesin kimseler diye,

Kırmaya fırsatları olmadan,

Bağır çağır sustum! 

Yıldızları topladım çocuklara,

Işıl ışıl parıldayanları…

Oynasınlar, yormadan onları,

Sessiz sedasız ümit şarkılarıyla!

SESSİZLİĞİN UĞULTUSU'ndan bir alıntı 

Yasemin OCAK 

   Sevmem Kara kışları

   Al beyaz mendilimi 

   Sil gözümün yaşını

2. Mendilimin yeşili 

    Ben bozarım bu işi 

    Nazın aşık usandırır

    Gel silme muhabbetini

3.Gömleğim pare pare

   Eyle derime çare 

   Bir bak yansın dünya 

   Sensin gönlümdeki yare

4.Su akar yol bulur 

    Kurağa şifa olur 

    Dur bilmez yakar geçer

    Sevdan çölüme yel olur 

5.Mendilimin karası 

   Ben çekemem bu nazı 

   İster gel ister git

   Ben çekerim sevdanı 

6. Uzaktır seçilmiyor

    Gönüldür gizlenmiyor

    Sevdanın rengi alaca

    Sarmadan geçilmiyor 

7.  Dilde kalır tadı 

     Manicedir adı 

     Kim mani olacak 

     Ben sevmişim o yarı

     YASEMİN OCAK 

Avcum dolu çekirdek! 

Çekirdeğin dışı hoş,

Ama içi bomboş!

Mini mini hanımcık, 

Hanım hanım hanımcık...

Elinde şemsiye al,

Bir damla huzur da bana al!

Yürü yürü yol bitsin,

Ardından kuşlar uçsun! 

Yağmur yağsın,

Gök yarılsın,

Ay dede aşağıya baksın, 

Bize el sallasın!

Giderken az uz,

Bitsin tükensin tuz buz!

Denizler olsun tatlı,

İçinde dünya saklı!

Derya deniz bir ola,

Ay bata gün ola,

Ver elini kardeşim, 

Dünya bayram ola!

Leylek leylek ledirdek,

Avcum dolu çekirdek! 

Çekirdeğin dışı hoş,

İçi dopdolu aş!

Ben yedim sen de ye,

Kardeşlik kazansın, 

Karanlığı yıksın aydınlık,

Dolsun içine bir ferahlık !

Söz gibi uçar gece gece

Karanlıktan da kara 

Işık görünürse olur ama

Haydi durma söyle bana

Nedir bu acaba ?

                 ASARAY

Demir ipler bükülmüş,

Yol olmuş dizilmiş,

Ardı sıra odalar,

Üzerine konulmuş, 

Bir ileri iki geri,

İki ileri bir geri,

Ne ki bunun cevabı,

Onlar da bilsin sen söyle ki?

                  NERT

Kopkoyu bir gece

Ağzı dili yok

Parlar durur sadece

Bir koca tabak 

Asılmış kalmış göğe 

Haydi durma sen söyle 

Nedir bu bilmece ?

                  YA

Sırça köşkün devasa kapısı aralanmış.

Uzaktan yakına bir ışık süzülmüş.

Ardından dört bir yan misk kokmuş.

“Gönlümün baharı, hoş gelmiş!

Bulutlar birbirlerine hızla koşunca,

Dostça özlemle sarılınca,

Bir ışık çakmış karanlık ortasında!

Birbirine doyamamış bulutlar…

Özlemle bir daha, bir daha, bir daha sarılmışlar.

Semayı sarmış allı morlu ışıklar!

 ...

/TOPRAK ANA İLE MOR AĞAÇ 'tan küçük bir alıntı/

Mavi büyülü bir kuş soluğun,

Hayata dahi hayat veren.  

Uzun kanatları arasında,

Umut parıltıları saklayan.

Işık ışık gözlerinde,

Nice sevdalar taşıyan.

Mavi büyülü bir kuş soluğun,

Bir gün ellerimde duyulsa ne olur?!

/AŞKIN TA KENDİSİ adlı eserden bir küçük alıntı/

KOPKOYU  BİR SEVDA 

Engin bir deniz gözlerin...

Issız çöllerime rahmet!

Yakıcı sarıma inat,

Serinletici bir mavi kanat kanat!

Köpük köpük bulut ellerin...

Gölgesinde rayikalar saklı!

Korkutucu kayalarıma inat,

Bağrında rengarenk ebemkuşağı!

Yakamoz yakamoz sesin...

Geceleri dalgaların rengi,

En çaresizlerin hayali,

Kopkoyu bir sevda benimki!