Hayatı sigaraya benzetirim çoğu zaman.

Çektiğin ilk nefes çocukluğumuzdur

Baş döndürücü, neşeli, atlıkarıncalara binip başı dönen çocukların coşkusu ile merhaba deriz hayata, Hayat bizim için oyunlardan ibarettir sadece ve o çocuk masumiyeti ile hayaller kurarız.

 Sonra sigaranın ilk kısmı gelir, Çektiğimiz o gençlik nefesi, aşk sarhoşluğu, okul sıraları ve içimize sığmayan gençlik cesareti,

Her şeye yetecek enerji ve cesaretle sarılırız hayata. Çılgınlıklar yaparız, okuldan kaçarken yaşadığımız o heyecan. İlk aşkımızla gezdiğimiz o sokaklarda el ele dolaşırken tüm dünya bize gülümser.

 Sigaranın ortalarına doğru çektiğimiz nefes bazen acılaşır, bazen güzel gelir Ama aslında hayatımızın ortasında anlarız aslında hayatta en çok yapamadıklarımıza pişman olacağımızı

Sigaranın ortalarından sona biraz kala zamanda anne ve babamızı daha iyi anlarız Daha doğrusu hayatı anlarız ve yaşamın aslında ne kadar büyük bir ödül olduğunun farkına vardığımız bu olgunluk çağı

Çektiğimiz nefesler daha büyük keyif vermeye başlar Neden mi? Hayatımızı sorguladığımız ve insanların tam anlamıyla içini gördüğümüz anlardır. Artık sana kimse yalan söyleyemez de ondan

 Artık aynı masayı paylaştığın bazı dostlar masadan eksilmeye başladığında Sigaranın son kısmına yaklaştığını anlarsın.

Oysaki bedenin yaş alsa da ruhun hala ilk nefesi aldığın kadar çocuktur aslında.

Gücün yetse salıncaklarda sallanır ve sokaklarda dans etmek isteyen ruhun vardır.

Ve son nefese yaklaştıkça yaşadığın hataları değil de içinde kalan yapamadığın hayallerine üzülürsün. Sigara sönmeden önce yaşa yaşayabildiğin kadar ve koş hayallerinin peşinden yoruldum demeden…